Ruiny Pre Rup

Pre Rup to starożytna khmerska świątynia w Angkorze w Kambodży, niedaleko Siem Reap. Została zbudowana około 961 roku n.e. i poświęcona hinduskiemu bogu Śiwie. Niewiele wiadomo o tej świątyni, ale powszechnie uważa się, że służyła ona do ceremonii pogrzebowych. 

„Pre Rup” oznacza „obrót ciała”, co nawiązuje do starożytnych khmerskich praktyk pogrzebowych polegających na obracaniu prochów zmarłego podczas ceremonii.

Pre Rup z daleka wygląda jak sterta gruzu, ale z bliska dostrzegasz detale i precyzję włożoną w stworzenie murów i wież. Po wszystkich czterech stronach Pre Rep znajdują się szeregi ustawionych w jednej linii drzwi. Uważa się, że kiedyś mieściły się w nich misterne, rzeźbione w kamieniu łuki w stylu piramidy.

Przeznaczenie tej cysterny na wodę jest przedmiotem debaty wśród uczonych. Niektórzy uważają, że służyła ona do ceremonii pogrzebowych, podczas gdy inni uważają, że stanowiła podstawę dla brązowego posągu. Po lewej stronie widać typowy układ malowideł na tkaninach. W każdej ze świątyń znajdują się sprzedawcy malowanych tkanin, którzy oferują naprawdę fascynujące dzieła.

Pre Rup został zbudowany z laterytu i cegły. Lateryt to rodzaj gliny bogatej w żelazo i aluminium, o rdzawoczerwonym odcieniu z powodu tlenków żelaza w glebie. Glina ta występuje głównie w wilgotnych, tropikalnych obszarach o wysokich temperaturach, co czyni ją powszechnie występującą substancją w Kambodży.

Na szczycie centralnych schodów można zobaczyć pozostałości dwóch posągów smoków.

Z powodu aktów wandalizmu większość posągów smoków w świątyniach z okresu Angkoru nie ma twarzy.

Katedra św. Marii Panny

Kościoły chrześcijańskie w Malezji są rzadkością, a ten umieszczony przy placu Merdeka wskazuje, że jest dość stary jest taki urokliwy. 

Katedra św. Marii Dziewicy to kościół anglikański, którego budowę zlecono w 1893 roku, kiedy pierwotny budynek stał się zbyt mały, aby pomieścić rosnącą liczbę wiernych. Pierwotna kaplica, nazwana kościołem św. Marii, została zbudowana w 1887 roku, była drewniana i mogła pomieścić tylko 95 osób. Znajdowała się na szczycie wzgórza Bukit Aman, które było dość oddalone od centrum. Kiedy kaplica z 1887 roku stała się zbyt mała, aby pomieścić rosnącą liczbę wiernych, postanowiono, że nowy kościół zostanie zbudowany w centrum miasta, obok placu Merdeka. Przedstawiono kilka projektów nowego budynku, ale żaden z nich nie przypadł do gustu komisji i ostatecznie zwrócono się do architekta rządowego o zaprojektowanie nowego kościoła. AC Norman zaproponował projekt w stylu wczesnego angielskiego gotyku, który zadowolił komisję. 

Budowę kościoła rozpoczęto 3 lutego 1894 roku, a ukończono 9 lutego 1895 roku. 3 lutego 1894 roku odbyła się ceremonia położenia kamienia węgielnego pod katedrę św. Marii. Kamień położył sir W. H. Treacher, Brytyjczyk mieszkający w Selangor, a ceremonii przewodniczył biskup GF Hose. Kolejna ceremonia konsekracji kościoła odbyła się 9 lutego 1895 roku, ponownie pod przewodnictwem biskupa GF Hose. Ukończenie budowy tego kościoła oznaczało powstanie pierwszego ceglanego kościoła na Półwyspie Malajskim.

Wejście do kościoła było jak podróż w przeszłość. Cały kościół jest po prostu absolutnie piękny a jego wnętrze jest zaprojektowane jako barokowe, tylko w jasnych barwach. Ławki i sufit są wykonane z drewna merbau i seriah.

Tabliczka w kaplicy, głosiła, że ​​witraże zostały usunięte podczas II wojny światowej, aby uchronić je przed bombardowaniem, ale po wojnie nie udało się ich odnaleźć, więc trzeba było zamówić nowe. 

Kościół pozostał w większości niezmieniony (poza drobnymi remontami itp.) aż do 1958 roku, kiedy to nawę rozbudowano, aby pomieścić większą liczbę wiernych. Dobudówka ta nosi nazwę Sali Jubileuszowej.

W latach 1968-1969 dobudowano dwukondygnacyjny aneks, w którym mieściła się górna sala, pomieszczenia administracyjne i biuro wikariusza. Zastąpiono również poprzedni budynek mieszkalny, drewniany dom na palach, kolejną dobudówką do kościoła, obejmującą pomieszczenia gospodarcze, kuchnię i pokoje mieszkalne.

Nawet pomimo wszystkich zmian, jakie zaszły wokół kościoła, fascynujące jest to, że wszystkie tablice pamiątkowe i inne przedmioty w kościele przetrwały i są w nienaruszonym stanie.

8 września 1983 roku kościół oficjalnie zmienił nazwę w święto Matki Boskiej. Nowa, obecna nazwa kościoła to Katedra pw. Matki Boskiej. 

W latach 2006 i 2007 do kościoła dobudowano kolejne pomieszczenia, w tym nowe biura, bibliotekę i mieszkanie.

