Pięciu Buddów w Krainie Łona

[UWAGA - nie jestem pewna czy to ten wizerunek]

Pięciu Buddów w Krainie Łona to rodzaj czcigodnego wizerunku w buddyzmie. Są to pięciu Buddów przedstawionych wokół centrum Mandali Taizokai (lub Taizo) (Mandali Krainy Łona), jednej z Mandali Ryokai (Mandali Dwóch Krain), które geometrycznie ilustrują światopogląd buddyzmu ezoterycznego. 

Konkretnie, pięciu Buddów to: 

• Dainichi Nyorai (Mahavairocana Tathagata), 
• Hoto Nyorai (Ratnaketu Tathagata), 
• Kaifukeo Nyorai (Samkusumitaraja Tathagata), 
• Muryoju Nyorai (Amitabha Tathagata) 
• i Tenkuraion Nyorai (Divyadundubhimeghairghosa Tathagata).

W buddyzmie ezoterycznym, Kongokai Mandala (Diamentowa Mandala) i Taizokai Mandala są najcenniejszymi mandalami i tworzą razem Ryokai Mandalę (lub Ryobu Mandalę). Opierając się na sutrach buddyzmu ezoterycznego, które powstały w Indiach około VII wieku, obie mandale wizualizują światopogląd i świat duchowego oświecenia w buddyzmie ezoterycznym.

Co więcej, przedstawienie na Taizokai Mandala opiera się na teorii przedstawionej w tantrze Mahavairocana, a nazwa mandali pochodzi z sanskrytu i oznacza „mandalę zrodzoną z matczynego miłosierdzia”. Dowodzi to, że oryginalny sanskryt nie zawiera słowa oznaczającego „królestwo” („kai” po japońsku), ale w Japonii mandalę od okresu Heian nazywano mandalą „Taizokai” (Kraina Łona), ponieważ tworzy parę z mandalą „Kongokai” (Kraina Diamentów).

Mandala Taizokai składa się z 12 części, a w centrum kwiatu lotosu, zwanego „centralnym ośmiopłatkowym dziedzińcem”, przedstawiony jest Dainichi Nyorai. Na ośmiu płatkach wokół Dainichi Nyorai przedstawione są wspomniane cztery Nyorai (Hoto, Kaifukeo, Muryoju i Tenkuraion) oraz cztery Bosatsu (Bodhisattwowie), czyli Fugen (Samantabhadra), Monju (Mandziuśri), Kanzizai (lub Kannon) (Guan Yin) i Miroku (Maitreja). Spośród nich, Dainichi i pozostałe cztery Nyorai nazywane są Pięcioma Buddami w Krainie Łona. Poniżej opisano, który Nyorai (inny niż Dainichi) jest przedstawiony i w jakim kierunku.

Hoto Nyorai: Tathagata przedstawiony jest na wschodzie (na szczycie mandali Taizokai; w mandali Kongokai zachód jest na szczycie) jako symbol „hosshin” (co oznacza podjęcie decyzji o poszukiwaniu duchowego oświecenia).

Kaifukeo Nyorai: Tathagata przedstawiony jest na południu (po prawej stronie Taizokai Mandara) jako symbol „shugyo” (wysiłków podejmowanych w celu osiągnięcia duchowego oświecenia).

Muryoju Nyorai: Tathagata przedstawiony jest na zachodzie (u dołu mandali Taizokai) jako symbol „Bodai” (osiągnięcia duchowego oświecenia).

Tenkuraion Nyorai: Tathagata przedstawiony jest na północy (po lewej stronie mandali Taizokai) jako symbol „Nehan” (dopełnienia duchowego oświecenia).

Na centralnym ośmiopłatkowym dziedzincu, widnieje czcigodny wizerunek Dainichi Nyorai przedstawiony w środku i Hoto Nyorai przedstawiony powyżej Dainichi Nyorai. Następnie, zgodnie z ruchem wskazówek zegara, przedstawione są Fugen Bosatsu, Kaifukeo Nyorai, Monju Bosatsu, Muryoju Nyorai, Kanzizai Bosatsu, Tenkuraion Nyorai i Miroku Bosatsu. 

Nawiasem mówiąc, stare dzieła przedstawiające tylko Pięciu Buddów w Królestwie Łona rzadko występują w Japonii. 

