Grobowce przodków cesarza dynastii Ming

Wśród chińskich grobowców cesarskich, grobowce dynastii Ming są najkompletniejsze. Pierwsze grobowce dynastii Ming tzw. „Grobowce Mingzu” zbudowano za panowania pierwszego cesarza Zhu Yuanzhang w latach 1368 - 1398. Zhu Yuanzhang pochodził z biednej rodziny. Z powodu ubóstwa kiedyś jako mnich poświęcił się dla lokalnej świątynii. Później wziął udział w powstaniu rolników (1271 - 1368 naszej ery) przeciwko dynastii Yuan. Dzięki jego odwadze i mądrości stał się przywódcą wojska rolniczego. W 1368 r. objął stanowisko cesarza i zjednoczył Chiny.

Po objęciu stanowiska cesarza Zhu Yuanzhang kazał zbudować grobowce dla swoich przodków, czyli dziadka i pradziadka, oraz ojca pradziadka, w których zachowano ubrania i czapki zmarłych.

Grobowce Mingzu znajdują się w starożytnym mieście Sizhou w XuYi przy jeziorze Hongze, na wschodzie Chin. Na budowę ich poświęcono 28 lat. Jak napisano w księdze historycznej, naokoło grobowców wybudowano trzy mury, trzy mosty, ponad tysiąc pokojów i pawilonów. Teraz tylko święta droga wiedzie do grobowców, która ma długość 250 metrów. Przód tej drogi jest bramą grobowców, a tył nazywa się Pałacem Xuan, pod którym właśnie leży podziemny pałac. Na świętej drodze stoi 21 par posągów, każdy posąg waży kilka ton, jest wysoki i poważny.

W 1680 roku, z powodu ogromnej powodzi, grobowce Mingzu utonęły w jeziorze Hongze i od tamtej chwili stały się „podwodnym pałacem”. Dopiero w 1963 roku, kiedy z powodu suszy w tym jeziorze poziom wody zmniejszył się, można było zobaczyć grobowce. Posągi (także mityczne takie jak qinlin, lew, koń oraz generałowie i eunuchowie) pojawiły się nad wodą. Ich wysokość wynosi ponad 3 metry, a waga do 10 ton. Zdaniem archeologów, podziemny pałac utrzymał oryginalny styl i zachowane są w nim bardzo drogocenne przedmioty.

Dzisiaj grobowce te nadal leżą w małym jeziorze. Patrząc na wodę, można zobaczyć kamienną bramę tych grobowców. Może wydaje się to bardzo dziwne, ale woda w tym jeziorze nigdy nie została wypompowana. Eksperci uważają, że dzięki przebywaniu w wodzie grobowce te mogły się tak dobrze zachować.

Po 1963 roku, w 1993 r. i 2001 r. ponownie doszło do wielkiej suszy. Szczególnie w 2001 roku mury naokoło grobowców pojawiły się nad wodą o głębokości 1178 metrów. Starożytne miasto Sizhou, gdzie leżą grobowce Mingzu, było kiedyś bardzo bogate, można to stwierdzić ze skali budowy. W 1680 roku, miasteczko Sizhou nie zostało całkowicie zniszczone. Później jednak powoli zaczęło zapadać się pod ziemię. Jednak kiedy woda spływa pod ziemię miasteczko Sizhou można zobaczyć.

W późniejszym czasie, z powodu wybuchu wulkanu we Włoszech, miasto Pangbei zostało pogrzebane pod ziemią, jego odkrycie zadziwiło cały świat. Sizhou i Pangbei mają podobne cechy, dlatego starożytne Sizhou jest uważane za „chińskie Pangbei”.

Tanjung Simpang Mengayau

Ten imponujący przylądek znajduje się na najbardziej wysuniętym na północ krańcu Borneo – trzeciej co do wielkości wyspy świata, ustępującej jedynie Grenlandii i Nowej Gwinei. Położony jest na półwyspie Kudat, w stanie Sabah w Malezji, w odległości około trzech i pół godziny jazdy (lub 215 kilometrów) od miasta Kota Kinabalu.

