Cholon

Cholon to historyczna dzielnica chińska na zachód od dawnego Sajgonu w Ho Chi Minh w Wietnamie. 

Dzielnica położona jest około pięciu kilometrów na zachód od centrum kolonialnego Sajgonu. Pierwotnie zasiedlona pod koniec XVII wieku przez etnicznych chińskich osadników, lud Hoa (華人), była znana pod kantońską nazwą Tai-Ngon (堤岸), dosłownie „Nabrzeże”, ale jest też mniej więcej homofoniczna z „Sajgon”. 

Później Wietnamczycy nazwali ją Cholon („Duży Targ”) na cześć poprzednika współczesnego targu Binh Tay. Lud Hoa stanowił kiedyś większość w Cholon, ale wielu uciekło przed prześladowaniami po upadku/wyzwoleniu Sajgonu w 1975 roku, a następnie podczas wojny chińsko-wietnamskiej. Obecnie populacja Hoa stanowi zaledwie około 5% populacji Ho Chi Minh City (mniej niż połowę populacji Chińczyków mieszkających w Toronto), ale ich ślad na ulicach Cholon jest wyraźnie widoczny, szczególnie w postaci licznych, charakterystycznych świątyń i siedzib cechowych tej dzielnicy.

Cholon został pierwotnie zasiedlony przez etnicznych Chińczyków uciekających przed upadkiem dynastii Ming, wietnamskim podbojem delty Mekongu. Lud ten stał się znany jako Minh Hương (początkowo明香, a później明鄉).

Guildhalle i podobne organizacje są powszechne w całej chińskiej diasporze. W Ameryce Północnej często nazywano je stowarzyszeniami dobroczynnymi. W dużej części Azji Południowo-Wschodniej termin kongsi (公司), dosłownie „spółka”, wydaje się być bardziej powszechny. Nie jestem zbyt dobrze zaznajomiona z tymi organizacjami, ponieważ nie pojawiają się one często w moich badaniach nad historią Tajwanu, prawdopodobnie dlatego, że Hanowie stali się większością wkrótce po zasiedleniu kraju. Wcześniej pisałem o chińskim stowarzyszeniu założonym w Taitung w okresie kolonialnym Japonii, ale to nietypowy przypadek. Japońska kolonizacja wchłonęła wiele tożsamości regionalnych pod uogólnioną większość Hoklo, szczególnie w przypadku tajwańskiego Teochew.

Budynki widma: Arcade Machine Hotel - opowieść podróżnika

Po przybyciu do Arcade Machine Hotel zbadałem najbliższe otoczenie, tylko po to, aby dowiedzieć się, że dość blisko jest wciąż zamieszkany dom… i że na sąsiednim polu odbywa się impreza, a samochody zaparkowane są prawie pod hotelem. Nawet z holu mogłem usłyszeć śmiech i rozmowy ludzi, więc musiałem bardzo ostrożnie wybierać kroki – na szczęście wszyscy już poszli, gdy zacząłem nagrywać materiał wideo (z którego ponad 23 minuty opublikowałem w tym artykule). Parter hotelu był dość interesujący, choć dość zdewastowany, biorąc pod uwagę, że został opuszczony zaledwie 10 lat temu. W barze wciąż była maszyna do lodów i młynek do kawy, w holu stołowa gra wideo i stare plakaty turystyczne, w jadalni kilka krzeseł... a w biurze panował chaos. Dość upiorny był pokój łączący jadalnię z holem i nabrzeżem. W samym pokoju było kilka dość interesujących, rdzewiejących automatów do napojów gazowanych, ale można było też usłyszeć kapiącą wodę... prawdopodobnie w ciemnych toaletach – nie byłem chętny, żeby się dowiedzieć.

Zamiast tego chciałem wyjść i przyjrzeć się naprawdę dziwnemu betonowemu budynkowi pomocniczemu, zaledwie krótki spacer od głównego hotelu, oddzielonemu kortami tenisowymi kompleksu. Być może kwatery mieszkalne niektórych pracowników, na pewno siedziba hotelowej szkoły nurkowania – zostało tam sporo plakatów, a także sprzęt (jak wodoodporne etui na aparaty fotograficzne) i lekarstwa (jak chlorowodorek pseudoefedryny, znany również jako Sudafed – „łagodzi zatkany nos i zatoki spowodowane przeziębieniem lub katarem siennym”).

