Sylwetki gejsz [zbiorcza]: Iwate geisha

Kochani, zbliżamy się wielkimi krokami do końca naszej podróży po okręgach hanamachi w Kraju Kwitnącej Wiśni. Trochę mi smutno, przeciągałam ostatnie postu jak długo mogłam, ale czas na finał, który odbędzie się w poście wieńczącym trzecią odsłonę Tokyo, w której ostatecznie zamknę ten rozdział. A dziś przedstawiam Wam gejsze, które można spotkać albo nie w pozostałych występujące w trzech miastach Iwate. ;)

- Kamaishi - ku pamięci...

Na chwilę obecną, nie ma gejsz w tym mieście. Jednak ostatnią przedstawicielką tego zawodu była:

• Tsuyako Ito

Po prawej stronie kobiety trzymającej się za ręce w środku stoi Tsuyako. Pozostali uczestnicy to gejsze z Tokyo i członkinie japońskiego stowarzyszenia Ozashiki Asobi, które zostały zaproszone na Wielki Bankiet Ozashiki Asobi w sierpniu 2011 r

Tsuyako Ito, której prawdziwe imię to Chikano Fujima, rozpoczęła karierę gejszy w wieku 12 lat w Kamaishi, niegdyś tętniącym życiem mieście stali, położonym 450 kilometrów na północ od Tokyo.

Po wczesnym zetknięciu ze śmiercią, rozpoczęła swoją karierę gejszy jako jedną z około 100 gejsz pracujących w Kamaishi.

Miasto było kwitnącym ośrodkiem przemysłowym w latach powojennych, ale podupadło w latach 80., gdy huty zmagały się z serią recesji i zwiększoną konkurencją ze strony zagranicznych rywali. „Więc wszystkie gejsze odeszły. Jestem ostatnią i jedyną gejszą, która została”

Tsuyako, nie była obca katastrofom – przetrwała niszczycielskie amerykańskie naloty w II wojnie światowej i trzy duże tsunami.

Saiwairo, ostatnie ryotei w Kamaishi, było również najbardziej ekskluzywne. Zostało zbudowane w 1894 roku na najwyższym punkcie obszaru, który byłby usiany barami, burdelami i innymi ryotei.

Kiedy trzęsienie ziemi uderzyło o 14:46 11 marca, ostatnia gejsza tego miasta, jak na ironię, była w domu, przygotowując się do śpiewania tego wieczoru w 117-letnim ryotei w Kamaishi, gdzie zaczęła pracować jako 14-latka siedem dekad temu. Już założyła białe skarpetki z rozciętymi palcami, które miała nosić do kimona, i przygotowywała się do upięcia włosów. Zatrudniona do zabawiania czteroosobowej grupy na cześć przeniesienia koleżanki z Kamaishi, wybrała idealną piosenkę, która miała uchronić młodych samurajów przed ich pierwszą bitwą. 

Ale tsunami (później nazwane Wielkim Trzęsieniem Ziemi we Wschodniej Japonii) miało pochłonąć to miasto w ciągu 35 minut, a gejsza, Tsuyako Ito, wtedy 84 letnia, walczyła o przetrwanie. Przeżyła już trzy tsunami w Kamaishi, a jako dziewczynka słuchała opowieści swojej babci o wielkim tsunami z 1896 roku. 

„Moja babcia mówiła, że ​​tsunami jest jak szeroko otwarta paszcza, która połyka wszystko na swojej drodze” – powiedziała pani Ito w miejscowym szpitalu, gdzie leczono ją z astmy – „więc zwycięstwo przychodzi do tych, którzy uciekają tak szybko, jak to możliwe”. 

Jej matka niosła ją na plecach w bezpieczne miejsce w czasie pierwszego tsunami pani Ito w 1933 roku. Tym razem, gdy odmówiły jej posłuszeństwa nogi, wielbiciel niósł panią Ito na plecach na wyżej położone tereny. Pani Ito, która planowała przejść na emeryturę w swoje 88. urodziny, przeżyła swoje czwarte – i „najbardziej przerażające” – tsunami. 

Fale zmiotły jej shamisen, i kimono, niezbędne w sztuce gejszy. 

Słynna piękność, pani Ito, tańczyła i grała na shamisenie, podczas gdy większość gejsz była biegła tylko w grze na shamisenie, powiedziała Setsuko Kanazawa, której rodzina jest właścicielem Saiwairo, ryotei, w którym występowała. Dla tutejszych konserwatorów kultury była ona strażniczką lokalnej kultury, która szybko zanikała. 

„Uwielbiałam tańczyć”, powiedziała. „I po prostu chciałam zostać wiodącą gejszą w Kamaishi”. 

Po ślubie z właścicielem restauracji sushi, narodzinach córki i rozwodzie, pani Ito wyjechała do Tokyo, aby studiować taniec. Pani Ito i tuzin innych gejsz były stale pod telefonem w ryotei, gdy gospodarka Kamaishi zaczęła się rozwijać w latach 50. Kamaishi jest miejscem narodzin japońskiego przemysłu stalowego. Jednak z biegiem lat interesy podupadły, a popyt na gejsze zmalał. Mimo to czasami dzwoniono do pani Ito, niektóre od starych klientów, a ostatnio od nowych klientów, odzwierciedlających nowy porządek gospodarczy świata. 

„Chińscy przemysłowcy, między innymi, teraz przyjeżdżają tutaj”, powiedział Satoshi Ito, 63 lata, siostrzeniec pani Ito. 

11 marca, gdy pani Ito przygotowywała się do występu, tsunami zaatakowało Kamaishi, ostatecznie docierając w głąb lądu do domu, w którym mieszkała ona i jej siostrzeniec. Po tym, jak ściana w jej domu zawaliła się, a ona powoli ruszyła do ucieczki, Hiroyuki Maruki, 59 lat, właściciel sklepu sake i prezes grupy poświęconej zachowaniu starej melodii zwanej „Kamaishi Seashore Song”, przyszedł jej szukać. „Ona jest jedyną osobą, która wie, jak śpiewać tę piosenkę”, powiedział pan Maruki. Gdy pan Maruki niósł panią Ito pod górę, przypomniała sobie, że „poczuła miękkie ciepło jego pleców”. 

Przeżywszy kolejne tsunami, pani Ito powiedziała, że ​​żałuje, że nie mogła zaśpiewać tej nocy. „Ćwiczyłam poprzedniej nocy i po zebraniu myśli pomyślałam, że ta piosenka będzie w porządku” — powiedziała. „Skończyła się bez mojego śpiewania” — powiedziała. „To też taka ładna piosenka”.

