Japonia jest jednym z największych krajów buddyjskich, liczącym około 96 milionów wyznawców (Agencja ds. Kultury, „Shukyo Nenkan” [Roczne Statystyki Religii]). Szacuje się, że istnieje tam około 75 000 świątyń i ponad 300 000 posągów buddyjskich, więcej niż w innych krajach buddyjskich. Japonia posiada również najstarszą drewnianą świątynię na świecie, Horyu-ji, a także najstarsze pisma buddyjskie. Z drugiej strony, większość Japończyków obecnie nie wyznaje żadnej konkretnej religii ani nie ma żadnych przekonań religijnych i ma niewiele okazji, by uświadomić sobie, że jest buddystą.
Genealogia i sekty
Japoński buddyzm obejmuje wiele sekt. Ta sekcja opisuje genealogię i sekty trzynastu tradycyjnych sekt i pięćdziesięciu sześciu szkół.
W przypadku sekt innych niż trzynaście, tych, które oddzieliły się i stały się niezależne od trzynastu sekt lub innych sekt, pięćdziesięciu sześciu szkół lub innych szkół oraz stosunkowo nowych religii wywodzących się z buddyzmu, należy zapoznać się z odpowiednimi artykułami.
- Linia buddyzmu Nara (Nanto Rokushu lub Sześć Sekt Nara)
Sekta Kegon: założycielami (w Japonii) byli „Shinjo”, główną świątynią jest Świątynia Todai-ji.
Sekta Hosso: założona przez „Dosho” (jego imię można zapisać 道昭 lub 道照), główne świątynie obejmują Świątynię Kofuku-ji i Świątynię Yakushi-ji.
Sekta Ritsu: założona przez arcykapłana „Jianzhen” (po japońsku: Ganjin), główną świątynią jest Świątynia Toshodai-ji .
- Buddyzm Heian (dwie sekty Heian) i linie buddyzmu ezoterycznego:
sekta Shingon (Tomitsu): założona przez Kobo Daishi „Kukai”, główne świątynie to świątynia To-ji na górze Hachiman i świątynia Kongobu-ji na górze Koya.
Sekta Tendai (Taimitsu): zwana także sektą Hokke En, założona przez Dengyo Daishi „Saicho”, główne świątynie to świątynia Enryaku-ji na górze Hiei.
- Linia Hokke (linia Hokke buddyzmu Kamakura)
Sekta Nichirena: założona przez Rissho Daishi „Nichiren”, główne świątynie to świątynia Kuon-ji na górze Minobu.
- Linia Jodo (linia Jodo buddyzmu Kamakura)
Sekta Jodo: Założona przez Enko Daishi „Honena” (zwanego także Genku, Kurodani Shonin i Yoshimizu Shonin), główne świątynie obejmują Świątynię Chionin na górze Kacho, Świątynię Komyo-ji na górze Hokoku (miasto Nagaokakyo), znaną również jako Świątynia Awafu Komyo-ji i Świątynię Zenrin-ji na górze Kacho. Shojuraigo (miasto Kyoto).
Sekta Jodo Shinshu: Zwana także sektą Shinshu lub sektą Ikko, założona przez Kenshina Daishi „Shinran” (Shinran Shonin), główne świątynie obejmują Świątynię Hongan-ji na górze Ryukoku (Świątynia Nishi Hongan-ji ) i Mauzoleum Shinshu Honbyo (Świątynia Higashi Hongan-ji).
Sekta Yuzu Nenbutsu: Nazywana również sektą Dainenbutsu (uważana również za sektę z okresu Heian). Linia buddyjska, założona przez Shodaiishi „Ryonin”, ma świątynię Dainenbutsu-ji jako swoją główną świątynię. Sekta Ji, założona przez Shojo Daishi i Ensho Daishi „Ippen” (zwaną również Ippen Shonin lub Chishin), ma świątynię Shojoko-ji na górze Fujisawa (świątynię Yugyo-ji) jako swoją główną świątynię.
- Zen (linia buddyzmu Kamakura) i linie sekty Zen:
Sekta Soto: Założona przez Joyo Daishi „Dogen” (Dogen Zenji), jej głównymi świątyniami są Świątynia Eihei-ji na górze Kissho i Świątynia Soji-ji na górze Shogaku.
Sekta Rinzai: Założycielami (w Japonii) byli Senko Kokushi „Eisai” (Eisai Zenji), jej główne świątynie obejmują Świątynię Kennin-ji, Świątynię Enkaku-ji, Świątynię Myyoshin-ji i Świątynię Tofuku-ji. Sekta Obaku: Dawniej szkoła Obaku sekty Rinzai, założona przez Shinku Daishi i Kako Daishi „Ingen” (pochodzenie japońskiego słowa oznaczającego fasolę „ingenmame”), jej główną świątynią jest Świątynia Manpuku-ji na górze Obaku.
Okres Asuka
Według Nihonshoki buddyzm pojawił się w okresie Asuka, kiedy to w 552 r. król Seong z Baekje przysłał pozłacaną brązową figurę Buddy, sutry i inne przedmioty. Jednakże, opierając się na frazach „dwunasty dzień dziesiątego miesiąca roku tsuchinoe-uma (583), za panowania cesarza Kishishimy (Kinmei)” w „Jogu Shotoku Hoo Teisetsu” (biografii księcia Shotoku) i „dwunasty miesiąc roku tsuchinoe-uma, siódmy rok panowania cesarza Amekuni Oshiharuki Hironiwy (Kinmei)” w „Gango-ji Garan Engi” (historii początków świątyni Gango-ji ), wiele osób wydaje się myśleć, że buddyzm został wprowadzony w 538 roku. Podręczniki historyczne wskazują na ten rok (po szczegóły zapoznaj się z Oficjalnym wprowadzeniem buddyzmu).
Według Nihonshoki, wprowadzenie buddyzmu wywołało oburzenie. Kiedy cesarz Kinmei zapytał swoich dworzan o zalety i wady buddyzmu, shintoiści, tacy jak Mononobe no Okoshi i Nakatomi no Kamako, byli mu przeciwni. Z drugiej strony, Soga no Iname powiedział: „Wszyscy ludzie w krajach Zachodu wierzą w buddyzm. Jak Japończycy mogliby w niego nie wierzyć?” i nakazał mu przejście na buddyzm. Słysząc to, cesarz podarował Iname posąg Buddy, sutry i inne teksty. Iname przekształcił swoją rezydencję w świątynię i czcił posąg Buddy. Po tym wydarzeniu zaczęły się rozprzestrzeniać plagi, a Okoshi i inni, wierząc, że „ponieważ czcił obcego boga (Buddę), ściągnął na nas gniew bogów tej krainy”, podpalili świątynię i wrzucili posąg do kanału w Nanbie. Spór o zalety i wady buddyzmu kontynuowali dzieci Mononobe no Okoshi i Soga no Iname (Mononobe no Moriya i Soga no Umako) i trwał do momentu, gdy Mononobe no Moriya zginął w konflikcie dotyczącym następcy cesarza Yomei. W tej bitwie książę Umayado (później nazwany księciem Shotoku) walczył po stronie Umako. Książę Umayado modlił się do Czterech Niebiańskich Królów (shitenno) o zwycięstwo w bitwie i kazał zbudować świątynię Shitenno-ji w prowincji Settsu (dzielnica Tennoji, miasto Osaka), gdy jego modlitwy zostały wysłuchane. Umako modlił się także do różnych „tenno” i „shinno” (bóstw opiekuńczych), ślubując, że jeśli odniesie zwycięstwo, każe zbudować dla nich świątynie i rozpowszechnić trzy skarby buddyzmu, czyli „sanpo”. Z tego powodu Umako zbudował świątynię Hoko-ji (znaną również jako świątynia Asuka-dera, a po przeniesieniu do Nary nazwaną świątynią Gango-ji). Książę Umayado odegrał aktywną rolę we wprowadzeniu buddyzmu, pisząc komentarze „Sankyogisho” do trzech sutr: „Hokke-kyo” (Sutry Lotosu), „Yuimagyo” (Sutry Vimalakirtiego) i „Shomangyo” (Sutry Śrimali), a także drugi artykuł siedemnastoartykułowej Konstytucji, który stanowi: „Szczerze czcijcie trzy skarby; tymi trzema skarbami są Budda, jego prawa i kapłaństwo”. Od tego czasu buddyzm stał się narzędziem ochrony narodu, a rodzina cesarska chętnie budowała świątynie.
Cesarz Tenmu zbudował świątynię Daikandai-ji (później Daian-ji), a cesarz Jito zbudował świątynię Yakushi-ji . Ruchy te osiągnęły szczyt za panowania cesarza Shomu.
Okres Nara
Wraz z rozwojem buddyzmu w Chinach i Japonii, wprowadzono jako część prawa ritsuryo ustawę „soni-ryo”, czyli Ustawę o mnichach i mniszkach, która określała regulacje dotyczące mnichów i mniszek (a nie samego buddyzmu) . Co ciekawe, podczas gdy w Chinach kapłaństwo było prześladowane za sprzeciwianie się etyce konfucjańskiej poprzez niszczenie porządku „rodziny”, w Japonii zostało ono włączone do biurokracji poprzez „soni-ryo” i Sogo (Urząd ds. Klasztornych) oraz oficjalny system certyfikacji w ramach koncepcji „ochrony narodu” (kapłani rang takich jak „Sojo” lub „Sozu” byli urzędnikami państwowymi, czyli „sokan”, dosłownie „urzędnikami kapłańskimi”, w systemie ritsuryo). Ponadto uważa się również, że regulacje te różniły się w przypadku świątyń oficjalnych, budowanych przez naród, od świątyń prywatnych, budowanych przez szlachtę i lud. Sposób wdrożenia regulacji dotyczących tych drugich budzi kontrowersje.
W rezultacie sekty Sanron, Jojitsu, Hosso, Kusha, Ritsu i Kegon, znane jako 'Nanto Rokusho', stały się dominujące. Ponadto cesarz Shomu abdykował na rzecz cesarza Kokena i został kapłanem. Cesarz Shomu, będący pod wpływem cesarzowej Komyo, był głęboko religijny. Dlatego nakazał budowę prowincjonalnych klasztorów i żeńskich klasztorów, a także kazał wykonać posąg Buddy Wajroczany (Birushana po japońsku) w świątyni Todai-ji, prowincjonalnej świątyni w prowincji Yamato. Emerytowany cesarz Shomu został kapłanem i nawet nazywał siebie 'sługą trzech skarbów'. Wraz z ugruntowaniem się buddyzmu powstała teoria 'honji-suijaku', w której japońscy bogowie byli uważani za wcielenia Buddy. Ustalono 'honji' (prawdziwą formę Buddy) dla różnych bogów, a czasami wizerunki bogów były oparte na mnichach. Jednak wraz ze wzrostem popularności buddyzmu wzrosła liczba kapłanów ignorujących nakazy religijne, co skłoniło Jianzhen do zaproszenia go za panowania cesarza Shomu. Jianzhen utworzył „kaidan” (platformę święceń) w świątyni Todai-ji i udzielał nakazów kapłanom. Cesarz Shomu również otrzymywał nakazy od Jianzhena. Jianzhen zbudował świątynię Toshodai-ji i tam zamieszkał.
Okres Heian
Później świątynie te zaczęły angażować się w politykę. Cesarz Kanmu przeniósł stolicę do Heian-kyo, aby osłabić ich wpływy i wysłał Kukai i Saicho do Chin z japońskim wysłannikiem do dynastii Tang, aby uczyli się buddyzmu ezoterycznego. Chciał wykorzystać nowy buddyzm do przeciwstawienia się staremu buddyzmowi z Nary. Podarował górę Hiei Saicho
(sekcie Tendai), a górę Koya Kukai (sekcie Shingon) i sprawił, że zostały tam założone świątynie, aby szerzyć buddyzm ezoteryczny. W połowie okresu Heian przypadała dwutysięczna rocznica śmierci Buddy. Uważano, że po tysiącu lat „Shobo” (Prawdziwej Dharmy) i tysiącu lat „Zobo” (Imitacji Dharmy) rozpocznie się wiek Mappo (Ostatecznej Dharmy), mroczny wiek, w którym buddyzm zaniknie. W epoce Mappo nikt nie był w stanie osiągnąć oświecenia, bez względu na to, jak bardzo się starał. Kraj podupadał, serca ludzi stawały się jałowe i nie mogli oczekiwać szczęścia na tym świecie. Sytuacja ta doprowadziła do popularności Jodo-shinko (buddyzmu Czystej Krainy), który modlił się o szczęście w życiu pozagrobowym. Szlachta polegała na Buddzie Amidzie i, mając nadzieję na powitanie w raju Sukhavati, narysowała wiele „raigo-zu” (obrazów zstąpienia Buddy Amidy, by powitać umierających), a ostatecznie zbudowała świątynię Byodo-in w Uji. Świątynia Hoo-do (sala Feniksa) była kopią pałacu Buddy Amidy w Sukhavati. Jednak pod koniec okresu Heian szerzyły się niepokoje społeczne i wzrosło ryzyko powstawania dużych świątyń, które posiadały rozległe połacie ziemi i bogaciły się, przyciągając złodziei. W rezultacie zarówno kapłani, jak i świeccy chwycili za broń, stając się znanymi jako „sōhei” (mnisi-wojownicy), aby bronić się przed najeźdźcami z zewnątrz. Jednak sami soōhei, dążąc do poszerzenia swojej władzy, stopniowo przekształcili się w siły zbrojne. To użycie siły militarnej do atakowania wrogich sekt i świątyń oraz wywierania wpływu na dwór cesarski stało się kolejnym źródłem niepokojów społecznych. Ponadto zaczęły pojawiać się ufortyfikowane świątynie z kamiennymi murami i fosami na terenie obwarowań.
Okres Kamakura
W okresie Kamakura, niepokoje, które trwały od końca poprzedniego okresu, spowodowały zmianę w buddyzmie. Chociaż główny nurt buddyzmu kładł nacisk na ceremonie i naukę dla narodu i szlachty pod nazwą „ochrony narodu”, stopniowo zmienił się, aby podkreślić zbawienie zwykłych ludzi. Skupiając się na kapłanach, którzy studiowali na górze Hiei, zaplanowano popularyzację buddyzmu i ustanowiono nowe sekty. W przeciwieństwie do konwencjonalnych sekt, sekty te głosiły prostą naukę („igyo”, dosłownie „łatwy postęp”), którą mogli praktykować świeccy wierzący w ich wolnym czasie, zamiast trudnych teorii i surowych praktyk ascetycznych.
Do tych sekt należała sekta Nichirena, która nauczała, że ludzie mogą znaleźć zbawienie przez recytowanie nenbutsu (buddyjskiej inwokacji) „Nam Myoho Renge-kyo”; sekta Jodo, która nauczała, że ludzie mogą znaleźć zbawienie przez ciągłe recytowanie 'Namu Amidabutsu' (Inwokacja Imienia Buddy); sekta Jodo Shinshu (sekta Ikko), która nauczała Akuninshoki, nauki, że 'jeśli dobrzy ludzie, to znaczy czyści ludzie bez żadnego Bonno, czyli ziemskich pragnień, mogą odrodzić się w Czystej Krainie, o ileż bardziej źli ludzie, to znaczy ludzie z Bonno'; sekta Yuzu Nenbutsu , która zalecała recytowanie nenbutsu podczas tańca; i sekta Ji. W ten sposób w okresie Kamakura pojawił się potop nowych sekt . Wszystkie te sekty były tłumione przez konwencjonalne sekty, dopóki się nie ustabilizowały, ale jednocześnie przewodziły innowacjom w starych sektach religijnych. Nawet pośród całego potępienia, Nichiren z sekty Nichirena słynął ze swojego radykalizmu. Ponieważ krytykował inne sekty i twierdził, że bez recytowania pieśni Nichirena naród zostanie zrujnowany , został surowo stłumiony przez szogunat. Jednak po rozprzestrzenieniu się na lud, represje te stopniowo zanikały.
