Hangout Sheroes

W Azji Południowej, kobiety narażone są na wyjątkowo brutalne zagrożenia. Zdarza się, że są oblewane silnie żrącym kwasem, który trwale je oszpeca, nie mówiąc o cierpieniu, które muszą znosić miesiącami podczas leczenia. Osoby poszkodowane zwykle nazywa się ofiarami męskiej dumy, bo to właśnie ona zdaje się być najczęstszą przyczyną okrutnych napaści. Poparzone twarze kobiet to kara za ich odmowę przyjęcia propozycji małżeńskiej, bądź owoc rodzinnej zemsty. Rocznie dochodzi do tysięcy ataków kwasem, dogłębnie niszczącym skórę, tkankę mięśniową, a nawet kości. Na skutek urazów większość pokrzywdzonych traci wzrok.

Tymczasem w Agrze w Indiach, kobiety będące ofiarami takich przestępstw, które ucierpiały z rąk członków swojej rodziny, zaprzyjaźniły się i postanowiły wspólnie zrobić coś ze swoim życiem.

Założyły, w grudniu 2014 roku, kawiarnię o nazwie „Hangout Sheroes”, w której wszystkie one, dotknięte przez te straszliwe zbrodnie, mogą zarabiać, uczyć się i otrzymywać wsparcie prawne, finansują operacje plastyczne oraz rozwój poszkodowanych kobiet.. Są również aktywne na Facebooku i Twitterze. www.facebook.com/SheroesHangout/

Sieć dynamicznie się rozwija i obejmuje obecnie kilka miast w Indiach:

• Agra: Flagowa i najbardziej znana placówka, zlokalizowana w pobliżu hostelu Go Stops (Taj Nagari Phase 1).
• Lucknow: Położona w dzielnicy Gomti Nagar, naprzeciwko Dr. Bhimrao Ambedkar Sthal.
• Noida
• Delhi (w tym nowa placówka w dzielnicy Mehrauli)
• Pune

Ritu Saini, Chanchal Kumari, Neetu Mahor, Gita Mahor i Rupa w kawiarni. 

W Indiach, ofiarami ataków żrącym kwasem padają najczęściej kobiety. Rany po poparzeniach powodują zeszpecenie, trwałe uszkodzenie funkcji twarzy, a nawet śmierć.

Hangout Sheroes powstała dzięki i dla tych, które przeżyły przerażające ataki. Ma służyć jako miejsce, gdzie poszkodowane kobiety znajdą siłę i wsparcie.

W kawiarni serwowane są posiłki i napoje, ale służy ona także jako ośrodek informacji z biblioteką, radiowęzłem, odbywają się tam warsztaty aktywizujące, jest też przestrzeń wystawowa, gdzie kobiety mogą prezentować swoje dzieła sztuki.

Znajduje się w niej również przestrzeń dla muzyki i wydarzeń, podczas których ludzie mogą dowiedzieć się o kwestiach społecznych oraz podzielić się swoimi doświadczeniami i wymienić radami.

Dzisiaj do Hangout Sheroes przyjeżdżają goście z całego świata, aby udzielić wsparcia i wyrazić solidarność z tymi kobietami.

Night Safari

Night Safari jest pierwszym na świecie nocnym zoo, zlokalizowanym w Mandai w Singapurze. Jest to jedna z najpopularniejszych atrakcji turystycznych kraju, jeden z pięciu parków rezerwatu przyrody Mandai, w tym Singapore Zoo, Bird Paradise, River Wonders i Rainforest Wild ASIA.

Koncepcja nocnego parku w Singapurze została zasugerowana w latach 80. XX wieku przez byłego prezesa singapurskiego zoo, Ong Swee Law. Wybudowany kosztem 63 milionów dolarów singapurskich, Night Safari został oficjalnie otwarty 26 maja 1994 roku i zajmuje 35 hektarów (86 akrów) wtórnego lasu deszczowego, przylegającego do singapurskiego zoo i rezerwuaru Upper Seletar.

W Night Safari obecnie żyje ponad 900 zwierząt reprezentujących ponad 100 gatunków, z czego 41% to gatunki zagrożone. Night Safari jest zarządzane przez Mandai Wildlife Group, a rocznie odwiedza je około 1,3 miliona gości. 

29 maja 2007 r. Night Safari odwiedziła 11-milionowa osoba.

