9 lip 2012

Główne kierunki buddyzmu



Do głównych kierunków buddyzmu zaliczymy:

- Hinajana - Termin ten został nadany kilku szkołom spośród wczesnych szkół buddyjskich przez ich oponentów ze szkoły mahāsaṃghika na II soborze w Vesali (lub Vaishali, Wajśali) za panowania króla Kalasoki około roku 386 p.n.e..

Zgodnie z tekstami mahajany, istniało kilkanaście (różne źródła podają osiemnaście albo dwanaście) szkół określanych wspólnym mianem "hinajana". W buddyzmie tybetańskim przekazywane są nadal poglądy filozoficzne dwóch szkół hinajany: sautrāntika i wajbaszika. Obie wywodziły się z sarvāstivādy i nie były powiązane ze szkołą theravady. Wymieniane są obok szkół madhyamika i cittamatra (jogaczara) należących do mahajany.

Szkoły hinajany określało się również mianem śravakajana i pratjekabuddajana. Nazwa ta wywodziła się z ideału śravaka - kogoś kto pragnie własnego oświecenia, przeciwstawianego ideałowi bodhisattvy.

Nazwa hinajana współcześnie jest używana jako określenie podstawowego poziomu nauk buddyjskich przez tradycje mahajany. Nieprzerwany przekaz nauk dawnych szkół hinajany istnieje nadal m.in. w buddyzmie tybetańskim, który jest "buddyzmem Trzech Pojazdów": hinajany, mahajany i wadżrajany", gdzie przekazy hinajany istnieją obok przekazów mahajany w trzech zbiorach kanonu Sutr, Vinaji, Abhidarmy zawartych w Kandziurze. Przekaz hinajany stanowi tam podstawę i rdzeń nauk buddyjskich oraz odniesienie dla nauk mahajany - więcej czytaj w artykule Hinajana w buddyzmie tybetańskim. Podobnie w pozostałych współczesnych tradycjach buddyjskich nauki związane z poziomem hinajany stanowią fundament dla charakterystycznych dla danej szkoły nauk i metod.
- mahajana - nie była ruchem jednolitym ani jednorodnym. Wyodrębniła się z buddyzmu pierwotnego i rozwijała stopniowo od I w.p.n.e. kiedy zaczęło powstawać coraz bogatsze piśmiennictwo. Nowa religia zawarta w sutrach wskazywała inna, wyższą drogę w stosunku do tej wcześniej obranej. W sutrach zawarto wiele nowych koncepcji, adaptując wcześniejszy dorobek myśli buddyjskiej.  

Mahajana rozwijała się obok hinajany, często w tych samych klasztorach i w bardzo krótkim czasie rozpowszechniła się na całą Azję.

- wadżrajana - to kierunek buddyzmu związany z praktyką tantr, który wyodrębnił się w II wieku n.e. w Indiach w ramach tradycji mahāyāny, gdzie ideałami są postawa bodhisattwy, który rozwija miłujące współczucie (skt. bodhiczitta) dla pożytku wszystkich istot oraz zrozumienie natury rzeczywistości siunjata i wiedzy o naturze Buddy. Jest też trzecim z najważniejszych kierunków buddyzmu indyjskiego i można ją uznać za rozwinięcie mahajany ze względu na podobne założenia filozoficzne.

W wadżrajanie praktyki przekazywane są od czasów Buddy w nieprzerwanej linii od nauczyciela do ucznia. To dlatego tak ważna jest tu rola duchowego nauczyciela – lamy, jako spadkobiercy autentycznej linii przekazu. Bez jego kierownictwa uczeń nie ma dostępu do najgłębszych nauk i praktyk, takich jak mahamudra, dzogczen i tantry Jogi Najwyższej.

W systemie wadżrajany, oprócz rozwijania współczucia, kładzie się nacisk na praktykę tantr buddyjskich, utrzymywania ślubowań bodhisattwy i ślubowań tantrycznych. Tantry nie koncentrują się jedynie na intelekcie, lecz angażują cały potencjał człowieka, pełne spektrum doświadczeń. Jest to konsekwentny system technik medytacyjnych, które polegają między innymi na wizualizacji określonych form buddów, powtarzaniu mantr, usypywaniu mandali, czy stosowaniu jogicznych ćwiczeń. Z tego powodu ścieżka ta nazywana jest czasami mantrayāna lub tantrayāna. Więcej patrz w artykule Tantry Jogi Najwyższej o klasyfikacji tantr.
Tybetańska ceremonia tantryczna

Słowo tantra dosłownie znaczy "sieć", "tkać". Odnosi się do najsubtelniejszego stanu umysłu, którego kontynuacja trwa po śmierci poprzez kolejne odrodzenia, zwanego "Przejrzystym Światłem". Stan ten, zwany również naturą buddy, jest nieoddzielny od doskonałego oświecenia, w taki sposób, jak dwie nici splecione są w gęstej fakturze materiału. Osiągnięcie tego stanu przez praktykującego, jest dlatego trwałe i niezniszczalne. Wadżrajana kładzie największy nacisk na uzyskanie wolnego od konceptualnych wyobrażeń medytacyjnego wglądu, i zgodne z nim działania dla pożytku wszystkich czujących istot (bodhiczitta) w codziennym życiu.

W tradycyjnej mahajanie bodhisattwa praktykuje postawę bodhiczitta oraz właściwe zrozumienie rzeczywistości, zgodnie z naukami o "pustości" Siunjata i naturze Buddy poprzez Sześć Paramit, zbierając stopniowo oraz oddzielnie (podczas medytacji lub poza nią) nagromadzenie tzw. zasługi (dobroczynnego potencjału) i mądrości, niezbędnych, aby osiągnąć oświecenie, tj trzy ciała Buddy, co zajmuje czas trzech niezliczonych okresów (skt. kalpa). Wadżrajana jednak posiada szczególne metody praktyk, które umożliwia owe zrealizowanie bodhisattwie niezwykle szybko oraz nie-oddzielnie (tym samym czasie), zwłaszcza poprzez praktykę Tantr Jogi Najwyższej, bezpośrednio prowadząc do oświecenia, tj trzech ciał buddy, już za życia praktykującego.

dewa matta

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz