Ordery, odznaczenia i medale Japonii - wykaz

Odznaczenia przyznane przez Japonię w formie wykazu - kto i co:

Cesarz Naruhito:

• Kołnierz i Wielka Wstęga Orderu Chryzantemy

• Wielka Wstęga Orderu Kwiatów Paulowni

• Wielka Wstęga Orderu Świętego Skarbu

• Członek Orderu Kultury

• Złoty Medal Zasługi Japońskiego Czerwonego Krzyża
• Złoty Medal Honorowego Członka Japońskiego Czerwonego Krzyża
• Nagroda Złotego Bażanta

Budynki widma: Ruiny Jiaohe

Kiedy człowiek współpracuje z naturą, dzieją się cuda. Wykorzystanie dostępnych materiałów naturalnych do budowy i wykorzystanie surowców natury do celów człowieka jest kluczem do wiecznego sukcesu.

Rozproszone po całym świecie są budowle, duże budynki, a nawet całe miasta, które dosłownie wydają się narodzić z ziemi. Konstrukcje takie jak ta są aktywnie związane z otoczeniem, a ich integracja z otoczeniem jest tak silna, że wrogowie w przeszłości, ale także sławny naukowiec w dzisiejszych czasach, łatwo dali się oszukać. Na pierwszy rzut oka uważali, że te dzieła są doskonałym dziełem natury. Starożytne miasto Jiaohe, obecnie w ruinie, można łatwo powiedzieć, że wywołało takie iluzje.

Pozostałości starożytnego miasta Jiaohe znajdują się w dolinie Yaernaizi, prawie na skraju obecnego miasta Turpan w Regionie Autonomicznym Xinjiang-Ujgur, w północno-zachodniej części Chin. Region ma burzliwą i chwalebną przeszłość. Kilka cywilizacji pozostawiło ślady w mieście Jiaohe i na sąsiednim obszarze. Dziś region ten jest domem dla tureckiego ludu ujgurskiego, który kulturowo i religijnie jest oddzielony od reszty Chin. Praktykują islam i mówią językiem ujgurskim. Jiaohe to chwalebny pomnik tamtej przeszłości.

Odkrycia archeologiczne wykazują ślady na stanowisku działalności człowieka z końca okresu paleolitu. Jednak obszar ten został po raz pierwszy zamieszkany na stałe około 1000 roku p.n.e. przez lud Cheshi (Gushi), będący rasą kaukaską. Pierwsze budowle na wysepce rzecznej wznieśli około 300 roku p.n.e., kiedy założyli stolicę swojego królestwa. To tajemnicze plemię zostało powoli zasymilowane, gdy region stał się częścią Imperium Han. Członkowie dynastii Han “otworzyli ” Jedwabny Szlak i rozpoczęli handel z Zachodem.

Chcieli chronić swoje dochodowe szlaki handlowe i dlatego podbili cały region. Małe miasteczko i dawna stolica ludu Cheshi wkrótce przekształciło się w potężne miasto garnizonowe i ważny ośrodek handlowy. W rzeczywistości Jiaohe stało się jednym z najważniejszych miejsc na Jedwabnym Szlaku. Umieszczony pośrodku słynnego szlaku, przez wiele stuleci reprezentuje nieoficjalną bramę i granicę między Wschodem a Zachodem. Jiaohe stało się istotną struną w wzajemnych powiązaniach między dwoma diametralnie różnymi systemami kulturowymi.

Później obszarem rządziła dynastia Tang. Właściwie większość zachowanych budynków na tym terenie pochodzi z tego okresu. Ale dni chwały Jiaohe zaczęły płynąć z wiatrem pod koniec VIII wieku. Miasto było pod ciągłymi atakami sąsiadów: Ujgurów, Hunów, Mongołów... Zostało krytycznie zniszczone przez pożar i prawie całkowicie opuszczone podczas najazdu mongolskiego pod wodzą Czyngis-chana na początku XIV wieku. Niektórzy uczeni uważają, że brak wody pitnej był drugim powodem, dla którego Jiaohe zostało opuszczone i nigdy więcej nie zostało zaludnione.