Historia

W przeciwieństwie do tradycyjnych pawilonów nocnych, które odwracają cykl dzień-noc, dzięki czemu zwierzęta są aktywne w ciągu dnia, Nocne Safari to całe zoo na świeżym powietrzu, położone w wilgotnym lesie tropikalnym, otwarte tylko w nocy, między 19:00 a północą. Jest podzielone na sześć stref geograficznych, które można zwiedzać pieszo czterema szlakami turystycznymi lub tramwajem.

Zwierzęta występujące w Night Safari, od jeleni aksońskich i bawołów afrykańskich, przez nosorożce indyjskie i łuskowce, po lwy i słonie azjatyckie, są widoczne dzięki oświetleniu przypominającemu światło księżyca. Chociaż jest ono jaśniejsze od światła pełni księżyca o kilka rzędów wielkości, jest wystarczająco słabe, aby nie zakłócać nocnego i zmierzchowego trybu życia zwierząt. Projekt oświetlenia dla Night Safari wykonał londyński projektant oświetlenia Simon Corder.

Naturalistyczne wybiegi symulują naturalne środowisko zwierząt. Zwierzęta są oddzielone od zwiedzających naturalnymi barierami, a nie klatkami, podobnie jak w singapurskim zoo, gdzie otwarta koncepcja jest stosowana. Zamiast pionowych klatek przypominających więzienia, w całym parku ułożono kraty dla bydła, aby uniemożliwić zwierzętom kopytnym przemieszczanie się z jednego wybiegu do drugiego. Są to metalowe arkusze przypominające kraty z przerwami na tyle szerokimi, aby mogły przez nie przejść nogi zwierząt. Fosa została zaprojektowana tak, aby przypominała strumienie i rzeki, aby umożliwić zwierzętom wystawianie się na otwartej przestrzeni, a gorące druty, aby odstraszyć zwierzęta od granic wybiegów.

Eksponaty

- Szlak tramwajowy

Tramwaj zabiera zwiedzających na przejażdżkę po całym parku, umożliwiając im obejrzenie większości większych zwierząt.

• Bharal
• Markhor
• Flaming większy
• Lew azjatycki
• Barasingha
• Czital
• Nosorożec indyjski
• Niedźwiedź leniwiec
• Hiena pręgowana
• Bawół afrykański
• Jeleń Elda
• Hipopotam
• Jeleń indyjski
• Babirussa z Północnego Sulawesi
• Hiena cętkowana
• Biały tygrys bengalski
• Słoń azjatycki
• Dhole
• Tapir malajski
• Jeleń sambarski
• Gaur

- Szlak łuskowców

Dawniej nazywany Szlakiem Łuskowców, Szlak Łuskowców jest miejscem występowania wielu zwierząt nocnych, głównie z Azji i Ameryki Południowej. 

• Barasingha
• Puchacz pręgowany
• Binturong
• Czarny żółw błotny
• Brazylijski jeżozwierz
• Sowa Buffy
• Sowa płomykówka
• Cyweta palmowa
• Pelikan biały wschodni
• Kot rybacki
• Gawial
• Mrówkojad wielki
• Małpa nocna szaroręka
• Muntjak indyjski
• Kinkażu
• Myszołów mniejszy
• Kot lampart
• Wilk grzywiasty
• Wydra wschodnia o małych pazurach
• Cyweta palmowa drobnozębna
• Żółw rzeczny południowy
• Pancernik trójpaskowy południowy
• Sowa okularowa
• Plamista olbrzymia latająca wiewiórka
• Hiena pręgowana
• Loris sundajski
• Łuskowiec sundajski

- Szlak lamparta

Na Szlaku Lampartów można spotkać wiele nocnych zwierząt z lasów deszczowych Azji, takich jak lamparty mgliste, wolierę dla rudawek, a także siedliska niektórych rodzimych zwierząt. Z pomostu na skraju szlaku widać również lwy azjatyckie. 

• Azjatycka cyweta palmowa
• Wydra azjatycka o małych pazurach
• Lew azjatycki
• Binturong
• Sowa Buffy
• Pantera mglista
• Borsuk większy
• Jeżozwierz indyjski
• Nosorożec indyjski
• Duży latający lis
• Kot lampart
• Mały nietoperz owocożerny
• Jeżozwierz malajski
• Cyweta palmowa maskowa
• Gagatek senegalski
• Cyweta palmowa drobnozębna
• Sowa plamista
• Kaczka gwiżdżąca plamista
• Łuskowiec sundajski
• Loris sundajski

- Szlak Tygrysa

Szlak prowadzi na skrzyżowanie Afryki i Azji. 