Wróciłem do głównego budynku i skierowałem się w stronę nabrzeża przez korytarz szklarniowy z większością martwych roślin. Po prawej stronie zobaczyłem mały pokój z szafką Space Invaders, a za nim dużą, częściowo zawaloną salę z miszmaszem automatów do gier, zamrażarek i automatów do sprzedaży – dorastałem z niektórymi z tych maszyn, więc to był naprawdę smutny widok, widzieć je w takim stanie…

Niedługo potem korytarz się rozszedł i poszłam w lewo, bo byłam zbyt leniwa, żeby przeczołgać się pod drzwiami rolowanymi, otwartymi tylko na jedną czwartą. Podłoga nagle stała się dość miękka, więc musiałam uważać na kroki, a potem dotarłam do nabrzeża, serii zdewastowanych i częściowo zawalonych pokojów imprezowych z tatami, a także oddzielnych dla kobiet i mężczyzn publicznych łaźni z widokiem – wiecie, takich, jakie ma prawie każdy opuszczony japoński hotel. Więc pospieszyłam z powrotem do głównego budynku hotelu, żeby obejrzeć wideo, które okazało się dość przerażające w tak słoneczny dzień.

W tym momencie było już dużo później, niż się spodziewałem, więc opuściłem Arcade Machine Hotel i poszedłem na górę Hachijo-Fuji… i wróciłem dwa dni później, kiedy wędrowałem wzdłuż wybrzeża. Okazało się, że do hotelu można było dotrzeć stamtąd bez przechodzenia pod paskudnymi, zardzewiałymi, zgniłymi bramami na miękkich, kruchych podłogach i w końcu znalazłem to, co powinno dać tytuł temu artykułowi – salon gier hotelowych! Wspomniana wcześniej hala magazynowa mieściła w rzeczywistości może połowę pozostawionych maszyn, najprawdopodobniej mniej. Rdzewiały i nie nadawały się już do naprawy: automat do gry w pinball Star Wars (!), kilka szaf Astro City, Flash Beats by Sega, Wani Wani Panic by Namco, air hockey Sega, Dance Dance Revolution Bass Mix (dla dwóch graczy!) i wiele innych… w pełni zaopatrzony salon gier dosłownie rozpływał się w powietrzu dzięki słonej, wilgotnej bryzie nadchodzącej od morza, zaledwie rzut beretem!

Pola ryżowe w kształcie pajęczyny na Flores

W rejonie wioski Cancar, niedaleko Ruteng właśnie, rolnicy od wieków uprawiają pola ryżowe w kształcie okręgów, które podzielone na mniejsze poletka liniami granic, miedzami, przypominają pajęczą sieć, stąd ich nazwa. 

Ryż jest podstawowym pożywieniem w Azji Południowo-Wschodniej. Ale nigdy nie widziałeś czegoś takiego jak tutaj. Na wyspie Flores, lud Manggarai, zamieszkujący ten region, układa swoje pola ryżowe w bardzo nietypowy sposób. Każda działka, tworzona na wspólnej ziemi zwanej lingko. Powstawały przez wieki w wyniku wspólnego działania całych wiosek. Cały proces podziału i inauguracji upraw nadzorował Tu'a Teno (Władca Ziemi), często w centralnym punkcie znajduje się słup zwany lodok, a obrzędom towarzyszyły rytualne ceremonie oraz modlitwy do przodków o pomyślne zbiory.

W zależności od liczby członków rodziny lider społeczności oznacza na tymże drewnianym palu odcinek równy określonej liczbie palców. Z obu końców tak wyznaczonego odcinka prowadzone są linie do zewnętrznej krawędzi lingko (okręgu), określając wielkość działki, która jednakże nie jest własnością rodziny, może być tylko przez nich uprawiana. 

