Shwe Ba Taung

Shwe Ba, znany również jako Shwe Ba Taung lub Shwe Ba Hill, składa się z 46 świątyń ręcznie wykutych w piaskowcu w okresie od połowy XIX do połowy XX wieku. Eklektyczne style architektoniczne doprowadziły do ​​licznych spekulacji, że jaskinie mogły zostać wykute nie tylko przez birmańskich robotników, ale także przez zagranicznych darczyńców, być może przybyszów z Bliskiego Wschodu lub Afryki Północnej, ponieważ niektóre z budowli przypominają Petrę lub kościoły wykute w skale w Etiopii. Pastelowa kolorystyka świątyń to jednak styl, który zdecydowanie kojarzy się z Mjanmą, a nie z Afryką Północną czy Bliskim Wschodem.

Jedną z uderzających cech Shwe Ba Taung jest ogrom pracy włożony w stworzenie tego kompleksu świątynnego. Cały teren powstał poprzez wykopanie 5-10 metrów w ogromnej płycie piaskowca, aby stworzyć drogi, ścieżki i schody, a następnie kolejne poziome rzeźbienia, aby stworzyć w skale pomieszczenia z misternymi fasadami. Ogromna ilość pracy musiała zająć dekady, aby ją ukończyć, szczególnie misterne rzeźby Buddy i wizerunki zwierząt. 

Opłata za wstęp wynosząca 2500 kiatów (około 2 dolarów) jest warta swojej ceny, podobnie jak 25 000-40 000 kiatów, które trzeba zapłacić za taksówkę lub tuk-tuka, aby dostać się z Monywa do Shwe Ba Taung. Wizytę w Shwe Ba Taung warto połączyć z wizytą w pobliskich jaskiniach świątynnych 

Budynki widma: Obserwatorium Astronomiczne

 

W 1827 roku cesarz Mikołaj I zatwierdził utworzenie nowego obserwatorium astronomicznego. Nie byłoby tak duże jak to w Petersburgu – Obserwatorium Akademickie w Petersburgu, ale Rosyjska Akademia Nauk chciała innej lokalizacji poza miastem, która oferowałaby lepsze warunki dla astronomii.

Powołano komisję w celu poszukiwania odpowiedniej lokalizacji dla obserwatorium. Wybrane przez nich miejsce znajdowało się na szczycie góry Pułkowo, 19 kilometrów (prawie 12 mil) na południe od centrum miasta St Peterburg.

Po wybraniu lokalizacji w 1833 r. utworzono komitet naukowców, którego zadaniem było dalsze rozwijanie projektu. Przewodniczącym tej komisji był admirał A.S. Greig, który zbudował już obserwatorium w Nikołajewie.

Projekt obserwatorium powierzono rosyjskiemu architektowi Aleksandrowi Bryulłowowi. Budowę rozpoczęto w czerwcu 1835 r., a oficjalne otwarcie odbyło się w sierpniu 1839 r. pod kierunkiem astronoma Freidricha Georga Wilhelma von Struve, który był pierwszym dyrektorem.

Całkowity koszt obserwatorium do czasu jego ukończenia oszacowano na 2 100 500 rubli (około 33 milionów dolarów amerykańskich w dzisiejszych pieniądzach).

Początkowo obserwatorium składało się z głównego budynku z trzema wieżami i dwoma domami mieszkalnymi dla astronomów. Na początku obserwatorium pracowało osiem osób, a czterech astronomów współpracowało ze Struve.

Główne obszary prac podejmowanych w obserwatorium obejmowały pozycjonowanie gwiazd, parametry astronomiczne, załamanie światła w atmosferze oraz badania gwiazd podwójnych. Tworzył także dokładne katalogi gwiazd na kilka lat, między 1845 a 1930 rokiem.

Obserwatorium przeprowadziło jednak także badania geologiczne Rosji, aby pomóc w opracowaniu pomocy nawigacyjnych. Południk Pułkowo, który przechodzi przez środek głównego budynku, był używany jako podłużny punkt odniesienia na wszystkich ówczesnych mapach rosyjskich.

W 1857 roku personel obserwatorium powiększył się do 13 osób. Oprócz dyrektora był teraz wicedyrektor, starsi i współpracownicy astronomów oraz sekretarz naukowy.

Kiedy w drugiej połowie XIX wieku w Lizbonie zbudowano obserwatorium, pracujący tam pracownicy zostali przeszkoleni w Obserwatorium w Pułkowie. Nawet sam budynek w Lizbonie bazował na Obserwatorium w Pułkowie, a Struve był głównym konsultantem.