Zmarła w styczniu 2016 r.

Chociaż dzielnica gejsz Kamaishi zniknęła, sztuka Kamaishi jest silnie przekazywana w Hachioji i wierzę, że w przyszłości gejsze z dzielnicy gejsz Hachioji będą nadal przekazywać sztukę Kamaishi. To rzadki przypadek w skali kraju.

wyspa Olchon

Skała Szamana na wyspie Olchon na jeziorze Bajkał 

Największą wyspą na jeziorze Bajkał jest Olchon – to tam podobno urodził się Czyngis-chan. Miejscowi wierzą, że wyspę odwiedził Jezus, który pobłogosławił stąd północne brzegi jeziora. Olchon od lądu oddziela płytka i szeroka cieśnina nazywana Małym Morzem, która jest najcieplejszym akwenem Bajkału. W pobliżu znajduje się również najgłębsze miejsce Bajkału. 

Na wyspie o powierzchni 742 km², długości 71km i szerokości 12 km są trzy wsie zamieszkiwane przez rosyjską i buriacką ludność, która utrzymuje się głównie z rybołówstwa (w sumie na wyspie mieszka niewiele ponad 1700 osób, na ogół Buriatów, rdzennych mieszkańców wyspy.

Widok na skałę Szamana i jezioro Bajkał

Powierzchnia wyspy górzysta, najwyższy szczyt ma wysokość 1274 m n.p.m. Brzegi północno-wschodnie bardzo urwiste, wysokości kilkuset metrów. Wyspa zbudowana jest ze skał górnego archaiku, w tym marmurów, granitognejsów i migmatytów.

Południową część wyspy i prawie całe zachodnie przybrzeże zajmują stepy, resztę wyspy porastają lasy typu tajgi (głównie sosna i modrzew). Średnia wieloletnia temperatura lipca wynosi 15 st., a stycznia -20 st. Najcieplejszym miesiącem jest sierpień. Olchon ma najmniejszą ilość opadów w rejonie Bajkału (poniżej 200 mm rocznie).

Herb dynastii Nguyễn

Herb dynastii Nguyễn (Quốc huy triều Nguyễn; 國徽朝阮), oficjalnie narodowy herb Đại Nam (Quốc huy Đại Nam;國徽大南) był herbem narodowym dynastii Nguyễn przyjętym za panowania cesarza Thành Thái i używanym podczas przyjmowania misji dyplomatycznych i zagranicznych dygnitarzy w Cesarskim Mieście Huế.

Herb dynastii Nguyễn był później używany również jako osobisty symbol jej cesarzy, zastępując znaki大南epoką panowania, przy czym najnowszy z tych wariantów był używany w oficjalnej korespondencji w okresie Państwa Wietnamskiego. Pieczęć cesarska Khải Địnha zawierała wersję herbu cesarskiego, ale z sześcioma chińskimi znakami Khải Định Đại Nam Hoàng đế (啟定大南皇帝) na zwoju zamiast nazwy kraju. W okresie Bảo Đại zwój zawierał tylko dwa chińskie znaki oznaczające epokę panowania cesarza.

Szczegóły

Miecz na pasie, na którym znajduje się zwój z dwoma tradycyjnymi chińskimi znakami Đại Nam (大南), podtrzymywany przez pojedynczego smoka o pięciu pazurach. 

Smok przedstawiony na herbie ma pięć pazurów, co jest oznaką władzy cesarskiej w cesarskich Chinach i cesarskim Wietnamie. W okresie późniejszych dynastii Lê i Nguyễn smoki o czterech i trzech pazurach były zarezerwowane dla poddanych, ponieważ istniały ścisłe regulacje dotyczące liczby pazurów, jakie może mieć smok, w zależności od statusu osoby. Tylko cesarz i jego rząd mieli prawo używać smoków o pięciu pazurach. Zwój przedstawia postacie Hán大南( Đại Nam), ponieważ były one quốc hiệu (國號, „nazwa narodowa” ) Wietnamu przez większość okresu dynastii Nguyễn. 

Historia

Według historyków Trần Đức Anh Sơn i Philippe Trương, w 1903 roku cesarz Thành Thái zamówił w fabrykach porcelany Alfred Hache & Co. w Vierzon, departamencie Cher i Paryżu około 310 ceramicznych przedmiotów, w tym cztery zestawy obiadowe, cztery zestawy deserowe i cztery zestawy do herbaty. Wspólną cechą tego zestawu jest biała porcelana, zdobiona złotym obramowaniem na otworze, pokrywce, wewnątrz naczynia i uchwytach. Pod podstawą znajdują się dwa tytuły: AH & C o i 1889 GD Diplôme d'Honneur Alfred Hache & CE (1889 był rokiem, w którym fabryka Alfred Hache zdobyła złoty medal na wystawie w Paryżu, razem z Manufacture nationale de Sèvres). W tym zestawie znajduje się również 116 przedmiotów należących do Bộ đồ sứ Đại Nam (porcelany Đại Nam), na których widnieje herb narodowy dynastii Nguyễn. Cechą charakterystyczną tych wyrobów porcelanowych jest to, że pośrodku każdego przedmiotu znajduje się widocznie herb wraz z postaciami Hán大南(Đại Nam) jako reprezentatywny wizerunek narodu do wykorzystania na arenie międzynarodowej. W okresie Thành Thái porcelana Đại Nam była wykorzystywana do przyjmowania zagranicznych dyplomatów i delegacji. W 1910 roku, w okresie panowania dynastii Duy Tân, sala Tả Vu w pałacu Cần Chánh (Đại Nội) została przekształcona w salę recepcyjną w stylu europejskim, służącą do przyjmowania delegacji europejskich. Służyła ona również jako miejsce ekspozycji licznych darów dyplomatycznych rządu francuskiego i delegacji chińskich. 

Ponieważ herby uważano za symbole narodowe reprezentujące suwerenność kraju na arenie międzynarodowej, używanie „herbu Đại Nam” uważano za radykalny wyraz nacjonalizmu, gdy kraj znajdował się pod panowaniem francuskim. 

14 sierpnia 1922 roku, podczas wizyty we Francji, cesarz Khải Định otrzymał zestaw do herbaty w „chińskim stylu ” z Manufacture nationale de Sèvres w Paryżu. Ten zestaw naczyń stołowych jest dziś znany jako porcelana Khải Định i przedstawia inną wersję herbu dynastii Nguyễn, z szarym zwojem i srebrnym mieczem. Ten zestaw jest ozdobiony niebieskim szkliwem i był używany w pałacu An Định. 

W książce Hymnes et pavillons d'Indochine z 1941 roku , wydanej przez Generalny Gubernatorstwo Francuskich Indochin, w której znajdują się flagi, hymny narodowe i inne symbole jej krajów składowych, przedstawiono całkowicie złotą wersję herbu (przypisywanego Cesarstwu Annam) bez żadnych znaków Hán na zwoju. Książka zawiera również alternatywny herb przedstawiający pięciopazurzastego smoka umieszczonego frontalnie; oba symbole heraldyczne są wymienione w książce jako Armoiries de l'Annam (herby Annam). 

Po 1945 roku

Po zniesieniu dynastii Nguyễn herb i jego warianty były nadal używane przez członków rodu Nguyễn Phúc; na przykład wersja Bảo Đại była używana na kopertach wysyłanych przez szefa państwa Bảo Đại i następcę tronu Nguyễn Phúc Bảo Longa w okresie istnienia Państwa Wietnamskiego. W 1980 roku były cesarz Bảo Đại wykorzystał swój osobisty wariant jako okładkę swojego autobiograficznego dzieła SM Bao Daï, Le Dragon d'Annam opublikowanego przez Plon. 

Herb dynastii Nguyễn pojawił się także na okładce książki Ceramika europejska w Królewskim Muzeum Antyków Huế – Đồ gốm sứ Châu Âu tại Bảo tàng cổ vật cung đình Huế o ceramice znalezionej w Królewskim Muzeum Sztuk Pięknych Huế opublikowanej w 2018 r. 

Błędna atrybucja

Dokładne pochodzenie tej zastawy stołowej jest kwestionowane, ponieważ R. de la Susse doniósł w 1913 r., że zastawę stołową zawierającą Huy hiệu An Nam pierwotnie zamówiono w Paryżu w okresie Đồng Khánh w latach 80. XIX w. Ekspert od antyków Philippe Trương kwestionuje to twierdzenie i stwierdza, że ​​Francuzi celowo błędnie przypisali herb, ponieważ cesarz Thành Thai został usunięty przez władze francuskie, a przypisanie herbu Đồng Khánhowi, który był bardziej przychylny wobec Francuzów, wybielałoby historię zarówno porcelany Đại Nam, jak i herbu. Philippe Trương obalił wcześniejsze twierdzenia, stwierdzając, że skoro na zastawie stołowej widnieje napis AH & C o , to nie mogła ona powstać wcześniej niż w 1903 roku. Stało się tak, ponieważ w 1903 roku zmarł Pierre-Emile Jullien, co skłoniło Alfreda Hache do zmiany nazwy warsztatu na Alfred Hache & Cie. Produkty nazywano „Alfred Hache” i „AH & Cie”. Po I wojnie światowej w 1914 roku warsztat Hache’a został rozwiązany. 

W latach 1889 i 1900 warsztat Hache cieszył się dużą popularnością i mógł konkurować z warsztatem National Sèvres. Oprócz tego warsztat Hache miał wówczas również silny rynek eksportowy, ponieważ Hache był obecny na rynku wietnamskim od około 1850 do 1872 roku. Królewskie Muzeum Antyków w Huế przechowuje również miskę sosu z napisem „A. Hache & Pepin Lehalleur” (1850–1872) i duży owalny talerz z napisem „Hache, Jullien & Cie” (1885–1903). Jednak głównym powodem, dla którego dwór dynastii Nguyễn zamówił w warsztacie Hache, była produkcja niebiesko-złotej emaliowanej zastawy stołowej dla francuskiej rezydencji w Huế. Dlatego cesarz Thành Thái zamówił porcelanę Đại Nam w fabryce Alfreda Hache. 

o Indonezji słów kilka

Wyspy należące do Indonezji położone są na Oceanie Spokojnym w rejonie mórz: Południowochińskiego, Celebes, Moluckiego, Seram, Banda, Jawajskiego i Andamańskiego. 

W skład Indonezji wchodzi pięć większych archipelagów: 

- Wielkie Wyspy Sundajskie, 

- Małe Wyspy Sundajskie, 

- Moluki, 

- Wyspy Południowo-Wschodnie 

- i Wyspy Południowo-Zachodnie. 

Na Wielkie Wyspy Sundajskie składają się: Borneo (Kalimantan), Sumatra (Sumatera), Celebes (Sulawesi), Jawa (Djawa), Banka, Madura, Belitung, grupy wysp Mentawai i Nias. 

Do Małych Wysp Sundajskich zalicza się: Flores, Sumbawę, Sumbę, Timor, Bali, Lombok, Alor i Lomblen. 

We wschodniej części Indonezji znajduje się archipelag Moluki (Maluku), oddzielony wodami mórz Halmahera i Seram od Nowej Gwinei. Największe wyspy tej grupy: Halmahera, Seram oraz zdecydowanie mniejsze Buru, Morotai i Obi.W skład Wysp Południowo-Wschodnich wchodzą mniejsze archipelagi: Aru, Kai i Tanimbar. 

Na zachód od Tanimbar położone są Wyspy Południowo-Zachodnie, z których największą powierzchnię ma wyspa Wetar. 

Większość z ok. 3000 niewielkich wysepek, w które obfitują wewnętrzne morza Indonezji, jest niezamieszkana. Indonezja jest obszarem aktywnym sejsmicznie i wulkanicznie, znajduje się tutaj ok. 70 aktywnych wulkanów, z których najgroźniejsze to Krakatau w Cieśninie Sundajskiej i Merapi w środkowej części Jawy. 

Indonezja to pomost między dwoma kontynentami: Australią i Azją, rozciągający się wzdłuż równika pomiędzy Oceanem Spokojnym a Indyjskim. Strategiczne położenie wywarło znaczący wpływ na życie kulturalne, gospodarcze i polityczne tego kraju. Indonezja to kraj zdumiewającej różnorodności i kontrastów. Tropikalne lasy deszczowe pełne gigantycznych drzew, rajskich ptaków i niezwykłych orchidei kwitnących w cieniu wyniosłych szczytów przykrytych wiecznym śniegiem.

Ogrody koralowe, którym podobne można spotkać jedynie w kilku innych miejscach na świecie, leżą tuż u stóp żyznych gleb wulkanicznych.

