Imprezy hanamachi: Kitano Tenman-gu Shrine

Pulau Padar

Indonezja jest pełna zachwycających wysp, ale jedną z najbardziej przyciągających wzrok jest Pulau Padar, położona w Parku Narodowym Komodo. Chociaż Pulau Padar jest otoczona słynnymi siostrzanymi wyspami Rinca i Komodo, pełnymi niebezpiecznych smoków z Komodo, Pulau Padar jest niezamieszkana. Zamiast tego można swobodnie wędrować po wyspie i podziwiać jej piękną przyrodę.

Wyspa położona jest między Komodo a Rincą i choć jest jednym z mniej znanych miejsc turystycznych, odgrywa kluczową rolę w zachowaniu bioróżnorodności regionu. Podróżni, którzy zapuszczają się na wyspę Padar, często witani są przez zachwycającą panoramę żywych kolorów, które zmieniają się wraz z przesuwaniem się słońca po niebie. Ten kultowy punkt widokowy, na który trzeba pokonać pieszo umiarkowaną odległość, nagradza tych, którzy podejmą się tej niebezpiecznej wędrówki, niezrównanymi widokami na surowe szczyty wyspy i lazurowe wody. Takie widoki nie tylko podkreślają naturalne piękno wyspy, ale także pozwalają dostrzec unikalne procesy geologiczne, które ukształtowały ten niezwykły krajobraz.

Topografia wyspy jest nierówna, ze stromymi górami wulkanicznymi i wzgórzami otoczonymi głębokimi zatokami. Padar ma suchy klimat, a jego roślinność składa się głównie z krzewów i trawiastych równin, tworząc krajobraz przypominający sawannę. Wyspa charakteryzuje się czterema głębokimi zatokami z plażami o zróżnicowanym kolorze; większość z nich ma biały piasek, a niektóre szaro-różowy. Wody wokół Padaru słyną również z kilku popularnych miejsc do nurkowania i snorkelingu. A najlepszą porą na odwiedzenie Pulau Padar (i Indonezji) jest okres od maja do września.

Jedną z najlepszych atrakcji Pulau Padar jest spędzenie nocy na jej brzegu. Możesz wstać około 4 rano, aby wspiąć się na szczyt wyspy – który nie jest zbyt wysoki – i stamtąd podziwiać wschód słońca. Widok wschodu słońca jest nie tylko piękny, z innymi wyspami wyłaniającymi się z morza w oddali, ale także perspektywa Pulau Padar, jaką zobaczysz, to coś, co można znaleźć tylko na pocztówkach.

Lalki

Rok produkcji: 2002

Gatunek: dramat

Kraj produkcji: Japonia

Czas trwania: 114 min.

Reżyseria: Takeshi Kitano

Film przedstawia trzy odrębne historie dotyczące różnych bohaterów:

• Młody mężczyzna (Matsumoto, w tej roli Hidetoshi Nishijima) zrywa zaręczyny, aby ożenić się z córką prezesa firmy. Jego była narzeczona (Sawako, grana przez Miho Kanno) podejmuje próbę samobójczą i popada w chorobę psychiczną wskutek zatrucia. Matsumoto na wieść o tym ucieka z własnego ślubu i zabiera ją ze szpitala, aby się nią opiekować. Sawako wymaga stałej uwagi, ponieważ w każdej chwili stwarza sytuacje niebezpieczne dla jej życia. Matsumoto nie może spać ani pracować, każda drzemka oznacza, że Sawako może zrobić sobie krzywdę. Kiedy kończą mu się pieniądze, całkowicie wyczerpany przywiązuje się do Sawako czerwonym sznurem, co pozwala mu w jakiś sposób ją kontrolować i chronić mimo zmęczenia. Ich wędrówka jest ściśle związana z przedstawieniem bunraku, od którego zaczyna się film. Na koniec Matsumoto odnosi pewien sukces: Sawako zaczyna reagować na jego obecność i odzyskiwać kontakt z rzeczywistością. Krótko po jej pierwszym świadomym wspomnieniu oboje giną w wypadku w górach, do końca związani sznurem.
• Inny młody mężczyzna (Nukui, grany przez Tsutomu Takeshigego), obsesyjny fan gwiazdy pop Haruny (w tej roli Kyōko Fukada), oślepia się, gdy zostaje ona oszpecona w wypadku samochodowym, ponieważ pragnie ją spotkać a ona nie chce pokazać nikomu swojej okaleczonej twarzy. Po jednym dniu spędzonym razem, kiedy Haruna wydaje się odzyskiwać dawną pogodę ducha, odchodzi. Policja znajduje go martwego przy drodze – nie wiadomo, czy było to samobójstwo czy wypadek.
• Starzejący się boss yakuzy (Hiro, grany przez Tatsuyę Mihashiego), wraca do parku, w którym niegdyś spotykał się ze swoją dziewczyną (w tej roli Chieko Matsubara). Opuścił ją, by zrealizować swoje marzenia o sukcesie. Po latach spotyka ją w miejscu, gdzie się rozstali, jako znaną wszystkim dziwaczkę czekającą na utraconą miłość. Nie daje się jej rozpoznać, jednakże po pewnym czasie ich spotkania stają się codziennym rytuałem dla obojga. W pewnym momencie ona wyznaje, że nie czeka już na swą dawną miłość, bo Hiro zajął to miejsce w jej życiu. Niedługo potem Hiro zostaje zamordowany przez innego yakuzę, gdy odchodzi z kolejnego spotkania – regularne spotkania w parku wystawiły go jako łatwy cel dla zabójców.

Te historie, pomimo przypadkowych powiązań wizualnych, są całkowicie odrębne. Film koncentruje się na pierwszej z nich. Film rozpoczyna się przedstawieniem w teatrze bunraku, a kończy sceną przedstawiającą lalki z tego przedstawienia. Ponieważ cały film może być interpretowany jako bunraku w filmowej formie (zgodnie z wypowiedzią samego reżysera), jest on raczej symboliczny. W niektórych przypadkach nie jest jasne, czy dana scena ma być rozumiana dosłownie. Dodatkowo, film nie trzyma się ściśle chronologii. To, co porządkuje wszystkie opowieści, to wspólny temat: poświęcenie dla uczucia.

Pieczęć Cesarska Mongołów

Pieczęć Cesarska Mongołów to pieczęć (tamgha), której używali Mongołowie. Pieczęcie cesarskie, z inskrypcjami w alfabecie mongolskim lub innym, były używane między innymi w Imperium Mongolskim, za czasów dynastii Yuan i Północnej dynastii Yuan.

Według Plano Carpiniego, rosyjski rzemieślnik Kozma wykonał pieczęć dla Güyük-chana. Pieczęć ta mogła być pieczęcią używaną do stemplowania listu do papieża Innocentego IV.

Polski uczony Cyryl Koralewski wykonał zdjęcie pieczęci w 1920 roku. Wybitny francuski mongolista, Paul Pelliot, przetłumaczył później mongolskie pismo na pieczęci. Mongoliści uważają jednak, że Kozma wykonał tylko jedną z pieczęci cesarskich, a pieczęć na liście należała do Czyngis-chana, którą odziedziczyli jego następcy. 

Za czasów dynastii Yuan, która rządziła Mongolią, całymi właściwymi Chinami, Tybetem i innymi obszarami, wydano kilka nowych pieczęci dla lokalnych władców. Pieczęć cesarską zachował klan Borjigin, a następnie przywieziono ją z powrotem do Mongolii, gdy dwór Yuan uciekł na północ. Po upadku Północnego Yuanu w 1635 roku, Ejei Khan podarował pieczęć z drobnym pismem Hong Taiji, chanowi z późniejszej dynastii Jin, która w 1636 roku stała się dynastią Qing. 

Władca Bogd Khaganate, Bogd Jivzundamba, w XX wieku miał tamghę (pieczęć) z napisem „Świętość – Bogd Khan, który dzierży religię i władzę”. 

