Batok - znaczenie tatuażu grup etnicznych

Batok, batek, patik, batik lub buri, wśród innych nazw, to ogólne terminy określające rodzime tatuaże Filipin. Tatuowanie obu płci było praktykowane przez prawie wszystkie grupy etniczne na Filipinach w okresie przedkolonialnym. Podobnie jak inne grupy austronezyjskie, tatuaże te wykonywano tradycyjnie za pomocą narzędzi z trzonkami, uderzanych kawałkiem drewna (zwanym „młotkiem”). Każda grupa etniczna miała określone terminy i wzory tatuaży, które często są również tymi samymi wzorami, które są używane w innych formach sztuki i dekoracjach, takich jak ceramika i tkactwo. Tatuaże wahają się od ograniczonych tylko do niektórych części ciała do pokrywania całego ciała. Tatuaże były symbolami tożsamości plemiennej i pokrewieństwa, a także odwagi, piękna i statusu społecznego lub majątkowego.

Tradycje tatuowania zostały w większości utracone, gdy Filipińczycy przyjęli chrześcijaństwo w okresie kolonialnym Hiszpanii. Tatuowanie zanikło również w niektórych grupach (takich jak Tagalog i Moro) na krótko przed okresem kolonialnym z powodu ich (wówczas niedawnego) nawrócenia na islam. Przetrwało ono do około XIX do połowy XX wieku w bardziej odległych rejonach Filipin, ale również wyszło z praktyki z powodu modernizacji i wpływów zachodnich. Obecnie jest to tradycja bardzo zagrożona i przetrwała jedynie wśród niektórych członków ludów Kordylierów z wyżyn Luzon, niektórych Lumadów z wyżyn Mindanao i ludu Sulodnon z wyżyn Panay.

Etymologia

Większość nazw tatuaży w różnych językach filipińskich pochodzi od protoaustronezyjskich słów *beCik („tatuaż”), *patik („cętkowany wzór”) i *burik („nakrapiany”). 

Wśród ludu Visayan tatuaże znane są jako batok (lub batuk ) lub patik; batik, buri lub tatak wśród ludu tagalskiego; buri wśród ludu Pangasinan, Kapampangan i Bicolano; batek, butak lub burik wśród ludu Ilocano; batek, batok, batak, fatek, whatok (pisane również jako fatok) lub buri wśród różnych ludów Kordyliery; i pangotoeb (pisane również jako pa-ngo-túb, pengeteb lub pengetev) wśród różnych ludów Manobo. Terminy te odnosiły się także do identycznych wzorów stosowanych w tkaninach, ceramice, dekoracjach tarcz, rękojeściach narzędzi i broni, instrumentach muzycznych i innych. Do opisu osób z tatuażami używano form dodawanych do tych słów, często jako synonimu „sławnej/wykwalifikowanej osoby”; np. tagalski batikan , visayański binatakan i ilocano burikan. 

Powszechnie powtarzały się wzory geometryczne (linie, zygzaki, szewrony, kratkowane wzory, powtarzające się kształty); stylizowane przedstawienia zwierząt (takich jak węże, jaszczurki, orły, psy, jelenie, żaby lub gigantyczne stonogi), roślin (takich jak trawa, paprocie lub kwiaty) lub ludzi; błyskawice, góry, woda, gwiazdy lub słońce. Każdy motyw miał nazwę i zazwyczaj historię lub znaczenie za nim, choć większość z nich zaginęła w mrokach czasu. Były to te same wzory i motywy, które były używane w innych formach sztuki i dekoracjach poszczególnych grup etnicznych, do których należały. Tatuaże były w rzeczywistości uważane za rodzaj ubioru sam w sobie, a mężczyźni powszechnie nosili tylko przepaski biodrowe (bahag), aby je pokazać. 

„Głównym strojem Cebuanów i wszystkich Visayan jest tatuaż, o którym już mówiliśmy. Nagi mężczyzna wygląda wtedy jak ubrany w piękną zbroję, grawerowaną bardzo kunsztownym wzorem. Strój ten jest przez nich tak ceniony, że uważają go za swój najdumniejszy strój, zakrywający ich ciała niczym więcej i niczym mniej niż ukrzyżowanym Chrystusem. Dlatego chociaż na uroczyste okazje noszą wspomniane marlotas (szaty), to w domu i w dzielnicy noszą tatuaże i bahag, jak nazywają tkaninę, którą owijają wokół talii. Jest to rodzaj materiału, którego używali starożytni aktorzy i gladiatorzy w Rzymie dla zachowania przyzwoitości.”

—  Pedro Chirino, Relación de las Islas Filipinas (1604)

Tatuaże były symbolami tożsamości plemiennej i pokrewieństwa, a także odwagi, piękna oraz statusu społecznego lub majątkowego. Większość tatuaży męskich była symbolem ważnych osiągnięć, takich jak sukcesy w wojnach i łowcy głów, podczas gdy tatuaże u kobiet miały przede wszystkim podkreślać urodę. Wierzono również, że mają one magiczne lub apotropaiczne właściwości (szczególnie w przypadku wzorów zwierzęcych) i mogą dokumentować historię osobistą lub wspólnotową. Ból, który osoby obdarowane tatuażem musiały znieść, był również rytuałem przejścia. Mówi się, że jeśli ktoś zniesie ból związany z tatuowaniem, zniesie ból napotkany później w życiu, symbolicznie wkraczając w dorosłość. Powszechnie uważa się również, że tatuaże przetrwają w życiu pozagrobowym, w przeciwieństwie do dóbr materialnych. W niektórych kulturach uważa się, że oświetlają one drogę do świata duchów lub służą duchom przodków do oceny wartości duszy, która jest dla nich odpowiednia. 

Ich projekt i umiejscowienie różniły się w zależności od grupy etnicznej, przynależności, statusu i płci. Rozpiętość tatuaży wahała się od niemal całkowitego zakrycia ciała, w tym tatuaży na twarzy, mających przywodzić na myśl przerażające maski wśród elitarnych wojowników Visayan, po tatuaże ograniczone tylko do określonych obszarów ciała, jak tatuaże Manobo, które wykonywano wyłącznie na przedramionach, podbrzuszu, plecach, piersiach i kostkach. 

Proces

Tatuaże wykonywali wprawni artyści, używając charakterystycznej dla austronezyjskich artystów techniki tatuowania z użyciem trzonka. Polega ona na uderzaniu małym młoteczkiem w igłę do tatuowania (pojedynczą igłę lub wiązkę igieł przypominającą pędzel) prostopadle do drewnianego trzonka w kształcie litery L (stąd „hafted”). Ten trzonek sprawia, że ​​igła jest bardziej stabilna i łatwiejsza do ułożenia. Uderzenia powodują szybkie przesuwanie igły do ​​wewnątrz i na zewnątrz skóry (około 90 do 120 uderzeń na minutę). Igły były zazwyczaj wykonane z drewna, rogu, kości, kości słoniowej, metalu, bambusa lub cierni cytrusowych. Igły tworzyły rany na skórze, które następnie były pocierane tuszem zrobionym z sadzy lub popiołu zmieszanego z wodą, olejem, ekstraktami roślinnymi (takimi jak sok z trzciny cukrowej), a nawet żółcią wieprzową. 

Igła z trzonkiem, młotek i miseczka na tusz używane w tradycyjnych filipińskich tatuażach.