Pagoda Shwe Sandaw

Pagoda Shwe Sandaw została zbudowana w Baganie w Mjanmie w 1057 roku n.e. przez króla Anawrahtę. Składa się z pięciu poziomów czerwonej cegły i dużej stupy zwieńczonej złotym parasolem. Biały kolor, który widzisz na świątyni, nie zawsze tam był. Do 1957 roku pagoda Shwe Sandaw zachowała większość swojego pierwotnego wyglądu, pomijając starzenie się, drobne naprawy i konserwację. Jednak w 1957 roku zarządcy pagody postanowili odnowić i zmodernizować świątynię, dodając ozdoby gipsowe i wapno w górnej połowie świątyni. Kiedy w latach 90. rozpoczęły się kompleksowe prace restauracyjne, zamiast je usuwać, przywrócono tynk i wapno, aby przywrócić jej pierwotny wygląd. To smutne, że świątynia została tak wyraźnie zmodyfikowana, ale nadal ma surowy, starożytny charakter, więc nie jest aż tak źle. W niektórych miejscach widać miejsca, gdzie odpada tynk i odsłania czerwoną cegłę. 

Przed i po renowacji Shwe Sandaw Pagoda w latach 90. XX wieku

Jak wszystkie pagody, pagoda na szczycie Shwe Sandaw ma przywilej przechowywania świętych relikwii buddyjskich. Wewnątrz pagody znajduje się kilka pasm włosów należących do Gautamy Buddy, osoby, która dała początek naukom buddyzmu. Włosy te pierwotnie znajdowały się w mieście Thatôn w południowej Mjanmie, ale zostały przeniesione do Shwe Sandaw tuż przed ukończeniem budowy.

Jedną z unikalnych cech tej świątyni są schody z każdej z czterech stron. Większość świątyń ma schody tylko z jednej strony, więc fakt, że ta ma je po obu stronach, jest dość charakterystyczny. Nie wiadomo, dlaczego ta jest tak wyjątkowa, ale zdecydowanie ułatwia to wchodzenie i schodzenie z poziomów, gdy jest mnóstwo turystów. Jedynym minusem są dość strome schody. 

Ale kiedy już dotrzesz na szczyt, wysiłek się opłaci. Widoki zapierają dech w piersiach.

Jeden z czterech domów z wizerunkami otaczających świątynię

W okolicach Shwe Sandaw znajdują się cztery takie domy z wizerunkami Buddy. Kiedyś stały w nich posągi Buddy z cegły i brązu, ale wizerunki te zostały przeniesione do Muzeum Narodowego w Rangunie i Muzeum Archeologicznego w Baganie. Wszystkie pozostałe są kamienne. Niektóre z domów z wizerunkami Buddy mają wewnątrz freski, ale większość uległa zniszczeniu przez upływ czasu, wandalizm i trzęsienia ziemi.

Świątynia Dhammayangi

Stupy i pagody

Mingalar Zedi

Szczyt Pya Tha Da

System haremu cesarskiego w Chinach cz.1 Historia

Rangi cesarskich małżonek zmieniały się w trakcie historii Chin, ale pozostały ważne ze względu na swoją pozycję w zarządzaniu wewnętrznym dworem i w sukcesji cesarskiej, która ustalała rangę dziedziców według pozycji ich matek, a także kolejności urodzenia. 

Niezależnie od wieku, w angielskim tłumaczeniu powszechnie upraszcza się tę hierarchię do trzech rang cesarzowej, małżonek i konkubin. Powszechne jest również używanie terminu „harem”, arabskiego słowa zapożyczonego używanego w ostatnich czasach w odniesieniu do zakazanych kwater kobiet cesarskich w wielu krajach. 

W późniejszych chińskich dynastiach kwatery te były znane jako wewnętrzny pałac (內宮; nèigōng) lub tylny pałac (後宮; hòugōng). W języku chińskim system ten nazywany jest „systemem tylnego pałacu” (後宮制度; hòugōng zhìdù).

Niezależnie od dynastii, cesarzowa (皇后; huánghòu) posiadała najwyższą rangę i była prawowitą żoną cesarza, a także szefową haremu cesarskiego i „matką narodu” (母后天下; mǔhòu tiānxià), co tłumaczy się jako „cesarska matka wszystkiego pod niebem”. Znana była również jako „pałac centralny” (中宮; zhōnggōng). Ponadto cesarz zazwyczaj miał inne kobiety cesarskie (嬪妃; pínfēi). Każda dynastia miała swój własny zestaw zasad dotyczących liczebności haremu.

W starożytnych Chinach istniała klasa królewskich małżonków zwanych ying (媵; yìng). Były to osoby, które przybywały z pannami młodymi w ramach posagu. Mogła to być kuzynka lub siostra panny młodej, a także osoby z innych krajów.

Warto zauważyć, że w czasach dynastii Shang zdarzały się okresy, gdy w tym samym okresie istniały dwie królowe.

„Rytuały Zhou” zawierają wiele szczegółów na temat systemu rang królewskich małżonków. Jednakże, ponieważ współcześni badacze uważają „Rytuały Zhou” za jedynie fikcyjną konstytucję utopijnego społeczeństwa, systemu opisanego w tym dziele literackim nie można interpretować dosłownie. Oferuje on raczej pobieżny wgląd w ówczesny stan wewnętrznego pałacu.

Sylwetki gejsz [zbiorcze]: siostry Ko+ z Gion Kobu

Kogiku