Pozycja Jiaohe była absolutnie wyjątkowa. Miasto zostało położone na szczycie wysokiego na 30 stóp klifu i było naturalną fortecą, której z trzech stron broniły głębokie klify. Klif umieszczono także na wysepce pomiędzy dwiema rzekami (Jiaohe po chińsku oznacza “, gdzie spotykają się dwie rzeki”). Naturalnie był chroniony ze wszystkich stron, dlatego nie zbudowano dodatkowych murów do jego obrony, jak w innych starożytnych miastach. Jiaohe miało tylko dwie bramy: południową i wschodnią. Brama Południowa dawno już całkowicie zniknęła, a Brama Wschodnia jest nadal widoczna i rozpoznawalna, choć w ruinie. Przy bramach zbudowano podziemne koszary dla żołnierzy.

Jiaohe miało jedną główną (centralną) drogę. Ta ścieżka o długości 50 metrów, która przebiegała przez Bramę Południową, podzieliła miasto na dwie części mieszkalne. Po stronie zachodniej znajdowały się domy dla zwykłych ludzi, a po stronie wschodniej mieszkała szlachta. Obszar północno-wschodni był religijną częścią miasta. Można zobaczyć pozostałości klasztoru buddyjskiego, dużą wieżę i ponad 25 stup (świętych miejsc w kształcie kopuły zbudowanych przez buddystów). W Jiaohe umieszczono najstarsze stupy w Chinach. Na końcu religijnej części miasta znajdowały się także cmentarze i podziemna świątynia.

Prawie wszystkie konstrukcje zostały zbudowane z ziemi zamiast drewna. Niektóre z nich zostały wykute w klifie lub wykopane w ziemi, inne zaś zostały zbudowane przez spiętrzoną ziemię. Jest tylko jeden duży budynek mieszkalny z bloków ceglanych. Wszystkie budynki mieszkalne miały dwa piętra: jedno nad i jedno pod ziemią. W szczytowym okresie Jiaohe było domem dla ponad 7000 obywateli, z czego prawie 900 stanowili żołnierze. Choć dawno opuszczony, jest dobrze zachowany. Być może brak deszczu i suchy klimat w regionie w ciągu ostatnich stuleci uratowały Jiaohe przed dodatkowym rozkładem. Uczeni, ale także goście spoza środowiska akademickiego, mają jedynie superlatywy dla tej cennej pozostałości starożytnego Jedwabnego Szlaku. Mówią, że Jiaohe jest najstarszym, najpiękniejszym, największym i najlepiej zachowanym starożytnym miastem na świecie. I, jak się mówi, uczucia i liczby nie kłamią: Jiaohe zajmowało obszar blisko 55 akrów.

Kinmen i jego atrakcje

Składający się z dwóch dużych wysp (połączonych od końca 2022 r. 5-kilometrowym mostem) i kilku niezamieszkanych skał, okręg Kinmen to miejsce, w którym chińscy nacjonaliści Czang Kaj-szeka zatrzymali postęp komunistów. Pod koniec 1949 r. i ponownie w 1958 r. doszło do bitew z udziałem tysięcy żołnierzy po obu stronach, myśliwców i jednostek morskich. Komunistyczna artyleria ostrzeliwała wyspy do lat 70.; łuski i odłamki pocisków były przetwarzane na tasaki. Kiedy zachodnie media informowały o tych starciach, często używały alternatywnej nazwy miejsca, Quemoy.