Artyści często obrysowywali wzory tuszem na skórze, używając do tego kawałków sznurka lub źdźbeł trawy, przed wykonaniem tatuażu. W niektórych przypadkach tusz nakładano przed wbiciem punktów tatuowania w skórę. Większość tatuatorów stanowili mężczyźni, choć istniały również kobiety. Byli to albo mieszkańcy jednej wioski, albo artyści wędrowni, którzy odwiedzali różne wioski. 

Inna technika tatuażu, praktykowana głównie przez plemiona Lumadów i Negrytów, polega na szybkim nacinaniu skóry małymi kreskami za pomocą małego noża lub dłuta z trzonkiem. Rany są następnie wcierane w skórę pigmentem. Różnią się one od technik punktowych tym, że proces ten powoduje również bliznowacenie. Niemniej jednak motywy i umiejscowienie tatuaży są bardzo podobne do tatuaży wykonywanych igłami z trzonkiem. 

Tatuowanie było skomplikowanym, pracochłonnym procesem, który był również bardzo bolesny dla odbiorcy. Tatuaże nabywa się stopniowo na przestrzeni lat, a wzory mogą trwać miesiącami, zanim się zagoją. Proces tatuowania był zazwyczaj świętym wydarzeniem, które obejmowało rytuały do ​​duchów przodków (anito) i zwracanie uwagi na znaki. Na przykład, jeśli artysta lub odbiorca kichnął przed tatuowaniem, duchy uznały to za znak dezaprobaty i sesję odwołano lub przełożono. Artyści byli zazwyczaj opłacani bydłem, koralikami z pamiątek rodzinnych lub metalami szlachetnymi. Rodzina odbiorcy zapewniała im również zakwaterowanie i wyżywienie w trakcie procesu. Po ukończeniu tatuażu zwykle odbywała się uroczystość. 

Historia i archeologia

Starożytne gliniane figurki ludzkie znalezione w stanowiskach archeologicznych na Wyspach Batanes, mające około 2500–3000 lat, mają uproszczone wzory wytłoczonych okręgów, które wyraźnie przedstawiają tatuaże. Wykopaliska w grobowcu Arku w prowincji Cagayan w północnym Luzonie ujawniły również zarówno dłuta, jak i ząbkowane głowice, prawdopodobnie trzonkowych narzędzi do tatuażu z kości, obok znaczników kultury materialnej austronezyjskiej, takich jak adze, przęśliki, bijaki z kory i ozdoby z jadeitu lingling-o. Datowano je na okres przed 1500 r. p.n.e. i są one zadziwiająco podobne do dłut do tatuażu w kształcie grzebienia, znalezionych w całej Polinezji. 

Starożytne tatuaże można znaleźć również wśród zmumifikowanych szczątków różnych ludów Kordyliery w grobach jaskiniowych i wiszących w północnym Luzonie, przy czym najstarsze zachowane przykłady pochodzą z XIII wieku. Tatuaże na mumiach są często bardzo zindywidualizowane, pokrywając ramiona dorosłych kobiet i całe ciało dorosłych mężczyzn. W szczególności 700-900-letnia mumia Kankanaey, zwana „Apo Anno”, miała tatuaże pokrywające nawet podeszwy stóp i opuszki palców. Wzory tatuaży są często wyryte również na trumnach zawierających mumie. 

Kiedy Antonio Pigafetta z wyprawy Magellana (ok. 1521 r.) po raz pierwszy spotkał Visayanów zamieszkujących te wyspy, wielokrotnie opisywał ich jako „całych pomalowanych”. Oryginalna hiszpańska nazwa Visayanów, „Los Pintados” („Pomalowani”), nawiązywała do ich tatuaży. 

„Oprócz zewnętrznego ubioru i stroju, niektóre z tych narodów nosiły również strój wewnętrzny, którego nie można było zdjąć po założeniu. To właśnie te tatuaże ciała były tak powszechnie praktykowane wśród mieszkańców Visayan, których z tego powodu nazywamy Pintados . Zwyczajem bowiem, a zarazem oznaką szlachetności i odwagi, było tatuowanie całego ciała od stóp do głów, gdy osiągnęli wiek i siłę wystarczającą do zniesienia męczarni tatuowania, które wykonywano (po starannym zaprojektowaniu przez artystów i zgodnie z proporcjami części ciała i płci) za pomocą narzędzi takich jak pędzle lub małe gałązki z bardzo cienkimi bambusowymi końcówkami”.

„Ciało nakłuwano i znakowano nimi aż do krwi. Na to nakładano czarny proszek lub sadzę ze smoły, która nigdy nie blakła. Całe ciało nie było tatuowane za jednym razem, lecz robiono to stopniowo. W dawnych czasach nie rozpoczynano tatuowania, dopóki nie dokonano jakiegoś bohaterskiego czynu; a potem dla każdej tatuowanej części ciała należało wykonać nowy czyn. Mężczyźni tatuowali nawet brody i okolice oczu, tak aby wyglądały na zamaskowane. Dzieci nie tatuowano, a kobiety tylko jedną rękę i część drugiej. Ilokańczycy na tej wyspie Manila również tatuowali się, ale nie w takim stopniu jak Visayanie.”

— Francisco Colins, Labor Evangelica (1663), 

Tradycje ludów plemiennych

- Aeta

Wśród ludu Aeta tatuaże znane są jako pika u plemienia Agta i cadlet u plemienia Dumagat.

- Bicolano

Tatuaże są znane jako buri wśród ludu Bicolano. Hiszpanie odnotowali, że tatuaże były równie popularne wśród ludu Bicolano z Albay, Camarines i Catanduanes, jak i na Visayas.

- Kordylierczyk

Różnorodne grupy etniczne Kordylierów (zwane również zbiorczo „Igorot”) z pasma górskiego Kordyliera Centralna w północnym Luzonie mają najlepiej udokumentowane i najlepiej zachowane tradycje tatuażu wśród filipińskich grup etnicznych. Wynika to z ich izolacji i oporu wobec kolonizacji w okresie kolonialnym Hiszpanii. Tatuaże wśród Kordylierów były uważane za formę ubioru. Brak tatuażu był dawniej równoznaczny z byciem nagim.

Tatuaże kordylierskie zazwyczaj przedstawiają węże, stonogi, postacie ludzkie, psy, orły, paprocie, trawę, ziarna ryżu (w kształcie diamentów), pola ryżowe, góry, zbiorniki wodne, a także powtarzające się kształty geometryczne. 

Tatuowanie było doświadczeniem religijnym wśród ludów Kordyliery, wymagającym bezpośredniego udziału duchów anito, które są przyciągane przez płynącą krew podczas tego procesu. Tatuaże mężczyzn były szczególnie silnie związane z tradycjami łowców głów. Tatuaże na klatce piersiowej nie były wykonywane, dopóki mężczyzna nie złapał głowy. Praktyka ta została zakazana w okresie kolonialnym w Ameryce. Ostatnie tatuaże związane z łowcami głów miały miejsce podczas II wojny światowej, kiedy ludy Kordyliery zdobyły tatuaże za zabijanie żołnierzy Cesarstwa Japońskiego. 

Przetrwały aż do połowy XX wieku. Tatuaże na klatce piersiowej służące do łowy głów wśród mężczyzn zniknęły jako pierwsze, ponieważ praktyka łowy głów ustała z powodu zakazów rządowych i zmieniających się norm kulturowych. Tatuaże na ramionach i inne ozdobne tatuaże przetrwały jeszcze przez chwilę, aż modernizacja i nawrócenie na chrześcijaństwo ostatecznie sprawiły, że większość tradycji tatuowania wymarła wśród Kordylierów. Kilku starszych z ludów Bontoc i Kalinga zachowuje tatuaże do dziś; ale uważa się, że wymarły one wśród Kankanaey, Apayao, Ibaloi i innych kordylierskich grup etnicznych. Mimo to wzory tatuaży zachowały się wśród mumii ludów kordylierskich. 

Istnieją również współczesne wysiłki mające na celu zachowanie tatuaży wśród młodszych pokoleń. Jednak kopiowanie wzorów tatuaży na klatce piersiowej starych wojowników jest postrzegane jako tabu, ponieważ oznacza osobę jako zabójcę. Wierzy się, że kopiowanie starszych wzorów przynosi pecha, ślepotę lub przedwczesną śmierć. Nawet mężczyźni, którzy brali udział w konfliktach broniąc swoich wiosek przed wojskowymi lub komunistycznymi rebeliantami w erze Marcosa (lata 60. i 70. XX wieku), odmawiali wykonywania tradycyjnych tatuaży na klatce piersiowej za radą starszyzny wioski. Współczesne wzory kordylierskie zazwyczaj celowo różnią się wzorami, rozmiarami i/lub umiejscowieniem tatuaży (a także obejmują bardziej figuratywne wzory zwierząt i roślin), aby nie kopiować tradycyjnych wzorów tatuaży wojowników na klatce piersiowej; chociaż nadal wykorzystują te same techniki, zazwyczaj mają ten sam ogólny wygląd i mają to samo znaczenie społeczne. 

Wśród plemienia Butbut Kalinga, whatok sa awi („tatuaże przeszłości”) odróżnia się od whatok sa sana („tatuaży współczesności”) lub emben a whatok („wymyślonych tatuaży”). Te pierwsze mają znaczenie kulturowe i są zarezerwowane dla szanowanych starszych; te drugie są nowoczesne i służą wyłącznie celom dekoracyjnym. Whatok sa sana to tatuaże wręczane turystom (zarówno lokalnym, jak i zagranicznym), a nie whatok sa awi. Niezależnie od tego, whatok sa sana są fragmentami whatok sa awi lub mają podobne motywy , a zatem nadal są tradycyjne. 

- Apayo

Wśród ludu Apayao (znanego również jako Isneg lub Isnag) tatuaże nosili zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Najbardziej znanym tatuażem jest andori, który przedstawia geometryczne kształty (takie jak szewrony, zygzaki, linie, romby i trójkąty) rozciągające się od nadgarstka aż do ramion i barków. Andori występował zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. U mężczyzn wiązał się z walecznością i umiejętnością polowania na głowy. Jego długość wskazywała na liczbę zabitych przez noszącego go wroga. U kobiet wskazywał na liczbę zabitych przez ojca wrogów. 

Inne tatuaże dla mężczyzn obejmują babalakay, tatuaże przypominające słońce lub krzyż na udzie, które przedstawiają pająki; i hisi, tatuaż na grzbiecie dłoni do środka przedramienia, który jest jednolicie czarny, z wyjątkiem wąskiej, nietatuowanej linii biegnącej wzdłuż pulsu na nadgarstku. Te tatuaże są nakładane wszystkim mężczyznom, gdy tylko osiągną pełnoletność i nie są związane z polowaniem na głowy. U kobiet, dla których tatuaże były głównie dekoracyjne, tatuowano je również babalakay, zwykle na gardle, a czasami na przedramionach, oprócz jednego lub obu ud; i tutungrat, serię linii i kropek na grzbietach dłoni i palców. Tatuaże na udach kobiet były zazwyczaj ukryte pod tapis. 

Narzędzie do tatuowania Apayao, znane jako igihisi, jest wyjątkowe wśród wszystkich kordylierskich narzędzi z trzonkiem. Składa się z zakrzywionego w kształcie litery S kawałka rattanu, na którego jednym końcu osadzono wiązkę czterech lub pięciu igieł. Oba końce rattanu są następnie połączone sznurkiem ze środkową częścią litery S. Podczas użycia tatuażysta szybko stuka w zakrzywiony fragment rattanu znajdujący się najbliżej wiązki igieł. Następnie w powstałe rany wciera się pigmenty (talang) z sadzy i soku z trzciny cukrowej.

Tradycje tatuażu Apayao dziś wymarły. 

- Bontoc

Wśród ludu Bontoc z Prowincji Górskiej tatuaże znane są ogólnie jako fatek lub fatak. Istniały dwa specjalne rodzaje fatek: chaklag, czyli tatuaże na klatce piersiowej wojowników kojarzone z polowaniem na głowy, oraz pongo, czyli tatuaże na ramionach mężczyzn i kobiet. 

Mężczyzn tatuowano na klatce piersiowej, ramionach, twarzy, brzuchu i szyi. Chłopcy otrzymują swój pierwszy tatuaż w wieku 10 lat, zazwyczaj składający się z prostej linii na nosie lub policzkach. Chaklag wykonuje się dopiero po tym, jak mężczyzna po raz pierwszy zdobędzie głowę w bitwie. Chaklag zaczyna się wokół okolicy sutków i przechodzi w górę do ramion i nad górnymi ramionami. Dwa lub trzy zestawy poziomych linii umieszczane są na górnych ramionach, na końcach zakrzywionego głównego wzoru. Kiedy mężczyzna zdobywa swój chaklag , inni członkowie jego ato (jednostki politycznej w obrębie społeczności), w tym kobiety i dzieci, również zostają tatuowani. 

Kobiety natomiast zazwyczaj tatuowano tylko na ramionach. Tatuaże na ramionach uważano za piękne i symbolizowały one gotowość do małżeństwa. Ramiona były najbardziej widoczną częścią ciała podczas tradycyjnych tańców zwanych sagni. Uważa się, że mężczyźni nie zalecali się do kobiet bez tatuaży. 

Wzory tatuaży Bontoc zazwyczaj opierają się na powtarzających się wzorach geometrycznych. Należą do nich wzory przypominające gwiazdy (falatong), zygzaki (tik-tiko), kraty (alad) i drabiny (tey-tey). Ponadto powszechnie stosuje się również wzory figuralne, takie jak te przedstawiające stonogi, paprocie, ryż ciężki od ziaren (pang ti'i), błyskawice i schody tradycyjnego domu. 

Tradycyjne narzędzie do tatuowania Bontoc nazywa się chakayyum. Składa się z drewnianej rączki z igłami przymocowanymi do jednego końca. Tusz wytwarzany jest z sadzy zmieszanej z wodą. Każda wioska Bontoc miała co najmniej jednego tatuatora. 

- Ibaloi

Wśród ludu Ibaloi tatuaże znane są jako burik. Praktykują je zarówno mężczyźni, jak i kobiety, którzy należeli do najbardziej tatuowanych grup etnicznych na Filipinach. Tradycje burik wymarły dzisiaj, ale przetrwały w wzorach znalezionych u niektórych starszych oraz w mumiach Ibaloi i Kankanaey w Kabayan, Benguet. Tatuaże różniły się w zależności od płci. Kobiety tatuowano tylko na przedramionach i górnych częściach ramion, podczas gdy mężczyźni tatuowali się stopniowo, aż do momentu, gdy ich całe ciało było całkowicie pokryte, gdy osiągnęli średni lub starość. Uważano, że tatuaże były wykonywane w celu zaznaczenia ważnych wydarzeń życiowych i rytuałów przejścia. 

