Wyspa Togean i plemię Bajau

Wyspa ma powierzchnię około 237 kilometrów kwadratowych, co czyni ją drugą co do wielkości wyspą archipelagu.

Togean i inne wyspy archipelagu powstały w wyniku aktywności wulkanicznej. Jest oddzielony od wysp Batudaka na jego południowy zachód i Talatako na wschodzie wąskimi kanałami, które prawdopodobnie pochodzą ze starożytnych koryt rzek nawiedzanych przez niedawne prądy.

Geologia wyspy jest zróżnicowana, z rafą wapienie na skrajnym północnym zachodzie, a następnie osadowe piaskowce, wylewne skały wulkaniczne i natrętne skały dalej na wschód.

Czy można być szczęśliwym żyjąc z dala od cywilizacji bez smartfonów, Internetu, samochodów i wszystkich innych rzeczy, bez których współczesny człowiek nie potrafi się obejść? Oczywiście, że tak.

Na jednej z najdalszych wysp Indonezji o nazwie Togean – żyje koczownicze plemię Bajau, zwane również „morskimi cyganami

Plemię Bajau było kiedyś plemieniem wędrownym, które z czasem osiedliło się na morzu, w pobliżu rafy koralowej. Większą część czasu spędzają na morzu, w wybudowanych domach lub łodziach. Trudnią się przede wszystkim rybołówstwem, prowadząc półkoczowniczy tryb życia. Łowią głównie ośmiornice, małże i strzykwy, które następnie sprzedają za granicę (w Chinach i Japonii jest to wysoko ceniony, leczniczy pokarm).

Większość z nich nie potrafi czytać i pisać – co więcej nie mają pojęcia ile mają lat. Za to od najmłodszych lat uczeni są łowienia ryb i nurkowania, gdyż niezależnie od wieku każdy w plemieniu Bajau pomaga przy połowach. Co ciekawe Bajau bez żadnego sprzętu potrafią nurkować na głębokość do 15 metrów.

Bajau to niezwykle muzykalne plemię – uwielbiają świętować oraz cieszyć się nawet najdrobniejszymi czynnościami. „Morscy Cyganie” wykazują również specyficzne upodobanie do kolorowych strojów. Pomimo, że mieszkają w wioskach dryfujących na wodzie pośrodku niczego, większość z nich nigdy ich nie opuszcza, nie korzystają z udogodnień dzisiejszej cywilizacji, są jednak bardzo szczęśliwi w swoim własnym, małym raj.

Budynki widma: Dhanushkodi

Zapomniane, opuszczone i zrujnowane budowle są zwykle odzyskiwane przez naturę. Jeśli powolny, ale z pewnością nieunikniony proces już nie nastąpi, bez wątpienia stanie się to w przyszłości.

Dziś wiele opuszczonych budynków żyje tylko w pamięci ludzi, ponieważ tak bardzo mieszają się z otoczeniem, że bardzo trudno jest rozpoznać ich dawny kształt. Niektóre zniszczone budynki zaginęły na zawsze i teraz nikt nie pamięta ich prawdziwej lokalizacji. – nadal żyją jedynie jako legendy.

Czasami głównym powodem, dla którego miasta zostały zrujnowane i zapomniane, są potężne siły samej natury. Wiele niegdyś tętniących życiem miejsc, które zostały pośpiesznie opuszczone, nigdy nie zostaje ponownie zasiedlonych z powodu zniszczeń spowodowanych niszczycielskimi trzęsieniami ziemi, tornadami, powodziami, pożarami lub huraganami.

Dhanushkodi oficjalnie stało się miastem duchów 53 lata temu po tym, jak wściekły cyklon dosłownie wymazał je z mapy. W grudniu 1964 roku, podczas cyklonu Rameswaram, przez kwitnące miasto przetoczyły się niezwykle wysokie fale pływowe, które zniszczyły jego budynki. Nawet cały pociąg ze wszystkimi 115 pasażerami został zmyty na dno oceanu. W ciągu jednej nocy zginęło blisko 1800 osób.

