Sylwetki gejsz: Katsune z Kamishichiken

Budynki widma: Kompleks świątynny Maluti

Z pierwotnych 108 w wiosce Maluti niedaleko Shikaripara w indyjskim stanie Jharkhand znajdują się 72 wspaniałe starożytne świątynie. Świątynie te znane są jako świątynie Maluti i zostały zbudowane przez królów z dynastii Baj Basanta. Są one rozmieszczone w czterech skupiskach należących do Madhayam Bari, Rajbari i Sikir Bari, a ostatnie do Chhai Taraf.

Według Indian Trust for Rural Heritage and Development budowę świątyń rozpoczęto w XVII wieku i trwało to do XIX stulecia. Pozostałe 36 świątyń zostało z czasem zniszczonych, a pozostałe 72, które przetrwały, zostały opuszczone i nie są utrzymywane. Oprócz nich zbudowano nowe świątynie poświęcone bogini Maulikszy, od której wzięła się nazwa wsi.

Z XVII w. wiele świątyń Maluti było poświęconych różnym hinduskim bogom, takim jak Śiwa, Kryszna, Wisznu, Parvati, Durga, Kali i Lakszmi. Większość z nich zbudowana jest w stylu architektury z czterema nachylonymi dachami, znanej również jako char-challa. Styl ten był nietypowy dla tego obszaru i mówi się, że licznymi unikalnymi projektami świątyń zajmowali się wyspecjalizowani rzemieślnicy z Bengalu. Prawie wszystkie mają skomplikowane rzeźby, z których każda opowiada inną historię niż mitologia hinduska. Na przykład w świątyniach skupiskowych Madhyam znajduje się scena pomiędzy Ramą i Rawaną, która jest różnie wyrzeźbiona w kilku okolicznych świątyniach. Jest to grupa historii z Ramajany, w tym Rama, Sita, Hanuman i nie tylko.

Największą z gromad jest połączona grupa Rajbari i Sikir Bari, wypełniona kilkoma świątyniami o różnej wielkości i kształcie. Sikir Bari jest również wyrzeźbiony ze scenami z Ramajany, a najbardziej imponującą konstrukcją jest sześciokątna Rasmancha bez dachu.

Gromada Chhai Taraf jest wypełniona świątyniami wykonanymi w stylu char-challa i ma niesamowite rzeźby z terakoty. Wiele świątyń poświęconych jest bogu Śiwie, a kilka bogini Kali. Inną ważną świątynią jest świątynia żony Śiwy, Devi lub Parvati. Rzeźba Durgi z dziećmi to także standardowy panel znajdujący się w łukach budowli.

Oprócz Ramajany znajduje się tu wiele świątyń z wyrzeźbionymi scenami z Mahabharaty, a także scenami na polu bitwy i rzeźbami boga Kryszny. Niektóre z nich mają inskrypcje napisane w sanskrycie, prakrycie i bengalskim, datowane na epokę Shaka, które mówią o budynku i historii politycznej tamtego okresu.

Te wspaniałe budowle są symbolami wioski, ale także ich największym zmartwieniem, ponieważ ludzie są rozgniewani złym zarządzaniem starymi budynkami. Organizacja SHE (Save Heritage and Environment) planowała ochronę pozostałych świątyń. Przeprowadzono badania mające na celu przygotowanie planów renowacji obiektów.

W przygotowania te zaangażowanych jest wiele innych organizacji, takich jak Global Heritage Fund i Indian Trust for Rural and Heritage Development. Wieś wraz ze świątyniami została włączona do dwunastu znikających obiektów dziedzictwa kulturowego na świecie, aby zwiększyć świadomość na temat sytuacji. Jest to bardzo delikatny obszar i ostateczny plan, zanim cokolwiek się zacznie, musi zostać bardzo dokładnie określony.

Osoby, które odwiedzają to miejsce, udają się do hoteli w okolicznych miastach, ponieważ we wsi nie ma tego rodzaju zakwaterowania. Najbliższa stacja kolejowa kompleksu to Rampurhat w Birbhum. Miejsce jest spokojne, a dzięki świątyniom ma wyjątkową energię. Natura obejmuje niektóre z nich, a wyglądają jeszcze bardziej oszałamiająco. Stały się znane w 1979 roku, kiedy nagłośnił je dyrektor archeologii w Bihar AK Sinha. Może w przyszłości, zostaną przywrócone do dawnej świetności.

Budynki widma: Szpital Changi

Zbudowany przez rząd brytyjski w 1935 roku jako dodatek do innych obiektów wojskowych, takich jak zbrojownie i koszary, ten dawny szpital po cichu spoczywa w Changi w Singapurze. Szpital został zbudowany na obszarze, który niegdyś służył jako baza wojskowa przeznaczona do obrony wschodniego krańca (obszarów przybrzeżnych) Cieśniny Johor.

W okresie, w którym szpital ten został oddany do użytku, nosił nazwę RAF Hospital Changi. Królewscy Inżynierowie w koszarach Kitchener, Królewska Artyleria w koszarach Roberts (obecnie przebudowana na hotel Fairy Point) i Gordon Highlanders w obozie Selarang czerpali korzyści z korzystania z tego szpitala. To właśnie bliskość szpitala umożliwiła to wszystko.

Podczas gdy Singapur znajdował się pod okupacją japońską, szpital funkcjonował jako szpital wojskowy, skupiając się na leczeniu rannego japońskiego personelu wojskowego. Jednak szpital Changi w tym okresie służył także jako obóz jeniecki, którym zajmował się rażąco okrutny i potężny Kempeitai (japońska żandarmeria wojskowa, która również pełniła rolę tajnej policji).

Mimo że nie ma większych dowodów na poparcie tego twierdzenia, rzekomo część tego kampusu służyła jako ośrodek tortur. Według plotek był jeden szczególny mały pokój z wąskimi oknami. Wewnątrz tego pokoju znajdowały się grube łańcuchy zawieszone na ścianach i dwa betonowe króćce na podłodze, które uważano za rodzaj narzędzia tortur.

Obiekty, które później uznano za niewystarczające i szpital Changi został tymczasowo przeniesiony do koszar Roberts. Po zakończeniu drugiej wojny światowej szpital został przeniesiony z powrotem do pierwotnej siedziby, chociaż ustalenia z wojskiem trwały aż do uzyskania przez Singapur niepodległości w sierpniu 1965 roku.

Od tego momentu Brytyjczycy zaczęli stopniowo wycofywać swoją obecność wojskową z Singapuru w bezpośredniej korelacji z polityką Wschodu Suezu. W 1971 roku nazwę szpitala zmieniono na Szpital ANZUK. Zaledwie cztery lata później, w 1975 roku, szpital ANZUK został rozwiązany i przemianowany na Brytyjski Szpital Wojskowy.

To właśnie w grudniu tego samego roku Brytyjczycy ostatecznie wycofali ostatniego ze swoich żołnierzy, a szpital został oficjalnie przekazany Siłom Zbrojnym Singapuru. Naturalnie uwaga szpitala została teraz przesunięta w stronę opieki medycznej nad personelem SAF i jego najbliższymi rodzinami. Z czasem szpital rozszerzył swoje usługi i był gotowy na przyjęcie ogółu społeczeństwa.

Następnie w 1976 roku szpital SAF połączył się ze szpitalem Changi Chalet. Logicznie rzecz biorąc, po raz kolejny zmieniono jego nazwę na Szpital Changi. Szpital funkcjonował w ramach tego układu do 15 grudnia 1997 r. W tym dniu szpital Changi został połączony ze szpitalem Toa Payoh, tworząc tak zwany szpital ogólny Changi.