Niektóre mumie miały niedokończone tatuaże, co wskazywało na śmierć przed ukończeniem ich pełnego wykonania. Wiele z tych mumii zostało skradzionych lub przeniesionych do prowizorycznych szklanych gablot w połowie lat 70. XX wieku. Większość z nich została jednak zachowana in situ i w 1973 roku, na mocy Dekretu Prezydenckiego nr 260, została uznana za jeden z Narodowych Skarbów Kultury Filipin. 

„Tatuowanie jest wśród nich bardzo powszechne. W niektórych dzielnicach trudno znaleźć mężczyznę lub kobietę, którzy nie mieliby wytatuowanego na grzbiecie dłoni wizerunkiem słońca w kolorze niebieskim, ponieważ w Central Benguet czczą słońce. Niektórzy tatuują pierś i ramiona, tworząc wzory prostych i zakrzywionych linii, nakłuwanych igłą w kolorze indygo.”

— Frederic Henry Read Sawyer, Mieszkańcy Filipin (1900)

Wzory i wzory tatuaży Ibaloi są również przedstawiane na ich kocach pogrzebowych (znanych jako panagpagpagan , dill-i lub kuabaw ). Koce te służyły do ​​owijania zwłok zamożnych osób. Wzory te są również rzeźbione bezpośrednio na drewnianych trumnach mumii z Kabayan. 

Najbardziej charakterystycznym wzorem burika było kołopodobne przedstawienie słońca (akew) tatuowane na grzbietach obu dłoni (również zachowane u mumii). Całe ciało było również tatuowane płynnymi liniami geometrycznymi, a także stylizowanymi przedstawieniami zwierząt i roślin. Tatuaże zwykle pokrywały klatkę piersiową, plecy, boki brzucha, pośladki, ramiona, barki, dłonie, palce, szyję, gardło, twarz i nogi u mężczyzn. U kobiet tatuaże zwykle zaczynają się powyżej łokcia i biegną do nadgarstka, grzbietu dłoni i kostek palców. Geometryczne wzory obejmowały linie i różne kształty, takie jak koła, trójkąty, szewrony i inne. Przedstawione zwierzęta i rośliny obejmowały między innymi stonogi (kamajan), węże (oleg), jaszczurki (batingal lub karat), psy (aso) i jelenie (olsa). Inne wzory obejmowały gwiazdy (talaw), bakłażany (nuang), kości szczękowe (pad-padanga), moździerze ryżowe (pinat-pattu), plecionkę koszykową (inak-akbu), zygzaki (tiniktiku lub batikua), nasiona (pinak-paksey) i rzeki (balenay). Wzory te są często bardzo zindywidualizowane, a preferowane wzory i kombinacje różnią się w zależności od wioski i osoby. 

Duża część wiedzy o funkcjach tych wzorów zaginęła z biegiem czasu. Wierzono, że wiele z tych wzorów ma moc uzdrawiającą, apotropaiczną lub magiczną i jest ściśle powiązanych z rdzennymi wierzeniami animistycznymi ludu Ibaloi. Przedstawione zwierzęta i rośliny uważano za manifestacje duchów przodków lub stworzeń omen. Na przykład węże uważa się za manifestacje mądrych duchów przodków. Choć był to wszechobecny wzór, to -o , który przedstawiał małą ludzką postać z rękami i nogami zgiętymi na zewnątrz w łokciach i kolanach, reprezentował ludzkość w świecie materialnym. Słońce, motyw ikoniczny, uważano również za potężnego ducha natury i najwyższe bóstwo, i odwoływano się do niego w trudnych chwilach. Słońce zajmuje ważne miejsce w obrzędach pogrzebowych, gdzie zmarli są zawsze chowani twarzą do słońca. Dzieje się tak z powodu przekonania, że ​​gdy dusza (kalaching) budzi się w świecie duchowym, zostanie powitana przez swoich przodków, aby dołączyć do nich w miejscu spotkania duchów (kaapuan) na górze Pulag.

Tatuaże były również oznaką bogactwa i statusu społecznego. Tatuaże na ramionach u mężczyzn były szczególnie ważne, wskazując na przynależność do zamożnej rodziny (baknang), a nie wszyscy mężczyźni je posiadali. Tatuaże na ramionach wykonywano również potomkom prominentnych członków społeczności. Najważniejszą funkcją tatuaży wśród Ibaloi jest jednak pełnienie funkcji znaku identyfikacyjnego, dzięki któremu ich dusze mogą być rozpoznane przez przodków w życiu pozagrobowym. 

Tatuaże były wykonywane techniką haftowaną. Igła była zrobiona z cierni roślin (takich jak cytrusy). Narzędzia do tatuowania Ibaloi zwykle składały się z wiązek trzech igieł, lekko rozstawionych, aby ich końcówki nie dotykały skóry w tym samym czasie. Tusz opisywano jako pochodzący z owoców rośliny atilba (Viburnum luzonicum) lub z sadzy i wody (lub żółci świńskiej) zmieszanej z liśćmi rodzimej rośliny podobnej do pomidora. Na początku XX wieku do tatuowania kobiet Ibaloi i Kankanaey używano również stalowych igieł do szycia (panatak). Jednak większość z tych kobiet zmarła już w latach 80. Artyści tatuatorzy Ibaloi mogli być mężczyznami lub kobietami. Wykonanie tatuażu burik zajmowało miesiące, a artysta tatuator często pozostawał z klientem przez cały czas, stając się niemal częścią jego rodziny. Klient był odpowiedzialny za zapewnienie artyście pożywienia i schronienia. 

- Ifugao

Tatuaże wśród ludu Ifugao znane są jako batok. Podobnie jak w innych grupach kordylierskich, tatuaże Ifugao były silnie związane z polowaniem na głowy i statusem społecznym. Wierzono również, że mają one magiczną moc ochronną, pomagają wojownikom w bitwach i są symbolami piękna. 

Mężczyźni są zazwyczaj tatuowani na klatce piersiowej, ramionach, barkach, nogach, policzkach, brodzie i czole. Tylko wojownicy, którzy zdobyli głowy, mogą nosić chaklag (tatuaż na klatce piersiowej) i ardan (tatuaż w kształcie drabiny na szyi). Chaklag Ifugao zaczyna się od sutka i biegnie w górę do barków i górnej części ramion. Składa się z krzywoliniowych wzorów. Kobiety natomiast tatuowano na ramionach aż do łopatek, co było oznaką dojrzałości i zdolności do zamążpójścia. 

Do popularnych motywów Ifugao należą: kinabu lub kinahu (pies), zwykle umieszczany na klatce piersiowej i policzkach; tinagu lub tinatagu (małe postacie ludzkie), zwykle umieszczane na środku klatki piersiowej; ginawang (orły), zwykle umieszczane na klatce piersiowej i ramionach; ginayaman (stonogi), umieszczane w dowolnym miejscu; kinilat (błyskawica), zwykle umieszczane na szyi, ramionach i dolnej części klatki piersiowej; hinuliab (powtarzające się szewrony i kształty X), zwykle umieszczane na ramionach, szyi, ramionach i udach; pinulikawkaw (faliste linie); tiniku (linie zygzakowate); hinanghangal (pionowe, powtarzające się kształty X otoczone liniami), zwykle umieszczane na gardle; pongo (różne wzory bransoletek), zwykle umieszczane na ramionach kobiet; halapag (równoległe linie), zwykle umieszczane na czole i grzbietach dłoni; oraz skorpiony. Tatuaże na ramionach przedstawiały zazwyczaj paprocie (inangkid), trawę i inne motywy roślinne, tworzące pasy wokół przedramion i górnej części ramion. 

