Busso Rekidai Tsusai

Busso Rekidai Tsusai (Zapisy sukcesji przodków buddyjskich) to kronika historii buddyzmu od czasów starożytnych do roku 1333, spisana w Chinach przez 梅屋念常 z dynastii Yuan (Chiny). Dzieło składa się z 22 tomów.

Według wstępu do „Kakugan”, zawartego we wstępie do dzieła, kompilator 梅屋念常 podróżował po różnych obszarach i przeprowadził przegląd historycznych miejsc buddyzmu. W trakcie przeglądu odkrył on rzekomo braki w istniejących księgach historii buddyzmu i zauważył, że nie zwraca się uwagi na tradycje różnych sekt religijnych, ochronę świątyń przez kolejnych premierów lub urzędników państwowych oraz zachowanie nauk sekty zen. Nawet „Bussotoki” (Zapis linii przekazu Buddy i patriarchów), sporządzony w 1269 roku, ma rzekomo braki w organizacji jako księga historyczna. W rezultacie kompilacja została ukończona z trudem, trwającym ponad 20 lat.

Chociaż książka ta została napisana we wstępie do „Kakugan”, w rzeczywistości jej treść w pełni pokrywa się z tomem 29 „Ogólnych komentarzy do chronologii Longxing” z 1164 roku, na co zwrócił uwagę Yuan Chen w swoich pracach. Dlatego też opisy do okresu Wudai Shiguo (okresu Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw) w książce stanowią jedynie fragmenty „Ogólnych komentarzy do chronologii Longxing”.

Najbardziej charakterystyczną częścią są dynastie Song i Yuan, które stanowią pięć tomów po tomie 18. Wiele opisów odbiega od oryginału pod względem metody opisu porządku chronologicznego.

Kompilator, Umeya Nenjō 梅屋念常 (1282-?), autor tej księgi, urodził się w prowincji Huating (miasto Pingliang, prowincja Gansu). Był mnichem zen, który mieszkał w świątyni Dai Shofuzen-ji w mieście Jiaxing w prowincji Zhejiang i należał do szkoły Daie sekty Rinzai. Był uczniem Genki Kaiki (1238-1319).

Publikacje

- W 1616 r., Wakokubon (tekst w języku chińskim z japońskimi znakami początkowymi) (Odciski czcionek ruchomych) – Biblioteka Uniwersytetu Ryukoku

- „Krótki komentarz do Busso Rekidai Tsusai” – książka z komentarzami autorstwa Dochu MUJAKU

- „Zwięzła sutra Daizo-kyo” „Sutra Dainihon Zokuzo-kyo” – 36-tomowa książka

- „Taisho shinshu Daizokyo” (zbiór pism buddyjskich rozłożony na 100 tomów) – 22-tomowa książka

Rinju

Rinju to czas bezpośrednio poprzedzający śmierć. Termin ten jest skrótem od „rinmyoshuji” (w chwili śmierci). Od czasów starożytnych w tym krytycznym momencie wykształciły się różne zwyczaje i kultury związane z akceptacją i pożegnaniem się ze śmiercią.

Chociaż księgi zatytułowane „Księga Umarłych”, napisane w Egipcie i Tybecie, znane są jako starożytna literatura wyjaśniająca znaczenie umierania, niekoniecznie koncentrują się one na kwestiach związanych z momentem śmierci. Z drugiej strony, w Europie Zachodniej księga znana jako „Ars moriendi”, napisana w późnym średniowieczu, wyjaśnia, co osoba, która ma przejść przez rinju, powinna wiedzieć. Według tej księgi diabeł pojawia się na każdym łożu śmierci, powodując zamęt sumienia i rozmaite cierpienia. Aby jednak zwalczyć tę pokusę, Bóg pozwala umierającym doświadczyć Nieba z wyprzedzeniem i obiecuje odpokutować za ich grzechy. Atak diabła został przedstawiony na wielu rysunkach, rozpowszechnianych wśród publiczności. Wiele poradników dotyczących sztuki umierania argumentuje, że osoba towarzysząca przy śmierci nie powinna dawać umierającemu złudzenia, że ​​powrót do zdrowia jest możliwy, lecz powinna dołożyć wszelkich starań, aby pomóc mu zaakceptować śmierć w sposób naturalny.

W starożytnym buddyzmie indyjskim, Mujoin (klasztor dla chorych w Jetavana Vihara) został zbudowany w północno-zachodnim narożniku Jetavana Vihara, aby przyjmować chorych i umierających. Daoxuan, który później odegrał aktywną rolę w okresie dynastii Tang w Chinach, napisał „Shibunritsu Gyojisho ” (Sekcję „Ceremonie” Czteroczęściowej Winaji), opartą na tradycji przekazanej z Indii, i omawiał w niej pielęgnowanie chorych i opiekowanie się nimi aż do śmierci. Według tego zapisu, w sali Mujoin umieszczony jest stojący posąg Buddy zwrócony twarzą na zachód. Na dłoni posągu z tyłu spoczywa pięciokolorowa tkanina, której koniec trzyma leżący chory, aby modlić się o narodziny w Czystej Krainie. „Kannen-bomon” (Metoda Kontemplacji Amidy), napisana przez Shandao w tym samym okresie dynastii Tang, omawia relacje między chorymi a osobami, które się nimi opiekują. Dokładniej, książka dowodzi, że chociaż Zaiso (stan agonii) i Zenkyo (stan religijnego uniesienia) pojawiają się u chorego na przemian w fazie rinju, osoba opiekująca się chorym musi zapytać go o te stany, aby zapisać odpowiedzi, i wspólnie odmówić nenbutsu (buddyjską inwokację), aby pomóc choremu umrzeć w stanie Zenkyo.

