30 paź 2026

Garnek z zupą sprzed 2400 lat

Archeolog Liu Daiyun z zupą.

W 2010 roku chińscy archeolodzy w jednym z grobowców w pobliżu miasta Xi’an odkryli brązowy garnek z zupą sprzed ok 2400 lat. Wewnątrz garnka znajdował się płyn i reszta kości, które zmieniły kolor na zielony w wyniku utlenienia brązu. Płyn nie wyparował, ponieważ zupa zaraz po ugotowaniu była szczelnie zapieczętowana i umieszczona w grobowcu. 

W 2011 roku przeprowadzono analizę kości, która miała wskazać z czego zupa była zrobiona. Wyniki pokazały, że kości należały do psa, a więc była zupa zrobiona z psa. Naczynia z zupą datowane jest na lata 480 do 221 p.n.e, czyli na tzw. Okres Walczących Królestw. Był to okres w historii Chin, końcowy podokres dynastii Zhou, zakończony zjednoczeniem kraju przez Qin Shi Huanga. 

Oprócz zupy znaleziony mały garnek z bezwonną cieczą, która prawdopodobnie było wino. Zakopywanie zmarłych wraz z jedzeniem i piciem, miała służyć w życiu pozagrobowym. Nie wiadomo do końca, do kogo należał grób, ale musiała to być osoba o wysokim statusie społecznym. Świadczy o tym, że grobowiec znajduje się blisko mauzoleum cesarza Qina. Co oznacza, że w grobowcach chowano wysoką rangą urzędników, a także członków rodziny cesarskiej. Xi’an była dawną stolicą Chin, a obecnie głównym ośrodkiem prowincji Shaanxi. Tutaj kończył się i zaczynał Jedwabny Szlak łączący Chiny z Europą.

Mmm.. musi być pyszna po tak długim czasie... Jak myślicie? ^_^

I’timad-ud-Daulah


Założona na przełomie V i VI wieku Agra (Indie), centrum życia politycznego, gospodarczego i kulturalnego imperium Wielkich Mogołów, od 1526 roku ich stolica, znane jest przede wszystkim za sprawą Tadź Mahal i Czerwonego Fortu. Jednak niewielki grobowiec I’timad-ud-Daulah – uważany za pierwowzór najsławniejszego mauzoleum Indii.

W mauzoleum I’timad-ud-Daulaha spoczywa ciało mirzy Ghijas-bega i Asmat Begum, jego zamarłej kilka miesięcy wcześniej niż on żony. Grobowiec powstał w latach 1622–1628 na zlecenie ich córki Nur Dżahan, późniejszej żony Dżahangira (tej, co to kąpała się w kamiennej misie w płatkach róży). A w ogóle to Ghijas-beg był dziadkiem Mumtaz, a na dworze cesarza Dżahangira pełnił funkcję wezyra (premiera) oraz otrzymał tytuł „I’timad-ud-Daulah” (tłumaczone jako „pan/minister skarbu” lub „filar państwa”). I to ten tytuł dał nazwę mauzoleum, w którym spoczął po śmierci. W kontekście nazwy mauzoleum tłumaczone jest czasem jako „skrzynia z klejnotami”.


Zwany „małym Tadźem” (Baby Taj) grobowiec I’timad-ud-Daulah uważany jest za pierwowzór mauzoleum, w którym spoczywa ciało Mumtaz. Faktem jednak jest, że I’timad-ud-Daulah jest przykładem transformacji monumentalnej architektury Mogołów – od budowli z czerwonego piaskowca z marmurowymi dekoracjami do struktur z białego marmuru zdobionego kamieniami półszlachetnymi. 

Mimo niewielkich rozmiarów nie dziwi, że powstawał aż sześć lat – tak pracochłonnych, jak się domyślam, dekoracji chyba jeszcze nie widziałam. Kawałki karneolu, jaspisu, lapis lazuli, onyksu, topazu, a pewnie i innych kamieni, wciśnięte w wyryte w białym marmurze z Radżastanu wgłębienia, tworzą motywy roślinne i geometryczne oraz arabeski w stonowanych kremowo-beżowo-miodowych barwach. Pokrywają ściany wewnętrzne i zewnętrzne, sufity (te są najbardziej zniszczone) i podłogi. Oglądam je z równym podziwem, nie wnikając w detale technik – czy to mozaika, czy inkrustacja, czy bardziej wyrafinowana mozaika florencka (pietra dura).