Indonezję zamieszkuje około 190 milionów ludzi. Przy uważniejszym przyjrzeniu okazuje się, że naród indonezyjski składa się z wielu grup etnicznych. Jest to także piąty najludniejszy kraj świata. Ponad 2000 lat temu pierwsze fale imigrantów przekroczyły wody oddzielające ląd Azji Południowo-Wschodniej od wysp, które dzisiaj tworzą Republikę Indonezji. W pierwszych wiekach n.e. kupcy z Arabii i Indii penetrowali te tereny w poszukiwaniu przypraw i aromatycznych gatunków drewna. Następnie wyspy zostały opanowane przez Europejczyków. W rezultacie tych wzajemnych wpływów narodził się obecny naród indonezyjski. Ta złożona tkanka ludzi, kultur, wiar i tradycji - to dzisiejsza Indonezja.

Geografia

Archipelag indonezyjski składający się z 17.508 wysp tworzy największy kraj wyspiarski na świecie. Rozciąga sią wzdłuż równika na przestrzeni ponad 5.000 km (1/8 obwodu Ziemi) Indonezja jest najbardziej wulkanicznym krajem świata, z ponad 4.400, częściowo czynnymi wulkanami. Największymi górami są Puncak Jaya w Irian Jaya (5.200 m) i wulkan Kerinci w Zachodniej Sumatrze (3.950 m). Najlepiej znanym wulkanem jest Krakatau, którego wybuch w 1883 r, rozrzucił popioły, wywołał trzęsienia ziemi i fale pływowe na całym globie. Indonezja jest krajem przesyconych słońcem równin i wysokich wulkanów, zielonych pól ryżowych i ciemnych lasów. Typ roślinności sawanny istnieje na wschodnich wyspach, gdzie klimat jest bardziej suchy.

Klimat

Indonezja ma w przeważającej części klimat równikowy tropikalny złagodzony przez przelotne wiatry. Są tylko dwie pory roku - pora sucha od kwietnia do października i deszczowa od listopada do marca. Opady deszczu wahają się w zależności od wyspy i często od terenu w obrębie wyspy. Na wyspie Kalimantan średnia roczna wysokość opadów wynosi 3300 mm, we wschodniej Nusa Tenggara - 1000 mm. Średnia temperatura dzienna na nizinach to ok. 30 st.C. ; w górach temperatura jest niższa.

Fauna i flora

Z powodu usytuowania części kraju na płytkim szelfie kontynentalnym Sunda, który w epoce lodowcowej łączył zachodnie wyspy indonezyjskie z kontynentem azjatyckim, wyspy w zachodniej części kraju mają głównie azjatycki typ fauny. Spotyka się tutaj duże ssaki: tygrysy, lamparty i nosorożce. We wschodnich częściach archipelagu dominuje australijski typ fauny. Na Sulawesi i na wyspach Maluku pojawiają się pierwsze torbacze. Papugi i kakadu zaczynają zastępować brodacze, drozdy oraz inne ptaki powszechnie występujące na wyspach zachodniej Indonezji. Mniej wyrazista jest zmiana flory, chociaż przejście od azjatyckiego kontynentalnego typu roślinności do australijskiego zaznacza sią coraz wyraźniej w miarę posuwania się na wschód. Bogactwo indonezyjskiej flory i fauny od dawna przyciągało zainteresowanie przyrodników i działaczy na rzecz ochrony przyrody. Dzisiaj wiele z tego bogactwa jest chronione w licznych rezerwatach przyrody i parkach narodowych na terenie kraju. Koralowce rosnące na rozległych rafach podwodnych, dostarczają pożywienia dla całych społeczności morskiego życia. Indonezyjskie rafy koralowe są siedliskiem wielu gatunków ozdobnych ryb. W połączeniu z niezwykłą różnorodnością korali, oferują jedne z najbardziej niezapomnianych wrażeń dla płetwonurków.

Transport

Lotnicze, morskie, rzeczne i lądowe usługi transportowe stwarzają dostęp do praktycznie wszystkich (z wyjątkiem najbardziej izolowanych) miejsc w Indonezji.

- Samolot

Samolot, to w Indonezji najwygodniejszy środek transportu. Dotrzeć nim możemy do wszystkich stolic dystryktów i prowincji, jak również do wielu odległych miejsc kraju. Narodowym przewoźnikiem lotniczym jest 'Garuda Indonesia'. Obsługuje szlaki międzynarodowe i główne szlaki w sektorze krajowym. 'Merpati', pomocnicze linie lotnicze, przejęły wiele szlaków od Garudy i obecnie ich sieć obejmuje ponad 125 połączeń na całym archipelagu. Inni prywatni przewoźnicy to 'Sempati', która operuje także poprzez granicę do Singapuru i Malezji, 'Bouraq Air Services' i 'Mandala Airlines'.

- Kolej

Kolej jest dostępna na całej Jawie, na północnej Sumatrze w okolicach Medanu i na niektórych terenach w Zachodniej Sumatrze, Południowej Sumatrze i Lampung.

- Pociągi

Kilka pociągów kursuje pomiędzy Dżakartą i Surabaya. Najbardziej komfortowe są pociągi Bima i ekspresowe pociągi Mutiara, które również kursują w nocy. Pociągi Bima przejeżdżają przez Yogyakartę i Surakartę, podczas gdy Mutiara kursuje północnym szlakiem przez Semarang. Parahyangan oferuje sześć połączeń dziennie pomiędzy Dżakartą i Bandungiem. Tanie, ale mniej komfortowe pociągi łączą mniejsze miejscowości na Jawie. Kilka pociągów nadal kursuje na kolei zębatej w północnej Jawie Środkowej i w Zachodniej Sumatrze i może być zarezerwowana dla grup turystycznych. Autobus

- Autobusy

Linie autobusowe są raczej powszechnie dostępne. Wiele autokarów jest klimatyzowanych i wyposażonych w rozkładane fotele, TV, video. Transport morski

- Transport morski polepszył się znacznie w ostatnich latach wraz z pozyskaniem przez państwową firmę żeglugową 'Pelni' kilku nowoczesnych pasażerskich statków transportowych do obsługi wszystkich ważniejszych portów w Indonezji. 

