Shwegugi Pagoda

Świątynia Shwegugi Pagoda w Bagan ma jeden z najpiękniejszych na świecie krajobrazów.

Spośród świątyń Baganu, Pagoda Shwegugi jest jedną z najwyższych, co czyni ją jednym z najsłynniejszych punktów widokowych w regionie. Ta imponująca budowla buddyjska jest widoczna z daleka, wznosząc się z równin Baganu. Zgodnie ze starożytną tradycją Pyu, stupa znajduje się poza murami miasta, gdzie wraz z czterema innymi pagodami, zapewnia duchową ochronę Baganowi. 

Król Anawrahta, założyciel Królestwa Baganu, zbudował Pagodę Shwegugi w 1057 roku. Po podboju Królestwa Mon w Thatôn, król zbudował świątynię, aby umieścić w niej relikwie włosów Buddy Gautamy, które zostały przywiezione z pokonanego imperium.

Pod względem architektonicznym pagoda składa się z pięciu tarasów prowadzących do cylindrycznej stupy zwieńczonej ozdobną iglicą w kształcie ceremonialnego parasola, zwanego hti. Pierwotne hti zostało zniszczone przez trzęsienie ziemi w 1975 roku i nadal można je zobaczyć leżące po drugiej stronie kompleksu pagody. 

Narożniki pięciu tarasów pagody były niegdyś ozdobione posągami Ganeszy, hinduskiego boga z głową słonia, ponieważ przed przybyciem buddyzmu w Baganie czczono wiele hinduistycznych bóstw. 

Do 1957 roku tarasy pagody zdobiły setki terakotowych tablic przedstawiających kilka opowieści Jataka, opowieści o poprzednich życiach Buddy. Niestety, do dziś nic więcej nie pozostało. W wyniku niedawnej renowacji ślady tych motywów architektonicznych i rzeźb zaginęły. Dziesiątki brązowych i kamiennych wizerunków Buddy znalezionych w pagodzie podczas prac restauracyjnych przeniesiono do Muzeum Archeologicznego w Baganie.

Pagoda ta jest jedną z niewielu w Baganie, na którą można się wspiąć. Jedną z jej unikalnych cech są schody ze wszystkich czterech stron prowadzące aż na piąty taras. To zdecydowanie ułatwia wchodzenie i schodzenie z kolejnych poziomów, gdy jest dużo turystów. 

Należy pamiętać, że schody prowadzące na szczyt są bardzo wąskie i strome, przez co wspinaczka może być trudna dla małych dzieci i starszych turystów. Warto jednak podjąć ten wysiłek, ponieważ 360-stopniowe widoki zapierają dech w piersiach, a stupy, pagody i świątynie rozsiane po równinach Baganu, jak okiem sięgnąć, dają dobre wyobrażenie o tym, jak rozległy jest ten obszar i ile wspaniałych widoków się tam kryje.

Takarazuka Kofun

Takarazuka Kofun (宝塚古墳) to grupa kurhanów z okresu Kofun zlokalizowana w dzielnicy Takarazuka w mieście Matsusaka w prefekturze Mie w regionie Kansai w Japonii. W 1932 roku zostało uznane za Narodowe Miejsce Historyczne Japonii. 

Takarazuka Kofun znajdują się na niskich wzgórzach na prawym brzegu rzeki Sakanai, około trzech kilometrów na południe od centrum miasta Matsusaka. Stanowisko zostało po raz pierwszy wykopane w 1928 roku przez zespół z Uniwersytetu Mie pod kierownictwem dr Toshio Sato i okazało się, że jest częścią większego skupiska co najmniej 88 kofun, z których 26 było stosunkowo nienaruszonych. Miejsce zostało nazwane Hanaoka Kofun Group (花岡古墳群) i zostało ogłoszone Narodowym Miejscem Historycznym w 1932 roku. Jednak do 1965 roku wkraczający rozwój miejski zniszczył 81 kofun , a ruch na rzecz zachowania pozostałych siedmiu został rozpoczęty. Jednak w ciągu dwudziestu lat, które zajęło uzyskanie oficjalnych nakazów zakazujących dalszych zniszczeń i rozwoju miejskiego, kolejne trzy pozostałe kofun zostały zniszczone. Pomimo rozszerzenia oficjalnej ochrony tego obszaru w 1978 roku, w latach 80. XX wieku zbudowano drogę bezpośrednio przez to miejsce, niszcząc kolejne dwa z czterech pozostałych kofun i fizycznie rozdzielając pozostałą parę. Dwa ocalałe kurhany zostały odkopane w latach 1998–2003 przez Radę Edukacji Miasta Matsusaka. Od 2005 roku kurhany stanowią część Parku Takarazuka Kofun (宝塚古墳公園).

Takarazuka Kofun nr 1

Takarazuka Kofun nr 1 to zenpō-kōen-fun (前方後円墳) , który ma kształt dziurki od klucza, mający jeden kwadratowy i jeden okrągły koniec, gdy patrzy się z góry, o całkowitej długości 111,0 metrów (364,2 stopy), zorientowany na wschód. Jest to największy znaleziony w prowincji Ise i czwarty co do wielkości w prefekturze Mie. Szacuje się, że został zbudowany w połowie okresu Kofun na początku V wieku n.e. Zarówno fukiishi, jak i haniwa zostały znalezione w dużych ilościach na kurhanie. Kurhan ma małą prostokątną scenę rozciągającą się z jednej strony, prawdopodobnie w celach ceremonialnych. Kiedy został ponownie ewakuowany przez Radę Edukacji Prefektury Mie w latach 1999–2000, odkryto liczne haniwa i inne przedmioty pogrzebowe. Te, a także artefakty odkryte podczas wykopalisk w 1928 roku, są przechowywane w Centrum Kultury Miasta Matsusaka. Na szczególną uwagę zasługuje duża haniwa w kształcie łodzi , a także haniwa w kształcie domów jedno- i wielopiętrowych oraz mężczyzn w zbrojach. W 2006 roku artefakty te zostały zbiorczo uznane za ważne dziedzictwo kulturowe kraju.

Szczegóły komory grobowej, podobnie jak wnętrze kurhanu, nie zostały zbadane wykopaliskowo. Badania georadarowe wskazują, że komora o długości około siedmiu metrów, ułożona na osi północ-południe, znajduje się około 1,2 metra pod powierzchnią tylnej, kolistej części. Jednakże, ponieważ łódkowata haniwa została znaleziona w przedniej części kurhanu, jest najbardziej prawdopodobne, że kurhan zawiera wiele komór grobowych w obu jego częściach. Łódkowata haniwa została znaleziona w niszy utworzonej przez rozbicie fukiishi, co wskazuje na to, że została umieszczona po ukończeniu kurhanu.

Grobowiec przypisywany jest w lokalnym folklorze Otokazuchi-no-mikoto (乙加豆知命), deifikowanemu przodkowi lokalnego klanu Itaka. 

Długość całkowita: 111 metrów. 

Tylna część: okrężna. 

Średnica: 75 metrów x wysokość 10 metrów x 3 poziomy

Przednia część prostokątna: 66 metrów szerokości x 8,1 metra wysokości x 3 poziomy

Takarazuka Kofun nr 2

Nieco mniejszy niż Takarazuka Kofun nr 1, ten grobowiec jest hotategaigata-kofun (帆立貝型古墳) , który widziany z góry ma kształt muszli przegrzebka. Ma całkowitą długość 90 metrów i jest zorientowany na południowy-południowy zachód. Tylna okrągła część jest zbudowana z trzech poziomów, a przednia prostokątna z dwóch poziomów; jednak wschodni narożnik został częściowo zniszczony z powodu budowy drogi, pomimo oficjalnego statusu chronionego. Podobnie jak w przypadku Kofun nr 1, odkryto fukiishi i liczne haniwa. Szczegóły komory grobowej są nieznane, ponieważ kopiec nie został jeszcze odkopany, ale na podstawie struktury i haniwa szacuje się, że pochodzi z początku V wieku n.e. 

Długość całkowita: 90 metrów

Tylna część: okrężna

Średnica: 83 metry x wysokość 10,5 metra x 3 poziomy

Przednia część prostokątna: 40 metrów szerokości x 17 metrów długości x 2,9 metra wysokości x 2 poziomy

Porównując oba kurhany, należy zauważyć, że chociaż hotategaigata-kofun jest zwykle uważany za gorszy od zenpō-kōen-fun pod względem statusu, to Takarazuka Kofun nr 2 jest większy od Takarazuka Kofun nr 1 pod względem średnicy i wysokości tylnej, okrągłej części, mimo mniejszej długości.

las bambusowy Sagano

Na obrzeżach Kyoto w dzielnicy Arashiyama znajduje się niezwykły las bambusowy Sagano, w którym rośnie około 50 różnych gatunków bambusa. Wkraczając kilka metrów w głąb lasu oczom ukazuje się iście magiczny krajobraz – w niewielkich odległościach od siebie znajdują się skupiska potężnych bambusowych łodyg. Niektóre z nich mają nawet 40 metrów długości– patrząc w górę nie widać ich końca.