Po tym połączeniu stare budynki szpitalne pozostały opuszczone i puste. Jednak własność szpitala była dobrze strzeżona, przynajmniej na początku, przez Singapurski Urząd ds. Ziemi (SLA), który pierwotnie miał ochroniarzy i psy stróżujące, aby chronić opuszczony szpital przed wandalami.

Przejdźmy szybko do XXI wieku, kiedy w 2006 roku SLA wystawiła cały teren na wynajem komercyjny. Kupiła go firma Bestway Properties, która obiecała budowę luksusowego spa-ośrodka. Obietnica nigdy nie została dotrzymana, a majątek został zwrócony SLA.

Z czasem legenda o sali tortur rozeszła się i szpital uznano za jedno z najbardziej nawiedzonych miejsc w Singapurze. Co zrozumiałe, duchy wyjące na korytarzach i poza nimi należą do ofiar japońskiej okupacji.

Z historii nie wykluczone są duchy wszystkich bezdomnych i duchy tych, którzy zmarli w szpitalu. Wśród pozostałych nawiedzonych budynków znajdujących się na tym kampusie znajduje się stara kostnica, która jest obecnie zburzona, sala operacyjna oraz budynek starego szpitala z wypadkami i nagłymi wypadkami (A&E).

Historie o duchach uczyniły ten szpital tak sławnym, że nawet mockument (lub dokumentacja) o nazwie Nawiedzone Changi powstał jako forma rozrywki, którą mogli cieszyć się miejscowi ludzie. Azyl ma nawet własną stronę na Facebooku.

Juren

Juren (舉人; dosł. „polecany człowiek”) był rangą, jaką otrzymywali ludzie, którzy zdali egzamin xiangshi (鄉試) w systemie egzaminacyjnym w cesarskich Chinach.Xiangshi jest również znany w języku angielskim jako egzamin prowincjonalny. Był to stopień wyższy od stopnia shengyuan, ale niższy od stopnia jinshi, który był najwyższym stopniem.

Aby uzyskać rangę juren, kandydaci, którzy musieli już posiadać rangę shengyuan, musieli zdać prowincjonalny egzamin kwalifikacyjny, odbywający się co trzy lata w stolicy prowincji. Drugą, mniej powszechną drogą do uzyskania rangi juren było nabycie urzędu. 

Osoby posiadające rangę juren zyskiwały status szlachecki i korzystały z przywilejów społecznych, politycznych i ekonomicznych. 

Tytuł juren nadawano również w ramach systemu egzaminów wojskowych w cesarskich Chinach. 

Historia

Termin juren został po raz pierwszy użyty w czasach dynastii Han w odniesieniu do osób na szczeblu prowincji, które były rekomendowane do służby cywilnej. Osoby rekomendowane do służby cywilnej musiały zdać egzamin przed uzyskaniem oficjalnego tytułu. 

System egzaminów urzędniczych został oficjalnie ustanowiony po raz pierwszy w czasach dynastii Sui. W czasach dynastii Sui, Tang i Song, juren był używany w odniesieniu do kandydatów do egzaminu państwowego. W czasach dynastii Ming i Qing system egzaminów cywilnych dojrzał i ugruntował się. W czasie tych późniejszych dynastii juren był tytułem przyznawanym kandydatom, którzy pomyślnie zdali egzaminy prowincjonalne. Przyznawanie tytułu juren zakończyło się wraz ze zniesieniem egzaminów cywilnych w 1904 roku. 

W czasach dynastii Ming i Qing istniały dwie ścieżki uzyskania rangi juren : jedna poprzez system egzaminów cywilnych, druga poprzez zakup urzędu. 

Egzaminy

Rangę juren przyznawano kandydatom, którzy zdali prowincjonalny poziom systemu egzaminów cywilnych w dynastiach Ming i Qing. Juren, który zdał egzamin jako pierwszy, otrzymywał tytuł jieyuan (解元). Egzamin kwalifikacyjny odbywał się w każdej stolicy prowincji raz na trzy lata. Kandydaci musieli zdawać egzamin w swojej zarejestrowanej prowincji, a zdawanie egzaminu w prowincjach niezarejestrowanych było zabronione. Proces ten nazywano zhengtu (正途) lub regularną ścieżką. 

