Budynki widma: Podziemny Projekt 131

Podziemny Projekt 131 („131”地下工程; Dìxià gōngchéng) to system tuneli w prowincji Hubei, zbudowany pod koniec lat 60 i na początku lat 70 XX wieku, aby pomieścić dowództwo Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej na wypadek wojny nuklearnej. Obiekt nigdy nie został w pełni ukończony ani oddany do użytku i obecnie jest otwarty dla zwiedzających jako atrakcja turystyczna.

Niektóre oznakowania na miejscu odnoszą się do obiektu jako obszaru turystycznego Chengshuidong (澄水洞旅游区).

Obiekt Projektu 131 znajduje się w mieście Gaoqiao (高桥镇) w dystrykcie Xian'an w mieście o statusie prefektury Xianning w prowincji Hubei. 

Leży około 15 km na wschód od obszaru miejskiego Xianning i 80 km na południe od centrum Wuhan.

Historia

Wraz ze wzrostem napięć między Chinami a Związkiem Radzieckim pod koniec lat 60 XX wieku, chińscy przywódcy uznali za rozsądne zbudowanie szeregu podziemnych obiektów w celu ochrony ludności kraju, wojska, a także organów dowodzenia i kontroli w przypadku konfliktu nuklearnego. Najbardziej znanym z tych obiektów jest Podziemne Miasto w Pekinie.

31 stycznia 1969 roku zapadła decyzja o budowie podziemnej siedziby dowództwa sił zbrojnych kraju; od tej daty, 31 stycznia, pochodzi kryptonim projektu „131”. Budową kierował sam szef sztabu Sztabu Generalnego Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, generał Huang Yongsheng (黄永胜). 

Pod jednym ze wzgórz w okolicy zbudowano system tuneli z salami konferencyjnymi, biurami dla najwyższych dowódców (w tym Naczelnego Dowódcy Mao Zedonga i jego zastępcy Lin Biao), centrum łączności itp., a na powierzchni wzniesiono wille dla Mao Zedonga i Lin Biao. Jednak po śmierci Lin Biao i aresztowaniu Huang Yongshenga we wrześniu 1971 roku projekt został przerwany i nigdy nie doczekał się zamierzonego wykorzystania. Ani Mao, ani Lin Biao nigdy nie odwiedzili tego miejsca. 

Podaje się, że długość systemu tuneli wynosi 456 metrów, a koszt jego budowy wyniósł 130 milionów juanów. 

W 1981 roku teren Projektu 131 został przekazany cywilnym władzom miasta o statusie prefektury Xianning, gdzie się znajduje. Nad ziemią powstał ekskluzywny hotel i obiekt konferencyjny, a system tuneli przekształcono w atrakcję turystyczną. Obecnie (lato 2008) podziemne pomieszczenia były w większości puste, ozdobione znakami opisującymi rzekome przeznaczenie każdego pokoju, okazjonalnym meblem z epoki i kilkoma mapami dotyczącymi historii wojskowości Chin. 

W pawilonach na powierzchni znajdują się również pewne eksponaty (odznaki Mao, plakaty itp.).

 W przeciwieństwie do pawilonów i willi, tunel jest nadal uważany za projekt wojskowy i dlatego jest zamknięty dla gości spoza Chin (kwiecień 2009).

W tym miejscu znajduje się również grób Huang Yongshenga.

Sylwetki gejsz: Tsuruha z Gion Kobu

Budynki widma: Dwór w Kolosovo

 

We wsi Kolosovo, położonej około dziesięciu kilometrów (sześć mil) od miasta Aleksin w obwodzie tulskim w Rosji, znajduje się opuszczona posiadłość ze zrujnowaną budowlą tak wielką, że czasami nazywa się ją zamkiem.

Ponieważ sama wieś nie jest opuszczona, okoliczni mieszkańcy zawsze uważnie obserwują odwiedzających osiedle. Jednak niektórzy odkrywcy miast twierdzą, że są również dość przyjaźni i chętni do odpowiadania na pytania.

Osiedle powstało w pierwszej ćwierci XIX wieku w stylu klasycznym. Jej pierwszym właścicielem był Dmitrij Czertkow, wpływowy dworzanin i przywódca szlachty. Urodził się w rodzinie szlacheckiej w 1824 roku i otrzymał doskonałe wykształcenie w Cesarskim Liceum Carskie Sioło.

Sam Dmitrij był właścicielem wielu majątków o powierzchni 7150 akrów, w których mieszkało ponad 1000 dzierżawców i pracowników. Jednak pierwsze części budowli w Kolosowie zostały zbudowane przez ojca Dmitrija, Aleksandra Czertkowa, a inspiracją były jego zagraniczne wyjazdy.

Aleksander Czertkow wzniósł budynek dworski dla swojego syna, a zapisy sugerują, że wzdłuż centralnej alei znajdowało się kilka budynków, a architektura była w stylu Cesarstwa Rosyjskiego w czasach Aleksandra.

Pod koniec XIX wieku majątek przeszedł w posiadanie doradcy państwowego Klaudiusza Paszchanowa po śmierci Dmitrija Czertkowa. Paszczałow przystąpił do remontu budynku i w latach 90. XIX wieku przekształcił go w gotycki zamek.

Wydaje się, że Paszczałow nie zniszczył całkowicie oryginalnych budynków, lecz zamiast tego zaprojektował własne budynki, które zarówno uzupełniały, jak i elegancko kontrastowały z twórczością Czertkowa.

Park Narodowy Shei-Pa

Park Narodowy Shei-Pa o powierzchni 76 850 hektarów (297 mil kwadratowych) obejmuje dwa najbardziej charakterystyczne szczyty Tajwanu: 

- Snow Mountain (znany również jako Xueshan, Sheishan lub góra Xue) 

- i Dabajianshan (również góra Dapachien). 

Pierwszy z nich jest drugim co do wysokości szczytem Tajwanu o wysokości 3886 m (12 749 stóp), a drugi (3490 m/11 450 stóp) słynie z charakterystycznego beczkowatego kształtu. W parku znajduje się 49 innych szczytów o wysokości ponad 3000 m (9843 stóp), więc wędrowcom nigdy nie brakuje opcji.

Jeśli zaplanowaliście wycieczkę to trzydniowe/dwunocne wejście na Snow Mountain jest naprawdę bardzo piękne i wielu doświadczonych piechurów woli je od nieco wyższej góry Jade. Może to być również ostatni szczyt wielodniowej trasy trekkingowej znanej jako The Holy Ridge, nazwanej tak, ponieważ krajobraz jest wzniosły.

Jeśli chodzi o faunę, najbardziej wyjątkowym atutem Shei-Pa jest łosoś śródlądowy z Formosy. To nie jedyny gatunek łososia śródlądowego na świecie, ale to jedyny rodzaj łososia, który żyje tak blisko tropików. Uważa się go za szczególnie cenny, ponieważ jest pozostałością po ostatniej epoce lodowcowej. Tysiące lat temu zwyczajowo migrował do oceanu i z powrotem, ale wraz z ociepleniem klimatu wycofywał się coraz głębiej w góry. Obecnie jest ograniczony do kilku wysokogórskich strumieni, gdzie naukowcy walczą o jego ochronę w obliczu zmiany klimatu. Niestety, zobaczenie łososia na wolności jest prawie niemożliwe, ale niektóre okazy, które zostały wyhodowane w niewoli, są wystawione w centrum wystawowym w Wuling Farm.

Założona ponad 60 lat temu jako sponsorowany przez rząd projekt rolniczy mający na celu zwiększenie krajowej produkcji roślin towarowych, takich jak herbata i brzoskwinie, a także zapewnienie zatrudnienia mężczyznom, którzy opuścili armię, która wycofała się na Tajwan wraz z Czang Kaj-szekiem, Wuling Farm jest obecnie poświęcona turystyce. Oprócz tego, że jest bazą wypadową dla wędrówek po Snow Mountain, ta piękna dolina jest popularnym miejscem do podziwiania sakury. W sezonie kwitnienia, który następuje wkrótce po Nowym Roku Księżycowym, dostęp jest ściśle kontrolowany, aby zapobiec przeludnieniu. 

Qinci Yangdian Daoguan

Qinci Yangdian Daoguan (钦赐仰殿道观) jest jedną z najstarszych świątyń taoistycznych w Szanghaju. W przeciwieństwie do większości szanghajskich zabytków położona jest po wschodniej stronie rzeki, w dzielnicy Pudong, nieopodal nowoczesnego centrum finansowego na Lujiazui. Znalezienie kompleksu nie nastręcza żadnych trudności, a ponieważ nie jest to wyłacznie obiekt zabytkowy tylko działająca świątynia wizyta w niej jest dobrą okazją do zapoznania się ze współczesnymi obrzędami taoistycznymi.

Początki świątyni siegają według niektórych przekazów aż z okresu Trzech Królestw. Wznieść ją miał władca Wschodniego Królestwa Wu (222-289 n.e.) Sun Quan (孙权 ) dla swojej matki. Według innych źródeł świątynia miała być założona przez cesarza Taizonga（太宗）z dynastii Tang (599-649 n.e.). Pierwsze potwierdzone wzmianki pochodzą z czasów dynastii Ming, kiedy miała miejsce budowa (przebudowa) w latach 1575-1619. 

Kolejna przebudowa kompleksu, która nadała obiektowi kształt zachowany mniej więcej do rewolucji kulturalnej została przeprowadzona za czasów cesarza Qian Longa (乾隆）w 1770r. 

W czasie rewolucji kulturalnej kilka budynków zostało całkowicie zniszczonych badź poważnie uszkodzonych i całkowicie zakazano odprawiania obrzędów. Reaktywacja nastąpiła w 1983r. po kompleksowej przebudowie.

Świątynia jest codziennie otwartym żywym ośrodkiem kultu religijnego i jednocześnie siedzibą towarzystwa taoistycznego. Przy wejściu wraz z biletem wstępu zwiedzający otrzymuje pęk trociczek, które może spalić w jednym z kilku metalowych pojemników ustawionych na głównym dziedzińcu. Kompleks jest zbudowany na zasadzie szeregu głównych budynków, które są ustawione w linii jeden za drugim i otoczonych murem. Boczne dwupiętrowe budynki zbudowane wzdłuż zewnętrznych murów mieszczą mniejsze salki świątynne, sklepiki z dewocjonaliami, wegetariańską stołówkę dla pielgrzymów i biura klasztoru. Informacje w świątyni podają liczbę rzeźb i statuetek bogów i świętych w całym kompleksie na około 600. Wyobrażeń świętych i bogów taoistycznych jakie można obejrzeć w świątyni nie można zaliczyć do arcydzieł sztuki sakralnej, jednak ze względu na to że są dobrze opisane, w dużej części również w wersji anglojęzycznej dają pojęcie o rozmiarze i charakterze panteonu taoistycznego.

W czasie świąt taoistycznych obiekt gości tysiące wiernych jednak i w pozostałe dni świątynie nie jest pusta. Chińczycy przychodzą do świątyni żeby oddać cześć zmarłym, z prośbą o odegnanie nieszczęść spadającychy na nich lub na ich bliskich lub z suplikami do świętych. Można u mnichów wykupić wypominki za zmarłych, lampkę z lokalizacją w sali jednego ze świętych czy specjalną tabliczkę wotywną. 

Cennik usług jest w pełni jawny i wywieszony na specjalnej tablicy, np koszt lampki wotywnej umiszczonej w sali „Trzech Czystości” waha się między 200 a 2000RMB/rok za lampkę (zależnie od tego na jakiej wysokości tablicy wotywnej ma zawisnąć). Dodatkową atrakcją może być możliwość podpatrzenia obrzędów taoistycznych jeśli trafi się np. na dzień w którym jakaś rodzina zamówi specjalne modły za zmarłych.

]