Okres Kamakura to czas, w którym samurajowie uzurpowali sobie władzę od arystokracji i stopniowo zyskiwali na sile. W tym okresie z Chin kolejno napływały dwie sekty zen: rinzai i soto. Ponieważ sekty te cieszyły się uznaniem coraz potężniejszych samurajów, w Kamakurze i innych miejscach wzniesiono wiele świątyń zen , gdzie kwitły.
Pięć głównych z nich nazywano „świątyniami Kamakura Gozan”.
Ponadto Kokan Shiren napisał „ Genko shakusho”, historię buddyzmu.
Co więcej, wśród konwencjonalnych sekt buddyjskich nasiliła się krytyka istniejącej sytuacji. Niektóre sekty, zwłaszcza sekta Ritsu i jej odgałęzienie Shingon Ritsu, były jeszcze bardziej nastawione na reformy niż nowe sekty. Na przykład nie tylko uczestniczyły w zbawieniu zwykłych ludzi poprzez pracę społeczną, ale także odrzucały zakazany przez państwo kaidan i rozpoczęły własne, oryginalne ceremonie „jukai” (przekazywania nakazów).
Okres dworów północnych i południowych do okresu Muromachi
Szogunat Kamakura upadł w 1333 roku, a od okresu Dworów Północnych i Południowych do okresu Muromachi, centrum polityki przeniosło się do Kyoto. Po upadku szogunatu Kamakura, cesarz Godaigo zainicjował Restaurację Kenmu. System Gozanu został zmieniony ze świątyń Kamakura na świątynie Kyoto, stając się Kyoto Gozan. Po tym, jak Takauji Ashikaga ustanowił rząd wojskowy w Kyoto, ustanowiono pięć świątyń sekty zen, która od dawna cieszyła się popularnością wśród samurajów, a sekta Rinzai znalazła się pod ochroną szogunatu.
Na początku okresu Muromachi sekta zen, taka jak świątynia Nanzen-ji, i stare grupy buddyjskie, takie jak świątynia Enryaku-ji, często ścierały się, co powodowało problemy polityczne dla nowego szogunatu. Ponadto Soseki Muso i jego uczeń Myoha Shunoku, którzy współpracowali z Takauji'm wysyłając statki handlowe do dynastii Yuan w celu zebrania funduszy na budowę świątyni Tenryu-ji, mieli również wpływy polityczne. Kiedy trzeci szogun, Yoshimitsu Ashikaga, otworzył handel między Japonią a dynastią Ming w Chinach, ich uczniowie pracowali jako doradcy w sprawach dyplomacji. To połączenie społeczeństwa samurajów i buddyzmu wpłynęło zarówno na kulturę arystokratyczną, jak i samurajską. To połączenie można zaobserwować w kulturze Kitayama, takiej jak świątynia Rokuon-ji (świątynia Kinkaku-ji), za rządów Yoshimitsu, oraz w kulturze Higashiyama, takiej jak świątynia Jisho-ji (świątynia Ginkaku-ji), za rządów Yoshimasa Ashikaga. Kultura okresu Muromachi była również świadkiem narodzin wielu aspektów kultury japońskiej, które przetrwały do dziś, w tym malarstwa tuszem „suibokuga”, stylu architektury rezydencjonalnej „shoin-zukuri”, japońskiej ceremonii parzenia herbaty, układania kwiatów w ikebanie i ogrodów krajobrazowych. Ponadto, aby zapewnić sobie stabilny dochód, niektóre świątynie zaczęły udzielać pożyczek, wykorzystując dochody ze swoich terytoriów i „ shidosen” (darowizn pogrzebowych) jako kapitał. Co więcej, niektórzy ludzie powierzali swoje pieniądze świątyniom, które w tym czasie były fortyfikowane, a te pieniądze również były wykorzystywane jako kapitał. Jednak czasami ludzie, którzy nie mogli udźwignąć wysokich stóp procentowych, buntowali się, domagając się umorzenia długów (tokusei ikki) i atakowali świątynie.