Pieczęcie dynastii Nguyễn cz.2 Rodzaje

Rodzaje pieczęci cesarskich

Podczas gdy pieczęcie z dynastii Nguyễn wykonane z brązu, srebra, ceramiki, kości słoniowej itp. były wytwarzane dla mandarynów i innych ludzi w całym imperium bez większych ograniczeń, materiały z jadeitu i złota były dostępne wyłącznie dla cesarzy i rodziny cesarskiej. 

Pieczęcie jadeitowe

Pieczęcie jadeitowe, czyli ngọc tỷ (玉璽), były rodzajem pieczęci wykonanych z różnych rodzajów jadeitu, takich jak szmaragd, biały jadeit lub niebieski jadeit. Większość pieczęci jadeitowych wykonanych za panowania dynastii Nguyễn została wyrzeźbiona za panowania cesarzy Minh Mạng i Tự Đức. Ze względu na fakt, że jadeit w tamtym czasie był uważany za rzadki materiał, wyprodukowano mniej pieczęci jadeitowych niż metalowych (takich jak pieczęcie złote). Najstarsze pieczęcie jadeitowe z czasów dynastii Nguyễn zostały prawdopodobnie wykonane w okresie panowania panów Nguyễn i miały napisy Phong cương vạn cổ i Vạn Thọ vô cương (Niekończące się życie). 

Późniejsze badania pieczęci jadeitowych w dokumentach z okresu dynastii Nguyễn, przeprowadzone przez Narodowe Muzeum Historii Wietnamu w Hanoi, nie ujawniły żadnych współczesnych zdjęć pieczęci jadeitowych. W związku z tym badania musiały opierać się wyłącznie na księgach historiograficznych: „Cơ mật viện túc trình” (Zapisy Instytutu Konsultacji Królewskiej dynastii Nguyễn) i „Khâm định Đại Nam hội điển sự lệ” (Historia gabinetu dynastii Nguyễn).

W roku Mậu Tý panowania Minh Mạng, mężczyzna Nguyễn Đăng Khoa z prowincji Quảng Trị podarował cesarzowi prezent w postaci jadeitowej pieczęci z napisem „Vạn thọ vô cương” (萬壽無疆). 

W 1835 roku Minh Mạng nakazał wykonanie jadeitowej pieczęci z napisem Hoàng Đế chi tỷ (皇帝之璽). Zawiera wyryte słowa „Minh Mạng thập lục niên Ất Mùi tuyên” (wyprodukowano w Ất Mùi (rok kozy), 16. rok Minh Mạng, 1835) oraz gałkę pieczęci przedstawiającą dwa smoki.

Pieczęć jadeitowa z napisem Khâm văn chi tỷ była używana wyłącznie na dokumentach kulturowych. 

Pieczęć Hoàng Đế chi tỷ była używana wyłącznie z okazji amnestii generalnej lub zmiany epoki panowania (data). 

Złote foki

Złote pieczęcie, znane w języku wietnamskim jako Kim bửu tỷ (金寶璽), Kim bảo tỷ (金寶璽) lub Kim tỷ (金璽), to pieczęcie, których napisy zwykle kończą się na „bảo / bửu” (寶). 

W dniu mồng 4 tháng 2 năm Minh Mạng thứ tư (15 lutego 1823) Hoàng Đế chi bảo (皇帝之寶) został stworzony na rozkaz cesarza Minh Mạng. Według dr Phan Thanh Hải, dyrektora Centrum Ochrony Zabytków Huế, Hoàng Đế chi bảo zawiera gałkę pieczęci w postaci smoka z pięcioma pazurami i wyprostowanym ogonem, stojącego w stałej postawie. Pieczęć zawiera napisy „Minh Mạng tứ niên nhị nguyệt sơ tứ nhật cat thời chú tạo” wskazujące datę jej powstania oraz „Thập thành hoàng kim, trọng nhị bach thập lạng cửu tiền nhị phân”, wskazując, że pieczęć jest wykonana ze złota i waży 280 taeli (lạng) i 9 buław (tiền) i 2 candareens (phân), czyli nieco mniej niż 10,5 kilograma, co czyni ją najcięższą wśród pieczęci dynastii Nguyễn. Pieczęć Hoàng Đế chi bảo uważano za „pieczęć wierzchnią” cesarza i stemplowano nią większość dokumentów dotyczących spraw wewnętrznych i zagranicznych. 