W Japonii Genshin (mnich), który pojawił się w połowie okresu Heian, przyjął teorie rinju zaproponowane przez Daoxuana i Shandaona, aby wykorzystać je jako wskazówki do osiągnięcia Jodo Ojo (Odrodzenia w Czystej Krainie). Cytując ich teorie w rozdziale „Maniery u kresu życia” na końcu swojej książki „Ojoyoshu” (Podstawy zbawienia), Genshin głosił zasady życia poświęconego buddyjskiej inwokacji, które powinny być przestrzegane w czasie rinju, i w rezultacie wywarł ogromny wpływ na późniejsze pokolenia. Ślady zakorzenienia się manier w rinju można znaleźć w lekturze ojoden (opowieści o osiągnięciu odrodzenia w Czystej Krainie), które zaczęły powstawać od schyłku starożytności do średniowiecza. W tym samym okresie powstało wiele raigo-zu (wizerunków zstąpienia Buddy Amidy), które również służyły jako święte symbole obiecujące narodziny w Czystej Krainie w Rinju.

Niektóre pisma buddyjskie na różne sposoby głoszą stany rinju.

Na przykład, Ajaseojuki Brahma nr 10, tom 10 „Shugokokkaishu-darani kyo” argumentuje następująco: Istnieje 15 stanów, które prowadzą do śmierci i odpowiedniego trafienia do piekła. Istnieje pięć stanów, które prowadzą do stania się pretą. Jak pokazano powyżej, książka opisuje stany prowadzące do każdego celu, na przykład 15 stanów piekła, osiem stanów prety i pięć stanów chikusho (buddyjskiego królestwa zwierząt). 15 stanów, które prowadzą do piekła, to m.in. złe spojrzenie na męża/żonę, mężczyzn/kobiety i kenzoku (rodzinę i krewnych), szukanie czegoś w pustej przestrzeni z podniesionymi obiema rękami, płacz bez przestrzegania nauk kalyaana-mitry (tego, który oferuje duchową przyjaźń i przewodnictwo, które jest bezstronne, bezwyznaniowe i świeckie), brak nauki i wiedzy, jak oddawać stolec i mocz, trzymanie zamkniętych oczu i ciągłe zakrywanie głowy.

„Daichidoron” (Komentarz do Wielkiej Sutry Mądrości) twierdzi, że „w rinju ci, których kolor zmieni się na czarny, pójdą do piekła”, a „Makashikan” (Praktyka mahajany zaprzestania i kontemplacji) autorstwa Zhiyi ze szkoły Tendai w Chinach również mówi, że „zmiana koloru na czarny jest porównywana do cienia piekła”.

Na podstawie tych buddyjskich pism, Nichiren stwierdził co następuje.

Jeśli tak jest, pomyślałem, że powinienem dowiedzieć się rzeczy o rinju przed innymi rzeczami, a kiedy zebrałem, pomyślałem i użyłem jako lustra interpretacji buddyjskich pism przez tych, którzy studiowali i pisali o całych naukach Buddy, i przez tych, którzy studiowali takie nauki Buddy i nauczali ich, aby rozwijać osobowości innych, porównanie stanu w momencie śmierci ludzi, z jednej strony, ze stanem po tym, z drugiej, nie pozostawiało wątpliwości co do ich poprawności. 

(Myoho ama gozen gohenji [(Odpowiedź do mniszki Myoho])

Jak opisano powyżej, położył nacisk na stan rinju, który uważał za wniosek, w którym dobre uczynki i złe uczynki w ciągu trzech żyć manifestują się w Sansho (Trzy Dowody), i uważał, że stan ten prowadzi do przyszłego życia i ustalił, że ci, których stan w chwili śmierci jest dobry, staną się Buddą, a ci, których stan w chwili śmierci jest zły, pójdą do piekła.

Jednakże Nichiren stwierdza w następujący sposób (Rinjuyojinsho). 

Ci, którzy praktykują nauki innych sekt, pójdą do piekła, nawet jeśli umrą w dobrym stanie. Zgodnie z paragrafem 860 Chuseiron, nawet jeśli tacy ludzie umrą z właściwą uważnością, intonując imię Buddy, nie ma wątpliwości, że pójdą do piekła Avici z powodu ich wielkiego grzechu zniesławienia sekty Hokke. Mówię, że Sangai z sekty zen zmarł, tracąc głos. Zenmui z sekty Shingon zmienił kolor na czarny, gdy umarł, a Shandao z sekty Jodo (Czystej Krainy) miał błędne poglądy i popadł w obłęd, gdy umarł. Protoplastowie innych sekt skończą w ten sam sposób, którego znaczenie powinni znać ich uczniowie. Nauczyciel jest jak igła, a jego uczniowie i zwolennicy są jak nić, co jest ucieleśnione w ich śmierci i trafieniu do piekła Avici.

Opierając się na tych buddyjskich pismach, Nichiren krytykował protoplastów innych sekt, takich jak sekta Shingon i sekta Ritsu, i podkreślał wyższość własnej szkoły. W związku z tym niektóre szkoły religijne, które dziedziczą te nauki i propagują swoje szkoły, głosząc elitarne lub samouwielbiające się dogmaty, stwarzają zagrożenia ideologiczne, które są postrzegane jako problem.

Tenkirin

Tenkirin (天気輪)  (nazywany również tenkibashira lub goshouguruma) to kamienny lub drewniany młyn z wbudowanym kołem, umieszczany przy wejściu do świątyni lub na cmentarzu. 