Sekta Soto miała wpływy w prowincjach i wśród zwykłych ludzi. Sekta Nichiren rozprzestrzeniła się wśród kupców i przedsiębiorców w Kyoto. Ponadto, Rennyo z sekty Jodo Shinshu i Nisshin z sekty Nichiren byli znanymi propagandystami tamtych czasów. Później, organizacja Honganji Kyodan, która została wskrzeszona i założona przez Rennyo z sekty Jodo Shinshu po pokonaniu przeszkód ze strony Mt. Hiei i innych, założyła potężną organizację świecką zwaną Monto, która stała się równa sengoku daimyo (japońskiemu władcy terytorialnemu), który zastąpił shugo daimyo po wojnie Onin. Ponadto, pod nazwą „sekta Ikko” (chociaż „sekta Ikko” może odnosić się również do sekt innych niż sekta Jodo Shinshu) i zjednoczeni wiarą, osłabili władzę tradycyjnego shugo daimyo. Najbardziej znane są słynne powstania (Ikko Ikki) wyznawców sekty Ikko, takie jak to w prowincji Kaga, które wywarły presję na shugo daimyo i doprowadziły do rozszerzenia autonomii (głównie w zakresie jurysdykcji i prawa do pobierania podatków). Z tego powodu daimyo sengoku, którzy liczyli na rozszerzenie swojej kontroli, zostali zmuszeni do wyboru między kompromisem a konfliktem z tymi grupami, a większość z nich wybrała kompromis.
Wśród Ikko Ikki w różnych prowincjach, świątynia Gansho-ji w Nagashimie, w prowincji Ise, walczyła z wielką zaciętością przeciwko Nobunaga Oda. Później Nobunaga wymordował mieszkańców i zniszczył świątynię. Co więcej, świątynia Ishiyama Hongan-ji, siedziba zwolenników Ikko, rozrosła się w organizację, która była silna jak rodziny sengoku daimyo. Jednak za czasów Kennyo, została uwikłana w wojnę (znaną jako „wojna Ishiyamy”), trwającą dziesięć lat (w tym zawieszenie broni) i wycofała się z Ishiyamy. Ponadto w prowincji Mikawa, gdzie zwolennicy Ikko byli szczególnie potężni, zostali stłumieni przez młodego Ieyasu Tokugawę, co spowodowało konflikt, który podzielił ruch na dwie części. Istnieje również słynna historia, że Nobunaga Oda wygłosił debatę religijną (znaną jako Azuchi shuron) między kapłanami sekty Nichirena a kapłanami sekty Jodo, ogłaszając zwycięzcą sektę Jodo. Mówi się, że w tej debacie wydał wyrok korzystny dla sekty Jodo, ponieważ był zmęczony konfliktami między wyznawcami sekty Nichirena a innymi sektami.
Okres Azuchi-Momoyama
Hideyoshi Toyotomi zbudował zamek Osaka-jo na miejscu świątyni Ishiyama Hongan-ji, ale zasadniczo starał się utrzymywać dobre stosunki ze świątyniami. Na przykład wysłał swojego młodszego brata, Hidenagę Toyotomi, do prowincji Yamato, gdzie wojna wyrządziła wiele szkód świątyniom, ale mnisi-wojownicy nadal mieli duże wpływy i byli w stanie doprowadzić do pokojowego rozwiązania. Ponadto przeprowadził „polowanie na miecze”, konfiskując broń nie tylko chłopom, ale także świątyniom, co przyczyniło się do rozbrojenia świątyń. Regulacja i rozbrojenie świątyń również stanowiły ważną kwestię dla szogunatu Edo.