Militarna strona długiej historii Kinmen – Chińczycy mieszkają tu od ponad 2000 lat – jest udokumentowana nie tylko w muzeach, ale także w śladach po kulach, które zauważysz w starszych budynkach w Guningtou, Hujingtou i innych wioskach. Do lat 90. plaże Kinmen były zaminowane, aby zapobiec atakom desantowym. Nawet teraz zobaczysz pola sorgo (które jest przerabiane na słynny trunek) usiane kolczastymi słupami, na których nabija się spadochroniarzy. Nie sposób zajść daleko, nie natykając się na stary bunkier. Te pozostałości, wraz z najwyższej klasy terenami do obserwacji ptaków, są obecnie chronione przez Park Narodowy Kinmen.

Teraz panuje pokój. Regularne promy łączą Kinmen z komunistycznym lądem stałym, a – przynajmniej do czasu, gdy pandemia pokrzyżowała plany – turyści z ChRL byli wśród tych, którzy odkryli, że Kinmen jest wyjątkowo uroczym miejscem. W dużej mierze wynika to z faktu, że ponad 1000 tradycyjnych budynków, zbudowanych z drewnianych ram i dachów krytych dachówką, pozostało nienaruszonych. Niektóre są otwarte dla publiczności, takie jak 16 niemal identycznych domów, które pochodzą z okresu I wojny światowej i które obecnie tworzą Kinmen Folk Culture Village. Teraz, gdy turystyka jest jedną z kluczowych gałęzi przemysłu w hrabstwie, kilka uroczych starych domów zostało przekształconych w urocze kwatery prywatne. Innym kluczowym źródłem dochodu jest produkcja i sprzedaż kaoliangu, mocnego białego spirytusu wytwarzanego z sorgo i pszenicy. Niektórzy lubią go pić; inni używają go do przyprawiania lokalnie złowionych krabów podawanych na surowo.

Tradycyjne budynki i pola bitew to nie jedyne charakterystyczne cechy fizyczne hrabstwa Kinmen. Wielu odwiedzających jest oczarowanych bogami wiatru, którzy nigdy się nie przemieszczają, oraz ptakami archipelagu, z których niektóre migrują na duże odległości. Bogowie wiatru są wyjątkowym aspektem lokalnej religii ludowej. Przez stulecia główna wyspa cierpiała z powodu silnych wiatrów, które erodowały glebę, nawiewały kurz do domów i utrudniały uprawę roli. Wiele wiosek, szukając boskiej pomocy, ustawiało posągi bogów wiatru – przedstawiane z cechami przypominającymi lwy – zwrócone w kierunku północno-wschodnim. Jest prawie 70 takich ikon, a ich wielkość waha się od maleńkich od niemowlęcia do znacznie większych od mężczyzny; większość jest bezpłciowa, ale niektóre są ewidentnie męskie. Ofiary z kadzidła i jedzenia są składane przed tymi bogami, a kilku jest ubranych w czerwone peleryny.

Atrakcje

Jednym z najlepszych miejsc do obserwacji ptaków zimą jest Cihu, sztuczny zbiornik wodny stworzony w celu złagodzenia problemów z zaopatrzeniem w wodę Kinmen. Zarejestrowano tu prawie 200 gatunków, a kormorany są szczególnie powszechne. Ptaki często widywane na Kinmen, ale nigdy lub rzadko widywane na głównej wyspie Tajwanu, to m.in. zimorodek srokaty, zimorodek białogardły i czapla ogrodowa. Oprócz ptaków, Kinmen – w przeciwieństwie do głównej wyspy Tajwanu – ma populację wydr euroazjatyckich.

Jedna z mniejszych stref ochrony przyrody na Tajwanie, Kinmen National Park obejmuje trzy działki, z których jedna prezentuje najwyższą górę grupy wysp, 252-metrową Taiwushan. Wielu turystów zwiedza park narodowy na rowerze. Jest mało ruchu, pogoda sprzyja rowerom, a pedałowanie to świetny sposób na zwiedzanie wąskich uliczek wiosek takich jak Shuitou i Qionglin.

wydmy Khongor

Khongoryn Els (Хонгорын элс), zwany także Duut Mankhan, natomiast miejscowi nazywają je „Śpiewającymi Piaskami”. Leży w Parku Narodowym Gobi Gurvansaikhan w Mongolii. Wydmy rozciągają się na powierzchni ponad 965 kilometrów kwadratowych (373 mil kwadratowych). 