Obracanie młyna służy do wzywania zmarłych, przepowiadania przyszłości i pogody, a także do hyakudo-mairi (stu modlitw). 

Tenkirin wywodzi się z tybetańskiego maniguruma (młynka modlitewnego), a później przybrał charakterystyczny kształt w Japonii. „Tenkirin” to również inna nazwa zjawiska pogodowego zwanego „słupem słonecznym”.

Terauke shomon

Terauke shomon to certyfikat wydawany przez świątynie buddyjskie dankom (wspierającym świątynię buddyjską) w celu potwierdzenia, że ​​faktycznie są dankami danej świątyni zgodnie z Terauke seido (systemem, w którym wierni powinni być rejestrowani w dowolnej z wyznaczonych świątyń, aby potwierdzić swoją wiarę buddyjską) w okresie Edo. 

Terauke shomon nazywano również Teraukejo lub Shushi tegata.

W ramach systemu danka seido (parafialnego), Shumon-Ninbetsu-Aratame-Cho (Rejestr Wiary i Pokrewieństwa Religijnego Ludności Wsi) był tworzony co roku na podstawie corocznego badania i deklaracji. Terauke shomon był wydawany zgodnie z Shumon-Ninbetsu-Aratame-Cho.

Kiedy dana osoba przeprowadzała się w inne miejsce z powodu służby, małżeństwa lub z innych powodów, w Terauke shomon wpisywano jej wiek, płeć, przynależność do świątyni oraz doktrynę religijną i przesyłano do nowej świątyni danka wraz z Okuri issatsu (pismem wyjaśniającym) sporządzanym przez urzędników wiejskich w ramach procedury relokacji. 

Shomon wysłany z pierwotnego miejsca zamieszkania do nowego miejsca nazywano Shushi Okuri (dosłownie: listy przekazujące dotyczące doktryny danej sekty religijnej) lub Tera Okurijo (dosłownie: listy przekazujące ze świątyni), natomiast shomon wysłany z nowego miejsca do pierwotnego miejsca w celu udowodnienia tożsamości danej osoby nazywano Hikitori issatsu.

Uniwersytety Cesarskie

Uniwersytety Cesarskie to uniwersytety utworzone zgodnie z Ustawą o Cesarskich Uniwersytetach, ogłoszoną w 1886 roku. Jak opisano poniżej, chociaż istniał tylko jeden uniwersytet, nazwa Cesarski Uniwersytet była używana jako nazwa uniwersytetu, a po utworzeniu dwóch lub więcej uniwersytetów zaczęto jej używać jako nazwy ogólnej grupy uniwersytetów.

1886–1897: Nazwa nadana Uniwersytetowi Tokijskiemu (założonemu w 1877 r.), który był jedynym uniwersytetem w Japonii, działającym na podstawie prawa uniwersytetów cesarskich.

1897: Ogólna nazwa uniwersytetów założonych na podstawie Ustawy o Uniwersytetach Cesarskich.

Ostatecznie w Japonii powstało siedem uniwersytetów, a dwa w innych krajach.

Cesarskie Uniwersytety zostały ustanowione jako najwyższego szczebla krajowe placówki szkolnictwa wyższego i organizacje badawcze w Japonii. Chociaż w tamtych czasach nie było „uniwersytetów” ani „szkół podyplomowych”, Cesarski Uniwersytet składał się z uniwersytetu z kilkoma głównymi przedmiotami i szkoły podyplomowej dla badań interdyscyplinarnych. Każdy Cesarski Uniwersytet rozwijał swoją organizację poprzez włączanie istniejących instytucji szkolnictwa wyższego, a następnie reorganizację lub zmianę nazwy lub tworzenie nowych wydziałów. Oprócz Cesarskich Uniwersytetów, w późniejszych latach utworzono kolegia jednowydziałowe i inne, jednak uniwersytety nadal przewodziły szkolnictwu wyższemu i badaniom w Japonii. 

Nazwa „Uniwersytet Cesarski” wyszła z użycia po II wojnie światowej, a uniwersytety stały się uniwersytetami, które wyróżniały się lub reprezentowały każdy region w Japonii.

Do okresu Taisho, wyróżniający się studenci każdego kierunku studiów otrzymywali nagrodę cesarską w postaci srebrnego zegarka. Gakushikai (z siedzibą w Tokyo) powstało jako klub absolwentów w 1886 roku. Absolwenci dawnych uniwersytetów cesarskich mają prawo do członkostwa w klubie do dziś.

Do końca II wojny światowej uniwersytety cesarskie (帝国大学) nazywano w skrócie teidai (帝大). Ponieważ ustawa o uniwersytetach cesarskich została zniesiona po II wojnie światowej, uniwersytety te nazywane są obecnie „dawnymi uniwersytetami cesarskimi” lub „kyuteidai”. Do dawnych uniwersytetów cesarskich mogą, ale nie muszą, należeć uniwersytety w Keijo (dawna nazwa Seulu z czasów japońskich) i Tajpej, w byłych koloniach zagranicznych.

- Tokyo

1. Uniwersytet Cesarski (później Cesarski Uniwersytet Tokijski. Obecnie Uniwersytet Tokijski)

Jedyny ówczesny uniwersytet w Japonii, „Uniwersytet Tokijski”, założony w 1877 roku, został przemianowany na „Uniwersytet Cesarski” i zreorganizowany poprzez włączenie Uniwersytetu Tokijskiego i Cesarskiej Akademii Inżynierii, na mocy Ustawy o Uniwersytecie Cesarskim (1886). W tym samym czasie utworzono również szkołę podyplomową.

- Kyoto

2. Uniwersytet Cesarski w Kyoto (założony w 1897 r., obecny Uniwersytet w Kyoto)

W okresie powstawania Uniwersytetu Cesarskiego głośno było o potrzebie utworzenia uniwersytetu w Kansai.

W 1890 r. minister edukacji Akimasa Yoshikawa (z Tokushimy) z pierwszego gabinetu Yamagaty podjął wysiłki mające na celu ogłoszenie rozporządzenia w sprawie edukacji, przedstawił na posiedzeniu gabinetu projekt prawa uniwersyteckiego i nalegał na zakładanie lokalnych uniwersytetów i rozbudowę Koto Chugakko (Wyższej Szkoły Średniej, nowej nazwy Szkoły Przygotowawczej do Uniwersytetu).

Pierwsze powszechne wybory członków Izby Reprezentantów odbyły się 1 lipca 1890 r., a pierwsze Zgromadzenie Narodowe zwołano 25 listopada. 20 lutego następnego roku, 1891, Tai Hasegawa, członek Izby Reprezentantów (założyciel Saiseigakusha, dawnej Japońskiej Szkoły Medycznej z 1876 r.) przedstawił projekt utworzenia nowego uniwersytetu cesarskiego, a także złożył „propozycję utworzenia nowego uniwersytetu cesarskiego w Kansai” na czwartym Zgromadzeniu Narodowemu w 1892 r. Uniwersytet ten jednak nie został utworzony.

Ze względu na boom ekonomiczny spowodowany wojną japońsko-chińską (od lipca 1894 do kwietnia 1895) i reparacje uzyskane od Cesarstwa Chin (Qing) na mocy Traktatu z Shimonoseki, Minister Edukacji Kinmochi Saionji drugiego gabinetu Ito napisał „propozycję wydania części reparacji uzyskanych od Cesarstwa Chin jako podstawowego funduszu na budowę uniwersytetów cesarskich” do premiera i nalegał na utworzenie Cesarskiego Uniwersytetu w Kyoto. W odpowiedzi na to budżet na wydatki związane z utworzeniem Cesarskiego Uniwersytetu w Kyoto i Cesarskiego Uniwersytetu Medycznego w Kyoto został uchwalony w dziewiątym Cesarskim Parlamencie w następnym roku, 1896. W następnym roku (1897) Cesarski Uniwersytet w Kyoto został utworzony w oparciu o część obiektów dawnej Trzeciej Szkoły Średniej (Daisan Koto Gakko) (dawna Trzecia Szkoła Średnia została przeniesiona).

„Uniwersytet Cesarski” został przemianowany na „Tokijski Uniwersytet Cesarski”.

- Tohoku, Kiusiu i Hokkaido

3. Uniwersytet Cesarski Tohoku (założony w 1907 r., obecnie Uniwersytet Tohoku)

4. Uniwersytet Cesarski Kyushu (założony w 1911 r., obecnie Uniwersytet Kyushu)

5. Uniwersytet Cesarski Hokkaido (założony w 1918 r., obecnie Uniwersytet Hokkaido)

Sejm Cesarski został zorganizowany w 1890 r. i przedłożono mu wiele „propozycji” utworzenia uniwersytetów cesarskich. Przyjęcie projektów i nadanie im statusu „propozycji” oznaczało, że kongres wyraził rządowi swoje intencje na mocy Konstytucji Cesarstwa Japonii. Nie były to projekty ustaw, a zatem nie były prawnie wiążące.

Minister Edukacji Sukenori Kabayama z drugiego gabinetu Yamagaty, który powstał w 1898 roku na etapie zakładania Cesarskiego Uniwersytetu w Kioto, oświadczył, że pragnie utworzyć uniwersytety cesarskie w regionach Tohoku i Kiusiu. Wyraził zamiar utworzenia uniwersytetu cesarskiego w prefekturze Miyagi w Tohoku, gdzie istniała dawna Druga Szkoła Średnia (Daini Koto Gakko), ale nie wspomniał o prefekturze, w której ma powstać uniwersytet w Kiusiu. Gubernatorzy prefektury Fukuoka, gdzie znajdowała się Fabryka Żelaza Yahata, oraz prefektury Nagasaki, gdzie istniał Wydział Lekarski byłej Piątej Szkoły Średniej, stwierdzili, że „jesteśmy gotowi przekazać darowiznę w wysokości 500 000 jenów”. Prefektura Kumamoto, gdzie znajdowała się siedziba byłej Piątej Szkoły Średniej, zaoferowała ziemię. Jednak Sejm Cesarski wyraził swoje negatywne stanowisko i utworzenie obu uniwersytetów cesarskich zostało zaniechane, ponieważ „nawet gdyby powstało z darowizny, nie dałoby się ustalić kosztów operacyjnych”.

Partia opozycyjna, Partia Seiyu (przewodniczący Hirobumi Ito), złożyła „propozycję utworzenia uniwersytetów cesarskich w Kiusiu i Tohoku” oraz „propozycję utworzenia uniwersytetu cesarskiego w Hokkaido” w XIV Sejmie Cesarskim w 1900 r. Propozycje zostały przyjęte przez specjalną komisję Izby Reprezentantów, a prośba o utworzenie uniwersytetów cesarskich w Tohoku, Kyusiu i Hokkaido została wyrażona z Sejmu do rządu. Jednak rząd wyraził swoje negatywne poglądy, ponieważ prośba została złożona przez partię opozycyjną, propozycja nie była prawnie wiążąca, a Japonia znajdowała się w recesji w latach 1900–1901. Wręcz przeciwnie, Sejm przyjął „propozycję utworzenia uniwersytetu cesarskiego w Hokkaido” w 1901 r. i „propozycję utworzenia uniwersytetu cesarskiego w Tohoku” w 1902 r., aby zaapelować do rządu.