Narzędzie do tatuażu Ifugao przypomina grzebień z dwoma lub trzema ostrzami. Przykłady z początku XX wieku były wykonane w całości z metalu. Tatuaże Ifugao są dziś w dużej mierze wymarłe i przetrwały jedynie wśród niektórych starszych osobników. 

-  Itneg

W książce „Mieszkańcy Filipin” (1900) autor opisuje dwie podgrupy ludu Banao (same będące podgrupą ludu Itneg lub „Tinguian”) – Busao i Burik – jako osoby posiadające skomplikowane tatuaże, choć zauważa również, że w czasie, gdy je opisywał, zwyczaj ten zanikał: 

„Igorrotowie z Busao, mieszkający na północ od Lepanto, tatuują kwiaty na ramionach, a w strojach wojennych noszą cylindryczne czako z drewna lub plecionego rattanu oraz duże miedziane wisiorki w uszach. Nie używają talibów i wolą włócznie. Igorrotowie z Burik tatuują swoje ciała w osobliwy sposób, nadając im wygląd kolczugi. Jednak ten zwyczaj prawdopodobnie odchodzi już w zapomnienie, ponieważ przynajmniej ci z Igorrotów mieszkający w pobliżu chrześcijańskich tubylców stopniowo przejmują ich strój i zwyczaje”.

— Frederic Henry Read Sawyer, Mieszkańcy Filipin (1900)

Opisano narzędzia z trzonkiem używane przez plemię Itneg, które miały przypominający pędzel pęczek dziesięciu igieł z cierni roślinnych, przymocowanych do rękojeści z wygiętego rogu bawolego. „Atrament” wytwarzano z sadzy uzyskanej w wyniku spalania pewnego rodzaju drewna żywicznego. 

Większość innych grup Itnegów była już asymilowana przez schrystianizowanych mieszkańców nizin już w XIX wieku. Wśród tych grup Itnegów tatuaże nie były tak powszechne. Dorosłe kobiety zazwyczaj tatuowały przedramiona delikatnymi wzorami z niebieskich linii, ale zazwyczaj były one całkowicie zakryte przez dużą liczbę koralików i bransolet noszonych przez kobiety. Niektórzy mężczyźni tatuują drobne wzory na ramionach i nogach, te same, których używają do znakowania swoich zwierząt lub dobytku. Tatuaże wojowników, które oznaczały udane polowania na głowy, wymarły już wśród „cywilizowanych” Itnegów, a wojowników nie wyróżniano specjalnymi znakami identyfikacyjnymi ani ubiorem od ogółu populacji. 

- Kalinga

Tatuaże wśród ludu Kalinga znane są jako batok lub batek (whatok w języku Butbut Kalinga). Należą do najsłynniejszych tatuaży kordylierskich dzięki staraniom Apo Whang-od. Kiedyś była ona znana jako „ostatnia mambabatok (artystka tatuażu)”, choć obecnie uczy młodszych artystów, jak kontynuować tę tradycję. 

Typowe motywy tatuaży obejmują stonogi (gayaman), nogi stonogi (tiniktiku), węże (tabwhad), skórę węża (tinulipao), sześciokątne kształty przedstawiające łuski brzucha węża (chlag), zwinięte węże (inong-oo), deszcz (inud-uchan), różne wzory paproci (inam-am, inalapat i nilawhat), owoce (binunga), równoległe linie (chuyos), naprzemienne linie (sinagkikao), kształty klepsydr przedstawiające dzień i noc (tinatalaaw), moździerze ryżowe (lusong), tylne nogi świni (tibul), wiązki ryżu (sinwhuto lub panyat), krzyżujące się wzory (sina-sao), drabiny (inar-archan), orły (tulayan), żaby (tokak) i ostrza toporów (sinawit). Te same wzory są używane do ozdabiania tekstyliów, ceramiki i narzędzi. Niektóre wzory naśladują nawet wzory na ubraniach, które zazwyczaj nosi się na danej części ciała. Każdy wzór ma inne znaczenie symboliczne lub magiczne/talizmaniczne właściwości. Na przykład uważa się, że tinulipao kamufluje wojowników i chroni ich przed atakami. Paprocie wskazują, że kobieta jest gotowa do poczęcia, poprawiają jej zdrowie i chronią przed urodzeniem martwego dziecka. Wzory klepsydry i moździerza ryżowego wskazują na zamożność rodziny. Wiązki ryżu symbolizują obfitość. 

Podobnie jak w innych grupach Kordylierów, tatuaże mężczyzn były ściśle związane z polowaniem na głowy. W społeczeństwie Kalinga morderstwo uważano za coś złego, ale zabicie wroga było postrzegane jako szlachetny czyn i element nakem (poczucia odpowiedzialności) wojowników za ochronę całej wioski. Chłopiec może zdobyć tatuaże dopiero po wzięciu udziału w udanej wyprawie łowców głów (kayaw) lub wojnie między wioskami (baraknit), nawet jeśli osobiście nie brał udziału w zabiciu. Chłopiec może odciąć głowę zabitemu wrogowi, wchodząc w ten sposób w dorosłość (igam) i uzyskując prawo do zrobienia sobie tatuażu. Pierwszy tatuaż znany jest jako gulot (dosłownie „obcinacz głowy”, znany również jako pinaliid lub binulibud w Butbut Kalinga). Były to trzy równoległe linie okrążające przedramię, zaczynające się od nadgarstka. 

Dalszy udział w rajdach uprawniał go do większej liczby tatuaży, aż w końcu otrzymał tatuaże na klatce piersiowej (biking lub bikking, whiing wśród Butbut Kalinga), które wskazują na jego wysoką pozycję społeczną jako części klasy wojowników (kamaranan). Biking to symetryczny wzór składający się z poziomych wzorów na górnej części brzucha, po których następują równoległe, zakrzywione linie łączące klatkę piersiową z górnymi ramionami. Mężczyźni z tatuażami przedstawiającymi rowery są uważani za szanowanych wojowników (maingor, mingol lub maur'mot). Tatuaże na plecach (dakag) otrzymywali wojownik, który z powodzeniem zabił wroga, ale wycofał się podczas bitwy. Dakag składa się z pionowego wzoru wzdłuż kręgosłupa, flankowanego poziomymi wzorami wzdłuż żeber. Elitarni wojownicy, którzy walczyli twarzą w twarz, mieli tatuaże zarówno na klatce piersiowej, jak i na plecach.  Zarówno wojownicy, jak i wytatuowani starsi (papangat, byli wojownicy) mieli najwyższy status w społeczeństwie Kalinga. Uważano, że tatuaże mężczyzn zapewniają ochronę zarówno duchową, jak i fizyczną, podobnie jak talizman.

