Finanse rodziny cesarskiej

Japońska monarchia była uważana za jedną z najbogatszych na świecie aż do końca II wojny światowej. Przed 1911 rokiem nie było rozróżnienia między majątkami Korony Cesarskiej a majątkiem osobistym cesarza. Kiedy w styczniu 1911 roku uchwalono Ustawę o Majątku Cesarskim, ustanowiono dwie kategorie, mianowicie majątek dziedziczny (majątek koronny) i majątek osobisty rodziny cesarskiej. Minister Dworu Cesarskiego miał obowiązek obserwowania wszelkich postępowań sądowych dotyczących posiadłości cesarskich. Zgodnie z prawem, majątki cesarskie podlegały opodatkowaniu tylko wtedy, gdy nie było konfliktu z Ustawą o Domu Cesarskim. Majątki koronne mogły być jednak wykorzystywane wyłącznie do przedsięwzięć publicznych lub zatwierdzonych przez cesarstwo. Majątek osobisty niektórych członków rodziny cesarskiej, takich jak cesarzowa wdowa, cesarzowa, książę koronny i księżniczka koronna, wnuk cesarski i małżonek wnuka cesarskiego, oprócz majątku posiadanego przez nieletnich członków rodziny cesarskiej, był zwolniony z opodatkowania. 

Do 1921 roku Cesarskie Majątki Koronne obejmowały 1 112 535,58 akrów (450 227,18 ha). W 1921 roku, z powodu złej sytuacji gospodarczej w Japonii, 289 259,25 akrów (117 059,07 ha) ziem koronnych (26%) zostało sprzedanych lub przekazanych japońskiemu rządowi i sektorowi prywatnemu. W 1930 roku Oddzielny Pałac Nagoya (Zamek Nagoya) został przekazany miastu Nagoya, a sześć innych willi cesarskich zostało sprzedanych lub przekazanych w darze. W 1939 roku Zamek Nijō został przekazany miastu KYoto. Dawna rezydencja szogunatu Tokugawa w Kyoto, która stała się pałacem cesarskim w okresie Restauracji Meiji, została przekazana miastu Kyoto.

Pod koniec 1935 roku, Dwór Cesarski posiadał 3,111,965 akrów (1,259,368 ha) majątków ziemskich według oficjalnych danych rządowych. 2,599,548 akrów (1,052,000 ha) z tego było prywatnymi ziemiami cesarza. Całkowita posiadłość ziemska majątków koronnych wynosiła 512,161 akrów (207,264 ha). Obejmowała ona kompleksy pałacowe, lasy i grunty rolne oraz inne nieruchomości mieszkalne i komercyjne. Całkowita wartość ekonomiczna posiadłości cesarskich została oszacowana na 650 milionów jenów w 1935 roku, co stanowi około 195 milionów dolarów amerykańskich według obowiązujących kursów wymiany i 19,9 miliarda dolarów od 2017 roku. Osobisty majątek cesarza Shōwa wynosił dodatkowe setki milionów jenów (szacowane na ponad 6 miliardów dolarów od 2017 roku). Wśród nich znajdowały się liczne rodzinne pamiątki i meble, rasowe zwierzęta gospodarskie oraz inwestycje w duże japońskie firmy, takie jak Bank Japonii, inne duże japońskie banki, Imperial Hotel i Nippon Yusen. 

Po II wojnie światowej wszystkie 11 pobocznych gałęzi rodziny cesarskiej zostało zniesionych pod okupacją aliancką Japonii, a późniejsze reformy konstytucyjne narzucone pod nadzorem aliantów zmusiły te rodziny do sprzedaży swoich aktywów prywatnym lub rządowym właścicielom. Liczba pracowników Ministerstwa Dworu Cesarskiego została zredukowana z około 6000 do około 1000. Majątek cesarski i osobisty majątek cesarza (szacowany wówczas na 17,15 mln USD w 1946 r. lub około 270,70 mln USD w 2023 r.) zostały przekazane państwu lub osobom prywatnym, z wyjątkiem 6810 akrów (2760 ha) posiadłości ziemskich. Największe wyprzedaże cesarskie dotyczyły dawnych cesarskich terenów leśnych Kiso i Amagi w prefekturach Gifu i Shizuoka, pastwisk dla bydła na Hokkaido i fermy hodowlanej w regionie Chiba. Wszystkie zostały przekazane Ministerstwu Rolnictwa, Leśnictwa i Rybołówstwa. Majątek cesarski uległ dalszemu zmniejszeniu od 1947 roku po kilkukrotnym przekazaniu go rządowi. Po śmierci cesarza Shōwy w 1989 roku pozostawił on po sobie majątek osobisty w wysokości 11 milionów funtów. W 2017 roku majątek netto cesarza Akihito szacowano na 40 milionów dolarów amerykańskich. 