Egzaminy prowincjonalne, zwane xiangshi (鄉試), były egzaminami pisemnymi, które odbywały się w trzech etapach. Kandydaci musieli uczestniczyć we wszystkich trzech etapach egzaminu. System kwotowy na poziomie prowincji kontrolował liczbę przyznawanych tytułów juren. Uzyskanie stopnia juren poprzez ścieżkę egzaminu cywilnego było trudnym procesem, a konkurencja wyraźnie wzrosła w okresie dynastii Ming. Do 1630 r. około 49 200 kandydatów z całych Chin rywalizowało o 1279 stopni juren, a tylko 2,6% kandydatów pomyślnie uzyskało stopień. W okresie od 1800 do 1905 r. około 1500 mężczyzn w całych Chinach otrzymywało stopień juren po każdym egzaminie prowincjonalnym. 

Egzamin był otwarty dla mężczyzn ze wszystkich środowisk społeczno-ekonomicznych, pod warunkiem, że posiadali stopień shengyuan , który był stopniem bezpośrednio niższym od stopnia juren w cesarskim systemie egzaminów cywilnych w Chinach. Nie było ograniczeń co do wieku kandydata ani co do liczby podejść do egzaminu, a kandydaci nie potrzebowali referencji od urzędników, aby wziąć udział. Jednak kobiety, duchowni buddyjscy i taoistyczni oraz kupcy byli wykluczeni z udziału. Dopiero w czasach dynastii Ming synowie kupców po raz pierwszy otrzymali prawne zezwolenie na przystąpienie do egzaminu cywilnego. 

Egzamin prowincjonalny odbywał się jesienią co trzy lata. Absolwenci studiów Shengyuan musieli udać się do stolic swoich prowincji, aby zdać trzy egzaminy pisemne, które odbywały się w ciągu tygodnia. Z Pekinu, ówczesnej stolicy Chin, wysłano komisarza cesarskiego, zwanego również Wielkim Egzaminatorem, aby nadzorował egzaminy. 

Egzamin podlegał surowym zasadom, aby zapewnić jego uczciwość. Wszystkie wypracowania były najpierw przepisywane czerwonym atramentem przed oceną, aby zapobiec identyfikacji kandydatów przez egzaminatorów po ich kaligrafii i faworyzowaniu konkretnych kandydatów. Aż ośmiu egzaminatorów oceniało egzamin jednego kandydata, którego nazwisko było ukryte. Egzaminatorzy byli usuwani ze stanowiska, jeśli okazało się, że faworyzowali konkretnego kandydata podczas oceniania egzaminów. W okresie, gdy Komisarz Cesarski przebywał w prowincji, aby nadzorować egzaminy, jego rezydencja była strzeżona, aby uniemożliwić kandydatom, znajomym lub rodzinie kandydatów zbliżanie się do niego. 

Egzamin prowincjonalny odbywał się w trzech sesjach, przy czym każda sesja egzaminu odbywała się w innym dniu. Pomiędzy każdym dniem egzaminu mijały trzy dni. Proces egzaminacyjny rozpoczynał się wcześnie rano. Kandydaci gromadzili się przy bramach sali egzaminacyjnej, a kandydaci mogli wejść do sali po wywołaniu ich nazwisk. Każdy kandydat otrzymywał rolkę papieru, która wskazywała celę egzaminacyjną, w której kandydat miał się znaleźć podczas egzaminu. Sala egzaminacyjna była podzielona na długie alejki z otwartymi celami, w których kandydaci zdawali egzamin. Kiedyś w tej samej sali egzaminacyjnej mogło przebywać od dziesięciu do dwunastu tysięcy osób, od dnia do nocy. 