Bambusowy krajobraz lasu Sagano często można spotkać na obrazach i fototapetach. Nakręcono tu również jedną ze scen do filmu „Wyznania gejszy”. Wycieczkę do krainy bambusowych olbrzymów najlepiej planować jesienią lub wiosną, gdyż właśnie wtedy miejsce to jest w pełne kolorów. Zimą las jest oświetlany tworząc ciekawą iluminację i inny, niespotykany przez resztę roku klimat. Bezpośrednio za wejściem do Bambusowego Lasu znajduje się wpisana na listę UNESCO brama świątyni Tenryu-ji – jej umiejscowienie świątyni nie jest przypadkowe, gdyż bambusy w kulturze buddyjskiej uznawane są za symbol siły i sposób na odpędzenie złych mocy.

Drzewa bambusowe kołysząc się na wietrze wytwarzają charakterystyczny dla tego miejsca dźwięk, który … Japońskie Ministerstwo Środowiska wpisało na listę 100 dźwięków Japonii.

Do 2015 roku wstęp do lasu był płatny.

Góra Ijen

Wspinaczka na wulkan może nie być na liście marzeń każdego, ale jeśli jesteś w Banyuwangi we wschodniej Jawie, rozważ wędrówkę na górę Ijen. Na wysokości 3000 metrów wspinaczka może zająć kilka godzin, a aby w pełni wykorzystać to doświadczenie, rozpocznij wędrówkę około 2:00 w nocy.

Po co więc wspinać się na 3 kilometry wulkanu o poranku? Pierwszym powodem są widoki: o świcie widoki na okoliczne wzgórza spowite mgłą zapierają dech w piersiach. W pogodny dzień można nawet zobaczyć zachodnie wybrzeże Bali.

Kolejnym powodem, dla którego warto podjąć ten wysiłek, jest fakt, że po ostatniej dużej erupcji w 1871 roku powstało największe na świecie jezioro siarkowe. Turkusowe wody znajdują się około kilometra w głębi krateru. Można pozostać na płaskowyżu Ijen i podziwiać stamtąd krater i pióropusze gazów siarkowych lub zejść szlakiem w dół, aby przyjrzeć się bliżej. Ścieżki są trudne i najlepiej z przewodnikiem, który poprowadzi Cię w dół, a także zapewni maskę do oddychania. Przy odrobinie szczęścia zobaczysz niebieskie płomienie wyłaniające się z chmur siarki. Wspinaczka na górę Ijen to niesamowite przeżycie, którego nie można przegapić na Jawie.

Najwyższy wierzchołek kompleksu wznosi się na wysokość 2769 m n.p.m. U podnóża leży miasto Banyuwangi. Kompleks składa się z wielu kraterów znajdujących się w starej kalderze o średnicy około 20 kilometrów. W jednym z kraterów można znaleźć kwaśne jezioro wulkaniczne o średnicy jednego kilometra. Woda w nim ma pH poniżej 0,4 i turkusową barwę. Wokół jeziora funkcjonują fumarole o temperaturze 170–245 °C i źródła termalne.

Opłata za wejście na Mount Ijen Banyuwangi wynosi w dni robocze 100 000 IDR, a w weekendy 150 000 IDR. Oficjalnie można zacząć wspinaczkę o godzinie 2:00, a Ijen zamyka się o 14:00. W czasie pory deszczowej Ijen może być otwarty o 4:00, w zależności od pogody.

Pieczęcie dynastii Nguyễn cz.1

Pamiątkowa pieczęć Królestwa Południowego

(cesarska pieczęć dynastii Nguyễn)

Đại Nam ngọc tỷ truyền quốc

Pieczęcie dynastii Nguyễn mogą odnosić się do zbioru pieczęci (印篆, Ấn triện lub 印章, Ấn chương) wykonanych specjalnie dla cesarzy dynastii Nguyễn (chữ Hán: 寶璽朝阮 / 寶璽茹阮), którzy panowali nad Wietnamem w latach 1802–1945 (pod protektoratami francuskimi od 1883 r., jako Annam i Tonkin), lub do pieczęci wytworzonych w tym okresie w historii Wietnamu w ogóle (te ostatnie są ogólnie określane w języku wietnamskim jako 印信, ấn tín).

W ciągu 143 lat istnienia dynastii Nguyễn rząd stworzył ponad 100 pieczęci cesarskich. Pieczęcie te były wykonane z jadeitu, brązu, srebra, złota, kości słoniowej i meteorytu.

Na pieczęciach cesarskich zwykle znajdowały się napisy wykonane starożytnym pismem pieczętnym, ale w późniejszym okresie panowania dynastii Nguyễn w niektórych pismach zaczęto używać zarówno pisma Chữ Hán, jak i pisma łacińskiego.

Według dr. Phan Thanh Hải, dyrektora Centrum Konserwacji Zabytków Huế, pod koniec okresu dynastii Nguyễn Purpurowe Zakazane Miasto zawierało łącznie 93 pieczęcie z jadeitu i złota, z których 2 pieczęcie pochodziły z okresu panowania panów Nguyễn, wykonane pod rządami lorda Nguyễn Phúc Chu (1691–1725) w 1709 r., 12 za panowania cesarza Gia Longa (1802–1820), 15 za panowania cesarza Minh Mạnga (1820–1841), 10 za panowania cesarza Thiệu Trị (1841–1847), 15 za panowania cesarza Tự Đức (1847–1883), 1 za panowania cesarza Kiến Phúc (1883–1884), 1 za panowania cesarza Hàm Nghi (1884–1885), 5 za panowania cesarza Đồng Khánh (1885–1889), 10 za panowania cesarza Thành Thái (1889–1907), 12 za panowania cesarza Khải Định (1916–1925) i 8 za panowania cesarza Bảo Đại (1925–1945). Hải stwierdził, że w 2016 r. w stolicy dynastii Nguyễn, Huế, nie zachowały się żadne pieczęcie cesarskie, a większość z nich została przekazana rządowi Demokratycznej Republiki Wietnamu przez Bảo Đạiego po jego abdykacji w 1945 r. i obecnie znajduje się głównie w posiadaniu Wietnamskiego Narodowego Muzeum Historii w Hanoi. 

Dr Phan Thanh Hải stwierdził ponadto, że za panowania cesarzy Dục Đức (1883), Hiệp Hòa (1883) i Duy Tân (1907–1916) nie produkowano żadnych pieczęci cesarskich. 

Przegląd

Pieczęcie dynastii Nguyễn były bogate i różnorodne pod względem typów, a także podlegały ścisłym zasadom i prawom regulującym ich obsługę, zarządzanie i używanie. Powszechny zwyczaj używania pieczęci został wyraźnie odnotowany w księdze „Khâm định Đại Nam hội điển sự lệ” na temat sposobu używania pieczęci, sposobu ich umieszczania i rodzajów dokumentów, którą to książkę spisał Gabinet dynastii Nguyễn w roku Minh Mạng 3 (1822). 

Pieczęcie w dynastii Nguyễn były nadzorowane przez dwie agencje określane jako Biuro Zarządzania Pieczęciami Ministerstwa - Oficerowie na Dyżurze (印司 - 直處, Ấn ty - Trực xứ), termin ten odnosi się do dwóch agencji, które zostały utworzone w każdym z sześciu ministerstw. Agencje te miały za zadanie śledzić pieczęcie, pliki i rozdziały swojego ministerstwa. Na dyżurze Biura Zarządzania Pieczęciami Ministerstwa byli korespondenci każdego indywidualnego ministerstwa, którzy otrzymywali i rozpowszechniali dokumenty i zapisy agencji rządowej. Te dwie agencje zwykle miały kilkudziesięciu urzędników, którzy importowali dokumenty ze swojego ministerstwa. Zwykle nazwa ministerstwa jest bezpośrednio dołączona do nazwy agencji ds. pieczęci, na przykład „Biuro zarządzania pieczęciami Ministerstwa Spraw Cywilnych – Dyżurni funkcjonariusze Ministerstwa Spraw Cywilnych” (吏印司吏直處, Lại Ấn ty Lại Trực xứ). 

Pieczęcie wręczano również ludziom po otrzymaniu tytułu szlacheckiego. Na przykład, po tym jak Léon Louis Sogny otrzymał tytuł „Barona An Bình” (安平男) w roku Bảo Đại 14 (保大拾肆年, 1939), otrzymał również złotą pieczęć i Kim Bài (金牌) z wyrytym na niej tytułem szlacheckim. Na pieczęci znajdował się napis An Bình Nam chi ấn (安平男之印). 

Terminologia

Różne pieczęcie dynastii Nguyễn miały różne nazwy w zależności od ich funkcji, a mianowicie Bảo (寶), Tỷ (璽), Ấn (印), Chương (章), Ấn chương (印章), Kim bảo tỷ (金寶璽), Quan phòng (關防), Đồ ký (圖記), Kiềm ký (鈐記), Tín ký (信記), Ấn Ký (印記), Trưởng ký (長記) i Ký (記).

Ponieważ pieczęcie z okresu dynastii Nguyễn mają dość jednolity kształt (z uchwytem lub bez), jednolity opis tych pieczęci w języku wietnamskim brzmi następująco: 

• Thân ấn – geometryczny blok lub korpus pieczęci. 
• Núm ấn – Uchwyt służący do dociskania pieczęci do tekstu. W przypadku, gdy pieczęć ma kształt piramidy, nie ma gałki.
• Mặt ấn – W miejscu, gdzie wygrawerowana jest główna treść pieczęci (symbol lub słowo), obszar ten znajduje się zazwyczaj w pozycji skierowanej do dołu. Powierzchnia stempla jest często wykorzystywana do grawerowania liter lub rysunków.
• Lưng ấn – powierzchnia czołowa pieczęci, na której wygrawerowano inne informacje o pieczęci, zwykle w pozycji leżącej. W przypadku pieczęci piramidalnej z płaską głową ( ấn triện hình tháp đầu bằng ) płaska głowa znajduje się z tyłu. 
• Hình ấn – słowo używane do określenia odcisku pieczęci na tekście. 

Pieczęcie władców Nguyễn

Pierwsza znana pieczęć władców Nguyễn miała napis Trấn thủ tướng quân chi ấn (鎮守將軍之印, „Pieczęć generała stróża”) i została znaleziona na listach podpisanych przez An Nam quốc thiên hạ thống đô nguyên soái Thụy quốc công (安南國天下統兵都元帥瑞國公). Wiadomo, że pieczęć ta została wyprodukowana pod rządami Nguyễn Phúc Nguyên i była używana na dokumentach powstałych podczas kontaktów z szogunatem Tokugawa (okres Edo, Japonia). Jest to jedna z niewielu zaginionych pieczęci dynastii Nguyễn (obok pieczęci Hoàng Đế chi bảo), a niewielkie dowody jej istnienia znajdują się w dokumencie z dołączoną tą pieczęcią, datowanym na okres panowania cesarza Lê Dụ Tônga z Bắc Hà, przechowywanym w japońskich archiwach w zamku Edo w Tokyo. 

W roku 1709 władca dynastii Nguyễn, Nguyễn Phúc Chu, nakazał wykonanie złotej pieczęci o wymiarach 108 x 108 x 63 milimetrów. Nosi napis Đại Việt quốc Nguyễn Chúa vĩnh trấn chi bảo (大越國阮𪐴永鎮之寶, „Pieczęć wiecznego rządu Nguyễn Lordów królestwa królestwa Great(er) Viêt”; współczesny wietnamski: Bảo của chúa Nguyễn nước Đại Việt trấn giữ lâu dài ). Pieczęć ta klasyfikuje Lorda Nguyễn Phúc Chu jako mandaryna 2. stopnia wojskowego. Chociaż nominalnie panowie z dynastii Nguyễn byli suwerenni już od ponad wieku, nie zlecili stworzenia pieczęci narodowej przed rokiem 1709. 

Po lewej stronie pieczęci widniał napis Kê bát thập kim, lục hốt tứ lạng tứ tiền tâm phân (80% czystego złota, o masie 6 lingotów, 4 i 4/10 oraz 3/100 taela (= 64,43 taeli = 2364 g)), zaś po prawej stronie na pieczęci widnieje napis Vĩnh Thịnh ngũ niên thập nhị nguyệt sơ lực nhật tạo (utworzony 6 dnia 12 miesiąca piątego roku ery Vĩnh Thịnh (lub rok 1709 w kalendarzu gregoriańskim)). Powodem, dla którego Nguyễn Phúc Chu zdecydował się użyć nazwy ery cesarza Lê Dụ Tông, było to, że lordowie Nguyễn, którzy władali Wietnamem Wewnętrznym, byli nominalnie wasalami dynastii Odrodzenia Lê (późniejszej dynastii Lê) w Wietnamie Zewnętrznym i używali swoich er panowania i tytułów jako znaku poddania. Dziewięć innych znaków zostało wygrawerowanych na tylnej krawędzi podstawy pieczęci Lại bộ Đồng Tri Qua Tuệ Thư giám tạo („Qua Tuệ Thư, dygnitarz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, odpowiedzialny za nadzór nad pracami”). 

Jako kolejny znak poddania, pieczęć przedstawia dużego złotego cesarskiego lwa strażnika jako jej gałkę, element heraldyczny i powszechny symbol buddyjski, w przeciwieństwie do cesarskiego smoka symbolizującego władzę cesarską. Lew strażnik pojawia się z uśmiechniętą głową, wyłupiastymi oczami, półotwartym pyskiem odsłaniającym dwa ostre kły, kręconą grzywą i puszystym ogonem. Uważa się, że kula, na której spoczywa łapa samca lwa, zawiera jego życiową esencję. Dla niektórych kula symbolizuje triumf ducha nad brutalną siłą. Dla buddystów zen reprezentuje ona nieprześcignioną lub całkowitą doskonałość, Doskonałą Prawdę, pełną wiedzę o Dharmie. Inni widzą w tym obiekcie „perłę spełniającą życzenia”, jeden z „Ośmiu Skarbów”, który symbolizuje czystość. 

Podczas gdy Nguyễn Phúc Chu zwrócił się do cesarza Kangxi z dynastii Qing z prośbą o uznanie niepodległości kraju panów Nguyễn i spotkał się z odmową, nadal używał pieczęci z napisem Tổng trấn Tướng quân chi ấn („Pieczęć gubernatora generalnego”) na dokumentach i datował je zgodnie z kalendarzem dynastii Lê. Za panowania Nguyễn Phúc Chu ród Nguyễn nadal nazywał siebie „panami” (主 lub alternatywnie 𪐴), w przeciwieństwie do panów Trịnh, którzy już w tym czasie nazywali siebie „królami” (王). 

Chociaż władcy Nguyễn otrzymali od dynastii Odrodzenia Lê pieczęć z napisem Tổng trấn Tướng quân chi ấn, której używali w komunikacji z dworem cesarskim, to w 1744 r. Nguyễn Phúc Khoát ogłosił się „królem” (王, Vương) i zaczął używać pieczęci z napisem Quốc Vương chi ấn (國王之印, „Pieczęć króla narodu”). 

Pieczęć Đại Việt quốc Nguyễn Chúa vĩnh trấn chi bảo była gubiona i odnajdywana kilkakrotnie podczas licznych wojen prowadzonych przez władców Nguyễn, w tym raz zgubiono ją w rzece, gdy armia władców Nguyễn była w odwrocie. 

Đại Việt quốc Nguyễn Chúa vĩnh trấn chi bảo był postrzegany jako cenna pamiątka rodzinna i był przekazywany rodzinie Nguyễn długo po wyparciu panów Nguyễn przez dynastię Tây Sơn, a później był cesarską pieczęcią dynastii Nguyễn aż do lata czterdzieste XIX wieku. 

Kiedy Nguyễn Phúc Ánh ogłosił się królem stanu Lordów Odrodzenia w 1780 roku w Sajgonie, użył pieczęci Đại Việt quốc Nguyễn Chúa vĩnh trấn chi bảo i daty Przebudzenia Lê z ery Cảnh Hưng stanu dynastii, aby zademonstrować swoją lojalność wobec Lê podczas walki z Tây Sơn. 

Pieczęć Đại Việt quốc Nguyễn Chúa vĩnh trấn chi bảo została użyta przez Gia Longa w dokumencie modlitw pogrzebowych za Pigneau de Béhaine, obecnie przechowywanym w Paryżu. 

Pieczęcie z okresu dynastii Nguyễn

- Pieczęcie cesarskie

Po objęciu tronu w 1802 roku wraz z ustanowieniem dynastii Nguyễn, cesarz Gia Long postanowił nadal używać pieczęci Đại Việt quốc Nguyễn Chúa vĩnh trấn chi bảo. Była ona starannie przechowywana w pudełku, poza zasięgiem wzroku, i w przeciwieństwie do innych pieczęci cesarskich, przechowywana w Pałacu Trung Hoà, osobistej rezydencji władcy znajdującej się w Purpurowym Zakazanym Mieście. Pieczęć cesarska nie była prezentowana na dworze aż do intronizacji nowego władcy. 