Wydmy rozciągające się aż do podnóża pasma wysokich gór Ałtaj leżą około 180 kilometrów (110 mil) od Dalanzadgad. Znajduje się ono w odległości 130 kilometrów (81 mil) wzdłuż pustynnych szlaków do Bogd w Övörkhangai na północy i 215 kilometrów (134 mil) do Bayanlig na północnym zachodzie w Bayankhongor. Podróż przez pustynię odbywa się vanami. W okolicy można też udać się na przejażdżkę wielbłądem. Na wydmy musicie jednak wdrapać się o własnych siłach.

Sama Mongolia ma trzy rodzaje pustyń, a niektóre z nich mają wystarczająco dużo trawy, aby wypasać bydło, ale Khongoryn Els, na skrajnym południu pustyni Gobi, ma ogromne pasmo wydm - 6-12 kilometrów (3,7-7,5 mili) szerokości, 100 kilometrów (62 mile) długości (wzmiankowane jest również 180 kilometrów (110 mil) i wznoszących się na wysokość 80 metrów (260 stóp) (maksymalna wysokość do wierzchołka może wynosić 300 metrów (980 stóp)). Są podobne do wydm w Egipcie.

Ze szczytu wydm można podziwiać spektakularny zachód słońca. Wspinaczka jest jednak wyczerpująca i zajmuje prawie godzinę. Piaski mają atrakcyjne krzywizny, które kończą się ostrą krawędzią, tworząc na piasku wzory przypominające fale. Ciągle zmieniają kształt z powodu wiatru i odbijają żółto-białe kolory, gdy intensywność światła zmienia się w ciągu dnia. 

Gdy piasek jest przemieszczany przez wiatr lub jest w trakcie zapadania się z powodu małych lawin, powstaje silny dźwięk, który nadał mu nazwę „Śpiewające Piaski”. Francuski zespół wyjaśnił to zjawisko jako spowodowane cienką warstwą łupka na ziarnach piasku, co powoduje, że piasek wydaje rezonansowy dźwięk. Dźwięk ten przypisuje się również upałowi, warunkom pogodowym na pustyni i efektowi lawinowemu spowodowanemu harmonijnym ruchem cząstek piasku. Dźwięk ten porównuje się również do dźwięku wydawanego przez samolot podczas startu i lądowania. Jego długość i szerokość są różne. Największa z tych wydm znajduje się w północno-zachodnim krańcu pasma. 

Północną granicę wydm wyznacza niewielka rzeka Khonggoryn Gol, na której odnotowuje się zielone pastwiska. Rzeka bierze swój początek w podziemnych ciekach z gór tworzących jej dolinę. Odnotowano wypas wielbłądów i koni koczowniczej ludności tego obszaru. Wśród odnotowanych dzikich zwierząt znajdują się sokół rarog, pustynnik pallas, wróbel saksaul, lis korsacki lub rudy.

świątynia Seema Malaka

Na jeziorze Beira w Sri Lance, znajduje się urokliwa świątynia Seema Malaka.

Pierwsza świątynia nad jeziorem, wybudowana pod koniec XIX wieku, pomału podtapiana, zniknęła w jego wodach w latach siedemdziesiątych XX wieku. Do rekonstrukcji świątyni zaproszono w 1976 roku Geoffreya Bawę (1919–2003), wtedy już uznanego architekta. Jego nazwisko przewijało mi się w różnych tekstach podczas całej podróży po Sri Lance, nie miałam jednak dotąd okazji popatrzeć z bliska na realizację jego projektów.