Anuradhapura

Pierwsza stolica Sri Lanki, Anuradhapura (UNESCO), powstała wokół drzewa figowca pagodowego (Ficus religiosa) wyhodowanego ze szczepu przywiezionego przez Sanghamittę z Indii. A nie byle jaki to był szczep. To szlachetny pęd z drzewa rosnącego w Bodh Gaja (obecnie miejscowość w indyjskim stanie Bihar), pod którym Budda Siakjamuni osiągnął oświecenie. 

Wyraz bodhi w sanskrycie oznacza właśnie oświecenie. Szczepki tego drzewa gorliwi wyznawcy, pielgrzymując do Bodh Gaja, zabierali ze sobą, a wyhodowane z nich figowce otaczali kultem. Gdy nie było możliwości uzyskania pędu tego jedynego drzewa, hodowano nowe rośliny z drzew już wcześniej wyrosłych ze szczepu drzewa pierwotnego. I nie ma chyba świątyni buddyjskiej, w której nie byłoby świętego drzewa Bo, mniej lub bardziej spokrewnionego z tym pierwszym, z czasów Buddy. Jako symbol Buddy i Oświecenia, i ochrony, i pokoju, i możliwości tkwiących w każdym człowieku, otaczane są kapliczkami, figurami buddów i bodhisattwów, wieszane są na ich gałęziach flagi modlitewne, a przed nimi palone kadzidełka.

Najstarsze miasta Sri Lanki, Sri Maha Bodhi, to świątynia świętego drzewa wyhodowanego ze szczepu figowca, pod którym medytował Budda. Badania potwierdzają, że jest to jedno z najstarszych na świecie drzew, liczące ponad 2000 lat. Co więcej, przez cały ten okres, niezależnie od losów kraju, miasta, nawet w czasach wojen czy okresów okupacji, drzewo to było i jest „zaopiekowane” oraz posiada ciągłą „dokumentację” swojego istnienia. Nieprzerwanie od dwudziestu kilku wieków są ludzie otaczający je troską, pielęgnujący je i pielgrzymujący do niego. 

Święte Bo jest otoczone wysokim murem. Schody prowadzą na platformę, którą można obejść to ogrodzenie, zatrzymując się w kapliczkach skierowanych na cztery strony świata, aby złożyć w ofierze kwiaty lotosu, poświęcić chwilę na modlitwę, medytację. Mur został jeszcze podwyższony szerokim pasem materiału – flagą buddyjską opasującą koronę drzew. Widać tylko najwyższe konary i mniejsze gałązki.

Sam ośrodek nie jest mały, chociaż danych dotyczących powierzchni nie znalazłam, może dlatego, że ciągle prowadzone są prace archeologiczne zwiększające jego obszar. A żeby je wszystkie zobaczyć, najlepiej wypożyczyć rower, aby było łatwiej w eksplorowaniu poszczególnych obiektów mijanych po drodze albo tez tuk-tuka.

Poszczególne obiekty dwóch głównych grup (Mahavihara wraz z otoczeniem i Abhayagiri Monastery) nie są zbyt oddalone od siebie, a w każdej z nich znajduje się co najmniej kilka miejsc wartych zobaczenia i uwiecznienia na karcie aparatu. Aby wszystko dokładniej obejrzeć i napawać oczy widokiem, najlepiej obejść wszystko piechotą, gdyż jeśli wybraliście się np. wykupioną wycieczką z biur podróży to możecie sporo ominąć - oprócz tych najczęściej wymienianych w przewodnikach obiektów, są też takie, o których przewodniki milczą.

Przyjęcie buddyzmu przez króla Dewampiję Tissę sprawiło, że cała architektura i sztuka, z jednej strony inspirowana kultem religijnym, równocześnie została temu kultowi podporządkowana. Kolejni władcy, w okresie ponad tysiąca lat, wznosili nie tylko wspaniałe pałace otoczone ogrodami, ale przede wszystkim świątynie, manifestując w ten sposób swoją pobożność. Powstało największe w starożytnym świecie monastyczne państwo, którego liczbę mieszkańców szacuje się nawet na dwa miliony, z największymi na owe czasy pomnikami religijnymi. Całe przedsięwzięcie, wymagające zaangażowania setek tysięcy robotników i artystów, jest porównywane z budową piramid egipskich.