Pieczęć Sắc mệnh chi bảo (敕命之寶) ma największą powierzchnię spośród wszystkich pieczęci z okresu dynastii Nguyễn, wynoszącą 14 cm x 14 cm. Dla porównania, pieczęcie z jadeitu mają największą powierzchnię, wynoszącą 10,5 cm x 10,5 cm. Pomimo większej powierzchni, ważąc 223 taele, pieczęć Sắc mệnh chi bảo waży mniej niż pieczęć Hoàng Đế chi bảo. Pieczęć ta jest wykonana z 8,3 kg czystego złota. Zarówno Sắc mệnh chi bảo , jak i Phong Tặng chi bảo były używane przez cesarzy dynastii Nguyễn do stemplowania dokumentów nadania dla mandarynów w królestwie. Pieczęć Sắc mệnh chi bảo została przekazana Demokratycznej Republice Wietnamu przez rząd dynastii Nguyễn w 1945 roku i obecnie znajduje się w Wietnamskim Narodowym Muzeum Historii pod numerem „LSb.34447”.

W kalendarzach rocznych używano złotej pieczęci Trị lịch minh thời chi bảo (治歷明時之寶). 

Za panowania cesarza Thiệu Trị pieczęć z napisem Thánh Tổ Nhân Hoàng Đế chi bảo została stworzona w roku Thiệu Trị 1 (1841). Nakazano stworzenie tej złotej pieczęci na dwa miesiące po jego panowaniu, która miała być używana w świątyni Thế Miếu, aby uczcić jego zmarłego ojca. 

Ta złota pieczęć ma na górze dwa napisy, jeden napis po lewej stronie brzmi Bát ngũ tuế hoàng kim, trọng nhất bách thập nhất lạng ngũ tiền tứ phân. (Angielski: Złoty ośmiolatek o wadze 111 taeli, 5 buzdyganów i 4 kandareen; współczesny wietnamski: Vàng 8 tuổi rưỡi, nặng 111 lạng 5 tiền 4 phân). Po prawej stronie widnieje napis Thiệu Trị nguyên niên tam nguyệt cat nhật phụng chú tạo . (angielski: Odlana w najbardziej pomyślny dzień 3. miesiąca 1. roku panowania Thiệu Trị, 1841; współczesny wietnamski: Phụng mệnh đúc vào ngày lành 3 năm Thiệu Trị thứ 1, 1841 ). 

Pieczęć ta ma guzik w kształcie pięciopazurowego smoka stojącego z głową skierowaną do góry i wygiętym grzbietem, a ponadto ogon z sześcioma spiczastymi paskami.

Za panowania cesarza Thiệu Trị stworzono złotą pieczęć z napisem Nhân Tuyên Từ Khánh Thái Hoàng Thái hậu chi bảo (仁宣慈慶太皇太后之寶), aby uczcić jego babkę ze strony ojca Trần Thị Đang w pierwszym roku jego panowania (1841). Jej guzik pieczęci ma kształt pięciopazurastego smoka stojącego w pozycji pionowej z zadartym do góry łbem, wygiętym grzbietem i wygiętym ogonem z siedmioma płomienistymi końcami. 

Po lewej stronie gałki pieczęci znajduje się tekst Bát ngũ tuế hoàng kim, trọng cửu thập ngũ lượng thất tiền tứ phân (八五歲皇金重九十五両七錢四分; angielski: ośmioletnie złoto o wadze 95 taeli, 7 buzdyganów i 4 kandareen; współczesny wietnamski: Vàng 8 tuổi rưỡi, nặng 95 lạng 7 tiền 4 Phan). Natomiast po jego prawej stronie widnieje napis Thiệu Trị nguyên niên tam nguyệt cát nhật phụng chú tạo (紹治元年三月吉日奉鑄造; angielski: Stworzony pomyślnego dnia trzeciego miesiąca pierwszego roku panowania Thiệu Trị; współczesny wietnamski: Phụng mệnh đúc vào ngày lành tháng 3 năm Thiệu Trị 1, 1841). 