- Promy

Usługi promowe są dostępne pomiędzy Jawą i Sumatrą, Jawą i Bali, Bali i Lombok, jak również pomiędzy Penang w Malezji i Belawan w Północnej Sumatrze oraz pomiędzy wieloma innymi wyspami archipelagu. Jest też kilka małych statków wycieczkowych oferujących komfortowy sposób na zwiedzenie kilku najbardziej izolowanych wysp we wschodniej Indonezji i na zachód od Dżakarty.

Warto wspomnieć, że Indonezja posiada także jedną z ostatnich flot żaglowych na świecie. "Bugis phinisi" nadal regularnie obsługują handel pomiędzy wyspami; około 3.000 tych szkunerów z wysokimi masztami nadal kursuje na terenie całego archipelagu.

Kuchnia

Istnieje wielka różnorodność lokalnych tradycji kulinarnych, z różnymi sposobami przyprawiania, przygotowywania i prezentacji potraw w zależności od wyspy i regionu. Podstawowym surowcem jest ryż, z wyjątkiem niektórych jałowych regionów, gdzie jada się kukurydzę lub sorgo z rozmaitymi innymi daniami. Dwie najbardziej znane kuchnie regionalne to kuchnia z Jawy i Zachodniej Sumatry, z których pierwsza jest słodkawa i pikantna a druga pieprzna. Standardowe potrawy faworyzowane na terenie całego kraju to nasi goreng, (smażony ryż) oraz sate (kawałki mięsa nadziane na patyczki, pieczone na ruszcie i podawane z sosem sojowym albo sosem z orzeszków ziemnych). Chińskie restauracje można spotkać w dużej ilości w prawie każdym mieście czy miasteczku. Restauracje oferujące doskonałe europejskie, japońskie, koreańskie i inne jedzenie można łatwo spotkać w dużych miastach.

Sztuka i rzemiosło

Bogactwo kulturalne Indonezji stworzyło płodny grunt pod wzrost równie bogatej tradycji sztuk i rzemiosł. Obecne formy sztuki indonezyjskiej wywodzą się głównie z folkloru i rytuałów religijnych, ale wiele z ich rozwinęło się na dworach królewskich i książęcych i osiągnęło niezwykle wysoki stopień wyrafinowania. Słynne dramaty taneczne i sztuki teatru cieni z Jawy i Bali opierają się na indyjskich epopejach mitologicznych - Ramayanie i Mahabharacie, ale nasyconych dużą ilością lokalnych tradycji.

Informacje praktyczne

Formalności wizowe, paszport

W Indonezji obowiązek wizowy dla Polaków dotyczy wyjazdów pobytowych i tranzytowych. Nie ma możliwości uzyskania wizy na granicy. Przy wjeździe paszport musi być ważny minimum 6 miesięcy od daty wystawienia wizy. Ubiegający się o wizy wielokrotne muszą legitymować się paszportami ważnymi minimum 18 miesięcy. Istnieje obowiązek okazania, na żądanie urzędnika imigracyjnego, biletu powrotnego lub na dalszą podróż (bilet trzeba mieć już w momencie składania wniosku o wizę). Nie ma obowiązku okazywania na granicy określonej kwoty pieniędzy na dzień pobytu. Składając wniosek o wizę należy okazać dowód posiadania funduszy na pokrycie kosztów pobytu lub przedstawić gwarancję od osoby zapewniającej utrzymanie. Wizy nie są wymagane od obywateli Arabii Saudyjskiej, Argentyny, Australii, Austrii, Belgii, Brazylii, Brunei, Chile, Danii, Egiptu, Filipin, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Islandii, Irlandii, Japonii, Jugosławii, Kanady, Kuwejtu, Liechtensteinu, Luksemburga, Malezji, Malty, Maroka, Meksyku, Niemiec, Nowej Zelandii, Norwegii, Południowej Korei, Singapuru, Szwajcarii, Szwecji, Stanów Zjednoczonych Ameryki, Tajlandii, Tajwanu, Turcji, Wenezueli, Włoch, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Wielkiej Brytanii. Wjazd i wyjazd muszą się odbywać poprzez pewne szczególne przejścia graniczne: powietrzne i morskie porty w Dżakarcie, na Bali, w Medanie, Manado, Biak, Ambon, Batam, porty morskie w Surabaya i Semarang i lotnicze w Pakanbaru, Pontianak i Kupang. Dla innych portów wjazdu i wyjazdu wymagane są wizy. Przepisy celne

Przepisy celne zezwalają na wwiezienie maksimum dwóch litrów napojów alkoholowych, 200 szt. papierosów albo 50 cygar albo 100 gramów tytoniu i rozsądnej ilości perfum na osobę (dorośli). Samochody, sprzęt fotograficzny, maszyny do pisania są dopuszczone do wwozu pod warunkiem, że zostaną zabrane z powrotem przy wyjeździe ; muszą zostać zgłoszone w urzędzie celnym. Zabroniony jest wwóz odbiorników radiowych, radiomagnetofonów kasetowych, odbiorników telewizyjnych, materiałów pornograficznych i narkotyków. Nie ma ograniczeń dla wwozu i wywozu walut zagranicznych i czeków podróżnych, chociaż wwóz i wywóz indonezyjskiej waluty przekraczającej kwotę 50.000 rupii jest zabroniony. 

Ubiór

Zaleca się lekki ubiór z powodu gorącego i wilgotnego klimatu. Garnitur i krawat są wymagane na oficjalne okazje. Zawsze oczekuje się czystego i porządnego wyglądu: niedostateczny ubiór uważany jest tu za nieodpowiedni. W meczetach nie zezwala się na noszenie krótkich spodenek; kobiety muszą mieć nakrycie głowy. Swobodny strój, jak np. luźne szorty i wydekoltowana góra, noszone poza terenami sportowymi czy plażowymi nie są uważane za właściwe.

Religia

Większość Indonezyjczyków wyznaje wiarę muzułmańską i stosuje się do jej zasad. Życie codzienne i tradycje są w większości oparte na nauce Islamu i właściwie wszystkie wsie mają swoje meczety. Należy stale pamiętać, że meczet jest świętym domem modlitwy, gdzie wygłasza się kazania i dokonuje innych czynności związanych z praktykowaniem wiary. Nie ma przeszkód, aby niemuzułmanie wchodzili do meczetu, pod warunkiem, że mają dobre intencje i przestrzegają zasad, tj. zdejmowanie butów czy sandałów podczas wchodzenia i zachowywanie czystości oraz noszenie czystych i przyzwoitych ubrań.