Oryginalna nazwa Tanjung Sampang Mangazou pochodzi z języka ludu Rungus, grupy etnicznej zamieszkującej głównie dystrykt Kudat. Słowa Tanjung (przylądek), Sampang (jedność) i Mangazou (bitwa) odnoszą się do tego miejsca, w którym miała miejsce bitwa, kiedy etniczni Rungus bronili swojego terytorium przed atakami piratów. Legenda głosi, że miejsce to służyło jako lądowisko dla piratów.

Zatem nazwa Simpang Mengayau oznacza „miejsce, gdzie wody się łączą i zatrzymują” – to właśnie tutaj wody Morza Południowochińskiego spotykają się z wodami Morza Sulu, napływającymi ze wschodu. 

Zachody słońca i widok pełni księżyca są tu wprost zachwycające. Latarnia morska na wyspie Pulau Kalampunian przypomina o zdradliwym wybrzeżu i dawnych katastrofach morskich. Po lewej stronie rozciąga się piękna plaża Pantai Kalampunian, wyróżniająca się długim pasem białego piasku i urzekającą, lazurową wodą.

Na miejsce można dotrzeć taksówką, własnym samochodem lub za pośrednictwem biura podróży. Pojazdy z napędem na cztery koła oraz samochody osobowe posiadające odpowiednie zezwolenia stacjonują w pobliżu indyjskiej restauracji, naprzeciwko przychodni zdrowia w Kampung Air. 

Pojazdy z napędem na cztery koła mogą zabrać od 7 do 8 pasażerów w cenie 20,00–25,00 RM za osobę (w obie strony), natomiast samochody osobowe mieszczą do 4 pasażerów, a koszt przejazdu w obie strony do Simpang Mengayau wynosi 240,00 RM.

Kangakue

Kangakue (勧学会) było spotkaniem buddyjskim, podczas którego nauczano, nenbutsu (buddyjskie inwokacje) i tworzono poematy w stylu chińskim na temat „Hokekyo” (Sutry Lotosu). 

Spotkanie odbywało się uczonych Kidendo (studium historii) w Daigakuryo (Biurze Edukacji) oraz kapłanów świątyni Enryaku-ji na górze Hiei, 15 marca (według starego kalendarza księżycowego) lub 15 września (według starego kalendarza księżycowego) u zachodnich podnóży góry Hiei lub w świątyniach w Heian-kyo i wokół niego, w połowie lub pod koniec okresu Heian.

Fakty historyczne

Pierwotnie Daigakuryo w Japonii było systemem wzorowanym na Kokushikan (chińskim systemie edukacyjnym) z dynastii Tang. Jednak uczeni konfucjańscy, którzy byli głównymi zarządcami Kokushikan, byli zdecydowanie antybuddystyczni, ponieważ golenie włosów odziedziczonych po rodzicach, zamykanie się w świątyni i opuszczanie rodziców było sprzeczne z zasadą „ko” (służenia rodzicom), cytowaną w „Kokyo” (Księdze synowskiej czci). Z powodu Daigakuryo w Japonii, wprowadzonego bezpośrednio przez ten system, zastąpiło ono Myogyodo, które stawiało konfucjanizm jako główną ideę i eliminowało wszelkie ślady buddyzmu. Jednak w Japonii, pomimo konfliktów, buddyzm i shinto, które były tradycyjnymi religiami, współistniały, co obniżało pogląd ludzi na buddyzm, sprzeciwiając się konfucjanizmowi, mimo że przyjęli nauki konfucjanizmu. Z tego powodu, jako filozofia rządzenia narodem, idee konfucjanizmu i buddyzmu (ochrona narodu) współistniały. Co więcej, gdy wkroczyło to w IX wiek, pozycja Myogyodo została obniżona, a Kidendo, które zajmowało się oficjalną historią i poezją w stylu chińskim (oni również uczyli się konfucjanizmu, ale jego udział nie był zbyt wysoki), zyskało popularność. 

Ponadto, gdy Kokufu Bunka (oryginalna japońska kultura narodowa) zyskało popularność wraz ze zniesieniem Kento-shi (japońskiego posła do dynastii Tang), trend czczenia buddyzmu zaczął się rozprzestrzeniać, głównie w społeczeństwie arystokratycznym, silnie interesując nauczycieli i uczniów Daigakuryo buddyzmem ezoterycznym i sektą Jodo (Czystej Krainy), sektą, która powstawała w tym czasie, gdy byli z dala od swoich klas. W opozycji do tego, krytyka buddyzmu z punktu widzenia konfucjanizmu, widoczna częściowo w dziele Daigakuryo z VIII wieku, a wciąż obecna w źródłach historycznych, takich jak „Keikokushu” (Zbiór dotyczący zarządzania krajem), została całkowicie przyćmiona.