Według historyka Lê Văn Lana cesarze dynastii Nguyễn, podobnie jak wcześniejsi monarchowie Wietnamu, wszyscy uważali swoje pieczęcie za symbol najwyższej władzy rządowej, zarówno swojej, jak i monarchii jako całości. Oprócz pieczęci cesarskich używanych w administracji rządowej, istniały również specjalne pieczęcie rzeźbione symbolizujące tytuły, które zwykle towarzyszyły złotej księdze (lub „Kim Sách”), specjalne pieczęcie przeznaczone na ceremonie religijne (dla zmarłych cesarzy) lub specjalne pieczęcie, które były umieszczane wyłącznie na wierszach lub obrazach. 

Ponieważ cesarze dynastii Nguyễn byli osobiście bardzo zaangażowani w sprawy państwa, stworzyli dużą liczbę pieczęci, z których każda pełniła ściśle określone funkcje, a większość z nich mogła być przekazywana następcom. Pieczęcie te czasami przedstawiały wyłącznie samego cesarza, a czasami reprezentowały również dwór cesarski. Z treści pieczęci używanych prywatnie przez cesarzy wynika, że ​​liczne, zróżnicowane pieczęcie cesarstwa Nguyễn były używane w różnych sytuacjach.

W trzecim miesiącu roku Bính Tý , czyli Gia Long 15 (1816), cesarz Gia Long nakazał dwórowi stworzenie specjalnych ubrań, czapek i pieczęci dla siebie i następcy tronu, aby oznaczyć niepodległość od Chin. Wszystkie te insygnia przedstawiały pięciopazurzaste smoki (蠪𠄼𤔻, rồng 5 móng). W symbolice chińskiej (w tym wietnamskiej) pięciopazurzaste smoki są symbolami cesarza, podczas gdy czteropazurzaste smoki są postrzegane jako symbole królów. Aby oznaczyć wysoki status cesarza, wszystkie monarchiczne szaty, czapki i pieczęcie były zdobione pięciopazurzastymi smokami i nakazano stworzenie nowych pieczęci z pięciopazurzastymi smokami jako ich gałkami pieczętnymi, aby pokazać legitymację cesarską. Tymczasem garderoby i inne symbole wasali i cen zdobiono czteropazurzastymi smokami, symbolizującymi ich status „królów”. 

Za panowania Gia Longa produkowano pieczęcie z napisami Chế cáo chi bảo (制誥之寶), Quốc gia tín bảo (國家信寶), Mệnh đức chi bảo (命德之寶), Phong tặng chi bảo (封贈之寶), Sắc chính vạn dân chi bảo (敕正萬民之寶), Thảo tội an dân chi bảo (討罪安民之寶), Trị lịch minh thời chi bảo (治歷明時之寶) i Ngự tiền chi bảo (御前之寶).

Za panowania cesarza Minh Mạng wykonywano wiele rodzajów pieczęci z różnych materiałów, z których każda miała określone przeznaczenie. 

Inskrypcje używane przez poprzednie dynastie były czasami ponownie wykorzystywane podczas produkcji nowych pieczęci cesarskich. Na przykład pieczęć cesarska z napisem Sắc mệnh chi bảo (敕命之寶) została po raz pierwszy wykonana w czasie mongolskich inwazji na Đại Việt i Czampę za panowania Trần Thái Tônga z dynastii Trần i była używana do stemplowania dokumentów nakazujących lub ogłaszających królewskie (lub cesarskie) zarządzenia w początkowym okresie wojny. Pieczęć Sắc mệnh chi bảo z okresu dynastii Trần była wykonana z drewna, ale późniejsze wersje Sắc mệnh chi bảo były wykonane głównie ze srebra i złota. Pieczęcie z metali szlachetnych Sắc mệnh chi bảo zostały wykonane w czasach późniejszych dynastii Lê, Mạc, Revival Lê i Tây Sơn. Za rządów Minh Mạng pieczęć Sắc mệnh chi bảo została wykonana dla dynastii Nguyễn i była używana w zarządzeniach cesarskich do 1945 r. Ponadto pieczęcie władców Nguyễn, takich jak Thủ tín thiên hạ văn vũ Quyền hành (取信天下文武權行, „Zdobądź zaufanie wszystkich pod niebem, pieczęć do tekstów wojskowych”) również pozostawało w powszechnym użyciu aż do roku Minh Mạng 9. 

Dopiero w roku Minh Mạng (1822) ustalono zasady dotyczące tego, jak, kiedy i gdzie należy używać pieczęci na dokumentach urzędowych. Współczesne badania naukowe oparte na książkach „Khâm định Đại Nam hội điển sự lệ” i „Minh Mệnh chính yếu” wykazały, że pierwsze znaczki dokumentu były zarezerwowane dla Thủ tín thiên hạ văn vũ quyền hành , Quốc gia tín bảo , Văn lý mật sát , Ngự tiền chi bảo. Wszystkie te pieczęcie cesarskie były odlane ze złota lub srebra i uważano je za skarby narodowe. Złote pieczęcie często umieszczano w widocznym miejscu w datach er, aby zaznaczyć znaczenie cesarza i oficjalny charakter dokumentu. Pieczęć Văn lý mật sát była używana do zamykania ważnych słów, poprawek i rewizji różnych wersji, wątków, rozdziałów i ksiąg. Rolą tego środka ostrożności było ponowne sprawdzenie poprawek, poprawek, dodatków i zapobieganie nielegalnemu wytwarzaniu. Istniały również oddzielne zasady dotyczące tego, kiedy pieczęć mogła być ostemplowana czerwonym lub czarnym atramentem. 

Za panowania cesarza Thiệu Trị w roku 4 (1844) znaleziono 2 duże kamienie jadeitowe. Lud podarował je dworowi cesarskiemu, a cesarz zlecił wykonanie z nich dwóch pieczęci jadeitowych, mianowicie Thần hàn chi tỷ (宸翰之璽) i Đại Nam Hoàng Đế chi tỷ (大南皇帝之璽). 

Cesarz Thiệu Trị zlecił wykonanie nowej pieczęci cesarskiej w celu zastąpienia pieczęci Đại Việt quốc Nguyễn Chúa vĩnh trấn chi bảo jako pieczęci cesarskiej w roku 1846. Pieczęć ta miała napis Đại Nam thụ thiên vĩnh mệnh truyền quốc tỷ (大南受天永命傳國璽, „Wielkie Południe ma wieczny Mandat Niebios, jadeitowa pieczęć przekazująca dziedzictwo Imperium”). Współczesne wietnamskie odczytanie tego napisu to Ngọc Tỷ truyền quốc của nước Đại Nam, nhận mệnh lâu dài từ trời. Tworzenie pieczęci rodowej rozpoczęło się w 1846 roku i powstało w ciągu jednego roku. 

Według zapisów historycznych w roku Konia ( năm Bính Ngọ), czyli 6. roku panowania Thiệu Trị (1846), gdy niektórzy ludzie szukali złota i kamieni szlachetnych na górze Ngọc, w dystrykcie Hòa Điền, w prowincji Quảng Nam, odkopali bardzo duży kawałek jadeitu, który był niezwykle błyszczący i lśniący. Po swoim odkryciu ofiarowali go cesarzowi. Po otrzymaniu dużego i rzadkiego jadeitu cesarz Thiệu Trị uznał to za pomyślny omen i nakazał wyrzeźbić z niego nową pieczęć. Stała się ona pieczęcią Đại Nam thụ thiên vĩnh mệnh truyền quốc tỷ. Po roku wysiłków i talentu grawer ukończył wykonanie pieczęci i ofiarował ją Thiệu Trị. 

Po otrzymaniu rodzinnej pieczęci Thiệu Trị natychmiast przeprowadził wielką ceremonię Đại tự, aby nadać sobie Mandat Niebios i modlić się o długie i pomyślne panowanie. Po zakończeniu ceremonii nową rodzinną pieczęć nakazano przechowywać w pałacu Trung Hòa w kompleksie Pałacu Niebiańskiej Czystości (Cung Càn Thành) obok rodzinnej pieczęci Đại Việt quốc Nguyễn Chúa vĩnh trấn chi bảo, należącej do władców dynastii Nguyễn.