Nieruchomość

Obecnie głównymi posiadłościami cesarskimi są Pałac Cesarski w Tokyo i Pałac Cesarski w Kyoto. Szacunkowa powierzchnia posiadłości wynosi 6810 akrów (2760 ha). Pałac Tōgū znajduje się w większej posiadłości Akasaka, gdzie mieszka wielu innych członków rodziny cesarskiej. 

Prywatnie użytkowane wille cesarskie znajdują się w Hayama, Nasu i willa cesarska Suzaki w Shimodzie. Willa cesarska Katsura, willa cesarska Shugakuin i pałac cesarski Sentō znajdują się w Kyoto. Istnieje wiele cesarskich farm, rezydencji i rezerwatów przyrody. Agencja Dworu Cesarskiego administruje Repozytorium Cesarskim Shosoin w Nara. Wszystkie posiadłości cesarskie są własnością państwa. 

Budżet

Cesarz może rocznie wydawać 150 milionów funtów z pieniędzy publicznych. Wszystkie pałace cesarskie są własnością państwa i są przez nie finansowane. 

Do 2003 roku fakty dotyczące życia i finansów japońskiej rodziny cesarskiej były trzymane w tajemnicy za „Kurtyną Chryzantemy”. Yohei Mori (były królewski korespondent gazety Mainichi Shimbun i adiunkt dziennikarstwa na Uniwersytecie Seijo) ujawnił szczegóły dotyczące finansów rodziny cesarskiej w swojej książce opartej na 200 dokumentach opublikowanych na mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej. 

Personel

Japońska rodzina cesarska zatrudnia ponad 1000 osób (47 służących na członka rodziny królewskiej). W skład personelu wchodzi 24-osobowa tradycyjna orkiestra (gagaku) ​​grająca na tysiącletnich instrumentach, takich jak koto i shō, 30 ogrodników, 25 kucharzy, 40 szoferów, a także 78 budowniczych, hydraulików i elektryków. 30 archeologów chroni 895 grobowców cesarskich. W cesarskiej fabryce kokosów Momijiyama znajduje się hodowca jedwabników. Cesarz ma czterech lekarzy dyżurujących 24 godziny na dobę, pięciu mężczyzn zarządza jego garderobą, a 11 pomaga w obrzędach shinto. 

Pałac Cesarski w Tokyo zatrudnia 160 służących. Wynika to częściowo z zasad rozgraniczających, na przykład, że pokojówka, która wyciera stół, nie może jednocześnie wycierać podłogi. Są również osobni stewardzi odpowiedzialni za obsługę sztućców i kryształów. Pałac Cesarski w Kyoto zatrudnia 78 osób. 67 osób opiekuje się końmi na ranczu Tochigi. Dziesiątki dodatkowych pracowników obsługują również letnie pałace na plaży i w górach. 

Wydatek

Pałac Cesarski dysponuje kliniką o wartości 2 milionów funtów rocznie, zatrudniającą 42 osoby i posiadającą 8 oddziałów medycznych. Przykładem rozrzutnego wydatku jest poprzedni remont pokoju za 140 000 funtów, w którym cesarzowa Masako urodziła księżniczkę Aiko w 2001 roku. Emerytowany Cesarz Akihito wydał 140 000 funtów na budowę piwnicy na wino. Znajduje się w niej 4500 butelek 11 rodzajów białego wina i siedmiu rodzajów czerwonego, takich jak Château Mouton Rothschild (1982) i szampan Dom Perignon (1992). 

Posiadłości cesarskie obejmują farmę o powierzchni 622 akrów (252 ha), która dostarcza produkty rolne i mięso dla rodziny cesarskiej. Koszty utrzymania farmy wynosiły 3 miliony funtów rocznie w 2003 roku; miesięczny rachunek za wodę cesarza i jego rodziny wynosił około 50 000 funtów, również w 2003 roku.

Gwardia Cesarska to specjalna jednostka policji licząca ponad 900 funkcjonariuszy, która zapewnia osobistą ochronę cesarza i innych członków rodziny cesarskiej, w tym ich rezydencji, za 48 milionów funtów rocznie. 

Dwór Cesarski posiada i obsługuje flotę pojazdów silnikowych Toyota Century, zwanych „Empresses”, przeznaczonych wyłącznie do użytku Dworu Cesarskiego. W 2006 roku Agencja Dworu Cesarskiego odebrała pierwszy z czterech specjalnie przygotowanych pojazdów Toyota Century Royal. Pierwszy z nich, Empress 1, służy jako oficjalny samochód państwowy Cesarza. Dwa Century Royals, Empress 3 i Empress 5, zostały przydzielone Ministerstwu Spraw Zagranicznych do specjalnego użytku przez wizytujących dygnitarzy i głowy państw. Ostatni, Empress 2, został zbudowany w 2008 roku jako karawan wyłącznie na pogrzeby cesarskie. Pomimo ekstrawaganckich wydatków rodziny cesarskiej, istnieje ograniczenie kosztów podróży, ponieważ świta Cesarza płaci maksymalnie 110 funtów za noc, niezależnie od rzeczywistego kosztu hotelu. Hotele akceptują to, ponieważ uważają za zaszczyt gościć rodzinę cesarską. 

Oprócz dworu wewnętrznego (cesarza i cesarzowej oraz ich dzieci, w tym następcy tronu i następczyni tronu), lista cywilna obejmuje również innych członków rodziny mieszkających w rezydencjach cesarskich. Nie zabrania im się zajmowania stanowisk ani prowadzenia działalności gospodarczej. Na przykład książę Tomohito z Mikasy, jego żona i dwie córki otrzymywali 310 000 funtów rocznie, ale nie są oni dobrze znani japońskiej opinii publicznej i pełnili niewiele funkcji cesarskich. 

Szacuje się, że rzeczywisty roczny koszt wyniósł 325 milionów dolarów, również w 2003 r . 

Zaangażowanie w wojnę

- II wojna światowa

Członkowie rodziny cesarskiej, w tym Naruhiko, książę Higashikuni, Yasuhito, książę Chichibu, Takahito, książę Mikasa i Tsuneyoshi, książę Takeda, byli zaangażowani w nieetyczne programy eksperymentów na ludziach na różne sposoby, w tym poprzez autoryzowanie, finansowanie, zaopatrywanie i kontrolowanie placówek biomedycznych. 

Od 1978 roku cesarze Japonii (cesarz Shōwa, Akihito i Naruhito) nigdy nie odwiedzili świątyni Yasukuni ze względu na niezadowolenie cesarza Shōwy z powodu umieszczania w niej skazanych zbrodniarzy wojennych klasy A. 

- Wsparcie

Badanie przeprowadzone w 1997 roku przez gazetę Asahi Shimbun wykazało, że 82% Japończyków popierało utrzymanie monarchii . Późniejsze sondaże wykazały, że 1/3 respondentów była wobec niej „obojętna”. System imperialny jest uważany za symbol kraju, zapewnia poczucie więzi, celu, duchowego rdzenia, rolę dyplomaty jako ambasadora oraz jest źródłem tradycji i stabilności. Niewielki odsetek respondentów twierdzi, że system imperialny jest przestarzały i nie przystaje do współczesności.

Pingtung

Najbardziej wysunięty na południe okręg Tajwanu, Pingtung oferuje atrakcyjne połączenie plaż, sielskich wiosek i wysokich gór. Zajmując powierzchnię 2776 km2 (1072 mil kwadratowych), ale licząc zaledwie 792 000 mieszkańców, okręg oferuje mnóstwo miejsca do wędrowania, nie wspominając o klimacie, który jest niemal zawsze zachwycający od października do marca. Nic dziwnego, że rowerzyści należą do tych, którzy uwielbiają ten koniec wyspy.

Oprócz wiosek, które są bastionami kultury Hakka, oraz fascynującego kurortu plażowego Kenting, powiat Pingtung obejmuje łatwo dostępną wyspę Little Liuqiu i wiele osad rdzennych mieszkańców, w tym centrum rzemiosła Sandimen i odległe, ale zachwycające Wutai.

Mały Liuqiu (Xiaoliuqiu)

Położony wystarczająco blisko Kaohsiung, ale bez zgiełku i tłoku, które charakteryzują miasto portowe Tajwanu, Little Liuqiu (często nazywane Xiaoliuqiu lub Siao Liouciu) to zachwycające miejsce na wypoczynek, które jest szczególnie atrakcyjne dla osób uprawiających snorkeling, ekoturystów i tych, którzy szukają romantycznego zachodu słońca. Pływanie z zielonymi żółwiami to popularna rozrywka; uważaj tylko, aby nie dotknąć żadnego z tych wdzięcznych stworzeń, ponieważ są one gatunkiem chronionym.

W kategoriach geologicznych wyspa jest zasadniczo rafą koralową uniesioną ponad szlakami przez działanie tektoniczne. Jest tam mało gleby i, poza okazjonalnymi chlewniami i dziwnymi grządkami warzywnymi, nie ma rolnictwa. Przez pokolenia ludzie tutaj żyli z tego, co mogli zebrać z oceanu. Mówi się, że otaczające wody zawierają co najmniej 300 gatunków ryb. Erozja wiatrowa i falowa pozostawiła kilka ciekawych formacji skalnych i koralowych. Najbardziej znany jest Wazon, grzyb starożytnego koralowca znacznie wyższy od człowieka. Innym jest Guanyin Rock, tak nazwany ze względu na podobieństwo do buddyjskiej bogini miłosierdzia.

Nawet jeśli historia Black Ghost Cave wydaje się nieco przerażająca, oszałamiające widoki na morze i klify przekonają Was do odwiedzin tego zakątka świata. Prawie 400 lat temu w tej jaskini najemnicy na usługach Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej otoczyli i wymordowali setki rdzennych mieszkańców wyspy, ludu Lamey, po tym jak tubylcy wymordowali załogi dwóch rozbitych statków holenderskich. Nawet teraz miejscowi palą kadzidło w tym miejscu, aby uspokoić dusze zmarłych.

Społeczności tubylcze

Jeden na dwunastu mieszkańców Pingtungu jest pochodzenia austronezyjskiego, a największe skupisko wiosek rdzennych mieszkańców można znaleźć w pagórkowatej północno-wschodniej części hrabstwa.

Sandimen, miniaturowe miasteczko wąskich uliczek położone na zboczu wzgórza, jest jedną z najważniejszych osad plemienia Paiwan. Wielu mieszkańców pracuje jako rolnicy, a całkiem sporo dojeżdża do pracy na nizinach. Jednak spora część z 7700 osób, które tu mieszkają, utrzymuje się ze sztuki i rękodzieła; jest to zatem świetne miejsce do polowania na pamiątki. Dwa główne studia produkują wykwintne dzieła ze szklanych koralików, takie jak naszyjniki i wisiorki; każda kolorystyka i wzór ma określone znaczenie w kulturze Paiwan. Są tam również pracownicy zakładów skórzanych i krawcowi, którzy wytwarzają i sprzedają rodzime tuniki i spódnice.

Jeśli udacie się głębiej w góry, dotrzecie do Wutai, przepięknej wiejskiej miejscowości zdominowanej przez lud Rukai. Główna wioska (również zwana Wutai) jest prawdopodobnie najbardziej atrakcyjną osadą tubylczą na Tajwanie, dzięki szaremu łupkowi, z którego zbudowano i pokryto dachy wielu domów. Kościół prezbiteriański jest jednym z najbardziej uderzających chrześcijańskich domów modlitwy na Tajwanie. 

Do Wutai można dojechać jedną drogą, a ta izolacja jest głównym powodem, dla którego mieszkańcy byli w stanie zachować wiele ze swojej kultury Rukai. Niezależnie od tego, czy zatrzymacie się tu na noc, czy spędzicie tu tylko kilka godzin, na pewno wyjedziecie z bardzo miłymi wspomnieniami.

Kompong Pluk - pływająca wioska

Kampong Phluk jest gminą leżącą w dzielnicy Prasat Bakong w prowincji Siem Reap w Kambodży. Nazwa oznacza „Port Kłów". Przetrwanie społeczności w dużej mierze zależy od połowów, głównie krewetek w porze deszczowej.

Gmina składa się z trzech wsi: Tnaot Kambot, Dey Krahom i Kok Kdol.

Wstęp jest płatny.