Inna złota pieczęć dla cesarzowej wdowy została wykonana za panowania cesarza Thiệu Trị i zawiera inskrypcję Nhân Hoàng hậu chi bảo (仁皇后之寶). Na jej guziku pieczęci widnieje pięciopazurzasty smok stojący w pozycji wyprostowanej z wysoko uniesioną głową i skręconym, sześciopunktowym ogonem w kształcie płomienia. 

Po lewej stronie gałki pieczęci widnieje tekst Bát ngũ tuế kim, trọng bát thập nhị lượng nhị tiền tam phân (八五歲金重八十二両二錢三分; angielski: osiem lat złoto o masie 82 taeli, 2 buławy i 3 kandareens; współczesny wietnamski: Vàng 8 tuổi rưỡi, nặng 82 lạng 2 tiền 3 phân). 

Po prawej stronie widnieje tekst Thiệu Trị nguyên niên tứ nguyệt cát nhật phụng chú tạo (紹治元年四月吉日奉鑄造; angielski: Stworzony w dobry dzień w czwartym miesiącu pierwszego roku panowania Thiệu Trị; współczesny wietnamski: Đúc vào ngày lành tháng 4 năm Thiệu Trị 1, 1841). Pieczęć ta została stworzona na cześć Hồ Thị Hoa (lub cesarzowej wdowy Tá Thiên). 

Za panowania cesarza Thiệu Trị stworzono pieczęć z napisem Phúc Tuy công ấn, pieczęć ta zawierała gałkę pieczęci w postaci czteropazurowego smoka. 

Po lewej stronie gałki pieczęci znajduje się tekst Trọng tứ thập ngũ lạng ngũ tiền (angielski: Waga 45 taeli i 5 maczugi; współczesny wietnamski: Nặng 45 lạng 5 tiền). 

Po prawej stronie widniał napis Thiệu Trị tam niên tạo (angielski: Utworzono w 3 roku panowania Thiệu Trị, 1843; współczesny wietnamski: Đúc vào năm Thiệu Trị thứ 3, 1843). według Nguyễn Phúc tộc thế phả pieczęć ta została nadana księciu Nguyễn Phúc Hồng Nhậm w roku 1843, kiedy otrzymał tytuł Phúc Tuy Công. 

Za panowania cesarza Thiệu Trị złota pieczęć z napisem Đại Nam hiệp kỷ lịch chi bảo (大南協紀曆之寶), pieczęć ta ma pokrętło pieczęci w kształcie smoka z pięcioma pazurami, podobne pod względem konstrukcji do tych znalezionych w okresie Minh Mạng Khâm văn chi tỷ , Duệ vũ chi tỷ i Trị lịch minh thời chi bảo seals. 

Na rękojeści dwa napisy, jeden po prawej stronie napis Thập tuế hoàng kim, trọng nhất bách nhị thập ngũ lạng ngũ tiền tứ phân (angielski: dziesięcioletnie złoto o wadze 125 taeli, 5 maczug i 4 candareens; współczesny wietnamski: Vàng 10 tuổi, nặng 125 lạng 5 tiền 4 phân). 

Po lewej stronie widnieje napis Thiệu Trị thất niên thập nguyệt cat nhật tạo (angielski: Odlany w pomyślny dzień 10. miesiąca 7. roku panowania Thiệu Trị; współczesny wietnamski: Đúc vào ngày lành tháng 10 năm Thiệu trị thứ 7, 1847). Pieczęć ta zastąpiła Trị lịch minh thời chi bảo do użytku w oficjalnych kalendarzach dynastii Nguyễn.

Foki z kości słoniowej

W latach 1846–1847 cesarz Thiệu Trị nakazał wykonanie pieczęci z kości słoniowej. Pieczęć ta ma gałkę w kształcie smoka, okrągłą tarczę (w przeciwieństwie do większości kwadratowych pieczęci) i średnicę 10,8 centymetra. Wyryty na niej napis oznacza „Ku pamięci dla przyjemności cesarza i rodziny cesarskiej”.