W 1902 roku minister edukacji Dairoku Kikuchi (były prezydent Uniwersytetu Tokijskiego) z pierwszego gabinetu Katsury stwierdził, że „cesarskie uniwersytety inne niż Cesarskie Uniwersytety w Tokio i Kioto są zbędne” i zaproponował projekt utworzenia praktycznych szkół zawodowych. Projekt został porzucony z powodu rozwiązania Izby Reprezentantów, ale postanowiono utworzyć specjalne placówki szkolnictwa wyższego w każdej z prefektur, które zaoferowały znaczną kwotę darowizn. W 1903 roku na bazie Szpitala Prefektury Fukuoka utworzono Kolegium Medyczne Uniwersytetu w Kyoto, z budżetem państwowym w wysokości 1 500 000 jenów. Następnie w 1905 roku założono Nagasaki Koto Shogyo Gakko (Wyższą Szkołę Handlową w Nagasaki), a w 1906 roku Wyższą Szkołę Techniczną w Sendai i Wyższą Szkołę Techniczną w Kumamoto, na bazie Wydziału Inżynierii, byłej Piątej Szkoły Średniej.

Gdy utworzono pierwszy gabinet Saionji pod przewodnictwem premiera Kinmochi Saionji, który podjął wysiłki w celu utworzenia Cesarskiego Uniwersytetu w Kioto i był chętny do utworzenia placówek szkolnictwa wyższego, budżet na utworzenie Cesarskiego Uniwersytetu Tohoku (miasto Sendai) i Cesarskiego Uniwersytetu w Kyushu (miasto Fukuoka) został uwzględniony w budżecie na 1907 r. Minister finansów Itaya zmniejszył budżet z powodu recesji po wojnie japońsko-rosyjskiej i uniemożliwił utworzenie uniwersytetów. Minister spraw wewnętrznych Takashi Hara (Morioka Domain, Outside the Morioka Castle, from present Hongu, Morioka City, Iwate Prefecture) zdołał przekonać Toranosuke Furukawa (lat 17), który był wiceprezesem Furukawa Mining i właścicielem Furukawa zaibatsu drugiej generacji, do zapewnienia funduszu na utworzenie dwóch cesarskich uniwersytetów, a utworzenie uniwersytetów zostało zatwierdzone w gabinecie 17 dni po obniżeniu budżetu. Furukawa zaibatsu, które zbudowało fortunę dzięki rozkwitowi (1904–1905) będącemu wynikiem wojny japońsko-rosyjskiej, miało problemy z zanieczyszczeniem środowiska spowodowanym przez kopalnię miedzi Ashio i zdołało zjednać sobie opinię publiczną poprzez darowizny na rzecz społeczeństwa.

Siedziba Uniwersytetu Tohoku została założona w mieście Sendai w czerwcu 1907 roku, a Szkoła Rolnicza w Sapporo awansowała do Wydziału Rolnictwa Cesarskiego Uniwersytetu Tohoku (Sapporo) we wrześniu tego samego roku. Wydział Nauk Ścisłych Cesarskiego Uniwersytetu Tohoku (Sendai) został nowo utworzony w styczniu 1911 roku, a siedziba Uniwersytetu Kyushu została ustanowiona, a Wydział Inżynierii Cesarskiego Uniwersytetu Kyushu został nowo utworzony (obie w mieście Fukuoka). W kwietniu tego samego roku, Wydział Medyczny Cesarskiego Uniwersytetu Kyoto w Fukuoce został przeniesiony do Wydziału Medycznego Cesarskiego Uniwersytetu Kyushu. Nie tylko darowizny od lokalnych dobroczyńców, ale także darowizny w wysokości około 1 060 000 jenów w ciągu pięciu lat, począwszy od 1907 roku, z Furukawa zaibatsu zostały wykorzystane do założenia tych uniwersytetów (koszt budowy: 987 739 jenów, wydatki biurowe: 69 137 jenów). Fundusz na budowę budynków z Furukawa zaibatsu przedstawiał się następująco: 135 519 jenów dla Wydziału Rolnictwa, Cesarskiego Uniwersytetu Tohoku, 244 170 jenów dla Wydziału Nauk Ścisłych, Cesarskiego Uniwersytetu Tohoku i 608 050 jenów dla Wydziału Inżynierii, Cesarskiego Uniwersytetu Kyushu.

Trzecia „propozycja utworzenia Uniwersytetu Cesarskiego Hokkaido” została przyjęta przez Sejm w 1911 roku, ale rząd wyraził negatywne stanowisko. Jednak wraz z poprawą warunków gospodarczych podczas I wojny światowej (1915-1918), sytuacja uległa zmianie i Wydział Rolniczy Cesarskiego Uniwersytetu Tohoku został oddzielony od Cesarskiego Uniwersytetu Tohoku, a Uniwersytet Hokkaido został utworzony w kwietniu 1918 roku, zanim każdy uniwersytet cesarski został zreorganizowany z kolegiów na wydziały zgodnie z promulgacją Prawa Uniwersyteckiego. „Plan zakładania i rozwoju szkół średnich w kategorii różnych” został przyjęty przez Sejm Cesarski za rządów Hary w tym samym roku, a Wydział Ekonomiczny został utworzony na Cesarskim Uniwersytecie w Tokyo i Cesarskim Uniwersytecie w Kyoto, a Wydział Prawa i Literatury na Cesarskim Uniwersytecie Tohoku i Cesarskim Uniwersytecie w Kyushu.