Dhanushkodi jest ważne dla Indian z mitologicznego, religijnego, historycznego i geograficznego punktu widzenia. Umieszczony dosłownie na skraju południowych Indii, na południowo-wschodnim krańcu wyspy Pamal w stanie Tamil Nadu, gdzie spotykają się wody Zatoki Bengalskiej i Oceanu Indyjskiego. Znajduje się około 16 mil od Sri Lanki i przez wieki stanowiło główną bramę między Indiami a Sri Lanką. Przed katastrofą Dhanushkodi było małym, ale kwitnącym miastem, do którego kupcy przybywali, aby sprzedawać swoje produkty. Miał port, pocztę, dworzec kolejowy, kilka hoteli i miejską dzielnicę mieszkaniową z wieloma domami. Było też wiele świątyń hinduistycznych.

Pozostały bezdachowy kościół, zbiornik na wodę ze stacji kolejowej i pozostałości hinduskiej świątyni, powoli się rozpadające. Znajduje się tu także inna świątynia, która dzięki mocnym fundamentom i konstrukcji przetrwała niszczycielski cyklon.

Miejsce to zostało po raz pierwszy wspomniane w hinduskim świętym tekście Ramajana. Według legendy Pan Rama nakazał Panu Hanumanie i jego armii małp zbudować most na Lankę. Most, znany jako Ram Setu, został wykorzystany przez jego armię do uratowania jego żony, Bogini Sity, przed złym królem Rawaną. Po wygraniu wojny Pan Rama zniszczył most czubkiem łuku. I dlatego miejsce to nazwano Dhanushkodi, co w rzeczywistości oznacza “koniec bow.”

Niedawne zdjęcia satelitarne NASA wskazują, że formowanie się lądu między Dhanushkodi a Sri Lanką może być spowodowane przez człowieka, ale wśród naukowców nadal toczą się debaty, czy ten odcinek lądu i pozostałości podwodnych konstrukcji między Indiami a Sri Lanką to po prostu dzieło natury. Niektórzy uważają, że Most Adama powstał w wyniku ruchów tektonicznych. Jednak wielu oddanych wierzy, że bogowie chodzili w Dhanushkodi i że było to miejsce, w którym rozpoczął się legendarny Ram Setu. Od tysiącleci uważane jest za bardzo święte miejsce. Do dziś ogromna liczba pielgrzymów przybywa, aby kąpać się podczas pełni księżyca w wodach, gdzie spotykają się Zatoka Bengalska i Ocean Indyjski i jest to dla nich święty rytuał.

Po katastrofie w 1964 roku władze uznały Dhanushkodi za miasto duchów. Pozostała garstka rybaków, a społeczność liczy dziś prawie 500 osób, mieszkających głównie w chatach rybackich na plaży. Zniszczone budynki nie zostały odnowione, ponieważ uznano je za niebezpieczne do zamieszkania. Niedawno odbudowano starą szkołę i w najbliższej przyszłości planuje się odbudowę całego miasta i przywrócenie mu dawnej świetności. Do tego czasu turyści i wielbiciele będą mogli cieszyć się tajemniczym pięknem ruin Dhanushkodi.

Kizoku-in

Izba Parów (貴族院, Kizoku-in) była izbą wyższą Sejmu Cesarskiego zgodnie z Konstytucją Cesarstwa Japonii (obowiązującą od 11 lutego 1889 r. do 3 maja 1947 r.).