Za panowania cesarza Khải Địnha stworzono pieczęć z kości słoniowej o eliptycznym kształcie, na której znajdował się napis Khải Định thần khuê (啟定宸奎) napisany tradycyjnymi znakami chińskimi, a nie pismem pieczętnym. 

Pieczęcie meteorytowe

W latach panowania Đồng Khánha specjalnie dla niego wykonano pieczęć z meteorytu (ấn làm từ thiên thạch). Aby okazać przyjaźń między Francją a cesarzem Đồng Khánhem, rząd francuski zlecił wykonanie specjalnego prezentu, gdyż Stanislas-Étienne Meunier, geolog, mineralog i dziennikarz naukowy, napisał: „Dla Syna Niebios, takiego jak Đồng Khánh, nie ma nic lepszego niż podarowanie mu skarbu z nieba. Dlatego proszę nasz rząd, aby spróbował znaleźć meteoryt, a następnie wyrzeźbił go i zamienił w drogocenną pieczęć”. Prezydentowi Francji, który przyjął jego propozycję, a Stanislas-Étienne Meunier natychmiast rozpoczął poszukiwania idealnego meteorytu, aby wykonać skarb.

Stanislas-Étienne Meunier musiał szukać wszędzie, aby znaleźć zadowalający meteoryt. Ostatecznie znalazł go w Wiedniu , Austro -Węgry, gdzie kupił kamień, który spadł na ziemię 30 stycznia 1868 roku w pobliżu Pułtuska, Kraju Nadwiślańskiego, Rosja (obecnie Pułtusk, Mazowsze, Polska). Stanislas-Étienne Meunier opisał meteoryt jako niepęknięty, o pięknym wyglądzie i odpowiedniej wielkości. Meunier był zadowolony z okazu i zaniósł go z powrotem do jubilera w celu wykonania. 

Sama pieczęć jest wykonana z czystego złota i wygrawerowano na niej słowa „Le gouvernement de la République Française à SM Dong-Khanh, roi d'Annam” (po angielsku: Rząd Republiki Francuskiej, Jego Królewska Wysokość Đồng Khánh, King of Annam; wietnamski: Chính phủ cộng hoà Pháp tặng vua Đồng Khánh, quốc vương xứ An Nam) w języku francuskim. 

Według książki Đồng Khánh chính yếu pieczęć została wręczona Đồng Khánhowi w grudniu 1887 r. [ 22 ] Po otrzymaniu pieczęci Đồng Khánh podziękował rządowi francuskiemu i wydał oświadczenie dla społeczeństwa, które brzmiało następująco:

„Quan Kham sứ đại thần Hách Tô (赫托) hiện đóng ở kinh đô vâng mệnh mang tới tặng cho mot chiếc ấn ngọc do các công khanh trong triều đình quý quốc chế tạo ra, trên có khắc bốn chữ Triều đình lập tín (Triều đình đặt ra để làm tín), lại bảo rằng cua đại Hoàng Đế nước Đại Pháp gửi tặng, vốn là ngọc ở trong tảng đá do trời ứng điềm lành giáng xuống, nước Đại Pháp tìm thấy đem bổ ra lấy nguyên khối chế tác thành ấn. Đó thực là một bau vật hiếm thấy, từ phôi thô mai giũa thành khí quả là vô cùng khó. Nie, đem sang tặng cho để từ nay nếu có việc gì cần phải thông báo với triều đình Đại Pháp thì dùng ấn ấy để làm tin.

Đồng Khánh chính yếu

Co przetłumaczone na język angielski oznacza „Rezydent-zwierzchnik Serafin Hektor, stacjonujący obecnie w stolicy cesarstwa, wręczył dar w postaci pieczęci z jadeitu wykonanej przez szlachetnych sług dworu. Dwór utworzył, na której wygrawerowano cztery słowa „Dwór Ustanowienia”, mówiąc, że została podarowana przez cesarza Wielkiej(ej) Francji. Był to kamień, który zstąpił na ziemię z niebiańskiej dobroci, a Wielka(e) Francja znalazła kamień i uczyniła z niego pieczęć. Jest to naprawdę najcenniejszy i najrzadszy skarb, niezwykle trudny do zdobycia. Francuzi przynieśli go teraz jako dar, tak że od teraz, jeśli będzie coś, o czym trzeba będzie powiadomić rząd Wielkiej(ej) Francji, to użyję tej specjalnej pieczęci, aby przekazać wiadomość”.