Inne budowle – wieże i pawilony otaczające czterokwaterowy ogród – wzniesione są z czerwonego piaskowca i inkrustowane białym marmurem. W przecinających trawniki płytkich kanałach już dawno chyba nie płynęła woda.
Cztery kilometry dalej wznosi się mauzoleum, które przyćmiewa blaskiem. 

Z miejskich legend: Kagome Kagome


Kagome Kagome jest popularną japońską grę i piosenkę dla dzieci.
Wyobraźcie sobie spokojną scenę z dziećmi radośnie śpiewającymi i bawiącymi się. Ale ta piosenka może skrywać strach, o którym nie wiecie…

A czym jest Kagome Kagome w japońskiej Creepypaście?
Sztuka o niemal identycznych tekstach jak współczesne wydaje się istnieć w późnym okresie Edo 
(w połowie XVIII w.). Jednak dokładna data jej powstania i oryginalna forma tekstu są nieznane, a autor nie został zidentyfikowany.

Choć jest to piosenka dla dzieci, jej melancholijna melodia i tajemniczy tekst stały się przedmiotem wielu interpretacji i legend miejskich.

Teksty piosenek i jak grać w grę Kagome Kagome

- Japoński tekst i tłumaczenie piosenki

Poniżej znajdują się słowa piosenki w języku japońskim z objaśnieniami dźwiękowymi w języku angielskim (romaji).

かごめかごめ、籠の中の鳥は: Kagome Kagome, Kago no naka no tori wa
いついつ出やる、夜明けの晩に: Ituitsu deyaru, Yoake no ban ni
鶴と亀が滑った: Tsuru to kame ga subetta
後ろの正面だあれ: Ushirono shoumen da are

A oto tłumaczenia każdego wersu.

Kagome Kagome, ptak w klatce.
Kiedy to wyjdzie, wieczorem o świcie
Żuraw i żółw się poślizgnęły
Kto jest tuż za tobą?

W rzeczywistości teksty piosenek różnią się w zależności od regionu kraju, a ten opisany tutaj jest tylko jednym z najpopularniejszych przykładów.

Należy również zauważyć, że tekst można interpretować różnie w zależności od sposobu czytania, ponieważ nie jest jasne, które słowo modyfikuje które inne słowo. W związku z tym powyższe tłumaczenia również mogą być różne.

- Jak grać w grę?
  1. Jedna osoba ma wcielić się w rolę „Oni” (demona lub ogra po angielsku) w grupie kilku dzieci.
  2. Oni siedzi w środku z zamkniętymi oczami, a inne dzieci otaczają go w kręgu.
  3. Dzieci chodzą dookoła i śpiewają piosenkę chórem.
  4. Kiedy piosenka się kończy, Oni zgaduje, kto jest tuż za nim/nią.
  5. Jeśli chodzi o odgadnięcie osoby stojącej za Oni na końcu piosenki, Oni może zapytać osoby znajdujące się wokół niego/niej o wskazówki lub poprosić osobę z tyłu o przemówienie i ocenić na podstawie jej głosu i nawyków mówienia.
  6. Ponadto, ze względu na charakter gry, im więcej osób gra jednocześnie, tym wyższy jest poziom trudności.
Jakie może być ukryte znaczenie piosenki Kagome Kagome?
Jak wyjaśniono wcześniej, istnieje kilka możliwych interpretacji tej piosenki. Podzielę się tutaj kilkoma popularnymi teoriami.

- Znalezienie mordercy kobiety w ciąży
W tekście jest fragment, który brzmi tak: „Kago no naka no tori wa”. Dosłowne tłumaczenie to „ptak w klatce”, ale może to być metafora klatki jako kobiety w ciąży, a ptaka jako przyszłego dziecka w łonie.