Miał rączkę w kształcie toczącego się smoka, miał 14,5 cm wysokości, 13x12,7 szerokości i 4,25 cm grubości. Zawiera słowa oznaczające „Dzień 15, miesiąc 3 rok Thiệu Trị 7” (紹治七年三月十五日, Thiệu Trị thất niên tam nguyệt thập ngũ nhật) wyryte w To. Po lewej stronie pieczęci rodowej wygrawerowano chińskie znaki „Đắc thượng cát lễ thành phụng chỉ cung tuyên” (得尚吉禮成奉旨恭鐫, współczesny wietnamski: Được ngày lành lễ Đại tự đã làm xong phụng chỉ khắc). Na głowie smoka na górze pieczęci wyryto słowa „Służyć w ceremonii Nam Giao (南郊)” (南郊大禮邸告, Nam Giao đại lễ để cáo; współczesny wietnamski: Để tế cáo Đại lễ Đàn Nam Giao). Mówi się, że ta rodzinna pieczęć jest największą i najcenniejszą spośród tych wyprodukowanych przez rodzinę cesarską dynastii Nguyễn. Đại Nam thụ thiên vĩnh mệnh truyền quốc tỷ używano do dekretów dyplomatycznych i był chroniony przez dynastię jako niezwykle cenny skarb. 

Za panowania cesarza Tự Đức dynastia Nguyễn przegrała kampanię Kochinchina ze wspólnymi siłami francusko - hiszpańskimi i została zmuszona do zapłacenia kontrybucji. Ponieważ skarb państwa nie miał wystarczającej ilości sztabek złota, aby zapłacić, cesarz Tự Đức musiał odzyskać część złotych i srebrnych skarbów wystawionych w pałacach, aby zapłacić Francuzom i Hiszpanom. W roku 1869 cesarz Tự Đức nakazał książętom (hoàng thân i hoàng tử) księżniczkom ( công chúa ) zwrócić pieczęcie i igły, które wcześniej otrzymały od dworu cesarskiego. Następnie cesarz Tự Đức „odnowił” (ponownie wydał) ich przedmioty w postaci brązowych pieczęci i igieł. Od tego momentu tylko cesarz i jego bezpośredni potomkowie używali złotych pieczęci, niektórzy członkowie rodziny cesarskiej mogli używać srebrnych pieczęci, podczas gdy mandaryni wszystkich rang, od najwyższych do mandarynów szczebla dystryktowego, używali brązowych pieczęci. Na szczeblu gminy mandaryni używali drewnianych pieczęci. 

Za panowania cesarza Tự Đức stworzono okrągłą pieczęć z kości słoniowej z napisem Hoan phụng ngũ đại đồng đường nhất thống Thiệu Trị chi bảo (歡奉五大同堂一統紹治之寶) złożonym z 12 znaków i podzielonym na 4 wiersze. Wypustka tej pieczęci z kości słoniowej ma kształt smoka trzymającego perłę spełniającą życzenia. Pieczęć ta była używana w dokumentach dokumentujących radości i przyjemności cesarza i rodziny cesarskiej. 

Jakiś czas po abdykacji cesarza Hàm Nghi stworzono ośmiokątną wersję złotej pieczęci Ngự tiền chi bảo (御前之寶), na której zwykle umieszczano dwa chińskie znaki „khâm thử”, aby wskazać, że w tekście występuje błąd gramatyczny lub innego rodzaju błąd. Przed stworzeniem tej ośmiokątnej pieczęci Ngự tiền chi bảo zawsze miała kształt owalny. 

W 1886 roku, za panowania cesarza Đồng Khánh, ustanowiono Cesarski Order Smoka Annamu, którego znakiem rozpoznawczym była niebieska emalia z rysunkiem pieczęci, na której widniał napis Đồng Khánh Hoàng Đế (同慶皇帝) w formie pisma pieczęciowego.

Po niespodziewanej śmierci cesarza Đồng Khánh następca został wybrany przez Francuzów i mandarynów dworskich w osobie Nguyễn Phúc Bửu Lân, księcia Quang Thái, który został cesarzem Thành Thái. Dyrekcja Obserwatorium Cesarskiego ogłosiła 1 lutego najszczęśliwszym dniem na intronizację. 31 stycznia 1889 roku, zgodnie z rytuałem, młody książę złożył lais swoim przodkom w Pałacu Niebiańskiej Czystości, a następnie otrzymał insygnia dynastii Nguyễn. Jednak tego dnia Thành Thái powinien był otrzymać także jadeitową pieczęć pamiątkową znaną jako Ngọc-Bi, ale pieczęć ta została zabrana z pałacu przez Hàm Nghi podczas jego ucieczki ze stolicy i następnie zaginęła w górach prowincji Quảng Bình. 

Za panowania cesarza Duy Tân stworzono tajną drewnianą pieczęć z napisem Tải Toả Võ Công (載纘武功, „Kontynuuj prace wojskowe”) dla dokumentów związanych z wietnamskim ruchem niepodległościowym przeciwko francuskiej okupacji. Léon Sogny, dyrektor bezpieczeństwa w Huế, napisał o tym w liście, w którym twierdził, że pieczęć została odkryta przez cesarza Khải Định. Ponadto Sogny zauważył, że niektóre znaki pisma na pieczęci przypominają te z pieczęci wykonanej za czasów Nguyễn Ánha (przyszłego cesarza Gia Longa), gdy walczył on z rebelią Tây Sơn w ramach „odzyskania Królestwa”. 

Do czasów panowania cesarza Khải Định większość pieczęci z jadeitu, srebra i złota, a także kim sách i ngân sách przechowywano w Pałacu Niebiańskiej Czystości i wszystkie były ściśle tajne. Bez rozkazu cesarza nikomu nie wolno było otwierać ani nawet dotykać pieczęci. Każdego roku, tuż przed świętem Tết Nguyên Đán, cesarz nakazywał mandarynom przeprowadzenie ceremonii Phất thức i otwarcie wszystkich szkatuł, a następnie zinwentaryzowanie skarbów znajdujących się w Pałacu Niebiańskiej Czystości. Po otwarciu szkatuły mandaryni myli każdą pieczęć pachnącą wodą, a następnie używali ściereczki z nerkowców, aby ją wysuszyć i odłożyć na pierwotne miejsce. 

W okresie panowania Khải Định zaczęto rzeźbić pieczęcie cesarskie z napisami wykonanymi tradycyjnymi znakami chińskimi zamiast pisma pieczęciowego. 

Ostatnią pieczęcią cesarską wyprodukowaną przez dynastię Nguyễn była złota pieczęć Hoàng thái tử bảo (皇太子寶, „Pieczęć cesarskiego następcy tronu”), która powstała w roku 1939 za panowania cesarza Bảo Đại. Ważyła ona 63 taele (lạng). 

Około 1942 roku archiwista i samouk Paul Boudet, który był dyrektorem archiwów i bibliotek Francuskich Indochin, otrzymał od cesarza Bảo Đại dostęp do wszystkich pałaców i bibliotek dynastii Nguyễn w Zakazanym Mieście. Bảo Đại pozwolił mu studiować i dokumentować wszystkie skarby przechowywane w Pałacu Niebiańskiej Czystości. Cenne przedmioty zostały przeniesione z szaf i pudeł, aby mógł je czytać, robić notatki i fotografować. Według Paula Boudeta w Pałacu Niebiańskiej Czystości przechowywano 46 złotych i jadeitowych pieczęci należących do cesarzy i cesarzowych, a także 26 Kim Sách. Paul Boudet opublikował swoje badania i ustalenia w Les Archives des Empereurs d'Annam et l'histoire annamite (Hanoi, IDEO, 1942). Według artykułu informacyjnego z 2015 roku opublikowanego przez British Broadcasting Corporation Paris (BBC Paris) autorstwa Phạm Cao Phonga, 46 pieczęci cesarskich udokumentowanych przez Paula Boudeta wykonano ze złota, srebra, złoconej miedzi i złoconego srebra, a 44 z tych pieczęci cesarskich znajduje się obecnie w posiadaniu Narodowego Muzeum Historii Wietnamu w Hanoi. 

- Brązowe pieczęcie pracowników rządowych

Pieczęcie z brązu, znane między innymi jako chương , tín chương (do 1832 r.), ấn i quan phòng , były pieczęciami wykonywanymi dla pracowników rządowych i urzędów rządowych wszystkich szczebli. Pieczęcie z brązu często wykonywano w parze z dodatkową małą pieczęcią rezerwową zwaną dấu kiềm. Napisy na dấu kiềm były identyczne z napisami na głównej pieczęci z brązu. Pieczęcie mandarynów średniego i niskiego szczebla nazywano ký , kiềm ký i được i były wykonane głównie z brązu lub drewna. 

Wszystkie pieczęcie z brązu z czasów dynastii Nguyễn zostały odlane przez Vũ Khố (arsenał). 

