Jachty władców

Jacht królewski to statek używany przez monarchę lub rodzinę królewską. Jeśli monarcha jest cesarzem, właściwym terminem jest jacht cesarski. Większość z nich jest finansowana przez rząd kraju, którego głową jest monarcha. Załogę jachtu królewskiego stanowią najczęściej marynarze wojenni, a monarcha i jego rodzina korzystają z niego zarówno w podróżach prywatnych, jak i oficjalnych.

Niektóre królewskie jachty to niewielkie jednostki wykorzystywane wyłącznie do krótkich podróży po rzekach lub spokojnych wodach, inne zaś to duże, nadające się do żeglugi morskiej statki.

Historia

W zależności od definicji tego terminu, historia królewskich jachtów sięga czasów starożytności, kiedy to królewskie barki pływały po Nilu w starożytnym Egipcie. 

Później Wikingowie zaczęli budować królewskie statki. Były one wzorowane na drakkarach, choć bogato zdobione i wyposażone w fioletowe żagle (fioletowe żagle pozostały standardem dla królewskich statków przez kolejne 400 lat). 

W Anglii Henryk V sprzedał królewskie jachty, aby spłacić długi Korony. Kolejne królewskie statki w Anglii zbudowano w okresie Tudorów, a Henryk VIII w 1520 roku użył statku, który przedstawiano jako wyposażony w żagle ze złotego płótna. Jakub I zbudował dla swojego syna, księcia Henryka, Disdain , miniaturowy statek (później odnotowano, że mógł on unieść około 30 ton). Disdain był znaczący, ponieważ umożliwiał rejsy rekreacyjne i w rezultacie można go uznać za wczesny krok odejścia od królewskich statków jako okrętów wojennych.

Pierwszymi statkami, które bezsprzecznie kwalifikowały się jako królewskie jachty, były te należące do Karola II Anglii, Szkocji i Irlandii. Pierwszy był darem od Holendrów, ale później jachty były zamawiane i budowane w Anglii. Ustanowiło to tradycję królewskich jachtów w Wielkiej Brytanii, która później została skopiowana przez inne rodziny królewskie w Europie. W ciągu XIX wieku królewskie jachty stały się większe, ponieważ stały się symbolem bogactwa narodowego. I wojna światowa położyła kres temu trendowi, a rodziny królewskie, które przetrwały, miały większe trudności z uzasadnieniem kosztów, w wyniku czego w Europie pozostały tylko trzy królewskie jachty w użyciu . W większości przypadków królewskie jachty zostały zastąpione przez okręty wojenne w tej roli, ponieważ królewskie jachty są często postrzegane jako trudny do uzasadnienia wydatek. Ponadto większość monarchii z systemem kolejowym wykorzystuje specjalny zestaw ceremonialnych powozów królewskich. Większość monarchii ma również dostęp do rządowych samolotów w celu transportu.

Japonia

• Banryu (1857–1888) Żelazny szkuner śrubowy, podarowany szogunowi Tokugawie Iesadzie przez królową Wiktorię dla upamiętnienia angielsko-japońskiego traktatu o przyjaźni i handlu.
• Jingei (1881–1903) 
• Parowiec wiosłowy o drewnianym kadłubie zaprojektowany przez Léonce'a Verny'ego.
• Hatsukaze (1902–1945) podarowany przez barona Hisaya Iwasaki następcy tronu (późniejszemu cesarzowi Taisho) na pamiątkę wizyty w stoczni Mitsubishi w Nagasaki.

Rosja

Jachty cesarskie wykorzystywane przez cara Rosji :

• Aleksandria (I) (1851–1906)
• Standard (I) (1857–1892)
• Derżawa (1871–1905)
• Carewna (1874–1917)
• Livadia (1873–1878); rozbity na Krymie 21–22 października 1878 r.
• Livadia (1880–1926); wadliwy statek eksperymentalny, wycofany ze służby i zdemontowany wkrótce po wejściu do służby. Używany przez Romanowów tylko dwukrotnie.
• Polarnaja Zwiezda (1890–1917/1961)
• Aleksandria (II) (1904–1917/1927)
• Standart (II) (1895–1917/1936–1961 jako stawiacz min Marynarki Wojennej ZSRR Marti )

Pieczęć na pieniądzach papierowych

Pieczęć gotówkowa (宝钞印, „Baochao” oznacza „cenne pieniądze”, „ Yin” oznacza „pieczęć”) to rodzaj pieczęci używanej jako zabezpieczenie przed fałszerstwami na pieniądzach papierowych. Pieczęć gotówkowa pojawiła się po raz pierwszy w Chinach za czasów dynastii Song.