Tradycyjnie, w społecznościach Manggarai, wiele rodzin mieszka razem we wspólnym domu ze stożkowatym dachem. Pola ryżowe również mają ten sam okrągły kształt, co zapewnia sprawiedliwy podział ziemi między rodziny w wiosce. Nie wszyscy jednak otrzymują działkę tej samej wielkości. Większe rodziny i osoby o wyższym statusie społecznym otrzymują duże działki. W odległości 30 minut jazdy od miasta Ruteng znajdują się różne wioski, z których można podziwiać pola ryżowe przypominające pajęczynę. Najłatwiejszym sposobem jest wynajęcie kierowcy lub taksówki motocyklowej, która zawiezie Cię do jednego z najlepszych punktów widokowych.

Aby w pełni dostrzec unikalną panoramę i misterne wzory układające się w sieć, turyści udają się na pobliskie wzgórze nad wioską Cancar. Krótki, około 15–20 minutowy spacer pod górę pozwala podziwiać zapierający dech w piersiach widok na całą dolinę. Wstęp na punkt widokowy wymaga symbolicznej opłaty lub wpisu do księgi gości w tradycyjnym domu komunalnym wioski Cara, co wspiera utrzymanie infrastruktury przez lokalną społeczność.

Dzisiaj tradycyjny rolniczy i rytualny kontekst został zatracony. Ale pajęcze sieci pól ryżowych nadal istnieją i są uprawiane. I nadal można chylić czoło przed ich pięknem i niezwykłością. I przed ludźmi, którzy je tworzyli, którzy nadal na polach pracują i którzy z tego miejsca wyglądają jak mrówki.

Ama

Ama (zakonnica) (尼) to niezamężna kobieta powyżej 20. roku życia lub kobieta, która zostaje kapłanką po okresie szamini (nowicjuszki buddyjskiej), mimo że jest zamężna. Nazywa się ją również bikuni. W niektórych przypadkach mniszka chrześcijańska również nazywana jest Ama.

Kobiety z włosami ściętymi do ramion nazywano „Amasogi”, a dziewczęta z taką fryzurą w niektórych przypadkach nazywano „Ama”. Ponadto, w ostatnich czasach słowo „ama” zaczęto używać w odniesieniu do prostytutki.

Pochodzenie słowa „ama”

Pochodzenie słowa „ama” można uważać za transkrypcję slangowego wyrażenia „ambaa” w sanskrycie, które oznacza „dobrą kobietę”.

Pierwotnie oznaczało ono Bikuni (bhikSuNii w sanskrycie) i buddyjską uczennicę, będącą przeciwieństwem Biku, buddyjskiego ucznia.

Zgodnie z tradycją, pierwszymi Bikuni byli Makahajadai, Mahaprajapati (Mahaaprajaapati w sanskrycie), przybrana matka Shaki, oraz 500 kobiet z klanu Shaka. Shaka początkowo nie pozwalał kobietom zostać kapłankami, ale dopuszczał je na podstawie ich pasji i medytacji Anana (Ananda) pod warunkiem dotrzymania ośmiu obietnic, takich jak szacunek dla Biku bez oszczerstw. W ten sposób Yashotara (Yashodhara), była żona Shaki, Bhadraa-Kapilaanii, była żona Daikasho (Mahakasyapa), i Sama (Ksemaa), która była księżniczką Bimbisary, siostra Uppalavanna i inne zostały kapłankami jedna po drugiej i utworzyły grupę kapłanek.

Ama w Japonii

W Japonii Ama oznacza kobietę, która zostaje kapłanką, goli głowę, zakłada szaty kapłańskie i praktykuje ascezę w świątyni Ama-dera. Nazywa się je Ama Nyudo, Ama Nyobo, Ama Goze lub Ama Midai itd.

Pierwszymi ama w Japonii były trzy kobiety, w tym Zenshin-ni, córka Tatto Shiba, którą Soga no Umako uczyniła kapłankami w 584. Udały się do Kudary, aby nauczyć się buddyjskich nakazów (戒法) i zamieszkały w świątyni Sakurai-ji po powrocie do Japonii w 590. Na początku buddyzmu w Japonii ama wydawała się odgrywać tę samą rolę, co świątynna dziewica, która czci Boga. W 741 na rozkaz cesarza Shomu zbudowano w całym kraju prowincjonalne klasztory, a w tym samym czasie zbudowano prowincjonalne klasztory. Jednak zgodnie z ideą umacniania straży narodu ludzie mieli tendencję do niechęci do tego, że kobiety (w tym ama) podchodziły do ​​buddyzmu z punktu widzenia podkreślania, że ​​kapłani przestrzegają nakazów buddyzmu. 