• Mrównik
• Bongo
• Babirussa
• Czerwona świnia rzeczna
• Niedźwiedź leniwiec
• Hiena cętkowana
• Biały tygrys bengalski

- Szlak Diabła Tasmańskiego

Otwarty w 2012 roku szlak oferuje przejście dla walabii oraz mniejsze wybiegi dla innych nocnych zwierząt australijskich. Na szlaku znajduje się również duża, sztuczna jaskinia o nazwie Jaskinia Naracoorte, będąca rekonstrukcją Parku Narodowego Jaskiń Naracoorte. Znajduje się w niej kilka rodzimych malowideł oraz bezkręgowce i gady. 

Cztery samice diabłów tasmańskich przybyły z rezerwatu przyrody Trowunna w listopadzie 2022 r. jako część populacji objętej ubezpieczeniem w ramach programu „Ratuj diabły tasmańskie” prowadzonego przez Departament Zasobów Naturalnych i Środowiska. 

• Azjatycki skorpion leśny
• Jaskiniowiec
• Chilijska ptasznik różowowłosy
• Opos pospolity
• Gekon czubaty
• Kiwi brunatny z Wyspy Północnej
• Karaluch syczący madagaskarski
• Meksykańska ptasznik ognistonogi
• Morepork
• Wallaby czerwonoszyi
• Lotopałanka cukrowa
• Diabeł tasmański
• Woylie

- Prezentacja Stworzeń Nocy

Prezentacja „Stworzenia nocy” jest popularną atrakcją festiwalu Night Safari, podkreślającą wysiłki na rzecz ochrony zwierząt i zrównoważonego rozwoju. 

• Wydra azjatycka o małych pazurach
• Binturong
• Świnia brodata borneańska
• Sowa Buffy
• Szop pracz
• Lis fenek
• Jeżozwierz indyjski
• Szop
• Sęp indyczy

Znane zwierzęta

• Chawang, słoń indyjski.  Znaleziono go w Malezji w młodości, jest zwierzęcym symbolem nocnego safari i największym mieszkańcem parków dzikiej przyrody w Singapurze. 
• Tripod, indochiński panter mglisty, który stracił przednią nogę w walce. 
• Sipho, samiec białego lwa afrykańskiego żyjącego w parku.
• Thulie i Newari, para braci , nosorożec wielki jednorogi. 

W 2026 roku Mandai wprowadziło „Gwiazdy Mandai”. Jest to 25 osobników, z których 5 reprezentuje każdy park Mandai, reprezentujących swój park. Pięć z nich pochodzi z „Nocnego Safari” i przedstawia następujące:

• Neha, indyjska słonica: Jest córką Chawanga i słonicy o imieniu Sri Nandong. Urodziła się w 2016 roku. Według Mandai jest ich „kultową gwiazdą”.
• Radin, łuskowiec sundajski: Urodził się w 2014 roku jako syn samicy łuskowca uratowanej przez Mandai. Ojcem został w 2026 roku.
• Newari, nosorożec indyjski: urodził się w 2016 roku i waży 2,1 tony.
• Cogsworth, diabeł tasmański: Jest najodważniejszym i najbardziej zmotywowanym do jedzenia członkiem grupy.
• Narnia Binturong: Ambasador zwierząt, którego można zobaczyć podczas prezentacji Stworzenia Nocy.

Prezentacje

Prezentacja „Stworzenia Nocy” to występ zwierząt z Nocnego Safari. Binturong popisuje się umiejętnością zwisania głową w dół za pomocą chwytnego ogona, hiena cętkowana prezentuje potężne szczęki, a wydry szerzą świadomość, jak recyklingować przedmioty wielokrotnego użytku. 

Występy kulturalne są stałym elementem safari i obejmują tańce plemienne, pokazy dmuchawek i połykania ognia.

Jikaku

Jikaku to hierarchia świątyni buddyjskiej, która służyła do klasyfikowania jej statusu na podstawie pozycji ekonomicznej i społecznej. Świątynie różnicowano w zależności od rodowodu świątyni, daty jej założenia itp.: prawa i interesy związane z majątkiem, takim jak fuko (dwór wasalny przydzielony dworzaninowi), daniny ryżowe, ziemie świątynne, posiadłości ziemskie; sposób mianowania sango (trzech stanowisk monastycznych z funkcją zarządzania w świątyni), rola zarządców lub najwyższego kapłana, metody modlitwy, strój itp. Kwestie te były ustalane przez dwór cesarski i bakufu.