Krótka nazwa to Chao Yin (钞印), a pełna nazwa to Pieczęć Baochao (宝钞之印) lub Baochao Yinjian (宝钞印鉴). Nazwę można również po prostu przetłumaczyć jako „pieczęć pieniężna” lub „pieczęć banknotowa”.

Historia

Gospodarka Chin w czasach dynastii Song przewyższała podaż tradycyjnych monet, co skłoniło rząd do emisji pieniądza papierowego (Jiaozi (交子)) w celu zwiększenia podaży pieniądza. Następnie utworzono departament rządowy, którego zadaniem było zarządzanie gotówką, a jego obowiązki obejmowały produkcję i emisję gotówki oraz zwalczanie fałszerstw. Pieczęć gotówkowa została opracowana jako środek zapobiegający fałszerstwom; oficjalne banknoty rządowe otrzymywały czerwony, czasami czarny lub fioletowy stempel w środkowej części. Zmuszało to fałszerzy do prób podrabiania pieczęci, co prawdopodobnie prowadziło do rozpoznawalnych znaczków niższej jakości. Fałszerzy byli karani surowymi karami, w tym karą śmierci.

Dynastie Ming i Qing również stemplowały banknoty. Wydziałem rządowym dynastii Ming odpowiedzialnym za sprawy gotówkowe i używanie pieczęci gotówkowej było Biuro Baochao (宝钞局).

Czasy współczesne

Stosowanie pieczęci gotówkowych nie jest już ograniczone do rządów. Pieczęcie osób prywatnych i organizacji mogą być używane w ten sam sposób na prywatnych banknotach, aby reprezentować zaufanie, wiarygodność lub autorytet stron.

W czasach Republiki Chińskiej pieczęcie te mogły być również nazywane Yinhang Yin (銀行印/银行印; w dosłownym tłumaczeniu: pieczęć banku lub po prostu „pieczęć bankowa”).

W Japonii foki ginkō-in (jap. 銀行印) pełnią podobne funkcje.

W Singapurze na wszystkich banknotach dolarowych singapurskich od pierwszej serii znajduje się pieczęć przedstawiająca przewodniczącego Urzędu Monetarnego Singapuru (MAS) lub Rady Komisarzy Walutowych Singapuru (BCCS). 

Typowe foki

W Chinach późnego okresu cesarstwa:

- 大明寳鈔之印 /大明宝钞之印 (chiński tradycyjny/uproszczony); Pieczęć pieniężna Wielkiego Minga.

- 大清寳鈔之印 / 大清宝钞之印; Pieczęć pieniężna Wielkiego Qing.

Jezioro Toba, wyspa Samosir i jego lud

Toba to jezioro kalderowe powstałe w wulkaniczno-tektonicznej niecce na Sumatrze o powierzchni niemal 2000 m², wyspie należącej do Indonezji, w północnej części pasma górskiego Barisan. Jezioro jest największym w Archipelagu Malajskim i ogólnie największym jeziorem kalderowym na świecie.

Tafla jeziora znajduje się na wysokości 900 metrów nad poziomem morza, dlatego też panuje tu przyjemna temperatura w okolicy 20°C.

Uformowane w zalanej kalderze superwulkanu Toba (erupcja 73–75 tys. lat temu). Wybuch tego superwulkanu był tak potężny (ósmy), że był przyczyną zmian klimatycznych na całej kuli ziemskiej. Podczas erupcji superwulkanu wydobyło się wiele trujących związków chemicznych (np. dwutlenek siarki, siarkowodór, dwutlenek węgla i inne gazy wulkaniczne). W atmosferze przez około 1800 lat unosił się pył, który ograniczał docieranie promieni słonecznych do powierzchni Ziemi, co wywołało tzw. zimę wulkaniczną, a ta z kolei spowodowała masowe wymieranie gatunków. Istnieją hipotezy, że zmiany te miały decydujący wpływ na rozwój człowieka jako gatunku, ponieważ katastrofę i jej następstwa przeżyło jedynie kilka tysięcy osób, z których rozwinęła się cała późniejsza populacja, co miałoby wpłynąć na zmiany w informacji genetycznej człowieka.