Szczegóły powstania Uniwersytetu Cesarskiego w tym okresie były skomplikowane ze względu na relacje między parlamentem cesarskim a rządem, problemy z finansowaniem i budową budynków szkolnych oraz relacje między poprzednimi instytucjami szkolnictwa wyższego a nowo powstałymi Uniwersytetami Cesarskimi. Wiązało się to również z relacjami z Shosuke Sato (ostatnim mistrzem Szkoły Rolniczej w Sapporo, pierwszym rektorem Wydziału Rolnictwa Uniwersytetu Cesarskiego Tohoku, pierwszym rektorem Uniwersytetu Cesarskiego Hokkaido), który pochodził z domeny Morioka, podobnie jak Takashi Hara, i był kolegą z klasy w hanko Sakujinkan Shubunjo (szkoła domenowa Sakujinkan Shubunjo). Uniwersytety cesarskie założone w tym okresie nosiły nazwy regionów, a inne uniwersytety cesarskie – nazwy miast.

Ponieważ Cesarskie Uniwersytety zostały utworzone z przyczyn politycznych w Sendai (120 000 mieszkańców), Sapporo (100 000 mieszkańców) i Fukuoka (95 000 mieszkańców), które były miastami o mniejszej liczbie ludności niż Osaka (1 250 000 mieszkańców) i Nagoya (430 000 mieszkańców) w trzech głównych obszarach metropolitalnych, Hiroszimie (160 000 mieszkańców) i Kanazawie (130 000 mieszkańców), kampanie na rzecz zakładania Cesarskich Uniwersytetów zostały przeprowadzone w dużych miastach (-> Kolejność populacji (1920) stolic prefektur i miast wyznaczonych na mocy rozporządzenia).

- Keijo (dawna nazwa miasta Seul w okresie panowania Japonii) i Tajpej

6. Uniwersytet Cesarski Keijo (założony w 1924 r., rozwiązany z powodu przegranej II wojny światowej i przekształcony w Uniwersytet Narodowy w Seulu).

7. Uniwersytet Cesarski w Tajpej (założony w 1928 r., organizacja macierzysta Narodowego Uniwersytetu Tajwańskiego).

Nacjonalizm rozprzestrzenił się po zakończeniu I wojny światowej na mocy Czternastu Punktów (8 stycznia 1918 r.) i Traktatu Wersalskiego (1919). Ruch Pierwszego Marca (1919) miał miejsce w Korei w okresie rządów Japonii, a także istnieje silny ruch pieszy mający na celu zakładanie prywatnych uniwersytetów w krajowych i amerykańskich grupach misyjnych. Japonia stała się stałym członkiem Ligi Narodów po jej utworzeniu w 1920 r., zajęła stanowisko międzynarodowe, działała w oparciu o „wewnętrzny ekspansjonizm terytorialny” (asymilacja w częściach obcych) w okresie japońskich rządów w Korei/(Tajwanie), wewnętrzny ekspansjonizm terytorialny (1915–1937)/terytorium Kwantung i założyła liczne placówki szkolnictwa wyższego (-> placówki szkolnictwa wyższego w byłych częściach obcych).

Utworzenie Cesarskich Uniwersytetów w krajach ościennych miało na celu stłumienie tamtejszego nacjonalizmu, ale liczba wydziałów i studentów była ograniczona, profesorowie i większość studentów stanowili Japończycy, a niektóre ogólnokrajowe gazety krytykowały dyskryminację rasową. Podczas gdy wszystkie uniwersytety i placówki szkolnictwa wyższego w Japonii (w głębi lądu) podlegały Ministerstwu Edukacji, większość szkół i uniwersytetów w krajach ościennych, w tym Uniwersytet Cesarski Keijo i Uniwersytet Cesarski w Tajpej, podlegała tajwańskim uczelniom Sotoku-fu, Chosen Sotoku-fu, Kanto kyoku lub Ministerstwu Spraw Zagranicznych.

Wiele uniwersytetów powstało na mocy Prawa Uniwersyteckiego z lat dwudziestych XX wieku.

-> Uniwersytety starego systemu edukacyjnego

- Osaka i Nagoja

8. Cesarski Uniwersytet w Osace (założony w 1931, obecny Uniwersytet w Osace)

9. Cesarski Uniwersytet w Nagoi (założony w 1939, obecny Uniwersytet w Nagoi)

Tokio doznało niszczycielskich zniszczeń w wyniku Wielkiego Trzęsienia Ziemi w Kanto w 1923 roku, populacja miast Osaka i Nagoya znacznie wzrosła, ponieważ ludzie przenieśli się tam z Tokyo (kolejność według populacji stolic prefektur i miast wyznaczonych rozporządzeniem). Kampania na rzecz zakładania Cesarskich Uniwersytetów była prowadzona w prefekturach, w których znajdują się oba miasta, ale budżet rządowy na zakładanie Cesarskich Uniwersytetów nie został zatwierdzony z powodu kryzysu finansowego Showa (1927) i Wielkiego Kryzysu (1929), a oba uniwersytety zostały założone z darowizn od lokalnych dobroczyńców do skarbu państwa. Cesarski Uniwersytet w Osace został założony na podstawie Osaka Medical College, a Cesarski Uniwersytet w Nagoi został założony na podstawie Nagoya Medical College.