Engishiki wskazuje, że w starożytności japońskie świątynie klasyfikowano na dwie trzypoziomowe grupy. Świątynie kanji (sponsorowane przez państwo) klasyfikowano jako daiji (świątynie wzniesione przez cesarzy), kokubunji (klasztory prowincjonalne) i jogakuji (świątynie wspierane przez arystokrację lub lokalne rodziny panujące). 

Drugą grupę stanowiły daiji (świątynie wzniesione przez cesarzy), yufuji (świątynie, którym dwór cesarski przekazał jikifu (zaopatrzenie w żywność)) oraz shoji (świątynie mniejsze niż inne świątynie kanji - sponsorowane przez państwo).

Kiedy w okresie Heian założono świątynię monzeki (świątynię wysokiej rangi, w której członkowie rodziny cesarskiej i szlachty wstępowali do kapłaństwa), powstały nowe jikaku, takie jak miya-monzeki (świątynie zarządzane przez książąt cesarskich), sekke-monzeki (klan kapłański uprawniony do regentów), jun-monzeki (świątynia o randze następnej po monzeki, której naczelny kapłan jest członkiem rodziny cesarskiej) i waki-monzeki (świątynia podporządkowana, legitymizująca świątynię). Inge (świątynia filialna, wspierająca usługi świątyni głównej) i jun inge (status świątyni równoważny „Inge” (świątynia filialna, wspierająca usługi świątyni głównej)) powstały jako niższe rangą jikaku.

Taka była hierarchia stosowana na dworze cesarskim.

Pod koniec panowania szogunatu Kamakura władze ustanowiły system stopniowania świątyń i zgodnie z nim wybrały pięć najważniejszych świątyń sekty Rinzai, zwanych „Gozan”.

Władze Muromachi dodatkowo podzielił świątynie sekty Rinzai na Gozan, jissatsu (dziesięć ważnych świątyń sekty Rinzai), shozan (świątynie zen inne niż Gozan i jissatsu) oraz rinka (najniżej w hierarchii świątynie zen). W związku z tym Jikaku zaczęło być używane do określania hierarchii i statusu świątyń w różnych innych sektach.

Wraz z powstaniem grup religijnych każdej sekty w ostatnich czasach, trend ten jeszcze bardziej się nasilił. W rezultacie ustanowiono różne systemy Jikaku (rankingu świątyń). Kryteria Jiryo (posiadłości świątynnych) były następujące: 

• świątynie shuin dera (zatwierdzone przez szogunat), kokuin dera (zatwierdzone przez daimyo), zróżnicowane ze względu na terytorium; 
• świątynie shie dera (kapłani mogli nosić shie (fioletowe szaty kapłańskie) lub świątynie koe dera (kapłani mogli nosić koe - jasnobrązowe szaty kapłańskie), zróżnicowane ze względu na kolor szat; świątynie dokureiji (świątynie, w których wolno było odwiedzać wyłącznie cesarza lub szoguna) – odprawiano w nich bardziej wyjątkowe ceremonie. 

Główne świątynie i podświątynie, które nadzorowały świątynie, również były częścią Jikaku.

Po Restauracji Meiji, Jikaku uległo reorganizacji i uproszczeniu, tracąc oficjalne poparcie. System rang Jikaku jest nadal stosowany przez wewnętrzne organizacje różnych grup religijnych.

Higashiyama Joshi Gigei Gakko w Miyagawacho

Higashiyama Joshi Gigei Gakko (東山女子技芸学校)  zlokalizowana w Miyagawa-cho, Higashiyama Ward, Kyoto,  jest organizacją edukacyjną zrzeszającą maiko i geiko.

Szkoła została założona w 1968 roku.

W 1969 roku uzyskała licencję na działalność edukacyjną pod nazwą Higashiyama Joshi Gakuen. Ukończenie kursu nauki wymaga pięciu lat nauki. (Po tym czasie, gejsze mogą kontynuować naukę przez pięć lat).