Kobiety tatuowano na ramionach, grzbietach dłoni, łopatkach, a w niektórych przypadkach na piersiach i gardle. Tatuaże kobiet zaczynają się w okresie dojrzewania, około 13-15 roku życia, zazwyczaj tuż przed lub po pierwszej miesiączce (dumara). Początkowo były to gigantyczne wzory stonogi wykonywane na szyi, łopatkach i ramionach. Uważa się, że tatuaże pomagają złagodzić bóle menstruacyjne, a także sygnalizują adoratorom, że kobieta jest gotowa do małżeństwa. Tatuaże na ramionach kobiet (znane jako sinokray) zazwyczaj mają kilka motywów, oddzielonych liniami. Dzieci i kuzynki słynnego wojownika również były tatuowane, aby zaznaczyć swoją przynależność do linii wojowników. 

Kobiety w ciąży otrzymują również charakterystyczny tatuaż znany jako lin-lingao lub chung-it. Są to małe znaki w kształcie litery X, wykonane na czole, policzkach i czubku nosa. Uważa się, że znaki te odstraszają duchy poległych wrogów, chroniąc kobiety i nienarodzone dzieci przed ich zemstą. 

Wierzono również, że tatuaże pozwalają duchom przodków ocenić, czy dana osoba jest godna dołączyć do nich w świecie duchów (Jugkao).

Poza prestiżem i znaczeniem rytualnym, tatuaże uważano również za estetyczne. Kobiety z tatuażami tradycyjnie uważano za piękne (ambaru lub whayyu), a mężczyzn za silnych (mangkusdor). W czasach przedkolonialnych osoby bez tatuaży nazywano dinurami (lub chinur – jak w Butbut Kalinga) i wyśmiewano jako tchórzy i zły omen dla społeczności. Piętno społeczne zazwyczaj zachęcało do tatuowania się. 

Wśród Kalingów tatuatorami byli głównie mężczyźni, kobiety były rzadsze. Znani są jako manbatok lub manwhatok. Tatuaże najpierw obrysowuje się uyot , suszoną łodygą ryżu wygiętą w trójkąt, lub wyprofilowanymi drewnianymi klockami. Zanurza się je w tuszu i używa do odrysowywania wzorów na skórze przed wykonaniem tatuażu. Uyot służy również do pomiaru rozmiarów tatuaży, zapewniając ich symetrię. 

Tusz tradycyjnie wytwarza się ze sproszkowanego węgla drzewnego lub sadzy z garnków kuchennych zmieszanej z wodą w połowie skorupy kokosa i zagęszczonej skrobiowymi bulwami. Nakłada się je na skórę za pomocą narzędzia znanego jako gisi (również kisi), mogą to być albo kolce cytrusowe wbite pod kątem prostym do patyka, albo róg bawolego drzewa zgięty w cieple z kępką metalowych igieł na końcu. Gisi umieszcza się nad miejscem tatuażu i szybko stuka innym patyczkiem (pat-ik). Gisi można również używać do pomiaru odległości w tatuażach symetrycznych. Kolce cytrusowe są preferowane, ponieważ uważa się, że ich silny zapach odstrasza złe duchy (ayan), które są przyciągane do krwi (chara). Procesowi tatuowania tradycyjnie towarzyszą śpiewy, które uważa się za zwiększające magiczną moc i skuteczność tatuaży. 

Tradycyjnie tatuażyści pobierali bardzo wysokie opłaty. Na przykład tatuaż na klatce piersiowej u mężczyzn lub dwa tatuaże na ramionach u kobiet kosztowałyby świnię, pewną ilość ryżu, pewną ilość srebra, dwie kainy (spódnice) lub bahagi (przepaski biodrowe) oraz koraliki o wartości równoważnej carabao lub świni. 

- Kankanaey

Tatuaże Kankanaey (bátak) są bardzo podobne do sąsiednich tatuaży Ibaloi, zarówno pod względem wzoru, jak i lokalizacji, i były równie szeroko praktykowane. Przetrwały one w wzorach znalezionych w mumiach Ibaloi i Kankanaey w Kabayan, Benguet. Najsłynniejsza z mumii, mężczyzny Kankanaey o imieniu Apo Anno ("Starszy Anno") z Natubleng, Buguias, Benguet, datowana na ok. 1100-1300 r. n.e., ma bardzo dobrze zachowane tatuaże na całym ciele, które pokrywały nawet opuszki palców i podeszwy stóp. Był legendarnym myśliwym, synem wodza Tugtugaka ze społeczności Nabalicong w Buguias, Benguet. Jego matka była rzekomo nieludzkim duchem opiekuńczym zwierząt leśnych o imieniu Cuyapon. 

Inny opis pochodzi od francuskiego przyrodnika Antoine’a-Alfreda Marche’a, który odwiedził Mankayan w Benguet pod koniec XIX wieku. Zauważył on, że tatuaże Kankanaey były „wykonywane z wielką precyzją, czasami przedstawiając węże i kwiaty, ale najczęściej z wielką starannością i metodyką. Wraz ze wzrostem bogactwa i potęgi, wzory się mnożą. Niektórzy [Kankanaey] tatuują je tylko wokół nadgarstków, podczas gdy inni mają całkowicie wytatuowane ramiona, nogi i tułów”. Ilustracje tatuaży Kankanaey zostały również narysowane przez jego towarzysza. 

Opisy tatuaży dwóch wodzów plemienia Kankanaey (znanych w dokumentach historycznych jako „Lepanto Igorot”) odnotowano również po ich zabraniu do Madrytu na Wystawę Generalną Wysp Filipinas w 1887 roku. Jeden z wodzów (Gumad-ang) miał zakrzywione linie na grzbiecie ramion, które oznaczały jego przynależność plemienną. Drugi wódz, Lao-Lao, miał na grzbiecie prawej dłoni zębate koło symbolizujące słońce; na grzbiecie lewej dłoni kolejne koło z krzyżem pośrodku; na prawym ramieniu dwie figury psów; na lewym ramieniu figurę psa i żaby; na górnej części brzucha kolejną figurę psa; oraz liczne blizny na klatce piersiowej, brzuchu, nogach i ramionach. 

Zarówno mężczyźni, jak i kobiety nosili tatuaże. Tatuaże mężczyzn były związane z łowami głów i osiągnięciami w bitwie. Mężczyźni rzadziej posiadali komplet tatuaży, ponieważ praktyka łowców głów była już w zaniku wśród Kankanaey, którzy w połowie XIX wieku znaleźli się pod hiszpańską jurysdykcją kolonialną. Tatuaże na ramionach i dłoniach, zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, przetrwały dłużej, ponieważ nie były związane z łowami głów. Tatuaże Kankanaey są dziś praktycznie wymarłe. 

Narzędzie do tatuowania Kankanaey nazywa się gisi. Składa się z zestawu cierni (w dzisiejszych czasach metalowych igieł) osadzonych na drewnianym trzonku. Wbija się je w skórę młotkiem. 

- Ibanag

Lud Ibanag nazywał swoje tatuaże bato. Były one symbolami statusu i sprawności bojowej i były najbardziej widoczne wśród wojowników Ibanag (mengal). Tatuaże Ibanagów były ograniczone i mniej zróżnicowane niż u ich sąsiadów (i tradycyjnych wrogów), Kordylierów. Niestety, większość tradycyjnych wzorów Ibanagów nie została udokumentowana. Jedynym wzorem opisanym w dokumentach kolonialnych jest appaku, od słowa paku („paproć”), które były wzorami paproci nakładanymi na grzbiety dłoni w kształcie rękawiczek.