Istniały surowe przepisy dotyczące brązowych pieczęci urzędów państwowych, które zabraniały ich używania poza oficjalnymi dokumentami, w przeciwieństwie do pieczęci korporacyjnych i prywatnych, których można było używać bez ograniczeń. Użycie pieczęci rządowej w miejscu prywatnym było uważane za przestępstwo. Wyjątek zrobiono na dzień tradycyjnej ceremonii otwarcia po Nowym Roku (Tết Nguyên Đán), kiedy pieczęcie stemplowano na pustym kawałku papieru; jednak zastrzeżono, że po ostemplowaniu tych papierów pieczęcią należało je spalić. Inne przepisy stanowiły, że jeśli sąd skonfiskuje pieczęć lub jeśli zostanie znaleziona zgubiona pieczęć, należy ją natychmiast zniszczyć.

Podczas podpisywania dokumentów kierownik wydziału musiał osobiście odcisnąć na dokumencie pieczęć urzędu, a żaden podwładny nie miał prawa używać tej pieczęci.

- Quan phòng

Pieczęć typu Quan phòng (關防) pojawiała się od okresu Gia Long do okresu Minh Mạng. Pieczęć Quan phòng była zwykle stemplowana na nazwisku osoby podpisującej lub czasami na części daty oznaczającej „miesiąc” (月, nguyệt) znajdującej się na dokumencie. Tego typu pieczęci używano przede wszystkim w sprawach wewnętrznych różnych urzędów rządowych, na przykład przez Trybunał Sprawiedliwości wyłącznie do celów wewnętrznych. 

Pieczęcie typu Quan phòng zazwyczaj miały na końcu napisy w kształcie dwóch chińskich znaków Quan phòng. Gia Long wręczał pieczęcie Quan phòng wielu wysoko postawionym urzędnikom podczas swojego panowania. Dopiero w roku panowania Minh Mạnga 13 (1832), wraz ze zmianą struktury biurokracji, utworzeniem prowincji i mianowaniem nowych urzędników, takich jak Tổng đốc, Tuần phủ, Lãnh binh itp., pieczęcie typu Chương całkowicie zastąpiły Quan phòng na wielu szczeblach biurokracji Nguyễn. 

W roku Minh Mạng 13 (1832) postanowiono, że pieczęcie z brązu w stylu Quan phòng zostaną stworzone dla biur rządowych Arsenału Cesarskiego (Nhà kho Vũ khố), Departamentu Gospodarstwa Domowego Cesarskiego (phủ Nội Vụ), Departamentu Zarządzania statkami handlowymi (quản lý tàu buôn), tào chính, đê chính, Departament Stołeczny (đề đốc kinh thành), dowódcy wojskowi prowincji (lãnh binh các tỉnh), kinh tượng, Straż Pałacowa (xứ thị vệ), Akademia Cesarska (Quốc tử giám), học chính, Księstwo Muang Phuan (Bang biện phủ Trấn Ninh), Thái y viện, Gabinet dynastii Nguyễn (sung biện nội các sự vụ), Zarządzanie Biurem ds. Gospodarki Wodnej (thủy sư thống chế), phòng văn thư, tả hữu Tham tri, 6 Ministerstw, phó thần sách, 5 Armii, quản lý thương quyền, główne biura przedstawicielskie Sześciu Ministerstw w Sajgonie i Hanoi (tào chính các tào của 6 bộ ở Gia Định và Bắc thành), học chính các dinh trấn, chánh quản cơ tứ dực thủy quân, Thuận Thành District Management (quản lý Thuận Thành), hùng cự ngũ kích, thị tượng các vệ, dũng thịnh hùng tượng, tri tâm tượng cơ, Regularna Straż Armii (an định kiện binh trung tượng), dowódca wojskowy prowincji Huế (đề đốc kinh thành), các nơi quan tân (bến sông, bến đò được đánh thuế hàng hóa), tỉnh hạt, magazyn cesarski (nhà kho), Prowincjonalny Dowódca Wojskowy (phó lãnh) binh), phủ sứ, dowódca wojskowy prowincji (đề đốc), gwardia cesarska (thị vệ xứ) itd. Te pieczęcie z brązu w stylu Quan phòng były odlane w różnych rozmiarach i gramaturach i towarzyszyła im mniejsza pieczęć z kości słoniowej lub brązu z tym samym napisem. Pieczęcie te odciskano głównie na dokumentach czarnym tuszem. 

Rząd dynastii Nguyễn przyznał swojej biurokracji więcej pieczęci z brązu w stylu Quan phòng na większej liczbie poziomów niż współczesna dynastia Qing. 

- Đồ ký

Według zapisów historycznych pieczęcie typu Đồ ký (圖記) musiały być umieszczane na dokumentach, papierach prywatnych, księgach, pensjach i raportach. W okresie panowania dynastii Nguyễn pieczęcie typu Đồ ký często można było znaleźć na dokumentach używanych przez mniejszości etniczne, często na dokumentach sporządzonych przy użyciu ich własnych pism.

Znak Đồ ký był zwykle umieszczany na części daty dokumentu oznaczającej „miesiąc” (月, nguyệt). 

W roku 13 Minh Mạng (1832) ustalono, że pieczęć typu Đồ ký przyznawana jest mandarynom dowodzącym dywizją na szczeblu Phủ, mandarynom na szczeblu dystryktu, nauczycielom, instruktorom, dowódcom straży, szefom Ty i dowódcom marynarki wojennej. 

Tylko pieczęcie straży i jednostek wojskowych typu Đồ ký mogły być stemplowane czerwonym tuszem, pozostałe pieczęcie były stemplowane czarnym tuszem. 

- Kiềm ký

Pieczęć typu Kiềm ký (鈐記) była używana przez niższych rangą mandarynów i dowódców wojskowych odpowiedzialnych za estuaria, bramy graniczne, floty małych łodzi, przełęcze itp. Zwykle była stemplowana na części daty oznaczającej „miesiąc” (月, nguyệt) dokumentu. Inną cechą niektórych pieczęci typu Kiềm ký jest to, że wiele z nich miało napisy wykonane tradycyjnymi znakami chińskimi, w przeciwieństwie do pisma pieczętnego. 

W roku Minh Mạng 13 (1832) postanowiono, że pieczęć typu Kiềm ký została nadana urzędom rządowym các tấn, thủ, vịnh, sở, strażnikom Bramy Południkowej (thủ hộ Ngọ Môn), strażnikom Wielkiego Pałacu (thủ hộ cửa Đại cung), departamenty Sześciu Prowincji Wietnamu Południowego (sở Tuần ty 6 (lục) tỉnh Nam Kỳ) i Trấn Tây Thành (thành Trấn Tây, Kambodża pod rządami dynastii Nguyễn). 

Tylko pieczęcie straży i jednostek wojskowych typu Kiềm ký mogły być stemplowane czerwonym tuszem, pozostałe pieczęcie były stemplowane czarnym tuszem. 

- Trưởng ký

Pieczęcie typu Trưởng ký (長記) były powszechnie używane przez wodzów kantonów i gmin. Uważa się je za znak najniższego szczebla lokalnych mandarynów. Pieczęć Trưởng ký była zazwyczaj umieszczana obok lub poniżej sekcji z pełnym imieniem i nazwiskiem mandaryna na końcu tekstu, aby potwierdzić autentyczność i odpowiedzialność uczestniczącego mandaryna. Pod koniec okresu dynastii Nguyễn pieczęcie Trưởng ký były zazwyczaj prostokątne z tradycyjnymi chińskimi znakami pośrodku i alfabetem łacińskim (romanizacjami) na zewnętrznej części. 

- Tín ký

Pieczęcie Tín ký (信記) odnoszą się do ogólnych pieczęci, które były tworzone przez lub dla mandarynów dowolnej rangi. Od okresu Gia Long wszyscy mandaryni mogli tworzyć własne pieczęcie według własnego uznania. Pieczęcie Tín ký mogły być swobodnie używane jako indywidualne pieczęcie w dziedzinach religii, osobistych przekonań i przekonań, kultury i handlu w dynastii Nguyễn. Używano ich do stemplowania pozycji imienia osoby podpisującej, podobnie jak działa podpis. 

W roku Minh Mạng 7 (1826) zaczęto ustalać szczegółowe zasady dotyczące używania i tworzenia pieczęci Tín ký. Zgodnie z Khâm định Đại Nam hội điển sự lệ mandarynowi wolno było wykonać niestandardową kwadratową pieczęć z kości słoniowej lub drewna. Na pieczęci tej grawerowano imię mandaryna. W tym okresie wprowadzono również nowe standardowe rozmiary. Jednak ogólnie rzecz biorąc, te nowe zasady nie miały na celu zmiany sposobu używania pieczęci Tín ký, choć określały, że muszą być one stemplowane pod datą każdego dokumentu tym samym atramentem, co tekst na dokumencie. 