Program

Każda z trzech sesji egzaminu prowincjonalnego testowała kandydatów z odrębnych obszarów programu nauczania. W czasach dynastii Qing pierwsza sesja wymagała od kandydatów odpowiedzi na trzy pytania oparte na Czterech Księgach i cztery pytania dotyczące jednej z Pięciu Klasyków. Konkretny Klasyk, na który odpowiadano na cztery pytania, był wybierany przez kandydata. W drugiej sesji kandydat miał za zadanie napisać dyskusję na temat Klasyki Synowskiej Piętności. Dodatkowo kandydat miał za zadanie napisać pięć esejów na temat pisania werdyktów i spróbować jednej z następujących form pisemnych o charakterze politycznym: przemówienia do cesarza, deklaracji cesarskiej lub innej formy dekretu cesarskiego. W trzeciej sesji należało odpowiedzieć na pięć pytań esejowych dotyczących problemów związanych z Pięciu Klasykami, historią i sprawami administracyjnymi. 

Oprócz treści egzaminu, forma była ocenianym aspektem pracy kandydata. W czasach dynastii Ming i Qing wszystkie eseje kandydatów musiały mieć formę ośmioramiennego eseju, czyli formy prozy, w której ściśle przestrzegano sztywnych, równoległych stylów prozy. Kandydaci byli odrzucani za pisanie w jakiejkolwiek strukturze odbiegającej od tej ujednoliconej formy. 

Przez cały okres stosowania systemu egzaminów cywilnych wprowadzono drobne zmiany w formacie i programie egzaminów prowincjonalnych. 

W 1663 roku egzamin cesarski zakazał pisania w formie eseju ośmionożnego; jednak forma ta została przywrócona w 1668 roku.

W 1687 roku usunięto deklarację i dekret cesarski jako możliwe formy pisania dla kandydatów w drugiej sesji. 

W 1758 roku pierwszą sesję zmieniono, włączając pytanie o neokonfucjańskie księgi racjonalistyczne z czasów dynastii Song. 

W 1767 roku pierwszą sesję zmieniono tak, aby składała się tylko z trzech pytań z Czterech Ksiąg, podczas gdy dyskusja na temat Pięciu Klasyków została przeniesiona na drugą sesję. Zniesiono również pisanie werdyktów i adresatów do cesarza. Zamiast tego wprowadzono pytanie o poezję. 

W 1782 roku pytanie o poezję przeniesiono do pierwszej sesji, a pytanie o neokonfucjański racjonalizm Song do drugiej sesji. 

W 1787 roku zmieniono możliwość wyboru przez kandydata dowolnej z Pięciu Klasyków do omówienia na egzaminie, tak aby kandydaci musieli obowiązkowo odpowiedzieć na konkretną książkę z Pięciu Klasyków. W tym samym roku pytanie o neokonfucjański racjonalizm usunięto z programu. Do 1793 roku kandydaci musieli napisać eseje na temat wszystkich Pięciu Klasyków. 

Po 1793 roku program egzaminu prowincjonalnego pozostał niezmieniony. 

Nabycie urzędu

Drugą drogą do uzyskania stopnia juren było nabycie urzędu. Uzyskiwanie stopni poprzez nabycie urzędu było znane jako yitu (異途) lub nieregularna ścieżka do uzyskania stopnia. Nabycie urzędu, znane jako juanna (捐纳), było praktyką uzyskiwania stopni i urzędów poprzez nabycie, zamiast poprzez pomyślne zdanie egzaminów cywilnych. Praktyka ta została formalnie wprowadzona w czasach dynastii Ming i trwała jako powszechna praktyka w czasach dynastii Qing. Był to proces prawny i nadzorowany przez rząd. 