Ponieważ jednak wzory tatuaży są zazwyczaj identyczne z ogólnymi wzorami dekoracyjnymi stosowanymi w rzemiośle artystycznym, można założyć, że wzory, które przetrwały w innych kulturach materialnych Ibanag (np. w tkactwie, złotnictwie i kowalstwie), były również wykorzystywane do tatuaży. Należą do nich między innymi wzory takie jak romby lub kształty oczu (nammata-mata), zygzaki (lassigassing), paski (buri-buri) i postacie ludzkie (inattolayan).

Ludzie Ibanag wierzyli, że osoby bez tatuaży nie mogą wejść do krain swoich przodków w świecie duchowym. 

- Ilokański

Wśród ludu Ilokańskiego tatuaże znane były jako burik lub bátek. Tatuowali oni głównie ramiona lub dłonie, choć ich praktyki tatuowania nie były tak powszechne jak u sąsiednich grup etniczno-językowych Kordylierów (Igorot), takich jak Itneg (Tinguian) lub Visayan. 

- Manobo

Tradycyjne tatuaże wśród ludów Manobo z Agusan, Bukidnon i regionu Davao na Mindanao (w tym między innymi Agusan Manobo, Arakan Manobo, Kulaman Manobo, Matiglangilan, Matigsalug, Tagakaulo, Tigwahonon, Matigtalomo, Matigsimong i Bagobo) jest znane jako pangotoeb (pisane również jako pa-ngo-túb, pengeteb lub pengetev; lub błędnie jako „pang-o-túb”). Tradycje tatuowania Manobo zostały po raz pierwszy odnotowane w 1879 roku przez Saturnino Uriosa, jezuickiego misjonarza w Butuanie, który napisał, że „[Manobo] nosili swoje piękne kostiumy, długie włosy i ciała wytatuowane jak niektórzy europejscy skazańcy”. Zauważyli to również inni XIX-wieczni europejscy odkrywcy, w tym niemiecki odkrywca Alexander Schadenberg. 

Zarówno mężczyźni, jak i kobiety są tatuowani, zazwyczaj zaczynając od około 8-10 roku życia. Lokalizacja i wzory tatuaży różnią się w zależności od plemienia i płci. Wśród Manobo z Gór Pantaron tatuaże na przedramionach i klatce piersiowej występują u obu płci, ale tatuaże na podudziach i podbrzuszu są zarezerwowane dla kobiet. 

Wzory pangotoeb składają się głównie z prostych, powtarzających się figur geometrycznych, takich jak linie, koła, trójkąty i kwadraty. Mogą one również przedstawiać zwierzęta (np. paloos, warany), rośliny (np. salorom, paprocie) lub kształty ludzkie. Wzory te mają indywidualne nazwy, takie jak linabod (równoległe linie ukośne) lub ngipon-ngipon (nieprzerwana linia prosta między dwiema liniami przerywanymi). 

W przeciwieństwie do większości filipińskich tradycji tatuażu, tatuaże Manobo nie są obowiązkowe i nie wskazują na rangę ani status. Mają głównie charakter dekoracyjny, choć uważa się, że tatuaże na dolnej części brzucha ułatwiają poród, a także dodają kobietom sił do pracy w polu. Wzory i liczba tatuaży zależą wyłącznie od preferencji odbiorcy, choć są ograniczone lokalizacją i tym, jakie wzory są odpowiednie dla jego płci. 

Rodzice zazwyczaj zachęcali dzieci do robienia sobie tatuaży, opowiadając im historie o gigantycznej, nadprzyrodzonej istocie zwanej Ologasi, która rzekomo miała pożerać ludzi bez tatuaży w czasach ostatecznych (pałeczka). W mitologii Manobo Ologasi jest przedstawiany jako antagonista i strażnik bramy do świata duchów (Somolaw), dokąd dusze zmarłych podróżują łodzią. Uważa się również, że tatuaże pomagają oświetlić drogę duszy do zaświatów. 

Mangotoeb , artyści tatuażu, są również strażnikami wiedzy o znaczeniu tatuaży. Są to przeważnie kobiety lub (historycznie) sfeminizowani mężczyźni. Istnieją również mężczyźni, którzy tatuują innych mężczyzn, ponieważ dotykanie ciała kobiety, która nie jest ich krewną lub małżonkiem, jest w kulturze Manobo uważane za społecznie niestosowne. Mangotoeb uczą się swojego fachu, ucząc się od starszego tatuatora od dzieciństwa (zazwyczaj krewnego).

Tradycyjnie dary dla mangotoebów składane są przez obdarowywanego przed rozpoczęciem tatuowania, zazwyczaj w postaci koralików (baliog), włóknistych bransolet (tikos) i jedzenia. Miało to na celu „usunięcie krwi z oczu” artysty, ponieważ uważa się, że z czasem wzrok artysty może ulec pogorszeniu z powodu widoku krwi powstałej podczas tatuowania. Podczas procesu tatuowania obowiązują również pewne tabu (liliyan lub pamaleye). Należą do nich zakaz chwytania kogoś w trakcie tatuowania (w tym artysty), niemycia nowych tatuaży wodą oraz noszenia tatuażu odsłoniętego pod ubraniem przez co najmniej trzy dni po tatuowaniu. Sam proces tatuowania nie jest jednak uznawany za wydarzenie religijne i nie wiąże się z rytuałami anito.

Proces tatuowania obejmuje dwie udokumentowane techniki. Pierwsza z nich wykorzystuje wiązkę igieł z trzonkiem do nakłuwania skóry szybkimi, stukającymi ruchami młotkiem, podobnie jak inne grupy austronezyjskie na Filipinach. Druga wykorzystuje małe ostrze zwane goppos (również ilab lub sagni ). Artysta trzyma je jak długopis i używa do wykonywania szybkich, krótkich, przypominających kreski nacięć na skórze, o długości i głębokości kilku milimetrów. W przeciwieństwie do techniki z igłami z trzonkiem, proces ten powoduje również skaryfikację. Tuszem jest sadza powstająca w wyniku spalania niektórych gatunków drzew, zwłaszcza salumayag (Agathis philippinensis). W czasach współczesnych, wraz ze wzrostem rzadkości rodzimych drzew, niektórzy artyści używają zamiast tego sadzy ze spalonych opon. Podczas procesu gojenia rany są pocierane rozgrzanymi guzkami epifitu zwanego kagopkop, co łagodzi swędzenie i rzekomo utrzymuje ciemny kolor tatuażu. 

- Visayan

Wśród filipińskich grup etnicznych najbardziej znane i udokumentowane tradycje tatuażu mają Visayanie. Pierwsza hiszpańska nazwa Visayanów, Los Pintados („Malowani”), odnosiła się do wytatuowanych mieszkańców, zwłaszcza z Samar, Leyte, Mindanao, Bohol i Cebu, którzy jako pierwsi spotkali się z tego typu tatuażami podczas wyprawy Magellana na filipińskie wyspy. 

Tatuaże nazywano batok (pisane również batuk) lub patik, a osoby wytatuowane były ogólnie znane jako binatakan (także: batukan, batkan, hamatuk lub himatuk ). Znani wojownicy pokryci tatuażami byli znani jako lipong . Obie płcie miały tatuaże. Oczekiwano, że dorośli je będą mieć, z wyjątkiem asog (sfeminizowanych mężczyzn, zwykle szamanów), dla których społecznie akceptowalne było bycie mapuraw lub puraw (nieoznakowanym, porównaj z samoańskim pulaʻu). Tatuaże były tak wysoko cenione, że mężczyźni często nosili po prostu przepaskę biodrową (bahag), aby je pokazać. Najbardziej misternie wytatuowani byli członkowie klasy królewskiej (kadatuan) i szlacheckiej (tumao). 