Pierwszy okres Kangakue

Spotkanie uważane za pierwsze Kangakue odbyło się w świątyni Getsurin-ji (zniesionej świątyni w pobliżu dzisiejszej świątyni Manshu-in) u zachodniego podnóża góry Hiei lub w świątyni Shinrin-ji (zniesionej świątyni), która stała w pobliżu. 

Głównymi uczestnikami uczniów Kidendo byli Yoshishige no Yasutane, Fujiwara no Arikuni, Tachibana no Yorihira i Takashina no Moriyoshi, ale uczestnicy ze Świątyni Enryaku-ji są nieznani. Później dołączyli OE no Mochitoki i inni, a Kangakue istniało przez około 20 lat. Uczestnicy mogą zapoznać się z przebiegiem Kangakue dzięki wierszom w stylu chińskim skomponowanym przez nich samych, zapisanym w „Honcho monzui” (Antologii wierszy i prozy waka w klasycznym języku chińskim). Szczegółowe informacje na temat spotkania zostały zawarte w „Sanpo-ekotoba” (japońskim zbiorze literackim buddyjskich narracji).

Według tej samej książki, kapłani świątyni Enryaku-ji zeszli z góry wieczorem 14. dnia miesiąca, dzień przed rozpoczęciem Kangakue, aby odwiedzić świątynię, w której miało się odbyć Kangakue. Uczestnicy ze strony zwykłych ludzi, tacy jak studenci, zbierali się wcześniej na miejscu i spędzali czas na układaniu wierszy i czytaniu sutr w oczekiwaniu na wizytę kapłanów. Pierwszego dnia

Kangakue, czyli 15. dnia miesiąca, rano czytali „Hokekyo”, wieczorem wykonywali inwokację Mida (recytowali imię Buddy Amidy), a nocą pisali wiersze w stylu chińskim, podziwiając zasługi buddyzmu. Potem spędzili noc w gronie zwykłych ludzi, czytając wiersze Hakurakutena (lub Bai Letiana, który bronił buddyzmu, mimo że sam wyznawał konfucjanizm) i kapłanów, którzy czytali „Hokekyo”, po czym rozeszli się rankiem następnego dnia, 16. dnia miesiąca.

Również w „Honcho monzui” odnotowano, że w latach 979-1919 uczestnicy Kangakue planowali budowę sali Nenbutsu-do (sali do nenbutsu) jako miejsca do przeprowadzenia Kangakue. Plan utknął jednak w martwym punkcie z powodu braku funduszy, a ponieważ Yoshishige no Yasutane, który przewodził planowi, został kapłanem w 986 roku i opuścił Kangakue, ponieważ było to wydarzenie dla zwykłych ludzi, sam plan zdawał się w naturalny sposób zanikać. Ponadto, w chińskim poemacie („Seson Daion”) autorstwa Fujiwara no Arikuni oraz we wstępie do poematu Takashina no Moriyoshi, którzy obaj uczestniczyli we wznowionym pierwszym Kangakue, a także w samym pierwszym Kangakue, wyraźnie odnotowano, że Kangakue zostało zawieszone na 19 lat. Uważa się, że okres 19 lat rozpoczął się w roku 984 (rok, w którym napisano „Sanpo-ekotoba”) i trwał do roku 992, a zakończył się w latach 1003–1011 (rok śmierci Fujiwara no Arikuni, który włożył wysiłek w odrodzenie Kangakue).

Drugi okres Kangakue

Rok rozpoczęcia drugiego okresu Kangakue nie jest dokładnie znany, ale uważa się, że został on wznowiony w erze Kanko (po 1004 roku). W „Honcho monzui” odnotowano, że skoro świątynia Getsurin-ji została już zniesiona, Sadaijin (minister lewicy) Fujiwara no Michinaga ofiarował świątynię Hoko-in, świątynię założoną przez jego ojca, Fujiwara no Kaneie, jako miejsce dla Kangakue, uczestnikom, którzy mieli trudności ze znalezieniem miejsca na organizację. Uważa się, że liderami byli Fujiwara no Arikuni i Takashina no Moriyoshi, którzy byli również członkami pierwszego okresu Kangakue. Jednakże, ponieważ głównymi uczestnikami byli członkowie pierwszego okresu Kangakue, a z tego okresu Kangakue nie zachowało się prawie nic, uważa się, że został on ponownie zawieszony w krótkim czasie.