W czasach dynastii Qing mężczyźni mogli zostać urzędnikami, wpłacając rządowi srebrem. Dzięki zakupowi urzędu mężczyźni nie musieli spełniać żadnych wymagań kwalifikacyjnych, aby otrzymać rangę juren . Ci, którzy uzyskali stopień juren poprzez zakup urzędu, cieszyli się tymi samymi korzyściami, przywilejami i możliwościami awansu zawodowego, co ci, którzy uzyskali go poprzez egzaminy cywilne. Mężczyźni mogli zarejestrować się na egzamin wstępny na poziomie prefektury , a następnie kupić stopień juren. Powszechne było również, że posiadacze stopnia juren korzystali z zakupu urzędu, aby rozwijać swoją karierę. 

Obowiązki i przywileje

Uzyskanie stopnia juren umożliwiało posiadaczom stopni uzyskanie oficjalnych stanowisk. W dynastii Tang tylko posiadacze stopnia jinshi byli uprawnieni do zajmowania oficjalnych stanowisk. Jednakże w dynastiach Ming i Qing zdanie egzaminu prowincjonalnego i uzyskanie stopnia juren uprawniało posiadacza stopnia do uzyskania niższej roli urzędnika rządowego. We wczesnej i środkowej części dynastii Ming juren pełnili funkcję urzędników oświatowych prefektur, powiatów i departamentów. Upoważniało ich to do działania w charakterze urzędników egzaminacyjnych prowincji. Juren, którzy nie uzyskali stopnia jinshi, mogli natychmiast zostać urzędnikami oświatowymi i pełnić funkcję dyrektorów i poddyrektorów szkół prefekturalnych i powiatowych. W późnej części dynastii Ming juren byli umieszczani na stanowiskach urzędników powiatowych, a także dyrektorów i poddyrektorów szkół. Osoby mianowane urzędnikami były odpowiedzialne za pobieranie podatków od mieszkańców swojego powiatu. Ponadto, urzędnikami tymi były osoby odpowiedzialne za utrzymanie prawa, porządku oraz standardów moralnych i etycznych na podległych im terenach. Jednak pod koniec dynastii Ming i na początku dynastii Qing posiadacze stopni naukowych jinshi zaczęli wypierać posiadaczy stopni juren na wysokich stanowiskach urzędowych. 

Hierarchia chińskiego systemu egzaminów cywilnych .

Stopień juren przyniósł posiadaczom stopnia i ich rodzinom tak znaczne przywileje, że nierzadko rodziny łączyły swoje zasoby, aby wspierać obiecujące jednostki z biednych rodzin podczas procesu egzaminacyjnego. Tylko ci, którzy otrzymali stopień juren, mieli możliwość uzyskania najwyższego stopnia systemu egzaminów cywilnych, stopnia jinshi, poprzez egzamin państwowy. 

W dynastii Qing stało się wymogiem dla kandydatów stopnia jinshi, aby mieli ojca, który zdał egzamin prowincjonalny i uzyskał co najmniej stopień juren. Dodatkową korzyścią stopnia juren było to, że tytuł był przyznawany dożywotnio, w przeciwieństwie do niższego stopnia prefekturalnego shengyuan. Stopień juren nie mógł być dziedziczony. 

Oprócz możliwości uzyskania wyższych oficjalnych ról, jurenowie uzyskiwali również wyższy status społeczny. W cesarskich Chinach egzaminy i zasługi były silnie związane ze statusem społecznym, bogactwem, prestiżem i władzą polityczną. Odzwierciedla to sposób, w jaki jurenowie byli wyraźnie zwracani do laoye („Wasza Wysokość”) przez pospólstwo. Uzyskanie rangi juren przyniosło posiadaczowi stopnia przywileje społeczne, takie jak lepsze perspektywy na dobre małżeństwo. Ponadto juren dawał swojej rodzinie możliwość uzyskania lub utrzymania elitarnego statusu. Na przykład posiadacze stopnia juren byli uprawnieni do wznoszenia masztów flagowych z czerwonymi i złotymi jedwabnymi flagami w swoich rezydencjach, aby ogłosić swoje osiągnięcia. Ich rodziny były określane jako „rodziny z masztami flagowymi”, co było zaszczytem i symbolizowało wyższy status społeczny rodziny. 