Okres Edo
Ieyasu Tokugawa, który przejął władzę po śmierci Hideyoshi Toyotomi, uregulował buddyzm poprzez uchwalenie „jiin shohatto” (prawa świątynnego) i wyznaczenie jisha-bugyo (sędziów świątyń i kaplic). Ponadto, zgodnie z „terauke seido” (systemem gwarancji świątynnych), ludzie byli zmuszani do rejestrowania się w dowolnej świątyni. Rezultaty tego można dostrzec w pozycji buddyzmu jako głównej religii w zakresie przeprowadzania pogrzebów. Ingen, który przybył do Japonii z Chin dynastii Ming w 1654 roku, rozpowszechnił sektę Obaku. Wykorzystując spór o sukcesję w sekcie Jodo Shinshu , która była największą sektą buddyjską w tamtym czasie, doprowadził do jej podziału na „wschodnią” i „zachodnią”, co spowodowało osłabienie sekty.
Okres Meiji
W drugiej połowie okresu Edo, studia nad japońską literaturą klasyczną zostały rozpoczęte przez Norinagę Motoori, co doprowadziło do restauracji Meiji. Rząd Meiji, na który wpływ miały studia nad japońską literaturą klasyczną, został utworzony przez ludzi z dawnej domeny Choshu. Z tego powodu przywrócenie rządów cesarskich i przekazanie władzy politycznej z powrotem cesarzowi sprawiło, że nowy rząd wprowadził politykę promującą shinto, co wraz z ogólnokrajowym ruchem antybuddyjskim haibutsu-kishaku doprowadziło do zmniejszenia liczby świątyń. W 1871 roku rząd Meiji wydał „Dajokan tasshi” (proklamację Wielkiej Rady Państwa) znoszącą sektę Fuke, do której należeli żebraczy mnisi „komuso”. Ponadto propagowano szkołę Fuju-fuse, której członkowie wierzyli, że niczego nie należy otrzymywać od (fuju) ani dawać (fuse) osobom o innych wierzeniach, a chrześcijaństwo zostało zalegalizowane. Każda sekta buddyjska promowała modernizację, podejmowała działalność socjalną i edukacyjną, np. zakładała uniwersytety.
Okres Showa do dziś
Współczesny rząd kontrolował religię za pomocą proklamacji Daijokan, fragmentarycznych praw i regulacji oraz powiadomień administracyjnych od czasu wprowadzenia Zakonu Separacji Shinto i Buddyzmu. Ustawa o Organizacjach Religijnych z 1939 roku była pierwszym zintegrowanym prawem. W procesie ustanawiania państwowego systemu shinto, świątynie były traktowane na mocy prawa publicznego jako sztuczne korporacje, a nie religie. Jednakże organizacje religijne, takie jak buddyzm, sekta shinto i chrześcijaństwo, nie były traktowane jako korporacje interesu publicznego na mocy prawa cywilnego. Konieczność prawa dotyczącego religii została również uznana w świecie polityki. Pierwszy projekt ustawy o religii został zaproponowany w Izbie Lordów w 1899 roku, ale został odrzucony. Kolejny projekt ustawy o religii został przedstawiony parlamentowi w 1927 i 1929 roku, ale nigdy nie dotarł do etapu debaty. Wraz z uchwaleniem Ustawy o Organizacjach Religijnych, ogólne grupy religijne po raz pierwszy uzyskały osobowość prawną, a chrześcijaństwo również po raz pierwszy uzyskało status prawny, ale było to bardzo restrykcyjne i ograniczające prawo.
Po II wojnie światowej, 28 grudnia 1945 roku, uchwalono i wprowadzono w życie Rozporządzenie o Korporacjach Religijnych (Religious Corporation Ordinance), a regulacje dotyczące korporacji religijnych zostały zniesione. Rozporządzenie o Korporacjach Religijnych (Religious Corporation Ordinance) zostało zniesione w 1951 roku, a następnie uchwalono Ustawę o Korporacjach Religijnych (Religious Corporation Act), która wprowadziła system certyfikacji. Incydent w Aum Shinrikyo doprowadził do nowelizacji Ustawy o Korporacjach Religijnych w 1995 roku.