Trzeci okres Kangakue

Jednakże w latach 1028 i 1036 Kangakue zostało nagle ponownie włączone przez górę Hiei, mimo że wcześniej kapłani z góry Hiei byli zapraszani przez studentów. Zgodnie z przedmową do poematu („Honcho Zoku Monzui” (Literacka Esencja Naszego Dworu, ciąg dalszy)) autorstwa Sugawary no Sadanori (słynął on jako „starszy brat” w „Sarashin Nikki” (Dzienniku Sarashiny)), który uczestniczył w ponownym włączeniu Kangakue w świątyni Zuigan-ji, Kangakue było utrzymywane na wezwanie Keimyo, Tendai-zasu (głównego kapłana sekty Tendai) w tamtym czasie. Keimyo był bratankiem (synem starszego brata) Fujiwary no Arikuni, który był główną osobą odpowiedzialną za wznowienie drugiej ery Kangakue. W 1028 roku został mianowany Tendai-zasu i piastował to stanowisko przez cały ten rok. W rezultacie uważa się, że był spokrewniony z Kangakue w przeszłości.

Ponieważ w tym okresie popularność zyskało Mappo-shiso (wiara w „koniec świata”), Kangakue obchodzono stosunkowo długo, a niektóre wydarzenia z nim związane można potwierdzić, choć sporadycznie. Fujiwara no Tsunemichi, który w 1046 roku został Dazai gon no sochi (tymczasowym gubernatorem generalnym urzędów Dazai-fu), wraz z Kienem (młodszym bratem Sugawary no Sadanori), kapłanem świątyni Anraku-ji, zaplanował i zapoczątkował Niki (drugie) Kangakue w świątyni Anraku-ji. W dokumentach nie można rozpoznać Tsunemichiego jako uczestnika Kangakue, ale istnieje możliwość, że brał w nim udział. Ponadto w Kangakue, które odbyło się 23 kwietnia 1071 roku w świątyni Urin-in, odnotowano „Kangakue no ki”. Ponadto, podczas tego Kangakue, mówi się, że przygotowano „Hokekyo” dla Kangakue, na wniosek Fujiwara no Narisue („Choya Gunsai” (Tajne Zapisy Dworu i Kraju)). 27 kwietnia 1080 roku w świątyni Rokuharamitsu-ji odbyło się Kangakue, co uczyniło tę świątynię miejscem przyszłego Kangakue. Jednak zasada dotycząca dnia otwarcia Kangakue, który miał przypadać na 15 marca lub wrzesień, została po raz pierwszy złamana, a dzień otwarcia Kangakue był nadal opóźniany. 

Po tym wydarzeniu zachowały się zapisy, które wskazują, że Kangakue odbywało się w świątyni Rokuharamitsu-ji w latach 1088, 1111, 1112, 1116 i 1117 (ponieważ nie zachowały się żadne zapisy o jakimkolwiek zawieszeniu w latach, w których nie odnotowano obchodów Kangakue, uważa się, że Kangakue było kontynuowane również w tych latach). Nie można jednak zaprzeczyć, że treść Kangakue była stopniowo formalizowana i nawet w Kangakue z 1071 roku, które podobno było Kangakue, w którym przywrócono stare zwyczaje, wydarzenie trwało tylko pół dnia, od 14:00 do 22:00, chociaż pierwotnie miało trwać trzy dni (w rzeczywistości dwa dni) (uważa się, że wraz z postępem formalizacji, okres i treść Kangakue również uległy skróceniu). Ponadto, stosunek uczestników, którzy doświadczyli Kangakue w przeszłości, którzy byli nazywani Sendatsu, wzrósł, a ci ludzie zaczęli zajmować stanowiska takie jak Shikibu no taifu (Starszy Asystent Ministra Ministerstwa Ceremonialnego), Daigaku no kami (Dyrektor Biura Edukacji) i Monjo hakase (profesor literatury), które były stanowiskami, które były „wysoko ponad niebem” widziane z perspektywy studentów, mimo że ci Sendatsu byli wówczas studentami. Ponadto, ponieważ liczba studentów uczestniczących w Kangakue, którzy byli nazywani Ketsugakusei (結学生), zmniejszyła się, przekazywanie władzy między pokoleniami stało się trudne. Wkrótce, pewnego dnia w kwietniu 1122 r., ostatnie Kangakue odnotowane w świątyni Rokuharamitsu-ji odbyło się i od tego czasu nie znaleziono żadnych zapisów na temat Kangakue.