Stolicą jest Dżakarta, walutą: rupia indonezyjska.

Inne

*Obowiązek wizowy dotyczy wyjazdów pobytowych i tranzytowych obywateli polskich. Nie ma możliwości uzyskania wizy na granicy. W razie konieczności wydłużenia pobytu można ubiegać się o przedłużenie wizy o miesiąc w lokalnym biurze imigracyjnym. Za każdy dzień przekroczenia wizy bez przedłużenia obowiązuje kara 20 USD. 

* Przy wjeździe paszport musi być ważny minimum 6 miesięcy od daty wystawienia wizy. Ubiegający się o wizy wielokrotne muszą w momencie złożenia aplikacji legitymować się paszportami ważnymi minimum 18 miesięcy. Istnieje obowiązek okazania na żądanie urzędnika imigracyjnego biletu powrotnego lub na dalszą podróż (bilet trzeba mieć już w momencie składania wniosku o wizę). 

* Nie ma obowiązku okazywania na granicy określonej kwoty pieniędzy na dzień pobytu. Składając wniosek o wizę indonezyjską należy okazać dowód na posiadanie funduszy na pokrycie kosztów pobytu w Indonezji lub przedstawić gwarancję od osoby (sponsora), która zaprasza i zapewnia środki utrzymania. 

* Jednorazowa rejestracja w lokalnym urzędzie imigracyjnym dotyczy posiadaczy wizy pobytowej stałej, wizy pobytowej czasowej oraz posiadaczy wizy turystycznej, którzy pozostają w Indonezji dłużej niż 90 dni. 

* Międzynarodowe prawo jazdy jest uznawane w Indonezji, jednak przy dłuższych pobytach miejscowe władze zalecają posiadanie indonezyjskiego prawa jazdy, ze względu na indonezyjskie firmy ubezpieczeniowe, które mogą nie honorować międzynarodowego prawa jazdy przy sprawach o odszkodowanie. 

* Istnieje obowiązek posiadania ubezpieczeń komunikacyjnych. Ubezpieczenia osobowe nie są obligatoryjne, lecz wskazane ze względu na wysokie koszty usług medycznych w placówkach z dobrym poziomem usług. Należy zakładać, że polisy wystawione przez polskie towarzystwa ubezpieczeniowe, których zdaniem są one ważne na terenie Indonezji, będą uznawane na miejscu. 

* Nie są wymagane żadne szczepienia obowiązkowe; do największych zagrożeń sanitarno-epidemiologicznych należą: żółtaczka (A i B), dur brzuszny, biegunka, pasożyty układu trawiennego, gruźlica i gorączka krwiotoczna - dengue. Poza dużymi skupiskami ludzkimi istnieje duże zagrożenie malarią. Przy podróżach poza Jawę i Bali miejscowe władze zalecają szczepienia lub branie lekarstw przeciw chorobom, wspomnianym powyżej. 

* Opieka medyczna zarówno państwowa, jak i prywatna jest płatna. Poziom usług, zwłaszcza w szpitalach państwowych - średni; koszt wizyty lekarskiej wynosi przeciętnie od 15 do 30 USD, przy nagłych wypadkach - do 200 USD); koszt jednej doby pobytu w szpitalu - od 15 USD w szpitalu państwowym (Szpital Wydziału Medycyny Uniwersytetu Indonezja "Cipto Mangkusumo’’ w Dżakarcie) do 250 USD w prywatnej klinice; przeciętny koszt pobytu w szpitalu 150 USD; koszty nie obejmują opłat za usługi lekarzy, badania laboratoryjne i lekarstwa. 

* Według informacji miejscowych władz po maju 1998 r. o 30 proc. wzrosło zagrożenie przestępczością pospolitą (kradzieże i rozboje) na wszystkich wyspach archipelagu. Należy pamiętać o ostrożności w poruszaniu się autobusami (kradzieże kieszonkowe) i taksówkami. Nasiliły się rozruchy na tle politycznym, religijnym i etnicznym, podczas których istnieje duże zagrożenie dla życia oraz zdrowia. Dotyczy to prowincji Aceh, Zachodni Kalimantan, Północne Moluki, Moluki, Irian Jaya, Zachodnie Wyspy Sundajskie (Timor Zachodni), Riau. 

* Ograniczenia w podróżowaniu po Indonezji dla turystów dotyczą prowincji Irian Jaya - należy uzyskać specjalne zezwolenie (surat jalan) w Kwaterze Głównej Policji w Dżakarcie lub regionalnych oddziałach policji w Biak lub Jayapurze (Irian Jaya). Uzyskanie zezwolenia trwa około dwóch dni. Po przybyciu do prowincji należy zgłosić się na najbliższym posterunku policji. Powyższym przepisom nie podlegają dziennikarze, którzy uzyskali zezwolenie wydane przez Ministerstwo Informacji Indonezji. Muszą oni natomiast posiadać takie zezwolenia również w przypadku podróży do Aceh (północna Sumatra). Należy pamiętać, że Timor Wschodni od 1 listopada 1999 r. nie jest już częścią Indonezji - terytorium to jest obecnie administrowane przez ONZ. Nie obowiązuje ruch wizowy, ale najlepiej przed wyjazdem skontaktować się z najbliższym przedstawicielstwem ONZ. 

* Nie ma ograniczeń wwozu lub wywozu obcych środków płatniczych. Limit dla wwozu i wywozu miejscowej waluty wynosi 5 milionów rupii indonezyjskich. 

* Od powszechnie przyjętych standardów odbiega zakaz wwożenia do Indonezji dużych odbiorników telewizyjnych, wież hi-fi, dużych radioodbiorników i magnetofonów (nie są podane gabaryty). Nie wolno wwozić, wywozić ani posiadać narkotyków - grozi za to nawet kara śmierci. Obowiązują ograniczenia wywozu miejscowych dzieł sztuki, wytworzonych przed 1945 r. oraz ograniczenia i zakazy wywozu rzadkich gatunków lokalnej fauny i flory. Wątpliwości służb celnych może wzbudzić wwóz większej ilości lekarstw, jeśli nie mają one nazw międzynarodowych. Należy ponadto unikać wwozu czasopism lub kaset wideo ze scenami erotycznymi ze względu na obowiązującą w Indonezji cenzurę obyczajową. 