Historia jednak kołem się toczy – zmieniali się władcy, zdarzały się zamachy, zabójstwa, wygnania i powroty na tron, najazdy wrogów i sojusze, czasem wymuszone. Miasto nie podniosło się nigdy po najeździe indyjskiego władcy z dynastii Ćolów w 993 roku. I mimo wyzwolenia spod tego zwierzchnictwa i przywrócenia władzy Syngalezów, Anuradhapura nigdy już nie odzyskała dawnej świetności, a w 1073 roku stolica syngaleskiego państwa została przeniesiona do Polonnaruwy.

Zapomniana przez ludzi Anuradhapura dostała się we władanie natury. Została odkryta ponownie przez angielską ekspedycję w 1821 roku, a badania archeologiczne podjęto dopiero w latach 1884–1886.

I aż trudno uwierzyć, że ruiny otaczające Sri Maha Bodhi, świątynię odwiedzaną nieprzerwanie od ponad dwóch tysięcy lat, tak długo pozostawały nieodkryte.

Cesarskie Grobowce dynastii Zachodniego Xia

Cesarskie grobowce dynastii Zachodniego Xia 中国国际广播电台, które znajdują się w Ningxiahuijskim Regionie Autonomicznym, w północno-zachodniej części Chin, były jednymi z 100 największych odkryć archeologicznych w Chinach w XX wieku i zajmują ważną pozycję w historii archeologicznej mniejszości narodowych Chin.

770 lat temu w Chinach istniały jednoczenie trzy wielkie dynastie, a mianowicie: dynastia narodowości Han „Song”, w środkowej części Chin, dynastia narodowości Nuzhen „Liao”, w północno-wschodniej części Chin i dynastia narodowości Dangxiang „Daxia”, czyli „Xixia” - Zachodniego Xia, w północno-zachodniej części Chin.

Jako niepodległe królestwo Xixia posiadało swój język i pismo. Jednak w roku 1227 naszej ery armia dynastii narodowości mongolskiej, z Genghis Khanem jako cesarzem, wtargnęła do królestwa Xixia i dokonała masowej masakry narodowości Dangxiang. Książki i dokumenty zostały całkowicie zlikwidowane, w wyniku czego królestwo Xixia zostało zupełnie zgładzone. Potężna w owym czasie dynastia Xixia pozostawiła po sobie wiele zagadek.

Na początku lat 70-tych przeszłego wieku, ruiny grobowców dynastii Xixia zostały odkryte przypadkowo. W późniejszych 30 latach archeolodzy chińscy dokonali badań i pomiarów i wstępnie określili rozmieszczenie i struktury tej wielkiej grupy budowli.

Cała grupa cesarskich grobowców Xixia została zbudowana na pustni o powierzchni 50 kilometrów kwadratowych. Składa się ona z 9 grobowców cesarskich i ponad 250 grobowców arystokracji.

Największy i najlepiej zachowany z wszystkich 9 grobowców cesarskich był cesarski grobowiec nr. 3. Archeolodzy potwierdzili, że w tym grobowcu pochowano pierwszego cesarza dynastii Xixia, Li Yuanhao.

Za grobowcami cesarskimi zbudowano pagody grobowcowe, które nazwane zostały przez chińskich archeologów „piramidami orientacyjnymi”. Pagody te zostały zbudowane z gliny w kształcie szczytu z ośmioma kątami w podstawie. Ich największa średnica wynosi 34 m. Ile jest pięter wewnątrz pagód 5 czy 7, trudno było ustalić. Pagody są ważnymi i specyficznymi budowlami w tym ogrodzie grobowców, których nie znaleziono w innych grobowcach cesarskich.

30 kwietnia 2000 roku, podczas prac wykopaliskowych grobowca nr. 3 archeolodzy odkryli posąg z twarzą ludzką i ciałem ptaka. Po zbadaniu potwierdzili oni, że jest to postać pochodząca z księgi buddyjskiej o nazwie Kalavinka, w języku Fan, którą tłumaczono na język chiński ptak z pięknym śpiewie, według buddyzmu ptak rajski latający w cudownym reliktowym raju. Rysunek tego ptaka często można zobaczyć w budowlach buddyjskich jako motyw dekoracyjny.

Do chwili obecnej z grobowców Xixia wykopano już 140 tysięcy dachówek oraz 200 sztuk fragmentów dekoracji budowli i reliktów. Archeolodzy są zdania, że budowa ogrodu grobowców cesarskich Xixia łączyła cechy kultury narodowości Han, kultury buddyjskiej i kultury narodowości Xiangdang. Wielka ilość wykopanych reliktów reprezentuje w różnych aspektach historię kultury dynastii Xixia. Ruiny grobowców Xixia są wielkim skarbem kultury dynastii Xixia.