Na środku jeziora znajduje się wyspa Samosir (do 1905 zamieszkiwana przez kanibali) o powierzchni 640 km². Okolice jeziora zamieszkuje lud Bataków. Mieszkają oni w charakterystycznych, wysokich, drewnianych domach, krytych oryginalnym, dwuspadowym dachem. Zajmują się głównie uprawą kukurydzy i ryżu. Ta tradycyjna kultura wymiera, dlatego tym bardziej warto przyjrzeć się jej trwaniu.

Samosir, lub Wyspa Samosir, to duża wyspa wulkaniczna na jeziorze Toba, położona w prowincji Sumatra Północna na wyspie Sumatra w Indonezji. Administracyjnie wyspa Samosir jest zarządzana jako sześć z dziewięciu dystryktów w ramach regencji Samosir. 

Samosir jest największą wyspą na wyspie i czwartą co do wielkości wyspą jeziorną na świecie. Zawiera również dwa mniejsze jeziora: jezioro Sidihoni i jezioro Aek Natonang. Po drugiej stronie jeziora, na wschodzie wyspy, leży Półwysep Uluan. 

Wyspa była historycznie połączona z kontynentalną Sumatrą w swojej zachodniej części wąskim przesmykiem łączącym miasta Pangururan na Samosir i Tele na kontynentalnej Sumatrze, ale została rozdzielona Kanałem Tano Ponggol i mostem w 1906 roku, który poszerzono w 2019 roku. Jednym z najważniejszych obiektów na wyspie jest kościół luterański, a naprzeciwko niego znajduje się ogromne wzgórze.

Mechuka

„Reklamowane jako „ostatnia Shangri-La”, malownicze, mało znane buddyjskie miasto i dolina położona na wysokości ok. 1829 m n.p.m. w stanie Arunachal Pradesh w Indiach (dystrykt Shi Yomi). Słynie z ośnieżonych szczytów, rzeki Siyom, 400-letniego klasztoru buddyjskiego oraz kultury plemienia Memba.

Do lat 50. XX wieku dolina Mechuka była znana jako Pachakshiri.

Nazwa Men-chu-kha oznacza leczniczą wodę ze śniegu, gdzie „men” oznacza lekarstwo, „me” odnosi się do ognia, „chu” do wody, a „kha” do lodu w miejscowym języku, stąd różnica w znaczeniu tych dwóch nazw zgodnie z miejscowymi wierzeniami.

Przed budową nowoczesnej drogi, jedynym dojazdem do wioski był pas startowy, z którego indyjskie siły powietrzne dostarczały towary miejscowej ludności. W tamtych czasach mieszkańcy Membas (adi)ramo handlowali z Tybetem, podobnie jak Mithun, solą i lekarstwami. Konie były ich głównym środkiem transportu. Ludzie często sprzedawali konie za pieniądze, a ci, którzy posiadali duże stada bydła, byli uważani za bogatych.

Dolina Menchukha/Mechukha jest domem dla ludu Memba i Adi. Inni miejscowi ludzie to plemiona Tagin. Obecnym MLA (sierpień 2016 r.) w okręgu Mechuka jest Pasang Dorjee Sona.

Językami używanymi w Mechukha są tshangla, adi, tagin, hindi i angielski. Nie ma dowodów na to, że tshangla jest nadal używany w dolinie Menchukha. Zamiast tego ludzie mówią memba, który jest językiem bodish, składającym się z mieszanki różnych odmian bodic (dwags-po, kong-po, brag-gsum mtsho-'khor), wschodniobodish Tawang Monpa, tshangla i niektórych tani loans. Niektórzy ludzie Memba nadal mówią tawang monpa. Na obrzeżach miasta Mechukha, a zwłaszcza w kręgu Mechukha, populacja jest zdominowana przez plemię Memba. 

Największym plemieniem dystryktu Shi Yomi jest (Adi) Bokar, zamieszkujący głównie krąg Monigong, Memba zamieszkujący doliny Mechukha, limbo i Ramo zamieszkujący krąg Tato; większość ludzi w dystrykcie Shi Yomi mówi adi po tym członku, a następnie tagin.