* Z uwagi na dominujący w Indonezji islam, oprócz wysp Bali, Celebesu (Sulawesi), Irian Jaya i Małych Wysp Sundajskich, wskazane jest, aby unikać nakładania strojów plażowych w dużych skupiskach ludzkich oraz przy zwiedzaniu świątyń i miejsc kultu. Wchodząc do meczetów należy pamiętać o zdejmowaniu butów, ponadto kobiety powinny okryć głowy chustą. Na Bali, przy zwiedzaniu świątyń buddyjskich i hinduistycznych, zazwyczaj niezbędne jest nakładanie sarongu (płachta materiału, którą trzeba owinąć biodra i zasłonić nogi - w niektórych świątyniach jest ona udostępniana bezpłatnie).

Fujinoki Kofun

Fujinoki Kofun (藤ノ木古墳) to kopiec grobowy z okresu Asuka, położony w mieście Ikaruga, Nara w regionie Kansai w Japonii. Kurhan został uznany za Narodowe Miejsce Historyczne Japonii w 1991 roku. Zyskał szerokie zainteresowanie mediów dzięki bogactwu dóbr grobowych, które zostały zbiorczo uznane za Narodowe Ważne Dobra Kulturowe, a później za Skarb Narodowy, Szacuje się, że pochodzi z drugiej połowy VI wieku lub końca VII wieku. 

Fujinoki Kofun znajduje się około 350 metrów na zachód od zachodniej dzielnicy Hōryū-ji i według starożytnych dokumentów i zapisów związanych z tą świątynią nazywano ją „Misasaki” lub „Misasagiyama”. Jest to okrągły kopiec w stylu enpun (円墳) o pierwotnej średnicy około 50 metrów i wysokości około 9 metrów. Jednakże został on stopniowo zerodowany przez otaczające pola ryżowe i budynki i obecnie ma około 7,6 metra wysokości i 40 metrów maksymalnej średnicy. Uważano, że instalacja haniwa w Yamato zakończyła się w pierwszej połowie VI wieku, ale cylindryczne haniwa zostały ustawione u podnóża kopca, korygując poprzedni pogląd. Wykopaliska archeologiczne rozpoczęły się w 1985 roku i były prowadzone w sześciu etapach w latach 1985-2006. 

Pozioma kamienna komora grobowa nie została splądrowana i zawierała szczątki dwóch dorosłych mężczyzn, którzy zostali pochowani razem w kamiennym sarkofagu w kształcie domu. Komora grobowa miała nieco poniżej 14 metrów całkowitej długości, z długością około 6,0 metrów po stronie zachodniej i około 5,7 metra po stronie wschodniej, szerokością około 2,4–2,7 metra i wysokością około 4,2–4,4 metra. Długość korytarza wynosi około 8,3 metra, a szerokość korytarza około 1,8–2,1 metra. Podłoga komory grobowej jest pokryta żwirem, a pod nią ułożono rów odwadniający od środka przez korytarz do podstawy kopca. Kamienny sarkofag umieszczono z tyłu komory grobowej. Materiał kamienny to biały tuf z góry Nijō, a wnętrze i zewnętrze sarkofagu pomalowano czerwonym pigmentem (cynobrowym rtęcią). Wymiary sarkofagu wynoszą około 235 × 130 × 97 cm, a wieko około 230 × 130 cm, grubość około 52–55 cm, z wystającymi linami. Sarkofag jest nieco szerszy i wyższy po stronie wschodniej niż po stronie zachodniej, a jego plan jest trapezoidalny.

Nie wiadomo dokładnie, w jaki sposób Fujinoki Kofun zdołał pozostać nietknięty, ponieważ mało prawdopodobne jest, aby mnisi pełnili przez lata funkcję odpowiedzialnych strażników. Istnieją jednak dowody na to, że doszło do kradzieży, ponieważ sarkofag jest uszczerbiony na jednym rogu, co wskazuje, że złodzieje weszli do środka i próbowali podważyć jego pokrywę. Wśród ceramiki znajduje się również pewna liczba dodatkowych, niepasujących pokryw, a cała obecna ceramika została przeniesiona na jedną stronę pomieszczenia. Jest prawdopodobne, że złodzieje zostali złapani na gorącym uczynku, ponieważ wiele pozostałych dóbr jest owiniętych w tkaninę i umieszczonych w miejscu, w którym nie będą łatwo widoczne. Podczas gdy część zawartości grobowca została skradziona, grobowiec pozostał w większości nienaruszony. Na podstawie wieku dużej ilości ceramiki z okresu Hadżi i ceramiki z okresu Sue, odkopanej w komorze grobowej, szacuje się, że kurhan został wzniesiony pod koniec okresu Kofun, w czwartej ćwierci VI wieku. W tym okresie budowa grobowców w kształcie dziurki od klucza w regionie Kinai zbliżała się do ukończenia. 

Wśród darów grobowych znajdują się pozłacany brązowy sprzęt koński, akcesoria, żelazne miecze i ozdoby, takie jak pozłacana brązowa korona i pozłacane brązowe sandały, cztery brązowe lustra i ponad 10 000 szklanych paciorków znalezionych w trumnie. Miecze były luksusowo zdobione pozłacanym brązem. Dwa ciała owinięto w cztery warstwy materiału na ich ubraniach, a jedwabny materiał położono na dnie trumny. Ponieważ jest to okrągły grobowiec, Fujinoki Kofun nie jest grobem o randze cesarskiej, ale ponieważ było tam wiele darów grobowych wykonanych z metali szlachetnych, przyjmuje się, że osoba, dla której grobowiec został zbudowany, była osobą o wielkiej mocy. Wygląd grobowca uzupełnia uprząż końska wykopana w grobowcu, która jest chińskim produktem importowanym przez Półwysep Koreański. Michio Maezono (profesor Nara College of Arts) i Taichiro Shiraishi (profesor Nara University) twierdzą, że jest bardzo prawdopodobne, że książę Anahobe (wuj księcia Shōtoku, zamordowanego przez Soga no Umako) i książę Yakabe (książę cesarza Senki) są tymi, którzy zostali pochowani w tym kurhanie, ponieważ kurhan został zbudowany, gdy doszło do zamachu w czerwcu 587 roku, zgodnie z „Nihon Shoki”. Ponadto Iō Yūsuke stwierdził, że rdzenni Japończycy tamtych czasów nie znali „znaczenia wzorów ozdobnych wyrzeźbionych na okuciach siodeł” ani „jak wykonać takie okucia”. Z drugiej strony Yamamoto Tadanao z Tenri University twierdzi, że niektóre maski i rzeźby wykazują styl północno- chińskich Chin Wei. 