Dlatego dawanie buddyjskich nakazów (授戒) przeciwko ama zostało odrzucone i ama była odmawiana jako kapłanka w społeczeństwie buddyjskim przez długi czas, pomimo faktu, że było wiele ama w tym wieku. W tej sytuacji księżniczka Shoshi, cesarzowa cesarza Junna, próbowała stworzyć Kaidan (Ama Kaidan), buddyjską platformę święceń dla kobiet, ale z powodu sprzeciwów nie mogła. Fujiwara no Shoshi (córka Fujiwara no Michinaga), z Pałacu Cesarzowej Cesarza Ichijo, umieściła Ama Kaidan w Świątyni Hojo-ji, którą zbudował Michinaga, gdy została kapłanką w 1027 roku, ale została ona utracona w dewastacji świątyni. 

W średniowieczu arystokratki mogły zostać ama, zwane Mądrą Ama, poprzez strzyżenie włosów do ramion (oczywiście nie mogły zostać ama formalnie, ponieważ nie mogły otrzymać nauk buddyzmu). Z czasem zwyczaj ten się rozpowszechnił, a kobiety, które straciły mężów, rozwodziły się lub były w podeszłym wieku, nazywano ama ze względu na ich wygląd. Na przykład Masako Hojo, żona Minamoto no Yoritomo, została ama i nazywano ją Ama Shogun, ponieważ miała wpływ na rząd.

Nowy buddyzm w Kamakurze żałował dawnej postawy deprecjonowania kobiet i głosił ich ulgę, a Honen okazywał głęboki sentyment do Ama Nyudo, co wydawało się być slangowym określeniem głupców. Ponadto Eison zbudował Ama Kaidan w świątyni Hokke-ji, która była Wielką Świątynią Głowy dawnych prowincjonalnych klasztorów żeńskich, kiedy została odbudowana (w 1249 roku). Pod wpływem działalności misyjnej swojej sekty Shingon Risshu, stopniowo przyjęto przekazywanie buddyjskich nauk ama. W okresach Kanakura i Muromachi, Ama Gozan był obecny w Kyoto i Kamakurze.

Prywatna kapłanka, poślubiona wędrownemu mnichowi buddyjskiemu z Shugen, wspólnie odprawiała modły i udzielała boskich objawień, a także przyjęła zwyczaj ścinania włosów, tak że kapłanka z Shugen nazywana była Bikuni. Takie bikuni krążyły po kraju, co doprowadziło do powstania legendy Haooyaku-bikuni (Yao-bikuni).

Kumano-bikuni, który propagował wiarę Kumano w różnych miejscach, wygłaszał wykłady na temat Rokudo-zu (czyli malowideł przedstawiających sześć ścieżek bytu), zwanych również „sześcioma sferami” reinkarnacji lub Kumano Mandala (czyli religijnymi malowidłami trzech świątyń Kumano). W okresie Edo, Uta Bikuni, który usługiwał na bankiecie, pojawił się, a pewna ama popadła w prostytucję.

Ama była obecna w niemal każdej sekcie buddyjskiej w Japonii, ale po restauracji Meiji wartości patriarchalnej władzy opartej na konfucjanizmie rozpowszechniły się wśród ludzi spoza dawnej klasy wojowników. Stąd przykład zniesienia ama, np. w sekcie Nichiren Shoshu w okresie Showa, kiedy nacjonalizm również zyskał na znaczeniu.

Kaiso

Kaiso oznacza założenie świątyni.

Założyciel świątyni nazywany jest Kaiki, a kapłan, który buduje świątynię swojej sekty, nazywany jest Kaizan.

Synonimy

Kanjo - prosić bogów i Buddę o przybycie lub prosić główną świątynię o przekazanie czczonego bóstwa w celu utworzenia filii świątyni. Lub powierzyć Kaiki i Kaizan osobie i kapłanowi w celu założenia świątyni.