Pasta z pieczęci babao

Pasta z pieczęci babao (八宝印泥) to tradycyjne rękodzieło wytwarzane w Zhangzhou w prowincji Fujian w Chinach. Pochodzi z czasów dynastii Qing i jest uznawana za jeden z „Trzech najcenniejszych skarbów” Zhangzhou. W 1983 roku jej receptura została objęta tajemnicą przez chińskie Ministerstwo Przemysłu Lekkiego. Pasta z pieczęci babao została wpisana na Krajową Listę Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego w 2008 roku, a w 2011 roku na listę Chińskiej Marki o Długoletnim Tradycyjnym Tradycji przez chińskie Ministerstwo Handlu.

Charakterystyka

Pasta z pieczęci babao powstaje z ośmiu cennych składników: piżma, pereł, bezoaru makaka rezusa, agatu, koralowca, złota, borneolu i bursztynu. Składniki te są mielone na proszek z dodatkiem innych substancji, a następnie przetwarzane za pomocą tajnej techniki. Gotowy produkt jest dostępny w sześciu gatunkach. Pasta z pieczęci babao charakteryzuje się żywą barwą i przyjemnym aromatem. Jest również ognioodporna i wodoodporna. 

W Zhangzhou pastę z pieczęci wytwarzają trzy główne tradycyjne studia: Xiling Seal Art Society w Hangzhou w prowincji Zhejiang; Rongbaozhai w Pekinie; oraz Babao Workshop w Zhangzhou w prowincji Fujian. Uznają ją za najlepszą markę pasty z pieczęci w Chinach.

Historia

Pasta z pieczęci babao ma swoje początki w 1673 roku, w czasach dynastii Qing. Właściciel apteki Zhangzhou Yuanfeng, Wei Chang'an (魏長安/魏长安), połączył osiem składników pasty, tworząc maść, którą nazwał Babao. Ze względu na wysoki koszt maść nie była wówczas powszechnie stosowana. Po zastosowaniu maści w swojej sztuce i odkryciu jej imponującego koloru, Changan przekształcił mieszankę w pastę z pieczęci babao.

W 1746 roku lokalny urzędnik rządowy o imieniu Si Da nadał paście z fok Babao nazwę Lihua Workshop. Pasta została wysłana do pałacu królewskiego jako danina, a cesarz Qianlong często obdarowywał nią swoich ministrów. Królewska łaska pomogła spopularyzować pastę z fok Babao w kulturze chińskiej. Pasta z fok Babao zdobyła nagrodę specjalną na Wystawie Towarowej Nanyang w 1910 roku i zdobyła pierwszą nagrodę na Międzynarodowej Wystawie Panamsko-Pacyficznej w 1915 roku. Podczas drugiej wojny chińsko-japońskiej pasta została wysłana prezydentowi USA Franklinowi D. Rooseveltowi jako prezent narodowy.

Sushi maki i futomaki

Składniki:

• glony nori
• zakwaszony ryż shari
• różne dodatki (poniżej)

Pasta z tuńczyka:

• 1 puszka tuńczyka w sosie własnym
• 1 mała cebula
• 1 łyżka majonezu
• szczypta soli

Sposób przygotowania: 

1. Zrób sushi maki: na płatek nori wyłóż niewielką warstwę ryżu shari - od dolnego brzegu płatka nieco grubiej, u góry powinno pozostać wolne miejsce. 
2. W tym wolnym miejscu połóż odpowiedni dodatek i zdecydowanym ruchem (robi się to za pomocą specjalnej bambusowej maty) zwiń w rulonik. 
3. Rulonik pokrój w plasterki. 
4. Futomaki robi się podobnie, z tym że nadzienie zwija się w rożek w płatku nori. Rada: Rodzaje sushi maki (w zależności od dodatków): Tuna Salad - z pastą z tuńczyka (tuńczyka osącz na sitku, cebulę pokrój w drobne piórka, posól, odstaw na 30 minut. 
5. Zalej wrzątkiem, odcedź po 30 sekundach. 
6. Wymieszaj z tuńczykiem i majonezem); Kappa z ogórkiem avocado, z pokrojonym awokado; Oshinko z rzepą; Takuan Tekka - z tuńczykiem; Ibodai - z rybą maślaną; California - z paluszkiem krabowym, awokado, majonezem; Revers z łososiem, awokado, kawiorem,; Vegetarian z warzywami.

Sylwetki gejsz: Sonoka z Gion Higashi

Wat Benchamabophit Dusitvanaram

Wat Benchamabophit Dusitvanaram (วัดเบญจมบพิตรดุสิตวนาราม) jest świątynią buddyjską położoną w dzielnicy Dusit w Bangkoku. Znana również jako marmurowa świątynia jest jedną z najpiękniejszych świątyń Bangkoku i ważną atrakcją turystyczną. Jest wybitnym przykładem ozdobnego stylu architektonicznego, charakteryzującym się wysokimi szczytami, wystającymi dachami oraz wyszukanymi zwieńczeniami.