Przywileje prawne, z których korzystali jurenowie, obejmowały zwolnienie ze świadczeń pracowniczych wymaganych od wszystkich pospólstwa, z wyjątkiem posiadaczy dyplomów ukończenia studiów cywilnych. Byli oni również zwolnieni ze zwykłych kodeksów karnych i kar cielesnych, a także nie mogli zostać aresztowani bez specjalnego rozkazu cesarskiego. Gospodarstwa domowe jurenów miały również przywileje ekonomiczne w lokalnej społeczności, takie jak gwarantowany minimalny poziom zatrudnienia i płacy, a także ulgi i zwolnienia podatkowe. 

Inne przywileje rangi juren obejmowały prawo do posiadania innego ubioru, powozów, strażników, służby oraz innych ceremonii pogrzebowych i grobowych niż pospólstwo. Na przykład posiadacze stopnia naukowego mieli prawo nosić togę uczonego. 

Zastosowanie wojskowe

Za panowania Wu Zetian wprowadzono system egzaminów wojskowych, który obowiązywał aż do dynastii Qing. Egzaminy wojskowe wzorowane były na systemie egzaminów cywilnych, odbywały się raz na trzy lata, a kandydaci, którzy zdali je pomyślnie, otrzymywali tytuł wojskowego juren lub wu juren (武舉人). 

Egzaminy wojskowe obejmowały różne testy sprawności fizycznej, takie jak umiejętności łucznicze, jeździeckie i posługiwanie się bronią drzewcową. Oprócz konieczności zadowalającego wykazania się przez kandydatów swoimi zdolnościami fizycznymi, egzaminy wojskowe zawierały części pisemne, które wymagały od kandydatów opanowania tekstów wojskowych lub klasycznych, takich jak Sztuka wojny Sun Tzu. 

Tylko osoby posiadające tytuł wu juren mogły uczestniczyć w metropolitalnym egzaminie wojskowym, a kandydaci, którzy zdali ten egzamin, otrzymywali tytuł wojskowego jinshi lub wu jinshi (武進士). 

Takagari

Takagari (鷹狩) to japońskie sokolnictwo, sport klasy szlacheckiej, symbol jej szlachetności, statusu i ducha wojownika.

W Japonii zapisy wskazują, że sokolnictwo w Azji kontynentalnej rozpoczęło się w IV wieku. Zgodnie z fragmentem w Nihon Shoki (720), kontynentalne sokolnictwo zostało wprowadzone przez szlachcica Baekje Sakenokimi w 359 roku za panowania cesarza Nintoku. Od samego początku centralny dwór i lokalni panowie lubili polować z sokołami, przy czym ci pierwsi próbowali zmonopolizować sokolnictwo, czasami za pomocą rozkazów zakazujących. Jednakże władza centralna, jak widać po powtarzających się rozkazach zakazujących, nie miała całkowitej kontroli nad lokalnym sokolnictwem aż do XVII wieku. W XIII wieku sokolnictwo stało się popularne wśród rosnącej klasy samurajów, a także wśród szlachty dworskiej (kuge). W tamtym czasie praktyka sokolnictwa była sposobem rozwiązywania sporów o własność ziemi wśród panów. Świątynie buddyjskie, które były również właścicielami ziemskimi, sprzeciwiały się sokolnictwu, opierając się na swojej ideologii przeciwko zabijaniu. Z drugiej strony, władcy sokolnictwa opracowali buddyjskie uzasadnienie lub uciekali się do uzasadnień shintoistycznych. W tym procesie powstało kilka szkół lub stylów sokolnictwa (ryū).