W drugiej połowie tekstu jest też fragment, w którym „Tsuru to kame ga subetta” (żurawie i żółwie się poślizgnęły). W Japonii zarówno żurawie, jak i żółwie są uważane za zwierzęta symbolizujące długowieczność, więc ta część może sugerować, że życie się poślizgnęło i zostało utracone, co oznacza śmierć.

Następnie ostatnia część tekstu piosenki „Ushirono shoumen da are” (kto jest tuż za tobą?) sugeruje, że ciężarna kobieta została popchnięta od tyłu i zamordowana, a piosenka oskarża winowajcę, niezależnie od tego, kto jest sprawcą.

- Prostytutka uciekająca ze swoim wybawcą
Możemy również zapisać Kagome w kanji jako 籠女, co oznacza „kobieta w klatce”. Może to być nawiązanie do kobiety, która została uwięziona jako prostytutka.

W okresie Edo (1603-1868) wiele kobiet zostało prostytutkami wbrew swojej woli. Na przykład, zmuszając się do sprzedaży z powodu ubóstwa.

Zatem zwrot „Itsu itsu deyaru” (Kiedy to wyjdzie) w tekście piosenki mógł oznaczać lament prostytutki, która rozpaczała, kiedy wreszcie wyjdzie z tej sytuacji.

Z drugiej strony, niektórzy mężczyźni, którzy chodzili do tych prostytutek, wydawali się być w nich poważnie zakochani i chcieli wyzwolić te kobiety. Jednak w tamtych czasach uważano za grzech śmiertelny wyprowadzenie prostytutki z domu. A jeśli ją złapano, była ona brutalnie karana torturami lub innymi środkami.

Pozostało tylko jedno wyjście – wymknąć się w tajemnicy. Wiersz „Yoake no ban ni, Tsuru to kame ga subetta” (Wieczorem o świcie, żuraw i żółw się wymknęli) może wskazywać, że prostytutka i mężczyzna wymknęli się pod osłoną ciemności od nocy do świtu.

Ponieważ uciekali w taki sposób, musieli się obawiać, że prześladowcy będą za nimi. Ostatnia część tekstu, „Za tobą, z przodu, to jest to”, być może wyraża strach przed tym, co jest za nimi.

- Inne teorie również są różne…
Inne teorie wahają się między…

Piosenka opowiada o skazanym przestępcy oczekującym na egzekucję. Piosenka ta w tajemnicy wskazuje miejsce ukrycia skarbu rodziny Tokugawa, która rządziła w okresie Edo.
Pieśń ta może również pochodzić od ludu żydowskiego i mieć związek z Arką Przymierza ze względu na podobieństwo wymowy. I wiele więcej…

- Dzieci po eksperymencie nazistów (legenda miejska)
Historie związane z piosenką Kagome Kagome obejmują tę miejską legendę związaną z nazistami.
Z dokumentów znalezionych po wojnie jasno wynika, że ​​podczas II wojny światowej niemieccy naziści przeprowadzali w tajemnicy liczne eksperymenty na ludziach. Jednym z takich eksperymentów był eksperyment z nieśmiertelnością. Wyobraź sobie, że w czasie wojny nieśmiertelni żołnierze byliby najlepszym atutem.

Hipoteza zaproponowana przez nazistowskich naukowców w tamtym czasie była taka, że ​​wraz z wiekiem w mózgu zaczyna działać rodzaj „wyłącznika śmierci”. Gdy ten przełącznik zostaje uruchomiony, mózg zaczyna degradować każdą funkcję ciała, co ostatecznie prowadzi do śmierci. Pomysł osiągnięcia biologicznej nieśmiertelności polegał na zatrzymaniu tego przełącznika w jakiś sposób.

Wybrali dzieci jako obiekty tego eksperymentu. Może to mieć na celu lepsze zrozumienie, jak mózg działa z mniejszymi ciałami. Ponadto uważano, że ich mózgi nie uruchomiły jeszcze wyłącznika awaryjnego. Plan wykonania u nich operacji mózgu był realizowany.

- Nieludzkie eksperymenty przeprowadzane w sierocińcu
Ze względu na nieetyczny i nieludzki charakter eksperymentów, naziści uznali, że nie mogą przeprowadzić ich w Niemczech i jako alternatywną lokalizację wybrali Japonię, wówczas sojusznika.