Ponadto znak Tín ký był powszechnie umieszczany pod tekstem wskazującym tytuł osoby lub jej imię i nazwisko lub obok niego. Zwykle znak Tín ký był używany przez lokalnych urzędników w dokumentach regionalnych i służył do identyfikacji mandaryna podpisującego dokument przed innymi mandarynami regionalnymi (niższego szczebla). 

- Pieczęcie wojskowe

Za panowania Gia Longa stworzono 5 brązowych pieczęci dla pięciu głów pięciu różnych armii dynastii Nguyễn (ngũ quân), a mianowicie Trung quân chi ấn (中軍之印), Tiền quân chi ấn (前軍之印), Tả quân chi ấn (左軍之印), Hữu quân chi ấn (右軍之印) i Hậu quân chi ấn (后軍之印). Na gałce pieczęci tych pieczęci widnieje wietnamski lew stróż. 

Po 1945 roku

- Przeniesienie pieczęci dynastii Nguyễn do Demokratycznej Republiki Wietnamu i jego symbolika

Po abdykacji w 1945 roku cesarz Bảo Đại przekazał 800 kilogramów antyków, w tym pieczęcie, z Zakazanego Miasta i innych pałaców królewskich rewolucyjnemu rządowi Demokratycznej Republiki Wietnamu po ogłoszeniu przez nią niepodległości. Gdy stolica została przeniesiona z Huế do Hanoi, antyki te zostały zmagazynowane w Narodowym Muzeum Historii Wietnamu. W tamtym czasie do transportu do Hanoi wybierano tylko lekkie i małe przedmioty, ponieważ cięższe przedmioty, takie jak tron, palankin cesarza, kamienny parawan cesarza Minh Mạng itp., pozostały w mieście Huế. 

W ramach swojej oficjalnej abdykacji cesarz Bảo Đại osobiście wręczył swoje insygnia przedstawicielom rządu Demokratycznej Republiki Wietnamu podczas ceremonii. Podczas tej ceremonii przekazał komunistycznemu rządowi pieczęć Hoàng Đế chi bảo (皇帝之寶) i inkrustowany jadeitem srebrny miecz (An dân bảo kiếm, znany jako „Miecz Państwa”). Przekazanie ceremonialnej pieczęci i miecza było postrzegane jako symboliczne „przekazanie Mandatu Niebios rządowi Demokratycznej Republiki Wietnamu”. Po francuskiej kontrofensywie podczas pierwszej wojny indochińskiej rząd Demokratycznej Republiki Wietnamu publicznie zakopał pieczęć i Miecz Państwa. 

Po przekazaniu skarbów od rządu dynastii Nguyễn do Demokratycznej Republiki Wietnamu urzędnik nazwiskiem Nguyễn Lân tak skomentował przewodniczącego Hồ Chí Minh: „W opinii wielu osób konieczne jest przetopienie całego złota i srebra przejętego od dynastii Nguyễn, aby zwiększyć budżet na potrzeby ruchu oporu. (Theo ý kiến ​​cua nhiều người, cần nấu chảy toàn bộ số vàng bạc tiếp quản từ triều Nguyễn để tăng ngân lượng phục vụ kháng chiến). W odpowiedzi Hồ Chí Minh zapytał: „Jeśli pewnego dnia zjednoczymy cały kraj, jakie będą dowody potwierdzające, że mamy kilkutysięczną tradycję cywilizacji?” (Nếu một ngày nào đó thống nhất đất nước, chúng ta lấy bằng chứng gì để khẳng định chúng ta có truyền thống mấy ngàn năm văn hiến?). Decyzja ta zapewniła zachowanie skarbów dynastii Nguyễn do dnia dzisiejszego. 

Według artykułu napisanego przez Briana Michaela Jenkinsa z RAND Corporation w marcu 1972 r. zatytułowanego „Dlaczego Wietnamczycy z Północy będą nadal walczyć”, który został rozpowszechniony przez Narodową Służbę Informacji Technicznej, agencję Departamentu Handlu Stanów Zjednoczonych, z powodu przekazania ceremonialnej pieczęci i miecza w 1945 r. Wietnamczycy z Północy wierzyli, że posiadają Mandat Niebios, podczas gdy rzekomo Republika Wietnamu ich nie posiadała. Jenkins argumentował więc, że Wietnamczycy z Północy i Việt Cộng wierzyli, że odniosą zwycięstwo w wojnie w Wietnamie, ponieważ była to „wola Niebios”, ponieważ jedynie rząd posiadający Mandat Niebios był prawowitym władcą narodu wietnamskiego. 

Brian Michael Jenkins napisał, że najwyższe kierownictwo Wietnamu Północnego (Demokratycznej Republiki Wietnamu) i Partia Pracy Wietnamu podzielały to przekonanie, ponieważ wielu z nich było dziećmi mandarynów z dynastii Nguyễn i wychowało się w środowisku konfucjańskim, a nie w proletariacie. Dlatego też, jego zdaniem, komuniści często zachowywali się bardziej jak tradycjonaliści niż Wietnamczycy Południowi. 

Sam Ho Chi Minh był synem uczonego konfucjańskiego, który służył cesarzowi Wietnamu jako pomniejszy mandaryn. Podobnie jak Pham Van Dong, premier Wietnamu Północnego, generał Vo Nguyen Giap, minister obrony, i Xuan Thuy, główny negocjator Hanoi w Paryżu, są synami uczonych konfucjańskich. Nguyen Thi Binh, główna delegatka Tymczasowego Rządu Rewolucyjnego, jest wnuczką słynnego wietnamskiego poety i uczonego, który przewodził demonstracjom przeciwko Francuzom wkrótce po I wojnie światowej.

Dlaczego Wietnam Północny będzie nadal walczył, Brian Michael Jenkins (marzec 1972). 

Później Brian Michael Jenkins zauważył, że przekazanie Mandatu Niebios poprzez przekazanie pieczęci Hoàng Đế chi bảo i Miecza Państwa stanowiło silną osobistą motywację przywódców komunistycznych do dążenia do zwycięstwa nad Republiką Wietnamu (Wietnamem Południowym) podczas wojny w Wietnamie. W późniejszym fragmencie dotyczącym psychologii przywódców komunistycznego Wietnamu Jenkins napisał: 

Posiadanie „Mandatu Niebios” gwarantuje ostateczne zwycięstwo, tak jak komunistyczna interpretacja historii gwarantuje nieuchronne zwycięstwo komunistów. Ponieważ wietnamscy komuniści wierzą, że posiadają „Mandat Niebios”, muszą wierzyć, że odniosą zwycięstwo. Zaakceptowanie porażki oznaczałoby akceptację, że „Mandat Niebios” nie działa; byłoby to podważeniem filozofii, na której przywódcy Hanoi oparli całe swoje życie.

Dlaczego Wietnam Północny będzie nadal walczył, Brian Michael Jenkins (marzec 1972). 

Podawano to jako ważny powód psychologiczny, dla którego komuniści byli tak zdeterminowani, by kontynuować walkę i nie poddali się podczas wojny w Wietnamie, walcząc z Wietnamem Południowym i ich sojusznikami (w tym Stanami Zjednoczonymi). 

- Pieczęć Głowy Państwa Wietnamu

Po utworzeniu Państwa Wietnamskiego, były cesarz dynastii Nguyễn, Bảo Đại, stworzył pieczęć (Ấn triện) dla swojej roli jako nowego przywódcy państwa Wietnamu. Pieczęć ta miała kwadratowy kształt i znajdował się na niej napis „Quốc-gia Việt-Nam - Đức Bảo Đại - Quốc-trưởng” napisany alfabetem łacińskim oraz „保大國長” (od góry do dołu, od prawej do lewej) napisany alfabetem pieczętnym. 

- Los pieczęci Hoàng Đế chi bảo

Po ostrożnych poszukiwaniach insygniów Francuzi później odkopali miecz, który został złamany na trzy części, a następnie przekazali te części cesarzowej wdowie Từ Cung (matce cesarza Bảo Đại), która prawdopodobnie przekazała je konkubinie Mộng Điệp. Pieczęć Hoàng Đế chi bảo pozostała zakopana i kiedy Hanoi zostało zwrócone Wietnamczykom z Północy, odkopali pieczęć i przekazali ją Narodowemu Muzeum Historii Wietnamu. Później Hoàng Đế chi bảo został skradziony z muzeum i ostatecznie trafił w ręce konkubiny Mộng Điệp, która zamierzała przekazać go, wraz z mieczem, z powrotem cesarzowi Bảo Đại po jego powrocie z Francji do Dalat. Jednak Bảo Đại nakazał jej przywieźć insygnia do Francji, gdzie w 1953 roku wręczyła je cesarzowej Nam Phương. W 1982 roku następca tronu Bảo Long zwrócił pieczęć cesarską swojemu ojcu, Bảo Đại. Do 2022 roku nie pojawiły się żadne informacje o tym, gdzie znajduje się pieczęć Hoàng Đế chi bảo. 