W 1869 roku, pod rządami nowego rządu Meiji, japońskie parostwo zostało utworzone na mocy dekretu cesarskiego łączącego dawną szlachtę dworską i dawnych panów feudalnych w jedną nową klasę arystokratyczną zwaną kazoku. Drugie rozporządzenie cesarskie z 1884 roku pogrupowało kazoku w pięć rang równoważnych europejskim arystokratom: książę (odpowiednik europejskiego księcia), markiz, hrabia, wicehrabia i baron. Chociaż pomysł tego grupowania został zaczerpnięty z europejskiego parostwa, japońskie tytuły zostały zaczerpnięte z języka chińskiego i oparte na starożytnym systemie feudalnym w Chinach. Itō Hirobumi i inni przywódcy Meiji celowo wzorowali izbę na brytyjskiej Izbie Lordów, jako przeciwwagę dla powszechnie wybieranej Izby Reprezentantów (Shūgiin).

Ustanowienie

W 1889 roku rozporządzenie Izby Parów ustanowiło Izbę Parów i jej skład. Na pierwszej sesji Sejmu Cesarskiego (listopad 1890–marzec 1891) zasiadało w niej 145 członków dziedzicznych oraz 106 osób mianowanych przez cesarza i wysokich podatników, co łącznie dawało 251 członków. W latach dwudziestych XX wieku dodano czterech nowych parów wybranych przez Japońską Akademię Cesarską, a liczba parów wybieranych przez najwyższych podatników każdej prefektury wzrosła z 47 do 66, ponieważ niektóre prefektury wybierały teraz dwóch członków. Z kolei minimalny wiek dla dziedzicznych (książąt i markizów) i wybieranych wzajemnie (hrabiów, wicehrabiów i baronów) szlacheckich parów został podniesiony do 30 lat, nieznacznie zmniejszając ich liczbę. Do 1938 roku liczba członków osiągnęła 409 miejsc. Po dodaniu miejsc dla kolonii cesarskich Chōsen (Korea) i Tajwanu (Formoza) w końcowej fazie II wojny światowej, na początku 89. Sejmu Cesarskiego w listopadzie 1945 r. liczba członków wynosiła 418, krótko przed „czystką” generała Douglasa MacArthura, która uniemożliwiła wielu członkom sprawowanie funkcji publicznych. W 1947 r., podczas 92. i ostatniej sesji, liczba członków wynosiła 373. 

Kompozycja

Po zmianach w rozporządzeniu, zwłaszcza w 1925 r., Izba Parów składała się z:

• Następcy tronu (Kōtaishi) i wnuka cesarskiiego ( Kōtaison ) oraz ich domniemany następca tronu dziedziczą od ukończenia 18 lat, a ich kadencja jest dożywotnia.
• Wszyscy książęta cesarscy (shinnō) i mniejsi książęta krwi cesarskiej (ō) powyżej 20 roku życia, sprawujący urząd dożywotnio.
• Wszyscy książęta i markiziowie, którzy ukończyli 25 lat (w 1925 r. wiek ten został podniesiony do 30 lat), a urząd sprawowany jest dożywotnio.
• 18 hrabiów, 66 wicehrabich i 66 baronów w wieku powyżej 25 lat (w 1925 r. liczba ta wzrosła do 30 lat) na siedmioletnią kadencję.
• 125 wybitnych osób powyżej 30 roku życia nominowanych przez Cesarza po konsultacjach z Gabinetem, na dożywotnią kadencję.
• Czterech członków Akademii Cesarskiej, którzy ukończyli 30 lat, wybieranych przez akademików i nominowanych przez Cesarza, na siedmioletnią kadencję.
• 66 wybranych przedstawicieli 6000 najwyższych podatników, w wieku powyżej 30 lat, na siedmioletnią kadencję.

Rozwiązanie powojenne

Po II wojnie światowej Stany Zjednoczone okupowały Japonię i przeprowadziły szeroko zakrojone zmiany strukturalne mające na celu demokratyzację i demilitaryzację, w tym szeroko zakrojoną reformę rolną, która pozbawiła szlachtę ziemi, a tym samym głównego źródła dochodu. Okupanci napisali również nową konstytucję – obecną Konstytucję Japonii, obowiązującą od 3 maja 1947 r., która wymagała zastąpienia Izby Parów, w większości niewybieralnej, wybieralną Izbą Radnych. 