W 1884 roku założono Muzeum Obserwatorium w Pułkowie, w którym wystawiono ponad 100 instrumentów astronomicznych. Obejmowało to refraktor Merz i Mahler używany w obserwatorium; był to wówczas największy refraktor na świecie, którego średnica soczewki wynosiła 15 cali (380 mm).

W tym czasie w obserwatorium nie używano już 15-calowego obiektywu, ponieważ w 1878 roku zainstalowano nowy, mierzący 30 cali (760 mm). Przez dziesięć lat ta druga soczewka była największą soczewką refrakcyjną w Europie.

W 1894 roku Obserwatorium w Pułkowie uzyskało również astrograf, który umożliwił badaczom fotografowanie nocnego nieba, gwiazd i wydarzeń na niebie.

W 1913 roku asteroida została nazwana na cześć Obserwatorium Pułkowo, kiedy została odkryta przez Grigorija Neuimena w Obserwatorium Simeiz, oddziale Obserwatorium Pułkowo.

Na początku II wojny światowej wiele budynków zostało zniszczonych w wyniku nalotów, gdy Niemcy obrali za cel obserwatorium. Na szczęście uratowano wiele najważniejszych elementów wyposażenia, a także znaczną liczbę książek bibliotecznych.

Część pracowników obserwatorium wyruszyła na front, część ewakuowano do Obserwatorium w Taszkencie i Ałma-Aty, gdzie w 1941 roku powstał Instytut Astronomii i Fizyki.

Po wojnie podjęto decyzję o przywróceniu obserwatorium. W rezultacie Góra Pułkowo została oczyszczona i rozpoczęto budowę nowych budynków pod przewodnictwem architekta Szczuszewa, który nawiązał do zapisów archiwalnych dotyczących poprzednich projektów Bryulłowa.

W 1954 roku obserwatorium ponownie otworzyło swoje podwoje, tym razem z większą liczbą zarówno przyrządów pomiarowych, jak i specjalistów. Ponadto utworzono kilka nowych wydziałów, m.in. wydział radioastronomii.

Pełna renowacja muzeum trwała do 1967 roku, choć w tym czasie funkcjonowało. Wiele eksponatów zaginęło podczas wojny, ale współcześni zwiedzający nadal mogą zobaczyć sprzęt komputerowy, optykę teleskopów z XIX i XX wieku, zegary astronomiczne i portrety astronomów z przeszłości.

W 1990 roku Obserwatorium Pułkowo zostało uznane za część chronionego przez UNESCO miejsca znanego jako Historyczne Centrum Sankt Petersburga i powiązane grupy zabytków.

W 1998 roku dekret prezydenta zapewnił włączenie obserwatorium do Państwowego Kodeksu szczególnie cennych obiektów dziedzictwa kulturowego narodów Federacji Rosyjskiej.

W 1945 r. wokół obserwatorium utworzono strefę parku ochronnego o długości 3 km (1,8 mil), tak aby w pobliżu nie można było podejmować żadnych projektów przemysłowych ani dużych projektów mieszkaniowych.

Każda budowa, która miała miejsce, musiała zostać przeprowadzona zgodnie z Dyrekcją Obserwatorium w Pułkowie. Jednak w październiku 2016 roku nowy dyrektor Obserwatorium Pułkowo zawarł umowę na istotne prace budowlane w strefie chronionej. Kiedy wyszło na jaw, wielu sprzeciwiało się takiemu rozwojowi sytuacji i w styczniu 2017 r. Federalna Agencja Organizacji Naukowych ogłosiła, że takie zatwierdzenie jest nielegalne.

Przyszłość Obserwatorium Pułkowo jest niepewna. W momencie budowy była to doskonała lokalizacja. Jednak wraz z rozwojem Petersburga niebo wokół obserwatorium cierpi z powodu zwiększonego zanieczyszczenia światłem.

Ponadto wibracje spowodowane większym natężeniem dużego ruchu w pobliżu zakłócają delikatne odczyty podejmowane w obserwatorium.

W związku z tym, pomimo początkowego sprzeciwu, Prezydium Rosyjskiej Akademii Nauk zdecydowało, że obserwacje astronomiczne podejmowane przez Obserwatorium w Pułkowie będą stopniowo przenoszone do innych obserwatoriów, które w ciągu pięciu lat miały korzystniejsze warunki astroklimatyczne.

W 2018 roku obserwatorium zatrudniało 282 osoby. Obserwatorium jest otwarte dla publiczności i prowadzi wycieczki i pogadanki. Szacuje się, że rocznie odwiedza je około 15 000 osób.