W 2022 roku francuski dom aukcyjny Millon ogłosił, że wystawi pieczęć na aukcję po śmierci Monique Baudot , ale aukcja została przełożona, ponieważ rząd wietnamski wyraził zamiar repatriacji pieczęci w drodze negocjacji w celu jej odkupienia. 15 listopada Ministerstwo Kultury, Sportu i Turystyki Wietnamu ogłosiło, że rząd wietnamski pomyślnie wynegocjował zwrot Hoàng Đế chi bảo od Millon.

13 lutego 2023 roku wietnamski kolekcjoner antyków z powodzeniem nabył pieczęć. Po ogłoszeniu nowego właściciela pieczęci urzędnik Ministerstwa Kultury, Sportu i Turystyki poinformował, że ministerstwo dopełni wszelkich procedur związanych z repatriacją Hoàng Đế chi bảo do Wietnamu. 16 listopada 2023 roku wietnamski ambasador we Francji ogłosił, że Hoàng đế chi bảo została przekazana rządowi wietnamskiemu. 

- Los pieczęci Đại Nam thụ thiên vĩnh mệnh truyền quốc tỷ

Po zakończeniu panowania dynastii Nguyễn w 1945 r. dyrektor regionalny Huế, Phạm Khắc Hòe, podjął decyzję o przewiezieniu go wraz z innymi skarbami z miasta do Hanoi, aby przekazać go Ministerstwu Pracy 27 i 28 sierpnia 1945 r. 

W odpowiedzi na wybuch I wojny indochińskiej w grudniu 1946 r. Ministerstwo Pracy podjęło decyzję o przekazaniu zbiorów z czasów dynastii Nguyễn do przechowywania w 5. Interzonie (Liên khu 5) w celu zapewnienia bezpieczeństwa. Po zwycięstwie Việt Minhu w bitwie pod Điện Biên Phủ w 1954 r. zbiór (wraz z pieczęcią) przekazano Ministerstwu Finansów w celu zarządzania. 17 grudnia 1959 r. Ministerstwo Finansów podjęło decyzję o przekazaniu zbiorów z czasów dynastii Nguyễn (wraz z pieczęcią) do Muzeum Historii Wietnamu (obecnie Narodowego Muzeum Historii Wietnamu) w celu przechowywania. 

Aby zapewnić bezpieczeństwo kolekcji podczas wojny w Wietnamie, w 1962 roku Muzeum Historii Wietnamu przekazało ją do Banku Państwowego Wietnamu w celu jej bezpiecznego przechowywania. Dopiero w 1000. rocznicę Hanoi (Lễ kỷ niệm 1000 năm Thăng Long - Hà Nội) pieczęć została wystawiona publicznie. 

W 2017 roku pieczęć Đại Nam thụ thiên vĩnh mệnh truyền quốc tỷ znalazła się wśród 24 przedmiotów uznanych w tym roku za skarb narodowy i została uznana przez Narodowe Muzeum Historii Wietnamu za najcenniejszy nabytek w kolekcji dynastii Nguyễn. 

- Artefakty dziedzictwa kulturowego z okresu dynastii Nguyễn w rękach prywatnych i zagranicznych

W wyniku francuskiego podboju dynastii Nguyễn w 1883 r. i rewolucji sierpniowej, która obaliła dynastię Nguyễn w 1945 r., wiele skarbów Imperium Nguyễn wpadło w ręce zarówno wietnamskich muzeów rozsianych po całym kraju, jak i prywatnych kolekcjonerów na całym świecie. W ostatnich latach skarby dynastii Nguyễn były publicznie sprzedawane na aukcjach antyków w takich miejscach jak Londyn, Paryż, Nowy Jork itp. lub na komercyjnych stronach internetowych, takich jak eBay lub Spin. Dużą liczbę złotych skarbów zarówno dynastii Nguyễn, jak i wcześniejszych lordów Nguyễn, w tym pieczęcie, Nguyễn podarowali francuskiemu i hiszpańskiemu rządowi w celu pokrycia reparacji wojennych nałożonych na Wietnam po francusko-hiszpańskiej kampanii Kochinchina. Wiele z tych skarbów jest obecnie (od 2009 r.) przechowywanych w Hotel de la Monnaie w Paryżu. Inny przykład splądrowania Huế miał miejsce 5 lipca 1885 r., kiedy zbuntowany cesarz Hàm Nghi uciekł z miasta, a Zakazane Miasto zostało splądrowane przez Francuzów, którzy ukradli 228 diamentów, 266 klejnotów wysadzanych diamentami, perły, perły i 271 złotych przedmiotów z jednego pałacu, chociaż wiele z tych skarbów zostało zwróconych w okresie Duy Tân. 

- Pieczęcie z dynastii Nguyễn w muzeach wietnamskich

W roku 1962, aby zapewnić bezpieczeństwo antyków dynastii Nguyễn, Narodowe Muzeum Historii Wietnamu przeniosło je do magazynu Banku Państwowego Wietnamu. Kolekcja ta zawierała wiele unikatowych przedmiotów należących do cesarzy Nguyễn, a także pozostałych członków rodziny cesarskiej, takich jak kapelusze cesarzy, złote księgi, złote i jadeitowe pieczęcie, miecze cesarzy, ponadto kolekcja obejmowała różnego rodzaju przedmioty codziennego użytku cesarzy, przedmioty kultu dynastii Nguyễn oraz wiele dokumentów zawierających wartość kulturową dynastii Nguyễn. Skarby przechowywano w falistych żelaznych skrzyniach, a następnie pakowano do drewnianych skrzyń wraz z listą odpowiadających im artefaktów. Klucze do skrzyń przechowywało muzeum. Przez prawie pół wieku kolekcja była całkowicie niedostępna dla publiczności i niewiele osób wiedziało o jej istnieniu. 

W roku 2007 Bank Państwowy Wietnamu przekazał całą kolekcję cennych artefaktów ze swoich magazynów Narodowemu Muzeum Historii Wietnamu. W skład kolekcji wchodziło 85 pieczęci cesarskich. 

W roku 2010, aby uczcić 1000-lecie Thăng Long - Narodowe Muzeum Historii Wietnamu w Hanoi opublikowało książkę zawierającą 85 cesarskich pieczęci wykonanych ze złota, srebra i jadeitu, zatytułowaną Kim ngọc bảo tỷ của Hoàng đế và vương hậu triều Nguyễn Việt Nam , „Pieczęcie cesarzy i cesarzowych dynastii Nguyễn”), a następnie wystawiono w muzeum do publicznego wglądu. Opublikowano wiele artykułów, książek i publikacji przedstawiających Kolekcję, takich jak Cổ ngọc Việt Nam (starożytny wietnamski jadeit) i Bảo vật Hoàng cung triều Nguyễn (cesarskie skarby dynastii Nguyễn). 

W 2015 r. rozpoczęto na poziomie ministerstwa projekt badań naukowych zatytułowany Giải mã minh văn trên các bảo vật triều Nguyễn lưu trữ tại Bảo tàng Lịch sử Quốc gia (Dekodowanie postaci z dynastii Nguyễn skarby przechowywane w Narodowym Muzeum Historii Wietnamu), które również zbadało i zbadało wszystkie pieczęcie przechowywane w Narodowym Muzeum Historii Wietnamu. 

W 2015 roku złota pieczęć Sắc mệnh chi bảo (Sắc mệnh chi bửu) stworzona za Minh Mạng została wyznaczona jako skarb narodowy, czyli Bảo vật Quốc gia. Następnie pieczęć Đại Việt quốc Nguyễn Chúa vĩnh trấn chi bảo również została uznana za skarb narodowy w 2016 r., a następnie wystawiona publicznie w 2017 r. 

Od 2016 r. W Huế byłej stolicy dynastii Nguyễn nie pozostawiono żadnych pieczęci cesarskich. Chociaż czasami niektóre pieczęcie cesarskiej dynastii Nguyễn wracają do Huế na wystawy, takie jak wystawa „Smoki i Phượng hoàng o skarbach dynastii Nguyễn” (Rồng - phượng trên bảo vật triều Nguyễn) wystawa z 2018 r., w której gościło ponad 80 różnych skarbów i artefaktów z dworu cesarskiego Nguyễn, w tym Hoan phụng ngũ đại đồng đường nhất thống Thiệu Trị chi bảo (歡奉五大同堂一統紹治之寶), Tự Đức thần hàn (嗣德宸翰) i pieczęcie Chính hậu chi bảo.