Wpływ

Kangakue było wydarzeniem organizowanym głównie przez członków sekty Kidendo i Tendai (świątynia Enryaku-ji). W późnym okresie Heian, w dziele „Senju-hiki” (dosłownie „zbiór tajnych zapisów”) autorstwa Fujiwara no Tamefusa, napisano, że podobny ruch narodził się wśród uczniów Myogyodo, niegdyś centrum edukacji konfucjańskiej, a tego samego dnia w świątyni Kiyomizu-dera odbyło się spotkanie buddyjskie zwane Chogo-e (Wykład Rozwijający) . Szczegóły tego spotkania nie są jednak znane.

Ponadto w okresie Kamakura i później w potężnych świątyniach zaczęto odprawiać ceremonie zwane Kangakue i Kangakuko, podczas których grupa kapłanów nauczała sutr.

(Na przykład, szczególnie sławna jest ceremonia odprawiona przez Jien, ówczesnego Tendai-zasu, w świątyni Enryaku-ji w 1195 r. Poza tym podobne wydarzenia odbywały się w świątyniach Kongobu-ji, Ninna-ji, To-ji, Daigo-ji, Horyu-ji i tak dalej.)

Jednak podczas tych wydarzeń nie można było zobaczyć uczestników ze zwykłych ludzi, co prawdopodobnie dowodzi, że miało to niewielki lub żaden związek z Kangakue w okresie Heian.

Sylwetki gejsz [zbiorcze]: siostry Nao+ z Kamishichiken

Naohiro

Z miejskich legend: Tōdaiki

Najsłynniejsza opowieść tōdaiki wiąże się z prawdziwą postacią historyczną. Hitsu no Saishō to przydomek Fujiwary no Arikuni, szlachcica z okresu Heian, żyjącego w latach 943–1011 n.e.

Dawno temu, w okresie wielkiego przepływu kultury i idei między Chinami a Japonią, minister rządu o imieniu Karu no Daijin został wysłany z misją dyplomatyczną do Chin za panowania dynastii Tang. Nigdy nie powrócił, a jego rodzina w Japonii, w tym jego młody syn, Hitsu no Saishō, nie wiedziała nawet, czy żyje, czy nie.

Wiele lat później, gdy Hitsu no Saishō był już dorosły, wyruszył do Chin, aby szukać informacji o miejscu pobytu swojego zaginionego ojca. Podróżował wzdłuż i wszerz, aż w pewnym miejscu natknął się na coś, czego nigdy wcześniej nie widział: świecznik wykonany z żywej istoty ludzkiej! 

Mężczyzna został umieszczony niczym mebel na fantazyjnym podeście, a na jego głowie umieszczono dużą świecę. Każdy centymetr jego ciała pokryty był dziwnymi tatuażami. Za pomocą jakiegoś dziwnego połączenia narkotyków i czarów, gardło mężczyzny zostało zablokowane, a zdolność mówienia została mu odebrana.

Gdy Hitsu no Saishō spojrzał ze zdumieniem na dziwne stworzenie, tōdaiki zaczął ronić łzy. Nie mogąc mówić, mężczyzna mocno wgryzł się w opuszek palca, aż zaczął krwawić. Następnie palcem napisał wiersz we krwi:

Dawno temu przyjechałem do Chin z Japonii . Noszę to samo nazwisko co ty.

Więź między ojcem a synem przekracza nawet morza i góry, które nas rozdzieliły.

Latami płakałem w tym okropnym miejscu. Każdego dnia myślę o moich rodzicach.

Przemieniłem się w ten świecznik w tej dalekiej krainie. Chcę tylko wrócić do domu.

Po przeczytaniu tego Hitsu no Saishō z przerażeniem uświadomił sobie, że tōdaiki był jego ojcem, którego szukał w Chinach!