Odkąd wojsko przejęło władzę po incydencie mandżurskim w 1931 roku, wydatki wojskowe miały pierwszeństwo w finansach. Władze lokalne były zobowiązane do pokrycia kosztów tworzenia nowych uniwersytetów cesarskich, zgodnie z precedensem dwóch uniwersytetów cesarskich. W rezultacie w innych regionach nie powstały żadne uniwersytety cesarskie. Powstały jednak lub zostały zrestrukturyzowane inne placówki szkolnictwa wyższego.

- Po II wojnie światowej

Ponieważ wielu profesorów (po japońsku) powróciło do Japonii z Uniwersytetu Cesarskiego Keijo i Uniwersytetu Cesarskiego w Tajpej w krajach zagranicznych z powodu klęski Japonii, trudno było wygłosić wystarczającą liczbę wykładów na cały okres studiów, mimo że budynki uniwersytetów pozostały. Pod wpływem takich wewnętrznych uwarunkowań organizacji uniwersyteckich i różnic w rządach Japonii (-> okres rządów japońskich (Korea), okres rządów japońskich (Tajwan)), organizacją macierzystą Uniwersytetu Tajwańskiego był Uniwersytet Cesarski w Tajpej. Uniwersytet Narodowy w Seulu został założony w 1946 roku, a Uniwersytet Cesarski Keijo nie był jego organizacją macierzystą. Przed II wojną światową wykłady odbywały się po japońsku, ale po wojnie zmieniono go na koreański na Uniwersytecie Narodowym w Seulu i na chiński na Uniwersytecie Tajwańskim. Przygotowano stałą liczbę miejsc dla dzieci członków Partii Kuomintangu, którzy otrzymali wykształcenie w szkołach podstawowych, gimnazjach i liceach w Japonii, aby mogły studiować na Uniwersytecie Tajwańskim jako studenci z zagranicy. Niektórzy profesorowie, którzy przed II wojną światową uczyli w języku japońskim studentów, którzy nie mówili dobrze po chińsku, uczyli w tym języku.

W Japonii w 1947 roku ustawa o uniwersytetach cesarskich została przemianowana na ustawę o uniwersytetach narodowych. Uniwersytety cesarskie w różnych częściach Japonii zostały przemianowane, a system edukacji utrzymany, jednak nazwy uniwersytetów cesarskich zniknęły. 

W 1949 roku zostały one przekształcone w uniwersytety w ramach nowego systemu (reforma systemu edukacji), a uniwersytety starego systemu edukacji zostały zniesione w 1962 roku. Uniwersytety cesarskie przestały istnieć.

Uniwersytety, które były Uniwersytetami Cesarskimi, nazywano dawnymi Uniwersytetami Cesarskimi. Gakushikai (z siedzibą w Tokyo) przetrwało i funkcjonuje jako wspólne stowarzyszenie absolwentów siedmiu uniwersytetów (oraz absolwentów Uniwersytetów Cesarskich za granicą). Co roku odbywały się zawody lekkoatletyczne siedmiu uniwersytetów (w skrócie Nanataisen lub Nanateisen), w których regularnie rywalizowało siedem uniwersytetów. Ponieważ Uniwersytetów Cesarskich było dziewięć, nazywano je „Kyuteidai”, ale wymawiano je tak samo jak „旧帝大”, a wymiana z dawnymi Uniwersytetami Cesarskimi zmalała, przez co słowo to wyszło z użycia.

Proces zakładania

Niektóre uniwersytety cesarskie powstały z inicjatywy rządu. Sejm przyjął wiele propozycji utworzenia uniwersytetów cesarskich i zwrócił się do rządu o ich utworzenie. Propozycje te nie były jednak prawnie wiążące. Instytucje szkolnictwa wyższego inne niż uniwersytety cesarskie mogły zostać utworzone stosunkowo niskim kosztem, ale ich utworzenie wymagało dużych nakładów finansowych, ponieważ cieszyły się one wysoką renomą. Dlatego też, z uwagi na brak perspektyw finansowych, utworzenie uniwersytetów cesarskich było trudne.

Stan aktualny

- Wejście

Poniżej przedstawiono proporcje uczniów, którzy rozpoczęli naukę na uniwersytetach, według lokalizacji ich szkół średnich.

Pięć najlepszych regionów i najlepsza prefektura w każdym uniwersytecie zostały przedstawione w stosunku do całości.

Na uniwersytecie utworzono wewnętrzny link, do którego mogli się dostać studenci z regionu.

Prefektura Mie znajduje się w regionie Kinki, a nie w regionie Chubu, ale jeśli jest inaczej, zostanie to podane.

Region Kyushu i Okinawy określany jest mianem regionu Kyushu.

Nagroda Nobla i Nagroda Fieldsa

W dziedzinie nauk przyrodniczych, większość azjatyckich laureatów Nagrody Nobla, 11 z 13 laureatów Nagrody Nobla japońskich absolwentów oraz 3 z 4 laureatów Nagrody Asian Fields Prize pochodziło z uniwersytetów cesarskich lub uniwersytetów krajowych, na które przekształcono dawne uniwersytety cesarskie (stan na 2008 rok). Badania nagrodzone Nagrodą Nobla nie mogą być prowadzone w instytucie badawczym uniwersytetu, który ukończył laureat. Trzech japońskich laureatów Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, Pokojowej Nagrody Nobla i Nagrody im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii pochodziło z dawnych uniwersytetów cesarskich (stan na 2008 rok).