Poniższe zdjęcia przedstawiają opuszczone pawilony na terenie Obserwatorium Pułkowo. Przy jednym z tych pawilonów znajduje się również niedokończony teleskop.

Nie wiadomo, dlaczego pawilony zostały opuszczone, ale w związku z powolnym odbieraniem mu prac obserwatorium w miarę dalszego rozwoju Petersburga, pawilony te wydają się smutnym przeczuciem tego, co ma nadejść.

Watercube Waterpark

W lipcu 2003 roku projekt Water Cube został wybrany spośród 10 propozycji w międzynarodowym konkursie architektonicznym na projekt centrum wodnego. Water Cube został specjalnie zaprojektowany i zbudowany przez konsorcjum składające się z PTW Architects (australijskiej firmy architektonicznej), międzynarodowej grupy inżynieryjnej Arup, CSCEC (China State Construction Engineering Corporation) i CCDI (China Construction Design International) z Szanghaju.

Projekt Water Cube został zainicjowany przez wysiłek zespołowy: chińscy partnerzy uznali, że kwadrat jest bardziej symboliczny dla chińskiej kultury i jej związku ze stadionem Bird's Nest, podczas gdy partnerzy z Sydney wpadli na pomysł pokrycia „sześcianu” bąbelkami symbolizującymi wodę. Kontekstowo, Cube symbolizuje Ziemię, podczas gdy koło (reprezentowane przez eliptyczny stadion) przedstawia niebo, powszechny motyw w starożytnej sztuce chińskiej. 

Składający się ze stalowej ramy przestrzennej, jest to największa na świecie konstrukcja pokryta ETFE z ponad 100 000 m2 poduszek ETFE, których całkowita grubość wynosi zaledwie 0,2 mm (1/125 cala). Okładzina ETFE, dostarczona i zainstalowana przez firmę Vector Foiltec, pozwala na większą penetrację światła i ciepła niż tradycyjne szkło, co skutkuje 30% spadkiem kosztów energii. Wybór ten został dokonany z uwagi na cel Pekinu, jakim było zaprezentowanie w pełni „zielonych” Igrzysk Olimpijskich, z zerowym wzrostem netto całkowitej emisji dwutlenku węgla. Podobnie obiekt został zaprojektowany tak, aby „wychwytywać i poddawać recyklingowi 80% wody spadającej na dach lub traconej z basenów”. 

Zewnętrzna ściana oparta jest na strukturze Weaire’a–Phelana, strukturze opracowanej na podstawie naturalnego wzoru bąbelków w pianie mydlanej. W prawdziwej strukturze Weaire’a–Phelana krawędź każdej komórki jest zakrzywiona, aby zachować kąty 109,5 stopnia przy każdym wierzchołku (spełniając zasady Plateau), ale oczywiście jako strukturalny system nośny każda belka musiała być prosta, aby lepiej opierać się ściskaniu osiowemu. Złożony wzór Weaire’a–Phelana został opracowany poprzez przecinanie bąbelków w pianie mydlanej, co skutkowało bardziej nieregularnymi, organicznymi wzorami niż struktury bąbelków piankowych zaproponowane wcześniej przez naukowca Kelvina. Wykorzystując geometrię Weaire’a–Phelana, zewnętrzna okładzina Water Cube jest wykonana z 4000 bąbelków ETFE, z których niektóre mają 9,14 metra (30 stóp) szerokości, z siedmioma różnymi rozmiarami na dach i 15 na ściany. 

Podczas igrzysk konstrukcja miała pojemność 17 000. Ma również całkowitą powierzchnię lądu 65 000 metrów kwadratowych i zajmuje łącznie 32 000 m2 (7,9 akrów). Mimo że nazywa się Wodną Kostką, centrum wodne jest w rzeczywistości prostokątnym pudełkiem (prostopadłościanem) o wymiarach 178 metrów (584 stóp) kwadratowych i 31 metrów (102 stóp) wysokości. Popularność budynku doprowadziła do powstania wielu jego kopii w całych Chinach. Na przykład w pobliżu terminalu promowego w Makau znajduje się wierna kopia fasady – Casino Oceanus autorstwa Paula Steelmana.

Alishan National Forest

Świeże, chłodne powietrze i górskie krajobrazy Alishan przyciągają turystów od czasu japońskiej okupacji Tajwanu (1895–1945). Jednak ta maleńka osada i jej słynna wąskotorowa kolejka łącząca ją z równinami powstały z zupełnie innego powodu – aby umożliwić eksploatację spektakularnych, prastarych lasów tego regionu. Wiele tysiącletnich czerwonych i żółtych cyprysów z Alishan zostało wyciętych, aby uzyskać drewno budowlane, a niektóre z najlepszych gatunków drewna wykorzystano do odbudowy najsłynniejszych japońskich świątyń.