Budowę świątyni rozpoczęto w 1899 z inicjatywy króla Chulalongkorn po wybudowaniu jego pałacu w pobliżu. Nazwa świątyni w dosłownym tłumaczeniu brzmi: Świątynia piątego Króla leżąca blisko Pałacu Dusit. Zaprojektował ją Książę Naris, brat przyrodni króla. 

Świątynia została zbudowana z marmurów importowanych z Włoch, dlatego też jest powszechnie znana wśród zagranicznych turystów jako Świątynia Marmurowa. Znaczące elementy architektoniczne świątyni: Phra Phuttha Chinnarat to brązowa replika oryginalnego posągu z okresu Sukhothai (1238–1438), który nadal znajduje się w Wat Phrasi Rattana Mahathat w prowincji Phitsanulok. Kaplica jest w całości ozdobiona marmurami. Ma kształt pięciowarstwowego kwadratu. Dach jest żółty i ma kształt łuku. Kaplica Sor Por została zbudowana przez królową Saovabhę Phongsri jako biblioteka gromadząca pisma buddyjskie. Obecnie znajduje się tam posąg buddysty Norasingha i inne ważne posągi. Wieża studzienna jest wysoką wieżą ozdobioną marmurami.

Budowla posiada filary z karraryjskiego marmuru, marmurowy dziedziniec oraz dwa wielkie singha (lwy) strzegące wejścia do głównego budynku świątyni. Wnętrza ozdobiono malowanymi i złoconymi belkami oraz malowidłami ściennymi, które przedstawiają ważne stupy z całego kraju. Krużganki wokół głównego budynku mieszczą 52 wizerunki Buddy w różnych pozach umieszczono na balkonie z tyłu kaplicy. To książę Damrong Rajanubhab zebrał te posągi przywiezione z miast, które odwiedził, a także z zagranicy. Pawilon Som Dej ma cztery oblicza, z zapierającymi dech w piersiach dekoracjami i misternymi wzorami. Sala Tronowa Święceń jest siedzibą króla Ramy V, gdy został wyświęcony w 2416 r. p.n.e.  Sala Song Tham Thorne została zbudowana przez królową Saovabhę Phongsri na cześć następcy tronu, księcia Vajirunhisa. 

Budynki widma: Kuroshio Inn - opowieść urbexowa

Kuroshio Inn to stare i bardzo znane japońskie haikyo. Zdjęcia tego klasycznego miejsca regularnie pojawiają się na Instagramie i blogach haikyo. To miejsce z pewnością oferuje połączenie wspaniałego naturalnego rozkładu i zabytkowego uroku.

Kuroshio (黒潮) oznacza „czarny przypływ”. Ten przydomek odnosi się do prądu płynącego wzdłuż południowego wybrzeża Japonii. Prąd ten rozchodzi się od Prądu Północnorównikowego, który płynie na południe. Prąd przepływa przez Tajwan i Morze Wschodniochińskie, a następnie na północ, do Japonii. Woda ma niebieskawo-czarny kolor, ze względu na niewielką ilość planktonu. Ta przejrzysta i ciemna barwa zyskała nazwę „czarny przypływ”.

Goście zazwyczaj fotografują tylko jeden pokój w Kurshio Inn, i nie bez powodu. Hol charakteryzuje się pięknym połączeniem rozkładu i kolorowego wystroju z lat 70. Na suficie wisi wiele kiczowatych lamp w kolorze pomarańczowym i żółtym. Z biegiem lat zsunęły się one w dół i teraz są podwieszone na różnej wysokości. Skórzane fotele mają dopełniający turkusowy kolor. Z gnijącego sufitu zwisają niepewnie dwa żyrandole.

Zajazd Kuroshio położony na szczycie wzgórza. Z najbliższej drogi dojazdowej hotel nie jest widoczny.  Hotel znajduje się wysoko nad tobą a stare drogi zasłonięte są gęstą roślinnością. Droga jest wyboista i pełna dziur, a las wypełniają odgłosy dzikiej przyrody.

Dotarliśmy do Kuroshio Inn tuż przed zachodem słońca i energicznie ruszyliśmy pod górę, by złapać ostatnią godzinę dziennego światła. Wieczorny wiatr dawał przyjemne orzeźwienie po wyjątkowo upalnym dniu zwiedzania.

Kiedy dotarliśmy na szczyt, wygląd zewnętrzny nie napawał nas optymizmem. Ponura fasada to typowy dla lat 70. przerost formy nad funkcjonalnością. W większości pokoje są puste, poza sporadycznie zniszczonym futonem lub stołem.

Kuroshio Inn można łatwo przeoczyć. Okolica jest fantastyczna: położony w pięknym lesie pełnym jeleni i dzikich świń, zaledwie kilka metrów od Oceanu Spokojnego, trudno dać się skusić temu brzydkiemu i nudnemu staremu hotelowi.

Ale w środku znajdowało się prawdopodobnie najbardziej magiczne pomieszczenie, jakie kiedykolwiek znalazłem w haikyo: pomieszczenie przypominające restaurację i bar, z kolorowymi sofami, krzesłami i światłami, skąpane w cudownym popołudniowym świetle.