Ostatecznie wybrano sierociniec w prefekturze Hiroshima (niektórzy twierdzą, że sąsiednia prefektura Shimane). Dzieci przeszły serię operacji mózgu, ale jedna po drugiej ofiary popadały w ruinę. Ciała dzieci zostały przypadkowo wrzucone głęboko w las. Ponieważ dzieci były sierotami bez krewnych, nikt się nimi nie opiekował i traktowano je jako zaginione w zapomnieniu.

Tymczasem, gdy eksperyment trwał, pojawił się przypadek sukcesu. Przełącznik został pomyślnie usunięty u najmłodszej dziewczynki w sierocińcu. Potem było jeszcze kilka sukcesów, ale jednocześnie wiele z nich wykazywało nietypowe zachowanie. Niektórzy marszczyli brwi i podążali za badaczami. Inni zachowali nadprzyrodzone zdolności, takie jak zadawanie pytań dotyczących informacji o przeszłości i życiu prywatnym, których dziecko nie mogło znać. Jednym z nietypowych zachowań dzieci było to, że zaczęły grać w pewną grę częściej niż wcześniej. Była to Kagome Kagome. Krążyły wokół jednego dziecka, śpiewając wokół niego lub niej, robiąc przerażające miny.
Ten strach, wciąż gdzieś tam jest…

Później, wraz z klęską Niemiec, eksperymenty te ustały, a sierociniec został opuszczony. Jednak dzieci, które stały się nieśmiertelne, nadal nawiedzają opuszczony sierociniec, nawet dzisiaj. Proszą gości, aby zagrali z nimi w Kagome Kagome. Jeśli gość powie tak, dzieci otaczają go lub ją, a zabawa się rozpoczyna. Mówi się, że niektórzy goście sierocińca już nigdy nie wracają. Przypuszczalnie przegrali z Kagome Kagome i… Resztę pozostawiam waszej wyobraźni.

Niejasne i tajemnicze teksty piosenek mogą kryć prawdę, która jeszcze nie została odkryta…

Imprezy hanamachi: Onshukai

Reijo

Reijo to miejsce, w którym, jak się mówi, po śmierci gromadzą się ludzkie dusze. Czczone od czasów starożytnych, reijo jest odwiedzane do dziś przez wielu ohenro san (pielgrzymów), a także wielu ascetycznych mnichów buddyjskich.

Istnieje wiele reijo, w tym góry Osore-zan, Hiei i Koya-san. Wiele z nich ma korzenie w kulcie górskim, ale nie wszystkie reijo występują w górach. Niektóre z nich znajdują się wzdłuż wybrzeża, na przykład świątynia Shido-ji (jedno z osiemdziesięciu ośmiu świętych miejsc Shikoku), a inne pod ziemią, na przykład Benten Dokutsu (Jaskinia Benten) w mieście Inagi w Tokyo.

Oprócz miejsc związanych z kultem gór, reijo obejmują również miejsca, w których stoczono historyczne bitwy. Co więcej, ostatnio za reijo uznano miejsca, w których wiele osób zginęło w wojnach. Z tego powodu wiele reijo, w których toczyły się zacięte bitwy, znajduje się również poza Japonią, a grupy pielgrzymów z Japonii co roku odwiedzają te reijo, aby odprawić nabożeństwa żałobne.

W Japonii Saigoku Sanjusankasho (trzydzieści trzy świątynie pielgrzymkowe w regionie zachodnim), Bando Sanjusankasho (trzydzieści trzy świątynie pielgrzymkowe w regionie Kanto) i Chichibu Sanjuyonkasho (trzydzieści cztery świątynie pielgrzymkowe w regionie Chichibu) są łącznie nazywane stu świątyniami Kannon (od imienia bóstwa miłosierdzia).

Termin „sto Kannon” istnieje od okresu Heian, chociaż jego znaczenie zmieniało się z biegiem czasu.
Jednak obecnie „sto Kannon” zazwyczaj oznacza sto świątyń Saigoku Sanjusankasho, Bando Sanjusankasho i Chichibu Sanjuyonkasho, jak opisano powyżej.