Jeśli chodzi o osobę pochowaną po stronie południowej, gdzie kości są słabo zachowane, a miednica nie istnieje, osteoarcheolog Kazumichi Katayama (emerytowany profesor Uniwersytetu w Kyoto), który kierował badaniami wnętrza sarkofagu przy użyciu endoskopu oraz badaniem i analizą wykopanych kości ludzkich w latach 1988-1990, stwierdził, na podstawie kilku pozostałych „kości skokowej” (kości skokowej) i „kości piętowej” (kości pięty), że istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo, że jedna z pochowanych osób była mężczyzną, a osoba po stronie południowej również była mężczyzną. Archeolog Yoshiko Mabe (emerytowany profesor Uniwersytetu Kobiet w Kobe) wyraziła wątpliwości, czy biorąc pod uwagę rozmiar kurhanu i fakt, że zostali pochowani razem, jednoczesny pochówek dwóch mężczyzn jest wysoce nietypowy. W 2009 roku Tamaki Kazue (wykładowca w Nara College of Art and Design), archeolog i badacz klejnotów z okresu Kofun, wysunął teorię, że Fujinoki Kofun był wspólnym pochówkiem mężczyzny i kobiety, powołując się na ozdoby na nadgarstkach i stopach, zdobienia glinianymi figurkami haniwa w kształcie człowieka oraz opisy w Kojiki i Nihon Shoki jako wskazówki. Twierdził, że ozdoby na dłoniach i stopach były „ozdobami żeńskimi”. Temat ten nadal pozostaje przedmiotem spekulacji akademickich.

Uprzęże końskie

Chociaż istnieje wiele teorii spekulujących, kiedy jazda konna rozpoczęła się w Japonii, wydaje się, że jest bardzo mało dowodów wskazujących na to, że konie były dosiadane przed V wiekiem. Zamiast tego, najlepszym dowodem, który dostarcza dowodu faktycznej jazdy konnej są drewniane strzemiona, które pojawiają się we wcześniejszej części V wieku Wielka kategoria przedmiotów, które są uważane za „upominki końskie”, składa się z drewnianych przedmiotów (strzemiona, siodła z częściami z pozłacanego brązu i płyty policzkowe) i żelaza (zbroja dla koni, zbroja dla jeźdźców i broń dla jeźdźców). Podobnie jak Otani Kofun w Wakayama, Fujinoki Kofun miał niezwykłą ilość uprzęży końskich, więcej uprzęży końskich niż jakikolwiek inny znany kofun . Wydaje się również, że w Fujinoki występuje wiele „zestawów” uprzęży końskich. Zestaw składa się z części, takich jak części siodła, strzemiona i wędzidła. Połowa elementów ma brakujące odpowiedniki. Części znalezione w grobowcu Fujinoki różnią się od tych, które zwykle znajdowano w Japonii, czyli ustnika składającego się z dwóch połączonych sekcji, a nie pojedynczego pręta. W Fujinoki nie znaleziono takich części i zasugerowano, że części były wykonane z surowej liny skórzanej, ponieważ metal był rzadki i drogi w różnych częściach Azji. Okucia siodeł z pozłacanego brązu wykorzystują motywy takie jak palmety, feniksy, smoki, maski demonów, potworne ryby, słonie, lwy i króliki. Okucia siodeł o podobnych motywach odkopano w pobliżu Chaoyang w prowincji Liaoning w Chinach, gdzie znajdowała się stolica stanu Xianbei w północnym Yan, ale żadnych innych podobnych siodeł nie odkopano w Japonii, Silla, Baekje ani Gaya, co czyni je niezwykle rzadkimi.

„Gigantyczne” ozdoby

Pod koniec ewolucji ekwipunku jeździeckiego, olbrzymie uprzęże pojawiają się głównie jako symbole statusu. Olbrzymie uprzęże były jedynie eksponatami i praktycznie nie było możliwości, aby były noszone, ponieważ w tamtych czasach nie pasowałyby do niewielkich rozmiarów koni, na których jeździło się w Japonii. Wśród olbrzymich uprzęży znalezionych w Fujinoki, cechy strzemion przypominały te z VI wieku. W przeciwieństwie do strzemion z innych stanowisk, okaz odkryty w Fujinoki był przyzwoicie zachowany, a jego cechy były rzeczywiście rozpoznawalne. Ten okaz składał się z trzech lekko zakrzywionych prętów, które łączyły się u góry, tworząc brązową ramę, która była podparta drewnianym podnóżkiem. Dodatkowo, mocowanie stanowił łańcuch połączony z paskiem przewieszonym przez tył siodła. Niestety, strzemię znalezione w Fujinoki jest uszkodzone i brakuje wielu dużych części, które mogłyby stanowić pozostałości ramy wzmacniającej. Olbrzymie ozdoby były jedynie eksponatami wystawowymi i mogły być wykorzystywane wyłącznie jako przedmioty pogrzebowe. 

Łuki siodłowe

W Fujinoki znaleziono również pozostałości siodła, którego nie znajdowano często w całości w innych grobowcach. Siodło to było ozdobione pozłacanymi, łukowatymi ornamentami z brązu, przymocowanymi do drewnianych łęków. Siodło składało się głównie z dwóch łuków, z przodu i z tyłu, które miały paski, które przechodziły pod towarzyszącą im częścią konia dla stabilności. Te łuki miały sekcję poświęconą dekoracji, wzmocnioną grubą, ciężką zewnętrzną ramą i grubym, dolnym łukiem na sprzączki. Tylko tylny łuk miał specjalny środkowy element, którego całkowicie brakowało w przednim łuku. Tylny łuk wydawał się mniej ekstrawagancki i brakowało mu dekoracji, co wskazywało, że był to dodatek, podczas gdy ozdoby przedniego łuku były pełne i kompletne. 

Obecna sytuacja

Obecnie teren wokół grobowca przekształcono w park, a liczne tablice informacyjne stały się atrakcją turystyczną wokół Hōryū-ji. Dodatkowo, około 200 metrów na południe od grobowca znajduje się centrum informacji historycznej (Centrum Dziedzictwa Kulturowego Ikaruga), gdzie eksponowane są repliki głównych eksponatów z wykopalisk. Instytut Archeologiczny Kashihara Prefektury Nara odrestaurował wykopany sprzęt konny za pomocą drukarki 3D, a część z nich jest dostępna do dotykania przez zwiedzających.