Srebrne foki

Podczas swojego istnienia dynastia Nguyễn stworzyła szereg srebrnych pieczęci (Ấn đúc bằng bạc). Według książki Nguyễn Phúc tộc thế phả książę Nguyễn Phúc Miên Tông został wysłany na studia za panowania swojego ojca, w roku Tygrysa ( năm Canh Dần, 1830). Tam nadano mu przydomek Trường Khánh công. W tym samym roku cesarz Minh Mạng (Minh Mệnh) podarował Nguyễn Phúc Miên Tôngowi pozłacaną srebrną pieczęć z pionowym, smokowatym uchwytem. Smok ten został przedstawiony z podniesioną głową, zakrzywionym grzbietem, wygiętym ogonem i czterema pazurami. Na odwrocie pieczęci wygrawerowano 2 linijkami chińskich znaków, wskazującymi, że pieczęć waży 44 uncje, 9,4 centymetra, oraz datą jej powstania. Napis na tej srebrnej pieczęci to Trường Khánh công ấn. 

Za panowania cesarza Thiệu Trị stworzono srebrną pieczęć z napisem Phúc Tuy quan phòng. Jej gałka pieczęci ma kształt Kỳ lân z zadartym do góry łbem, wygiętym grzbietem, wygiętym ogonem i czterema luźnymi nogami. Odlano ją w drugim roku Thiệu Trị, czyli roku Wołu (Năm Tân Sửu, 1841). Pieczęć ta została podarowana księciu Nguyễn Phúc Hồng Nhậm w roku 1843. 

Pieczęcie z brązu

Pieczęcie z brązu, znane w języku wietnamskim jako Ấn triện bằng đồng (印篆評銅), były pieczęciami zazwyczaj zarezerwowanymi dla osób o niższym statusie niż rodzina cesarska, ale ze względu na trudności finansowe, w jakich znalazł się Đại Nam z powodu reparacji wojennych nałożonych przez Francuzów i Hiszpanów, cesarz Tự Đức skonfiskował złote pieczęcie dane książętom i księżniczkom rodziny cesarskiej i zastąpił je identycznymi pieczęciami z brązu. Rozkaz cesarza Tự Đức brzmiał następująco: „Wszystkie rodzaje ngân sách, ấn (pieczęci), quan i quan phòng książąt i księżniczek muszą zostać zwrócone i przetopione na sztabki do użytku. Jednak zgodnie z oryginalnym wzorem zostaną ponownie odlane z brązu dla wygody i wiecznego przechowywania”. (Các loại ngân sách, ấn, quan, quan phòng của các hoàng thân, công chúa phải nộp và nấu chảy thành thỏi để dùng. Nhưng theo mẫu đổi đúc lại bằng đồng để tiện cho đời đời lưu giữ). Po roku 1869 prawie wszystkie pieczęcie dworu cesarskiego (z wyjątkiem pieczęci cesarza i niektórych wybranych książąt) wykonywano głównie z brązu. 

Pieczęcie z brązu odlewano dla wielu różnych typów urzędów i funkcji rządowych, takich jak mandaryni, inni urzędnicy, podziały administracyjne, medale, podpisy itp., a gałki pieczęci z brązu mogły być ozdobione między innymi chińskim „jednorożcem”, chińskim lwem strażnikiem, prostym kształtem lub kształtem pierścienia. Te gałki pieczęci miały różne poziomy wysokości i wagi, ale było absolutnie niemożliwe, aby pieczęć z brązu miała gałkę w kształcie smoka, ponieważ były one zarezerwowane tylko dla pieczęci z droższych materiałów.