Z miejskich legend: Facet z Goukon

Dziewczyna jest naprawdę ładna, ale od jakiegoś czasu nie miała chłopaka. Zawsze pytała, czy jest ktoś dobry. Ale nigdy nie poszła na Goukon - randki w ciemno.

Miała traumę spowodowaną przez mężczyzn lub coś w tym stylu i czuła się jak typ facetów, którzy chodzą na randki w ciemno; to nie są dobrzy mężczyźni i nie są godni zaufania.

Ale stwierdziła jeśli nic nie spróbuje, to i tak nic się nie zmieni. Więc powiedziano jej: „Możesz spróbować raz, albo nikogo nie spotkasz. Poza tym nie masz prawa oceniać mężczyzn w Goukon, nie będąc tam”. Naciskano na nią. W końcu powiedziała: „Okej, więc”.

Podjęła więc decyzję i poszła na jedno z przyjęć Goukona.

W tym goukon było trzech facetów i trzy dziewczyny, wliczając ją. Rozmawiała z chłopakiem siedzącym przed nią. Wydawał się porządnym, przystojnym młodzieńcem.

Pomyślała: „Och, jest taki przystojny facet jak on w goukon. To nie jest takie złe”.

Po jakimś czasie zaczęli rozmawiać o czymś innym i poczuła, że ​​naprawdę dobrze się dogadują. To szło tak…

„Jakie jest twoje hobby?”

„Lubię chodzić do kina i oglądać filmy.”

„Naprawdę? Ja też! Jaki rodzaj filmu?”

„To może brzmieć dziwnie, ale lubię horrory”.

„To szaleństwo, ja też lubię horrory!”

Na koniec poczuła nawet, że są sobie przeznaczeni. I pomyślała też: „Cieszę się, że tak ciężko pracowałam, żeby przyjechać do goukon, bo poznałam takiego miłego faceta”.

Po goukonie chłopak powiedział, że odprowadzi ją na stację. Ponieważ zaczynała go lubić trochę bardziej, ta oferta ją uszczęśliwiła.

„Och, dziękuję bardzo!”

Po przybyciu na stację powiedział: „W porządku, miło cię poznać, życzę bezpiecznej podróży do domu!”. Wiesz, niektórzy mężczyźni po prostu chcą „robić interesy”, mimo że spotykają dziewczyny tego dnia po raz pierwszy. Zaprosiliby cię do hotelu miłości zaraz po goukon. Więc z punktu widzenia dziewczyny jego postawa, że ​​nie próbował tego zrobić w tym dniu, wydawała się dżentelmeńska.

Już się w nim zakochiwała. Naprawdę chciała go znowu zobaczyć, to pewne.

Więc zdobyła się na odwagę i powiedziała: „Pewnie dziwne jest, że o to pytam, ale czy możesz mi dać swój numer?”

Chłopiec się uśmiechał. Wyglądał również na szczęśliwego.

„Och, oczywiście. Wtedy dam ci mój numer. Możesz do mnie zadzwonić teraz, a ja zarejestruję twój.”

„Brzmi dobrze!”

„Mój numer to 090-4 bla bla bla.

„Tak, tak, 090…”

A w chwili, gdy nacisnęła przycisk połączenia, na ekranie pojawiły się litery.

"Winowajca?"

Dzięki temu wiedziała wszystko o tym, co się działo.

Na początku tej historii pamiętasz, że ta dziewczyna była traumatyzowana przez mężczyzn. Właściwie, kilka miesięcy temu, dostała wiele cichych telefonów. Jeszcze bardziej przerażające było to, że odbierała telefony zaraz po powrocie do domu lub po wyjściu z wanny. Czas wskazywał, że ktoś cały czas ją obserwował.

Więc postanowiła zarejestrować numer i ustawić go tak, aby blokował połączenia. Ale oczywiście nie było sposobu, aby poznać imię tej osoby, więc nie wiedziała, pod jakim imieniem zarejestrować ten numer.

Więc na razie po prostu zarejestrowała imię jako „Culprit?”

„Winowajcą?” był chłopak stojący przed nią.

To wszystko wyjaśnia. Ponieważ jest stalkerem, który wie o niej wiele, jak jej hobby i gust w horrorach. Dlatego chcę, żebyście wszyscy byli ostrożni. Kiedy spotykasz kogoś gdzieś, od razu się dogadujesz i zostajecie przyjaciółmi, czy to naprawdę jest pierwszy raz, kiedy go spotykasz?