Kuden

Kuden to rodzaj buddyjskiej skrzyni ołtarzowej zwanej „Zushi”, przeznaczonej do przechowywania buddyjskich przedmiotów kultu, takich jak posąg, wizerunek patriarchy itp. Kuden nie różni się wyraźnie od „Zushi”, ale zazwyczaj te, które przypominają prawdziwe kapliczki i świątynie pod względem konstrukcji, modeli, form i technik, nazywane są „zushi w stylu Kuden” lub „Kuden”. 

Kuden jest zazwyczaj zapisywany jako 宮殿, ale czasami jako 空殿 jako znak zastępczy.

Słowo „Zushi” nie było używane w Japonii przed okresem Nara, a buddyjskie ołtarze w formie świątyni nazywano „Kuden”. Najstarszym zachowanym japońskim zushi w stylu Kuden jest „Tamamushi no zushi” w świątyni Horyuji, a drugim najstarszym jest „Tachibana fujin nenjibutsu zushi” w tej samej świątyni.

Różnice między sektami.

Każda gałąź sekty Jodo Shinshu ma własne regulacje dotyczące ołtarza buddyjskiego. W regulaminie za właściwą formę uważa się formę głównej świątyni, tak aby świątynie pomocnicze i patroni świątyni stosowali się do formy swojego ołtarza buddyjskiego. Sekty inne niż Jodo Shinshu nie mają szczegółowych regulacji.

- Gałąź Jodo Shinshu Hongwanji-ha (Nishi Hongwanji)

Jednowarstwowy dach dwuspadowy, filary pokryte złotym listkiem: zaprojektowany na wzór Sali Amidy Buddy w świątyni Hongwan-ji

- Oddział Shinshu Otani-ha (Higashi Honganji)

Dwuwarstwowy dach z dachówki, czarny lakierowany filar z metalowymi okuciami, balustrada lakierowana na czerwono z ozdobnym uchwytem poręczy pokrytym złotym liściem: czarny filar został zaprojektowany na wzór sali Amidy w Higashi Honganji, a dwuwarstwowy dach na wzór sali Daishido

Kuden ołtarza buddyjskiego

Podczas gdy Kuden świątyni zwykle składa się z jednego pomieszczenia, Kuden ołtarza buddyjskiego składa się na ogół z trzech pomieszczeń: pomieszczenia do umieszczania głównego obrazu i dwóch pomieszczeń po obu stronach do umieszczania Kyoji (posągów służących). Ponieważ pozłacany ołtarz buddyjski pierwotnie był małą świątynią, jego Kuden również został precyzyjnie zaprojektowany na wzór świątyni. Kuden ołtarza buddyjskiego zazwyczaj składa się z dachu i filarów, ale nie z drzwi i jest częścią ołtarza, a nie buddyjską obudową ołtarza. Kuden jest umieszczany na cokole zwanym Shumidan dla posągu, ponieważ jest powszechnie uważany za symbol wspaniałego pałacu w Czystej Krainie. W niektórych ośrodkach produkujących pozłacane ołtarze buddyjskie istnieją rzemieślnicy specjalizujący się w Kuden, zwani „Kudenshi”, oprócz rzemieślników zajmujących się wytwarzaniem części drewnianych, a niektórzy z nich mogą wytwarzać Shumidan.

Poniżej przedstawiono poszczególne struktury.

- Gobotsukuri

Kuden z drzwiami na zawiasach przymocowanymi do pomieszczenia po prawej stronie, naprzeciwko ołtarza buddyjskiego, ma przypominać buddyjską szafę ołtarzową. Jest to powszechne w buddyjskich ołtarzach znanych jako Mikawa Butsudan i Nagoya Butsudan, należących do oddziału Shinshu Otani-ha.

- Dotsukuri (Kudentsukuri)

Ruchomy Kuden składa się z pojedynczego pomieszczenia zaprojektowanego na wzór Kuden w świątyni. Uważa się, że służy on do ucieczki z głównym obiektem kultu w razie katastrofy. Ponieważ wykonanie Kuden zajmuje dużo czasu, używa się go tylko do wysokiej jakości ołtarzy buddyjskich.