Tradycyjne domy kambodżańskie

Meczet Al-Hana / Masjid Al-Hana Langkawi

Właściwa islamska nazwa meczetu to Masjid. „Mosque” to po prostu angielski odpowiednik, więc prawidłowa nazwa tego meczetu to Masjid Al-Hana Langkawi. 

Meczet Al-Hana został zbudowany w 1959 roku i zainaugurowany przez pierwszego premiera Malezji, Tunku Abdula Rahmana. Od momentu powstania do dziś jest największym i najpopularniejszym meczetem na wyspie. Budowla łączy w sobie motywy islamskie z Uzbekistanu z architekturą w stylu malajskim i nawiązuje do tradycyjnego stylu meczetów, z dużą, złoconą kopułą główną otoczoną kilkoma mniejszymi kopułami.

Sala Modlitwy to centralne pomieszczenie meczetu, który nazywa się musalla, co oznacza „miejsce modlitwy”. W sali modlitewnej nie ma mebli, ponieważ wierni siedzą, klęczą i kłaniają się bezpośrednio na podłodze. Można wstawić krzesła, aby ułatwić wiernym starszym lub niepełnosprawnym poruszanie się. Dywan w większości meczetów ma linie lub inny wzór, który układa się w linie proste, dzięki czemu wierni mogą ustawić się w uporządkowanych rzędach.

Wzdłuż ścian i filarów sali modlitewnej znajdują się zazwyczaj regały na książki, na których umieszczane są egzemplarze Koranu, drewniane stojaki na książki (rihal), inne materiały religijne do czytania oraz indywidualne dywaniki modlitewne.

Radar „Duga”

„Duga” to radar wczesnego ostrzegania przed międzykontynentalnymi atakami rakietowymi. Były tylko 3 takie obiekty na świecie – w Prypeću, Komsomolsku nad Amurem i Mikołajewie. Zapewniały zdolność do wykrywania celów, które znajdowały się w odległości do 3 tysięcy kilometrów! Przy pomocy „Dugi”, wojsko mogło dosłownie spojrzeć poza horyzont i wykryć pociski, które właśnie zostały wystrzelone np. ze Stanów Zjednoczonych. Aktualnie nieużywany.

ZSRR rozpoczął prace nad budową radaru pozahoryzontalnego pod koniec lat 50. XX wieku. W okolicy Mikołajowa powstał pierwszy, eksperymentalny, radziecki radar pozahoryzontalny o kryptonimie Duga-1. W 1964 roku za jego pomocą wykryto start własnej rakiety z kosmodromu Bajkonur, co potwierdziło zdolności tej aparatury. W 1970 roku w jego miejscu powstała następnie udoskonalona wersja eksperymentalna o kryptonimie Duga-2. Radar został zaprojektowany w NIIDAR, a zbudowany w fabryce maszyn w Dniepropietrowsku. Jego głównym konstruktorem był Franc Kuzminskij. 

Duga rozpoczął pracę 7 listopada 1971. Decyzję o budowie systemu Duga w Czarnobylu podjęto w 1969 roku. Stacja rozpoczęła pracę w lipcu 1976 roku. 26 kwietnia 1986 radar został wyłączony, aby ochronić jego elektronikę przed uszkodzeniem, które mogło być wywołane podwyższonym promieniowaniem związanym z katastrofą nuklearną w Elektrowni Atomowej w Czarnobylu. Ostateczne zamknięcie obiektu nastąpiło w sierpniu 1988, gdy okazało się, że z powodu wysokiego promieniowania obiekt nie będzie działać.

30 czerwca 1982 wszedł do służby radar zlokalizowany w okolicach Komsomolska nad Amurem. 14 listopada 1989 decyzją ministra obrony został wycofany ze służby w związku z pożarem i redukcją wojsk.

W 1995 roku zakończył pracę radar w Kalinówce. W 1998 władze Ukrainy podjęły decyzję o likwidacji obiektu. Wyburzanie rozpoczęto w 1999, a 26 maja 2001 wyburzono jego ostatnie maszty.

Przez długi czas istnienie obiektu owiane było legendą. Mówiono, że jest to centrum do badań broni psychotronicznej(!). Wadą urządzenia było to, że po uruchomieniu systemu, blokował on korzystanie z urządzeń o krótkim zasięgu, niemal na całym świecie. Dzisiaj uważa się, że stacja została całkowicie zdemontowane, ale… kto to wie?