15 gru 2011

Rōnin - wojownik bez pana

Rōnin – w dosłownym tłumaczeniu słowo rōnin oznacza człowieka-falę, który, tak jak ona, toczy się tam, dokąd wieje wiatr. Pierwotnie, w okresach Nara i Heian termin ten określał sługę (chłopa pańszczyźnianego), który zbiegł z majętności swego pana. W okresie 1185-1868, w feudalnej Japonii, terminem tym nazywano bezpańskich samurajów, którzy zmuszono do samodzielnego szukania zaspokajania własnych potrzeb. Ich liczbę ocenia się na około 400 tyś. osób i dzieli się na 3 główne grupy:

- pierwsza grupa to samuraje, którzy dobrowolnie zrezygnowali ze swojej pozycji,
- druga to ci, którzy zostali zwolnieni przez swoich panów (wielu z nich czyniło skuteczne starania o powrót na swoje posady.
- natomiast do trzeciej zaliczali się ci. których zwolniono za błędy lub chciwość i którym nie wolno było łączyć swego nazwiska z nazwiskiem pana.

Do innych przyczyn możemy zaliczyć nieszczęśliwy zbieg okoliczności np. przegrana wojna i śmierć lub wygnanie władcy, mógł to być też rozkaz szoguna likwidujący lub redukujący dany klan. Roninem mógł też zostać w celu rozładowania napiętej sytuacji panującej w danym rodzie. Gdy tylko sytuacja wracała do normy, wojownik również odzyskiwał swój status. Roninem zostawał również wojownik pragnący zająć się kupiectwem.

Jednak najlepszym przypadkiem było dobrowolne stanie się ronninem. Dochodziło do tego najczęściej, gdy powinnością samuraja było dokonanie zemsty. Jednak by tak się stało wojownik ( by nie sprowadzić odwetu na swego pana lub ród )przyjmował na siebie całkowitą odpowiedzialność za swój czyn.
Pozostawiony same mu sobie ronnin nauczał bujutsu każdego, kto tylko mógł sobie na taką naukę pozwolić, wynajmował się jako ochrona osobista zamożnym osobom z niższych warstw lub żył z grabieży.
___

Podczas całego okresu Tokugawów stanowili oni dużą i bardzo aktywną grupę społeczną ( ich militarny potencjał został uznany przez wszystkich wielkich przywódców ), która liczba stale wzrastała, w miarę jak Tokugawowie eliminowali kolejne rody uważane przez nich za niegodnych zaufania. Ludzie ci musieli się nauczyć żyć samodzielnie. Część z nich nawet polubiła swój nowy świat a niektórym pozwolono zatrzymać swoje miecze. Wielu roninów tworzyło paramilitarne grupy mające na celu ochronę wsi, spółdzielni, magazynów etc. Ich umiejętności okazywały się bardzo cenne, że niektórzy magnaci oferowali im honorowe przyjęcie do swych rodów. Często jednak wojownik odrzucał taką ofertę, woląc cieszyć się własną swobodą, bez ograniczeń (w możliwym zakresie). Tym właśnie osobom bujutsu zawdzięcza swój ogromny rozwój.  Czasem też można było ich spotkać i zobaczyć na czele różnego rodzaju powstaniach, do której to roli świetnie się nadawali ^,^, co niektórym przysparzało wielu problemów (np okres Momoyama).

Rząd starał się sprawować jak najściślejszą kontrole nad roninami, którzy przysparzali wiele problemów a różnego typu spiski, intrygi i samobójstwa wypełniały dużo pracy dla tajnej policji szogunatu. Będący sam z konieczności lub z wyboru, ronin mógł polegać na sobie i na własnych umiejętnościach walki zarówno z bronią, jaki i bez niej. Umiejętności te były wystawiane na próbę przez (zwykle kilku) samurajów o określonej przynależności rodowej, których obrażało już samo istnienie takiej postaci. Co często uchodziło im to płazem, ponieważ nie musieli się bać jakiejkolwiek zemsty ze strony pana lub klanu.
_____

Zwykły samuraj, podróżujący w poszukiwaniu nauki, bardzo rzadko wdawał się w potyczki. Jego cel został jasno określony przez pana - podróżował, by się uczyć a nie tracić bezsensownie życie w przypadkowym pojedynku. Ronin ze swej strony niewiele miał do stracenia - cieszył się szczególnym szacunkiem w społeczeństwie, które dzięki nim mogło ujrzeć kolejnego ze znienawidzonych samurajów. Aby przetrwać, musiał doskonale opanować sztuki walki - nie tylko te tradycyjne, ale również te znane wśród ludu.^^

ja ne 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz