Sesshō i Kampaku

W Japonii Sesshō (摂政) był regentem, który był mianowany, aby działać w imieniu albo dziecka -cesarza przed osiągnięciem przez niego pełnoletności, albo cesarzowej-regnantki. Kampaku (関白) był teoretycznie rodzajem głównego doradcy cesarza, ale w praktyce był tytułem zarówno pierwszego sekretarza, jak i regenta, który pomagał dorosłemu cesarzowi. 

Obowiązkami Sesshō i Kampaku było przekazywanie cesarzowi polityki formułowanej przez Sadaijin (左大臣, Minister Lewicy) i innych wyższych urzędników Daijō-kan (太政官, Rada Państwa) oraz przekazywanie im decyzji cesarza. Jako regenci cesarza, Sesshō i Kampaku czasami podejmowali decyzje w imieniu cesarza, ale ich stanowiska nie były określone przez prawo i nie mieli oni żadnej konkretnej władzy politycznej. Oba tytuły określano zbiorczo mianem sekkan (摂関), a rodziny, które wyłącznie je posiadały, nazywano sekkan-ke (rodzina sekkan). 

W okresie Heian (794–1185), od połowy IX wieku, klan Fujiwara zaczął wydawać swoje córki za mąż za cesarza i zajmować stanowiska Sesshō i Kampaku, tym samym wykluczając inne klany z politycznego centrum i zwiększając swoją władzę polityczną. Od X wieku klan Fujiwara zmonopolizował Sesshō i Kampaku, a pod koniec X wieku, mniej więcej w czasach Fujiwara no Michinaga i Fujiwara no Yorimichi, potęga klanu Fujiwara osiągnęła zenit. W połowie XI wieku cesarz Go-Sanjo prowadził własny rząd, a następny cesarz, Shirakawa, abdykował, aby zostać cesarzem klauzurowym, rozpoczynając rządy klauzurowe. Od tego momentu zakorzenił się odizolowany system władzy cesarza odizolowanego, a faktyczny reżim Fujiwary, który wykorzystywał stanowiska Sesshō i Kampaku, dobiegł końca, a Sesshō i Kampaku utraciły swą rzeczywistą władzę polityczną i stały się jedynie nazwami. 

W okresie Kamakura (1185–1333), gdy władzę przejęła klasa wojowników i ustanowiono szogunat Kamakura, ród Fujiwara został podzielony na pięć rodów regentów (五摂家, Go-sekke): rodziny Konoe, Kujō, Nijō, Ichijo i Takatsukasa. 

Od tego czasu te pięć rodzin pełniło rotacyjnie funkcje Sesshō i Kampaku. 

Toyotomi Hideyoshi był pierwszą osobą w historii, która została Kampaku , nie będąc z urodzenia szlachcicem; jego bratanek Toyotomi Hidetsugu również został Kampaku. Hideyoshi uzyskał ten tytuł, najwyższą pozycję w arystokracji, poprzez adopcję do rodziny Konoe i formalne uzyskanie tytułu arystokraty. Emerytowany Kampaku był nazywany Taikō (太閤) , co stało się powszechnie używane w odniesieniu do Toyotomi Hideyoshi.

Zarówno sesshō, jak i kampaku w wymowie historycznej określano mianem denka lub tenga (殿下); tłumaczono je jako „(Cesarska) Wysokość”, podobnie jak cesarscy książęta i księżniczki.

Historia

Wcześniej tylko członkowie rodziny cesarskiej mogli zostać mianowani sesshō. Kojiki donosi, że cesarzowi Ōjinowi pomagała jego matka, cesarzowa Jingū, ale wątpliwe jest, czy jest to fakt historyczny. Pierwszym historycznym sesshō był książę Shōtoku, który asystował cesarzowej Suiko.

Klan Fujiwara był głównym posiadaczem tytułów kampaku i sesshō. Dokładniej rzecz ujmując, tytuły te należały do ​​Fujiwara Hokke (północnej rodziny Fujiwara) i jej potomków, do których należał Fujiwara no Yoshifusa.

W 858 roku Yoshifusa Fujiwara został sesshō . Był pierwszym sesshō, który nie należał do rodu cesarskiego. W 887 roku Mototsune Fujiwara, bratanek i adoptowany syn Yoshifusa, został mianowany na nowo utworzony urząd w kampaku.

W XII wieku wśród potomków Yorimichiego było pięć rodzin zwanych sekke: 

- rodzina Konoe, 

- rodzina Kujō, 

- rodzina Ichijō, 

- rodzina Takatsukasa 

- i rodzina Nijō. 

Zarówno rodziny Konoe, jak i Kujō były potomkami Fujiwara no Yorimichi, poprzez Fujiwara no Tadamichi. Pozostałe trzy rodziny wywodziły się albo z rodziny Konoe, albo z rodziny Kujō. Do Restauracji Meiji w 1868 roku, te pięć rodzin posiadało wyłącznie ten tytuł, z dwoma wyjątkami: Toyotomi Hideyoshi i jego bratanka Toyotomi Hidetsugu.

Urzędy i tytuły sesshō i kampaku zostały zniesione deklaracją Restauracji Cesarskiej w 1868 roku, w okresie Restauracji Meiji, w celu reorganizacji struktury rządowej. Urząd i tytuł sesshō zostały określone w dawnym prawie o gospodarstwie domowym z 1889 roku, a także w nowym prawie o gospodarstwie domowym z 1948 roku. Zgodnie z tymi przepisami, urzędnikiem sesshō może być wyłącznie członek japońskiej rodziny cesarskiej. 

Następca tronu, książę Hirohito, zanim został cesarzem Shōwa, pełnił urząd sesshō w latach 1921–1926, zastępując upośledzonego umysłowo cesarza Taishō. Nazywano go sesshō-no-miya (摂政宮, „Książę-Regent”) .

Nazwa dzielnicy Taikō w Nagoi pochodzi od tytułu, choć odnosi się ona do Toyotomi Hideyoshiego. Główną ulicą jest Taikō-dōri, do której prowadzi stacja metra Taiko-dori .

Ministerstwo Spraw Religijnych

Ministerstwo Spraw Religijnych (သာသနာရေးဝန်ကြီးဌာန) administruje sprawami religijnymi, kulturalnymi oraz badaniami historycznymi i archeologicznymi w Mjanmie (dawniej Birmie). Departament Spraw Religijnych zajmuje się oczyszczaniem, utrwalaniem, promowaniem i propagowaniem buddyjskiej sasany therawady oraz promowaniem tradycyjnych zwyczajów i kultury Mjanmy. 

Historia

Ministerstwo Kultury zostało utworzone 16 marca 1952 r. jako Ministerstwo Kultury Związkowej, a następnie, 15 marca 1972 r., przemianowane na Ministerstwo Kultury. 

Ministerstwo Spraw Religijnych (MORA) powstało przed odzyskaniem niepodległości przez Związek Birmański (obecnie znany jako Republika Związku Myanmaru ) w 1947 roku. 2 marca 1962 roku rząd Rady Rewolucyjnej Związku zreorganizował wszystkie ministerstwa. MORA stała się departamentem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Spraw Religijnych. 18 września 1988 roku Państwowa Rada Przywrócenia Prawa i Porządku utworzyła departament Promocji i Propagowania Sasany, również podlegający Ministerstwu Spraw Wewnętrznych i Spraw Religijnych. 20 marca 1992 roku ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Spraw Religijnych zostały rozdzielone. Na posiedzeniu gabinetu 26 czerwca 1998 roku potwierdzono, że Międzynarodowy Uniwersytet Misyjny Buddyzmu Theravada zostanie utworzony w ramach MORA.

1 kwietnia 2016 r. MORA i Ministerstwo Kultury połączyły się, tworząc Ministerstwo Spraw Religijnych i Kultury, w ramach redukcji etatów rządowych. W 2026 r. Min Aung Hlaing, po objęciu urzędu prezydenta, podzielił Ministerstwo Spraw Religijnych i Kultury na Ministerstwo Spraw Religijnych oraz Ministerstwo Hotelarstwa, Turystyki i Kultury.

Działy

• Biuro Ministra Unii
• Departament Spraw Religijnych
• Aby zapewnić wszystkim ludziom mieszkającym w Unii Myanmar możliwość swobodnego wyznawania dowolnej religii i swobodnego jej praktykowania.
• Ponieważ zdecydowana większość ludzi jest buddystami, celem jest oczyszczenie, utrwalenie i propagowanie trzech rodzajów Sasany Buddy, mianowicie Pariyatti, Patipatti i Pativedha.
• Aby zachować i promować tradycyjne i kulturowe dziedzictwo Myanmaru. 
• Departament Promocji i Propagacji Sasany – odpowiedzialny za wspieranie działalności misyjnej w Mjanmie i za granicą. Zajmuje się również tłumaczeniem Pitaki i kompilacją traktatów buddyjskich.
• Stanowy Uniwersytet Pariyatti Sasana w Rangunie
• Uniwersytet Stanowy Pariyatti Sasana, Mandalay 
• Międzynarodowy Uniwersytet Misyjny Buddyzmu Theravada
• Wydział Archeologii i Muzeum Narodowe
• Wydział Sztuk Pięknych
• Wydział Badań Historycznych i Biblioteka Narodowa – publikuje czasopismo Myanmar Historical Research Journal
• Narodowy Uniwersytet Sztuki i Kultury w Rangunie
• Narodowy Uniwersytet Sztuki i Kultury w Mandalay

Publikacje

Departament badań historycznych ministerstwa, we współpracy z Biblioteką Narodową Birmy i Komisją Historyczną Birmy, publikuje dwa razy w roku birmański biuletyn Myanmar Historical Research Journal (မြန်မာသမိုင်းသုတေသနစာစောင်), czasopismo akademickie poświęcone historii Birmy. 

Yīnyuán hóngxiàn

Czerwona nić losu (姻緣紅線), zwana również czerwoną nić małżeństwa , teorią niewidzialnej struny i innymi jej wariantami, to chińskie wierzenie wywodzące się z taoizmu. Powszechnie uważa się ją za niewidzialną czerwoną nić owiniętą wokół palca osób, które są sobie przeznaczone spotkać się w określonej sytuacji, ponieważ są „ich jedyną prawdziwą miłością”. 

Taoistycznym bóstwem odpowiedzialnym za „czerwoną nić” jest Yuè Xià Lǎorén (月下老人), często skracane do Yuè Lǎo (月老), starożytny księżycowy bóg swat, który odpowiada za małżeństwa. 

Choć Yue Lao pozostaje ważnym bóstwem w taoizmie, legenda o jego czerwonej nici losu została zawłaszczona przez kultury poza Chinami, często tracąc swój kontekst religijny i związek z nim. W oryginalnym chińskim micie nić jest wiązana wokół kostek obu partnerów, podczas gdy w kulturze japońskiej biegnie od kciuka mężczyzny do małego palca kobiety. Współcześnie jednak w obu tych kulturach powszechne jest przedstawianie nici wiązanej wokół palców, często małego palca. Kolor czerwony w kulturze chińskiej symbolizuje szczęście i jest również często obecny podczas chińskich ślubów.

Dwie osoby połączone czerwoną nicią są sobie przeznaczeni, niezależnie od miejsca, czasu i okoliczności. Ta magiczna nić może się rozciągać lub splątywać, ale nigdy nie pęka. Mit ten jest podobny do zachodniej koncepcji bliźniaczych płomieni lub przeznaczonego partnera. 

Folklor

Jedna z historii z czerwoną nicią losu opowiada o młodym chłopcu. Pewnej nocy, wracając do domu, chłopiec widzi starca (Yue Lao) stojącego w blasku księżyca. Mężczyzna wyjaśnia chłopcu, że jest związany z przeznaczoną mu żoną czerwoną nicią. Yue Lao pokazuje chłopcu młodą dziewczynę, która ma zostać jego żoną. Będąc młodym i niezainteresowanym żoną, chłopiec podnosi kamień i rzuca nim w dziewczynę, uciekając.

Wiele lat później, gdy chłopiec dorósł, rodzice organizują mu ślub. W noc ślubu żona czeka na niego w sypialni, z tradycyjnym welonem zakrywającym twarz. Unosząc go, mężczyzna z radością odkrywa, że ​​jego żona jest jedną z największych piękności w jego wiosce. Nosi jednak ozdobę na brwi.

Pyta ją, dlaczego go nosi, a ona odpowiada, że ​​gdy była małą dziewczynką, chłopiec rzucił w nią kamieniem, który ją uderzył, pozostawiając bliznę na brwi. Świadomie nosi tę ozdobę, aby ją ukryć. Kobieta jest w rzeczywistości tą samą młodą dziewczyną, którą z mężczyzną łączyła czerwona nić, pokazana mu przez Yue Lao w dzieciństwie, co dowodzi, że łączy ich czerwona nić losu.

Inna wersja tej samej historii opowiada o ambitnym młodym mężczyźnie, który rozmawia z Yue Lao i nalega, by zapytać go o to, z kim się ożeni, myśląc, że spotka bogatą dziewczynę. Yue Lao wskazuje na biedną dziewczynkę, która spaceruje ze starą niewidomą kobietą po targu, pokazuje mu czerwoną nić łączącą go z dziewczyną i mówi mężczyźnie, że pewnego dnia się z nią ożeni. Niezadowolony mężczyzna każe służącemu zabić te dwie kobiety i opuścić wioskę.

Lata później mężczyzna, obecnie obiecujący urzędnik państwowy, poślubia piękną kobietę z bogatej rodziny, która jest dla niego idealną żoną, z wyjątkiem dwóch szczegółów: kuleje i z nieujawnionych powodów zakrywa czoło jedwabną opaską. Pyta żonę dlaczego, a ona zaczyna płakać, mówiąc mu, że jest siostrzenicą przywódców rodziny, a nie ich córką: jej rodzice zmarli, gdy była mała i początkowo mieszkała ze swoją starą, niewidomą nianią, ale pewnego dnia szaleniec zadźgał jej opiekuna na miejscowym targu, raniąc ją, pozostawiając blizny i niemal kalectwo. Mężczyzna zdaje sobie sprawę, że Yue Lao miał rację, ze łzami w oczach wyznaje, że to on zlecił atak i prosi żonę o wybaczenie, którego mu udziela.

W jeszcze innej historii, dziewczyna jest zakochana w chłopaku i postanawia wyznać mu miłość. Niestety chłopak ją odrzuca i wyśmiewa. Dziewczyna biegnie do fontanny, gdzie spotyka Yue Lao, który mówi jej, że są bratnimi duszami. Dziewczyna wciąż jest wściekła i ucieka. Kiedy dziewczyna staje się damą, spotyka młodego mężczyznę, który wydaje się jej bardzo czarujący i pod innymi względami znajomy. Następnie pyta mężczyznę o jego imię, a on mówi imię młodego chłopca. Dziewczyna jednak wydaje się nie zdawać sobie z tego sprawy, a potem, w ich wyjątkowym dniu, mówi jej, że dziewczyna go lubiła, ale był głupi i wyśmiewał ją z tego powodu, po czym wykrzykuje, że dziewczyna miała to samo imię co ona. Zdając sobie sprawę, kim on był, przyznaje, że była tą dziewczyną, a on ostatecznie ją przeprasza.

Podziemny Wielki Mur Chiński

Podziemny Wielki Mur Chiński (地下长城, Dìxià Chángchéng) to nieformalna nazwa 3000-milowego (5000 km) systemu tuneli, który Chiny wykorzystują do przechowywania i transportu międzykontynentalnych pocisków balistycznych. 

Ze względu na ogromną tajemnicę otaczającą tunele, niewiele informacji na ich temat jest dostępnych publicznie. Tunele umożliwiają transport mobilnych pocisków balistycznych międzykontynentalnych (ICBM) do różnych silosów ciężarówkami i koleją, a także ich ewentualne przechowywanie w wzmocnionych podziemnych bunkrach. Znacznie zwiększa to szanse ICBM na przetrwanie bezpośredniego ataku nuklearnego, co umożliwia ich użycie w drugim ataku, w przeciwieństwie do pocisków balistycznych międzykontynentalnych (ICBM) umieszczonych w statycznych silosach nuklearnych, które są podatne na bezpośredni atak nuklearny.

Raport z 2011 roku napisany przez zespół z Uniwersytetu Georgetown pod przewodnictwem Phillipa Karbera przeprowadził trzyletnie badanie mapujące skomplikowany system tuneli Chin, który rozciąga się na długości 5000 km (3000 mil). Raport ustalił, że rozmiar chińskiego arsenału nuklearnego jest zaniżony i że w sieci tuneli może być składowanych nawet 3000 głowic jądrowych. Ta hipotetyczna maksymalna pojemność magazynowa lub bazowa wraz z własnymi błędnymi sugestiami Karbera dotyczącymi materiałów rozszczepialnych spowodowała, że ​​zachodnie media twierdziły, że w obiekcie faktycznie znajduje się 3000 głowic. Badanie Karbera kontynuowało stwierdzenie, że tunele prawdopodobnie nie zostaną naruszone przez konwencjonalną lub mało wydajne broń jądrową penetrującą ziemię, taką jak B61-11. 

Budynki widma: Jal Mahal

 

Położony w centrum jeziora Man Sagar w Jaipur w Indiach jest jednym z najpiękniejszych architektonicznie budynków, jakie kiedykolwiek zbudowano, pałac Jal Mahal. Znany również jako Pałac Wodny, został zbudowany w XVIII wieku, łącząc style obecne w jego architekturze.

Jal Mahal łączy w sobie kilka stylów architektonicznych.

Jal Mahal był zbudowany w 1699 r, prawie 100 lat po jeziorze Man Sagar, sztucznym zbiorniku wodnym, został wzniesiony.

Pałac ma pięć pięter zbudowanych z czerwonego piaskowca. Jednak w wyniku wysokiego poziomu wody widać tylko najwyższe piętro. Pozostałe znajdują się pod wodą, gdy jezioro jest na szczycie. The cechy wnętrza ręcznie malowane dzieła sztuki i nieskazitelne klatki schodowe, które tylko zwiększają wielkość Jal Mahal.

Pierwotnie na dużym tarasie pałacu znajdował się ogród z półośmiokątnymi wieżami ze wspaniałymi kopułami usytuowanymi w każdym rogu. Na dachu znajduje się kwadratowy Chhatri w stylu bengalskim, a tam są ośmiokątny Chhatris w czterech rogach pałacu.

Na przestrzeni wieków Jal Mahal bardzo ucierpiał z powodu szkód spowodowanych przez wodę, ale został naprawiony przez rząd Radżastanu na przełomie XXI i XXI wieku. Prace renowacyjne nie były zadowalające, dlatego wysłano eksperta, aby zbadał projekt budynku i porównał go z oryginałem.

Usunięto tynki dodane do ścian. Zostały one ponownie otynkowane tradycyjnymi materiałami organicznymi stosowanymi w Indie. Kolejnym ulepszeniem był taras inspirowany tym przy ul Fort Amera. Po jego renowacji na ścianach zapalono światła, a oświetlony w nocy Jal Mahal wygląda jak bajki.

Wzgórza otaczające jezioro Man Sagar są częścią Pasmo Aravalli. W 1596 r. w regionie nastąpił głód spowodowany suszą. Ówczesny władca Amer zbudował tamę, aby magazynować wodę i pomagać miejscowym. Składał się z ziemi i kwarcytu w całej wschodniej dolinie.

W XVII wieku zaporę przebudowano na mur kamienny. Konstrukcja o długości 980 stóp istnieje do dziś i posiada trzy śluzy, które odprowadzają wodę na grunty rolne. Od tego czasu jezioro, pałac i tama były wielokrotnie odnawiane przez różnych władców.

Przez dziesięciolecia jezioro Man Sagar zapewniało miejscowym wodę pitną. Był także domem dla wielu gatunków ptaków, w tym flamingów, rożków, pustułek, brodźców bagiennych, pliszek szarych i łysek.

Jednak urbanizacja Jaipur sprawiła, że stał się on wysypiskiem śmieci, odpadów i surowych ścieków, co poważnie uszkodziło ekosystem jeziora i okolic; wody gruntowe zostały skażone, stwarzając zagrożenie dla zdrowia. Po pewnym czasie zapach stał się na tyle nieprzyjemny, że goście trzymali się z daleka od Jal Mahal.

W 2004 roku Radżastan Tourism Development Corporation przejął stronęl, zamierzając przekształcić go w atrakcję turystyczną. Przez ponad dekadę prowadzono prace mające na celu oczyszczenie jeziora i przywrócenie podwodnych części Jal Mahal. Ptaki zaczęły wracać, co wskazuje, że jezioro Man Sagar było czystsze i mogło utrzymać życie.

Nawet z drogi Jal Mahal nadal wygląda oszałamiająco i przyciąga turystów z całego świata. Obok jeziora znajduje się zalesiony obszar z różnorodną przyrodą, w tym lisem indyjskim, kotami dżungli, jeleniami, lampartami i dzikami.

Trudno uwierzyć, że ten niezwykły pałac był zaniedbywany przez ponad 200 lat.