Miał korzenie syngaleskie, niemieckie, szkockie i francuskie. Idąc w ślady ojca, został prawnikiem, kształcąc się w Cambridge. Do 28. roku życia jedną trzecią tego czasu spędził poza granicami Sri Lanki, miał nawet zamiar osiąść we Włoszech. Ostatecznie, w 1948 roku wrócił do rodzinnego kraju i kupił posiadłość na zachodnim wybrzeżu Cejlonu, planując stworzenie włoskiego ogrodu w środku tropikalnej dżungli. Wkrótce jednak uznał, że brakuje mu wiedzy technicznej, aby swoje wizje wprowadzić w życie, zatem zapisał się na studia architektoniczne w Londynie i zaczął współpracować z uznanymi firmami projektowymi.

Dzisiaj jego nazwisko jest znane na całym świecie dużo bardziej aniżeli nazwiska architektów, u których się uczył. Projektował budynki rządowe, komercyjne i mieszkalne. Świątynie, instytucje kulturalne i edukacyjne. Dla każdego typu budowli wyznaczył sobie swój własny kanon, który modyfikując, powtarzał. Tworzył pod wpływem architektury kolonialnej, łącząc ją z tradycyjnymi lankijskimi formami budowlanymi. Jego projekty były mieszanką architektury tradycyjnej i nowoczesnej, wschodniej i zachodniej, formalnej i ekspresyjnej. Z niezbyt wyraźnie wyodrębnionymi granicami między budynkiem a krajobrazem. Idealne do funkcjonowania w tropikalnym kraju. Działalność Bawy i współpraca z podobnie myślącymi ludźmi szeroko rozumianej sztuki przyczyniły się do postkolonialnego odrodzenia lankijskiej kultury. Jego styl nazywany modernizmem tropikalnym (lub modernizmem lokalnym) – chociaż on sam tego określenia nie lubił – inspirował wielu architektów, nie tylko na Sri Lance, lecz także w Azji i na całym świecie.

W całym kompleksie znajdują się wszystkie elementy świątyni buddyjskiej – i nie tylko buddyjskiej – jest drzewo Bodhi i biała stupa, i liczne figury Buddy medytującego, i wyobrażenie odcisku stopy Oświeconego, i kapliczki poświęcone bóstwom hinduskim, i posąg Kataragamy. Z założenia świątynia jest ośrodkiem medytacyjnym, ma skłaniać do zatrzymania się w pędzie codziennego życia. Budowla z lewej strony wygląda trochę inaczej niż zazwyczaj nawiedzane świątynie. To prosty, otwarty pawilon, z płaskim dachem opartym na drewnianych filarach, z podłogą wyłożoną drewnianymi panelami. Tutaj można medytować, podobnie zresztą jak i we wnętrzu głównej świątyni czy obok stupy, czy pod drzewem Bodhi.

Historia jeziora też jest interesująca.

Zostało utworzone przez Portugalczyków, aby zapewnić ochronę ówczesnego Kolombo przed… lokalnymi władcami królestw Lanki, którzy nie chcieli tak łatwo poddać się obcemu panowaniu. Zaczęto budować fosę, która miała otoczyć fort. Nadmorskie bagna nie zapewniały jednak wystarczającej ilości wody do wypełnienia fosy. Odkrycie nowego strumienia, połączenie fosy najpierw z tym strumieniem, potem z morzem doprowadziło do powstania jeziora. Jego kształt trudno sobie teraz wyobrazić, ponieważ część przekopanych z wielkim trudem kanałów w ciągu następnych wieków zasypywano, chcąc pozyskać nowe tereny pod budowy. Był jednak taki czas, że odnogi jeziora i kanały wyodrębniły spory obszar nazywany Wyspą Niewolników, teraz jest to nazwa dzielnicy. Nie bez powodu takie miano, właśnie tutaj Holendrzy przetrzymywali niewolników. Rozmnożone w wodach jeziora krokodyle miały zniechęcić zniewolonych ludzi do ucieczki.