Turyści zazwyczaj skupiają się na 1400-hektarowym (3460 akrach / 5,4 mili kwadratowej) obszarze rekreacyjnym Alishan National Forest Recreation Area, i nie bez powodu: to doskonałe miejsce dla osób, które nie przepadają za spędzaniem czasu na świeżym powietrzu, ale pragną rozkoszować się zapierającymi dech w piersiach widokami i majestatycznymi lasami, korzystając z sieci bezpiecznych, wyraźnie oznakowanych szlaków. Najpopularniejsza część tego leśnego obszaru rekreacyjnego leży na wysokości około 2200 m (7218 stóp) nad poziomem morza.

Alishan National Scenic Area jest znacznie większy niż leśny obszar rekreacyjny i obejmuje strefy uprawy herbaty, wioski rdzennych mieszkańców oraz leśny kurort. To niezwykle satysfakcjonujący region, ale aby znaleźć najcichsze i najbardziej dziewicze zakątki tego przepięknego zakątka świata, potrzebny jest doświadczony przewodnik.

Do okolic Alishan można łatwo dotrzeć drogą lądową lub koleją, ale żadna wizyta nie jest kompletna bez pieszego zanurzenia się w lasach i gajach bambusowych oraz wędrówki na jeden z grzbietów, aby podziwiać panoramiczne widoki. 

Ze względu na brak przemysłu (poza produkcją herbaty i uprawą bambusa) i niewielką liczbę mieszkańców, Narodowy Obszar Krajobrazowy Alishan to prawdziwy skarb ekologiczny. W wiosce Lijia i jej okolicach żyje 25 z 56 gatunków świetlików występujących na Tajwanie; najlepiej je obserwować od kwietnia do grudnia. Ptaki z Tajwanu są już dobrze znane miłośnikom ptaków na całym świecie, a Alishan jest domem dla wielu fascynujących gatunków, w tym czerwończyka szarego (Dendrocitta formosae). Rozległy, naturalny las liściasty w pobliżu wioski Guanghua jest uważany za najlepsze miejsce na Tajwanie do obserwacji kuropatwy tajwańskiej (Arborophila crudigularis), trudno dostępnego ptaka endemicznego.

Park Narodowy Tanjung Puting

Choć większość atrakcji Indonezji, takich jak Bali czy Komodo, cieszy się światową sławą, jednemu z najciekawszych miejsc w kraju udaje się pozostać niezauważonym.

Park Narodowy Tanjung Puting to największy chroniony obszar lasów bagiennych w południowo-wschodniej Azji, słynący z żyjących na jego terenie orangutanów i nosacza sundajskiego, będącego gatunkiem endemicznym wyspy Borneo. O wyjątkowości Tanjung Puting świadczy różnorodność jego poszczególnych ekosystemów; od bagnisk, torfowisk i lasów namorzynowych po wrzosowiskowe, wilgotne tropikalne lasy „kerangas”. Chronione obszary parkowe są także schronieniem dla setek równie wyjątkowych gatunków zwierząt: ssaków naczelnych, ptaków, gadów i ryb. Dość wymienić gibony, makaki, langury, dzioborożce, czaple, rzadkie bociany garbate i zagrożone arowany azjatyckie, a także cywety, niedźwiedzie malajskie, pantery mgliste czy rozmaite jeleniowate, krokodyle, dziesiątki żab i węży oraz motyli.

Niepowtarzalną okazję poznania bogactwa cudu natury, jakim jest niewątpliwie Tanjung Puting, daje rejs rzeczny na pokładzie tradycyjnej, w razie potrzeby sypialnej, łodzi klotok. Przemierzając park w poszukiwaniu orangutanów nie sposób na trasie wycieczki pominąć Camp Leakey – najsłynniejszego tutaj centrum rehabilitacji tych wspaniałych zwierząt i ośrodka badawczego nazwanego na cześć legendy paleoantropologii Luisa Leakeya, promotora działań słynnych badaczek małp – Jane Goodall i Diane Fossey, czy wreszcie założycielki Camp Leakey i fundacji ratującej orangutany – Birute Galdikas.

Zwiedzanie parku to niewątpliwie jedno z najbardziej satysfakcjonujących i relaksujących przeżyć w Indonezji. Wycieczki odbywają się na dużej łodzi Kelotok, która powoli płynie przez rzekę w kolorze herbaty. Zatrzymują się przy kilku platformach do karmienia, gdzie uratowane orangutany zajadają się swoją codzienną przekąską w postaci banana.