Przedmioty, które są tam nauczane to: 

• klasyczny taniec japoński (szkoła Wakayagi), 
• nagauta (długa pieśń epicka z akompaniamentem shamisenów), 
• Tokiwazu (występ Joruri - japońskie przedstawienie kukiełkowe), 
• fue (flet), 
• ceremonia parzenia herbaty, 
• narimono (instrument muzyczny), 
• muzyka jiuta i koto, kouta / hauta (tradycyjna japońska pieśń lub ballada śpiewana z akompaniamentem samisenów).

Obowiązkowe przedmioty to: 

• klasyczny taniec japoński, 
• shamisen, 
• hayashi [akompaniament muzyczny grany na tradycyjnych japońskich instrumentach - narimono i fue oraz ceremonia parzenia herbaty.

Efekty tej edukacji można zobaczyć podczas regularnych ozashiki  a także na scenie podczas „Kyo Odori” odbywającego się co roku w kwietniu w Teatrze Miyagawa-cho Kaburenjo oraz „Występu Tanecznego Mizuekai” odbywającego się co roku w październiku.

Organizowane są również dodatkowe spotkania poświęcone nauce tańca i narimono, choć nie wiadomo, czyte występy są udostępniane publiczności.

Soroku

Soroku (僧録) to stanowisko, które istniało w Japonii od średniowiecza i odpowiadało za religijne sprawy ludzkie, takie jak rejestracja i mianowanie najwyższych kapłanów

Według zapisu „Zuoyou Jieseng Lue” w dziele „Dasong Sengshi Lue” autorstwa Zanninga, soroku z wczesnej północnej dynastii Song, odpowiedzialnego za prawą stronę miasta, stanowisko to narodziło się w Chinach w epoce Yuanhe, za czasów dynastii Tang. Za pierwszego soroku uważa się kapłana Duanfu. Mówi się, że stanowisko soroku odpowiedzialnego za obie strony miasta powstało za panowania cesarza Wenzonga (dynastia Tang).

W Japonii Takauji Ashikaga zjednoczył buddyzm zen (sektę Rinzai i sektę Soto) i buddyzm ritsu (w tym sektę Shingon ritsu) w 1336 roku, a także utworzono stanowisko Zenritsugata (nadzorcy klasztorów zen i ritsu), które zajmowali Kazuuji Hosokawa, Fujiwara no Arinori (rodzina Fujiwara Nanke), Ujiyori Sasaji i Norisuke Akamatsu. Stało się to formalną instytucją Muromachi bakufu (japońskiego rządu feudalnego kierowanego przez szoguna , a Yoshimitsu Ashikaga zadecydował, że stanowisko będzie nazywane „Sorokushi”, a po raz pierwszy piastował je Shunoku Myoha z Gozanu (pięciu najwyżej notowanych świątyń zen). Gdy związek między bakufu i Gozanem się wzmocnił, stanowisko soroku zostało zmonopolizowane przez mnichów z Gozanu, którzy kontrolowali wszystkie świątynie pod kontrolą Gozanu jako najwyższą instytucję sekty Rinzai.

Gdy Zekkai Chushin z podświątyni Rokuon-in świątyni Shokoku-ji został mianowany soroku, grób Yoshimitsu został umieszczony na terenie świątyni i stało się, że naczelny kapłan tej świątyni służył również jako soroku, będąc nazywanym „Rokuon Soroku”.

Rokuon Soroku ustalał rangi i mianował naczelnych kapłanów do wszystkich świątyń poniżej Gozanu, a także zarządzał terytorium i procesami sądowymi, więc miał wielki wpływ nawet w porównaniu z bakufu, ale pozycja ta później rozwinęła się w honorową pozycję, w której osoby były mianowane na podstawie więzów krwi z rodziną cesarską, a rzeczywistą odpowiedzialność ponosił inryoshiki, który służył jako łącznik między sofoku a bakufu.

W 1615 roku, po ustanowieniu bakufu Edo, uchwalono Shoshu Jin Shohatto (prawo ustanawiające zasady dla świątyń buddyjskich), a stanowiska soroku i inryoshiki zostały zniesione, a bakufu usiłowało sprawować bezpośrednią kontrolę. Jednak Ishin Suden został mianowany soroku przez szogunat cztery lata później.

Później okazało się, że naczelny kapłan podświątyni Konchi-in świątyni Nanzen-ji, w której rezydował Suden, przyjął stanowisko soroku, nazywając się „Konji-in Soroku”. Istniały również sekty inne niż sekta Rinzai, takie jak sekta Soto Kansansatsu (trzy główne świątynie sekty Soto), które również miały stanowisko soroku.