Metody sokolnictwa stosowane w Japonii pierwotnie były chińsko-koreańskie. Opierając się na chińskich tekstach i praktyce, Shinshū Yōkyō został zredagowany w 818 roku jako podręcznik sokolnictwa. Od XIII wieku szlachta pozostawiała teksty sokolnictwa jako dowód swojego autorytetu w tej dziedzinie. Ustanowienie szogunatu Ashikaga w Kyoto umożliwiło wzajemny wpływ kuge i samurajów na rozwój tego sportu. Samurajowie-sokolnicy również zaczęli pisać teksty sokolnicze w XVI wieku.

Ten sport zawsze był symbolem statusu, jako bardzo kosztowna rozrywka, wiążąca się nie tylko z rzadkością i kosztami wynędzniałych, włóczęgów, a także kosztami zakwaterowania, wychowania i szkolenia, ale także z dostępem do dużej przestrzeni oraz mnóstwem czasu i wysiłku, czego prawdopodobnie nie mogli sobie pozwolić wszyscy poza najbogatszymi przedstawicielami klas społecznych. Wraz z nadejściem epoki Tokugawa, wojny okresu Sengoku dobiegły końca, a sokolnictwo stało się jednym z głównych sposobów ujścia militarnej energii klasy samurajów, obok łucznictwa, szermierki i wyścigów konnych.

Tokugawa Ieyasu sam bardzo lubił sokolnictwo i używał go jako symbolu swojej władzy i planów dla kraju, przekształcając przemoc swojego podboju w pokojowy system praw. Zakazał tradycyjnego sokolnictwa przez kuge, którzy byli posiadaczami tej sztuki od czasu pierwszego wprowadzenia sokolnictwa. Ustanowił ograniczenia dotyczące tego, na jakie rangi stworzeń samuraj lub daimyō mógł polować, od gęsi i kaczek po cenniejsze łabędzie. Ustanowił również pewne ziemie jako takaba (鷹場), czyli pola sokolnicze; uprawianie tego sportu na wszystkich innych ziemiach było zabronione. Wiele z tych wyznaczonych ziem było ziemiami rolniczymi; chłopi byli zmuszani do dostarczania pracy do polowań, które często trwały dniami, a nawet tygodniami, i mieli zakaz ingerencji w zwierzęta będące ofiarami ich ziem, pomimo szkód, jakie gęsi i inne zwierzęta mogły wyrządzić uprawom.

Jastrzębie i inne ptaki drapieżne stawały się coraz częściej symbolami statusu, a we wczesnym okresie Edo wiele obrazów zamawiali samurajowie. Podczas gdy pierwsze wizerunki jastrzębi i orłów w Japonii pojawiły się w XIII wieku, od XIV i XV wieku, pod wpływem importowanych obrazów chińskich, pojawiły się obrazy z jastrzębiami jako głównym tematem. Wraz ze wzrostem widoczności i popularności sokolnictwa, na początku okresu Edo, coraz częściej zamawiano obrazy polowań, stad, dzikich ptaków drapieżnych, a nawet portrety ulubionych osobników. Podczas gdy zwykli ludzie nie zajmowali się sokolnictwem, ich zainteresowanie nim dało początek sztuce ukiyo-e autorstwa Hokusai, Hiroshige i Kawanabe Kyōsai.

Sokolnictwo kwitło w okresie Edo, z krótką przerwą spowodowaną przez Tokugawę Tsunayoshiego. Wraz z rewolucją Meiji monopol samurajów na sokolnictwo się skończył. Sokolnictwo zostało udostępnione społeczeństwu, ale w procesie modernizacji jego popularność osłabła. Podczas gdy Ministerstwo Dworu Cesarskiego zrzeszało byłych sokolników i starało się podtrzymywać ich tradycję, niektóre metody zanikły, a inne zostały przekazane prywatnym pasjonatom. W północno-wschodniej Japonii w tym procesie pojawiły się również orły jastrzębie, choć ich pochodzenie jest niepewne.

Po II wojnie światowej Agencja Dworu Cesarskiego zakazała handlu bezpaństwowego, a tradycję takagari podtrzymują do dziś kluby tworzone przez entuzjastów.