- Tsuri Kuden 

Kuden bez kolumn, aby główny obiekt kultu był widoczny z zewnątrz. Jest to używane w niektórych sektach poza Jodo Shinshu.

Ponieważ Kuden jest elementem ołtarza buddyjskiego, zazwyczaj nie występuje w ołtarzach buddyjskich o wystroju zachodnim.

- Kuden jako przedmioty trzymane w dłoniach wizerunków buddyjskich.

Kuden znajduje się wśród przedmiotów trzymanych w dłoniach tysiącramiennej Bogini Miłosierdzia. W sutrach nazywany jest Kekuden i uważa się, że oznacza miejsce narodzin Buddy.

Sylwetki gejsz [zbiorcze] Tokyo geisha cz.3 Centrum: Mukojima i Yoshicho

gejsze z Mukojima 

Kochani, w końcu pojawia się długo wyczekiwana część podróży poprzez hanamachi w Kraju Kwitnącej Wiśni.

Tokyo geisha cz.3 kończy cykl dodatków i całości tematu związanego z działalnością dystryktów w całym kraju. Przyznam, że ogarnia mnie z tego powodu smutek, bo kochałam wyszukiwać tematy związane z tym światem i umierającą kulturą gejsz. Poznaliśmy duże i małe społeczności. Te, które jeszcze są oraz te, których już nie ma. Kochani! Nie dajmy im umrzeć! Szanujmy kulturę i obyczaje, nawet przez zwykłe propagowanie wiadomości o nich samych.  

Materiału jest dużo, zatem je rozdzielę, aby Wam było łatwiej w czytaniu treści postu ;)

A teraz nie przedłużając:

• Mukojima 向島: uważana za najstarszą hanamachi w Tokyo i prawdopodobnie jest ona największa. 

Położona jest nad brzegiem rzeki Sumida w Tokyo. Niegdyś była popularnym przystankiem podczas nocnych szaleństw w Yoshiwarze - dlatego też gejsze z Yoshichô spoglądają z góry na gejszę Mukôjima. Mukojima znajdowała się zaledwie kilka kroków od słynnej dzielnicy rozrywki, a rozrywka gejsz była bardzo pożądana. Dziś nowoczesny klimat dzielnicy, a także jej stosunkowo kameralny charakter, cieszą się popularnością wśród młodych aplikantów do świata gejsz

Gejsze zaczęły zamieszkiwać w Mukojima na początku okresu Meiji (1868-1912). Od okresu Edo do Meiji Mukojima była terenem rekreacyjnym dla zwykłych ludzi i często odwiedzały ją gejsze Yanagibashi i Yoshiwara ze swoimi klientami. 

W 1906 roku w tym obszarze mieszkało 30 gejsz. 

Do 1928 roku ich liczba wzrosła do 239.

W 1940 roku kilku kenbanów zjednoczyło się, zwiększając liczbę gejsz z Mukojima do 1300. Podobnie jak we wszystkich Hanamachi w Japonii, ich liczba stale spadała po drugiej wojnie światowej. W 1951 roku ich liczba wynosiła 600, w 1993 roku 240, w 1996 roku 170. 

W 2006 roku Mukojima była nadal uważana za największą hanamachi w Tokyo.

W 2007 roku 120, natomiast w 2020 roku około 90. Oznacza to, że Mukojima ma mniej więcej tyle samo ludności, co Gion Kobu i największa dzielnica Hanamachi w Tokyo.

Obecnie w Mukojimie pracuje około 80 Gejsz Hangyoku, co jak na Tokyo jest sporą liczbą, a niektóre z nich są bardzo aktywne w mediach społecznościowych. Ponieważ Tokyo Geisha obsługuje inną klientelę niż Kyoto Geiko, ich nowoczesny styl i umiejętności w mediach społecznościowych sprawiły, że są bardziej widoczne na świecie. Mimo to ich usługi są bardzo ekskluzywne, a ich sztuka imponująca.

Podczas, gdy sesje zdjęciowe z maiko z Kyoto są regularną częścią ich pracy, Hangyoku z Tokyo wciąż nie są tak samo naświetlone. To jeden z powodów, dla których tak wiele dziewcząt z całej Japonii stara się zostać uczennicą w starej stolicy, a nie stażystką w lokalnym hanamachi. Dziewczyny z Kyoto są właśnie takim symbolem całego ich rzemiosła. Ale Hangyoku w Tokyo i wielu stażystów w innych częściach Japonii również ma pewne korzyści zawodowe.