Nagroda Nobla w dziedzinie nauk przyrodniczych (laureaci z Azji) :

Dawne uniwersytety cesarskie (12 osób ):

Uniwersytet w Kyoto (5 osób): Hideki Yukiwa, Shinichiro Tomonaga, Keinichi Fukui; Susumu Tonegawę i Ryoji Noyori

Uniwersytet Tokijski (3 osoby): (Cesarski Uniwersytet w Tokyo) Reona Ezaki, Yoichiro Nanbu;

(Uniwersytet Tokijski) Masatoshi Koshiba

Uniwersytet Nagoya (2 osoby): Makoto Kobayashi (fizyk), Toshihide Masukawa

Uniwersytet Tohoku (1 osoba): Koichi Tanaka

Uniwersytet Tajwański (1 osoba): Yuan Tseh Lee

Inne niż dawne uniwersytety cesarskie (8 osób)

Uniwersytet Pendżabu (Lahore (Pakistan)) (2 osoby): Abdus Salam, Har Gobind Khorana

Madras Presidency College (Ćennaj (Indie)) (2 osoby): Chandrasekhara Venkata Raman, Subramanyan Chandrasekhar

Uniwersytet Nankai (miasto Tianjin (Chiny)) (2 osoby): Lee Tsung-Dao, Yang Chen-Ning

Instytut Technologii Tokijskiej (Tokyo (Japonia)) (1 osoba): Hideki Shirakawa

Nagasaki School of Medicine (stary system edukacji), dołączony wydział specjalistyczny farmaceutyczny (prefektura Nagasaki (Japonia)): Osamu Shimomura

Narodowość inna niż azjatycka (2 osoby)

Augustana College (Rock Island, Illinois (USA)) (1 osoba): Daniel Chee Tsui. Urodzony w prowincji Henan (Chiny), wychowany w Hongkongu. Obywatelstwo amerykańskie)

St. Joseph College (Yokohama (Japonia)) (1 osoba): Charles Pedersen (w połowie Norweg, w połowie Japończyk. Urodzony w metropolii Busan (Korea), wychowany w Yokohamie (Japonia). Obywatelstwo norweskie)

Poza naukami przyrodniczymi, w których przyznano Nagrodę Nobla (laureaci nagród z Azji, z wyjątkiem Japonii, zostali pominięci).

Dawne uniwersytety cesarskie (3 osoby)

Uniwersytet Tokijski (3 osoby): (Uniwersytet Cesarski w Tokyo) Yasunari Kawabata, Eisaku Sato

(Uniwersytet Tokijski) Kenzaburo Oe

Nagroda Fieldsa (laureaci nagród z Azji)

Byli przedstawiciele uniwersytetów cesarskich (3 osoby)

Uniwersytet w Kyoto (2 osoby): Heisuke Hironaka, Shigefumi Mori

Uniwersytet w Tokyo (1 osoba): (Uniwersytet Cesarski w Tokyo) Kunihiko Kodaira

Narodowość inna niż azjatycka (1 osoba)

Chiński Uniwersytet w Hongkongu (Hongkong (Chiny)) (1 osoba): Shing-Tung Yau (urodzony w Swatow, Guangdong (Chiny), obywatelstwo amerykańskie)

- Trend cytowanych prac dyplomowych

Sortowana według liczby cytowań prac dyplomowych (1998-2008)

Dziedzina nauk przyrodniczych/ogólnych (4102 instytucje).

Siedem najlepszych instytucji edukacyjnych pod względem „liczby prac dyplomowych” to byłe uniwersytety cesarskie, a dziewięć najlepszych instytucji edukacyjnych, z wyjątkiem Japońskiej Agencji Nauki i Technologii (Japan Science and Technology Agency) oraz RIKEN, pod względem „liczby cytowań prac dyplomowych” również jest zdominowanych przez byłe uniwersytety cesarskie. Trzy najlepsze instytucje pod względem „średniej liczby cytowań” to Japońska Agencja Nauki i Technologii (Japan Science and Technology Agency), RIKEN oraz Narodowe Instytuty Nauk Przyrodniczych (National Institutes of Natural Sciences), a następnie uniwersytety, takie jak Tokijski Instytut Technologiczny (Tokyo Institute of Technology) i Tokijski Uniwersytet Medyczny i Stomatologiczny (Tokyo Medical and Dental University), z wyłączeniem uniwersytetów cesarskich. W związku z tym uniwersytety cesarskie nie miały pierwszeństwa.

- Wydatki na badania

Siedem największych instytucji edukacyjnych o najwyższych wydatkach na badania wśród uniwersytetów państwowych to siedem byłych uniwersytetów cesarskich. Poniższa tabela uwzględnia międzyuczelniane korporacje instytutów badawczych.

Wartości w 2005 r.

„Główne wydatki na badania” to suma wydatków na badania i dotacji na badania naukowe (wydatki bezpośrednie).

Informacje na temat źródeł wydatków na badania publiczne można znaleźć poniżej.

Lista czołowych organizacji wraz z liczbą przyznanych dotacji na badania naukowe

Inicjatywa Międzynarodowego Centrum Badawczego (WPI) na świecie

Przyjęcie globalnego programu COE

Najlepsza organizacja programu Centrum Doskonałości XXI wieku

- Patenty

Dawne uniwersytety cesarskie opublikowały wiele patentów w ramach wyników swoich badań.

Liczba patentów opublikowanych przez uczelnie krajowe (2007 r.)

Sprawozdania finansowe

Przychody zwykłe byłych uniwersytetów cesarskich są wysokie i plasują się wyżej niż przychody korporacji uniwersyteckich państwowych