Tatuaże Visayan charakteryzowały się wyrazistymi liniami oraz geometrycznymi i kwiatowymi wzorami na klatce piersiowej i pośladkach. Wzory tatuaży różniły się w zależności od regionu. Mogły to być powtarzające się wzory geometryczne, stylizowane przedstawienia zwierząt oraz wzory kwiatowe lub przypominające słońce. Najbardziej charakterystyczną cechą są labid , wypełnione linie o grubości około 2,5 cm (1 cala), które mogą być proste, zygzakowate lub faliste. Tatuaże na ramionach nazywano ablay ; klatka piersiowa i gardło dubdub ; ramiona daya-daya (lub tagur w języku Panay); a talia hinawak . Elitarni wojownicy często nosili również przerażające, przypominające maski tatuaże na brodzie i twarzy (sięgające do powiek) zwane bangut lub langi, które miały przypominać między innymi szczęki krokodyla lub drapieżne dzioby. Kobiety tatuowano na jednej lub obu dłoniach, ze skomplikowanymi wzorami przypominającymi haft damasceński, lub miały motywy geometryczne na ramionach. 

Pierwsze tatuaże zostały wykonane podczas inicjacji w dorosłość (Kodeks Boksera odnotowuje to jako około dwudziesty rok życia). Początkowo robiono je na kostkach, stopniowo przechodząc do nóg i na końcu talii. Wykonywano je wszystkim mężczyznom i nie wskazywały one na specjalny status, choć brak tatuażu był uważany za tchórzostwo. Tatuaże na górnej części ciała były jednak wykonywane tylko po znaczących czynach (w tym w miłości) i po udziale w bitwach. Po zakryciu klatki piersiowej i gardła tatuaże są dalej nakładane na plecy. Tatuaże na twarzy są zarezerwowane dla najbardziej elitarnych wojowników. Mogą być również dodatkowo powiększane przez bliznowacenie (labong) wypalane na ramionach.

- Butuanon, Surigaonon i Kalagan

Władcy Radżahnatu Butuanu i regionu Surigao (przedkolonialna Karaga) byli jednymi z pierwszych „malowanych” (wytatuowanych) Filipińczyków napotkanych podczas wyprawy Magellana i opisanych przez Antonio Pigafettę. 

- Kagay-anon

Tatuaże zostały opisane w mieszanych osadach Visayan i Lumadów w Cagayan de Oro przez hiszpańskich księży w 1622 roku. 

- Sulodnon

Tradycje tatuażu Visayan przetrwały do ​​czasów współczesnych jedynie wśród ludu Suludnon, grupy etnicznej Visayan, która zachowała niektóre przedkolonialne zwyczaje ze względu na względną izolację w okresie kolonialnym Hiszpanii na wyżynach Panay. Tatuują się zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Używany przez nich tusz jest wytwarzany z ekstraktów rośliny znanej jako langi-ngi (Cayratia trifolia) zmieszanej ze sproszkowanym węglem drzewnym. Można również użyć sadzy. W przeciwieństwie do zwyczajów opisanych przez Hiszpanów, współczesne tatuaże Suludnon nie wskazują na rangę ani osiągnięcia. Mają one jedynie charakter dekoracyjny, a wzory zależą od preferencji odbiorcy. 

- Abaknon

XVII-wieczna ilustracja holenderskiego pirata Oliviera van Noorta przedstawia mężczyznę z plemienia Abaknon z wyspy Capul pokrytego tatuażami. Lud Abaknon stanowi podgrupę ludu Sama-Bajau. Pochodzili z południowych Filipin (rzekomo z wyspy Balabac, u południowego krańca Palawanu). W okresie przedkolonialnym wyemigrowali do Capul na Wyspach Visayas, aby uniknąć islamizacji i poddania się rozkwitającym sułtanatom Moro w swoich dawnych ojczyznach. Zostali zasymilowani przez sąsiednie kultury Visayan.

- Subanon

Nie odnotowano, aby u ludu Subanon wykonywano tatuaże. Choć mają oni nazwy na tatuaże (putik lub lulik), ze względu na kontakt z Visayanami. 

- T'boli

Ludzie z plemienia T'boli wykonywali tatuaże i blizny na przedramionach, grzbietach dłoni i ciałach. Wierzyli, że tatuaże świecą w życiu pozagrobowym i prowadzą zmarłych do świata duchów. Wzory tatuaży T'boli obejmują hakang (postacie ludzkie), bekong (postacie zwierząt, takie jak żaby lub jaszczurki) oraz ligo bed (zygzaki). Tego typu tatuaże są dziś rzadko praktykowane. 

- Inne grupy

Tatuaże były również obecne wśród ludów Pangasinan i Tagalog. W przypadku Tagalogów, ich tatuaże zanikały już w momencie przybycia Hiszpanów, ze względu na ich (wówczas niedawną) częściową konwersję na islam. Tradycje tatuażu tagalskiego mogły przetrwać na wyspie Marinduque, jak zapisał hiszpański konkwistador Miguel de Loarca (ok.  1582-1583), który opisał miejscowych jako „pintados”, niepodlegających jurysdykcji Cebu, Arevalo (Panay) ani Camarines (region Bicol). Wśród muzułmańskich Filipińczyków w archipelagu Sulu i południowo-zachodnim Mindanao tradycje tatuażu zanikły już przed erą kolonialną Hiszpanii. 

Odrodzenie

Tatuaże rdzennych Filipińczyków odzyskały popularność we współczesnych Filipinach, zwłaszcza wraz z rosnącym zainteresowaniem Apo Whang-odem z plemienia Butbut Kalinga. Choć w przeciwieństwie do przeszłości, gdzie tatuaże były ściśle związane z tożsamością etniczną, współczesne tatuaże oparte na wzorach przodków są częściej wykorzystywane jako forma samoekspresji. Są one często „modernizowane”, łączone z innymi tradycjami tatuatorskimi i wzbogacane umiejętnościami i kreatywnością współczesnych tatuatorów, choć tradycyjne motywy są nadal zachowane. Większość współczesnych tatuatorów wykonujących wzory batok używa elektrycznych maszynek do tatuowania, choć niektórzy nadal stosują techniki ręcznego tatuowania z użyciem tradycyjnych narzędzi rękojeściowych. 

Tatuaże rdzennych Filipińczyków zyskały popularność również wśród filipińskiej diaspory. Godną uwagi organizacją jest plemię Mark of the Four Waves, założone przez Elle Festin w 1998 roku w hrabstwie Orange w Kalifornii. Zrzesza ono setki członków filipińskiego pochodzenia i dąży do ożywienia zagrożonych tradycji tatuażu na Filipinach. Członkowie konsultują się z historykami i wybranymi tatuatorami, aby tworzyć tatuaże w oparciu o swoje pochodzenie etniczne. Ich tatuaże wyróżniają się tym, że są wybierane właśnie ze względu na związek z kulturą przodków danej osoby, a nie wyłącznie ze względu na walory estetyczne. 

Wzory batok włączono również do współczesnych ubrań, takich jak barong tagalog, a nawet koszulek T-shirt. 

Filipińska Gildia Artystów Tatuażu (PHILTAG) organizuje coroczną wystawę tatuaży znaną jako „Dutdutan” (od tagalskiego dutdut, co oznacza „wprowadzać [tusz] za pomocą igieł”)