Gwageo

Gwageo (과거) lub kwagŏ to państwowe egzaminy urzędnicze w okresie panowania dynastii Goryeo (918–1392) i Joseon (1392–1910) w Korei. Te wymagające testy sprawdzały umiejętności pisania i znajomość chińskiej klasyki. Forma pisemna była zróżnicowana – od literatury po propozycje dotyczące zarządzania państwem. Egzaminy z przedmiotów technicznych miały na celu wyłonienie ekspertów z medycyny, interpretacji, księgowości, prawa itp. Były to główne ścieżki awansu w biurokracji.

Opierając się na egzaminach urzędniczych w cesarskich Chinach, gwageo po raz pierwszy pojawiło się w Zjednoczonym Silli, zyskało na znaczeniu w Goryeo i stanowiło centralny punkt edukacji w dynastii Joseon. Nauka w hyanggyo, seowon i Sungkyunkwan miała na celu przede wszystkim przygotowanie uczniów do gwageo i ich późniejszej kariery w służbie rządowej. Zgodnie z prawem Joseon, wysokie stanowiska były niedostępne dla osób, które nie były dziećmi urzędników drugiej lub wyższej rangi, chyba że kandydat zdał gwageo. Ci, którzy zdali wyższy egzamin z literatury, zmonopolizowali wszystkie wysokie stanowiska państwowe dynastii.

Historycznie

Korea zaczęła wprowadzać egzaminy na stanowiska administracyjne w okresie panowania Silla (57 p.n.e. – 935 n.e.), a niektórzy mieszkańcy Silla przystąpili nawet do egzaminu cesarskiego w czasach dynastii Tang, uzyskując po jego zdaniu stopnie naukowe. W 788 roku, pod wpływem konfucjańskiego uczonego Ch'oe Ch'i-wŏn, Silla wprowadziła system egzaminacyjny, który pozwalał niższej szlachcie na zdawanie egzaminów bez uczęszczania do Gukhaku, państwowej instytucji edukacyjnej dostępnej wyłącznie dla arystokracji. 

W okresie Goryeo (918–1392) chiński system egzaminów urzędniczych został zaimportowany z Chin za pośrednictwem uczonego Hanlin Shuang Ji, który odwiedził Goryeo w 958 roku. Shuang Ji został zaproszony przez Gwangjonga z Goryeo, aby na stałe zamieszkał na jego dworze i ustanowił system egzaminów cywilnych. Według pisarza z dynastii Song o imieniu Xu Jing, koreański system rekrutacji do egzaminów był w dużej mierze taki sam jak chiński, z pewnymi różnicami. W przeciwieństwie do Chin, arkusze egzaminacyjne pisano zarówno w piśmie idu, jak i w klasycznym języku chińskim. Egzaminatorzy nie siedzieli w oddzielnych celach jak w Chinach, lecz na ziemi na otwartej przestrzeni pod parasolami przeciwsłonecznymi. 

Pod koniec okresu Goryeo dodano egzamin wojskowy, przestrzegano trzyletniego harmonogramu, a hierarchia egzaminacyjna została zorganizowana na poziomie prowincjonalnym, metropolitalnym i pałacowym, podobnie jak w Chinach. Inne praktyki, takie jak włączenie egzaminów z buddyzmu i kultu Konfucjusza, były specyficzne dla Korei i nie były wspólne z Chinami. Poza Chinami system egzaminacyjny był najszerzej wdrożony w Korei, a wskaźniki zapisów przewyższały nawet te w Chinach. Teoretycznie każdy wolny człowiek (z wyjątkiem Nobi) mógł przystąpić do egzaminów, ale w praktyce arystokratyczna klasa yangban ostatecznie zmonopolizowała system. Na początku okresu Joseon z każdego egzaminu trzyletniego wybierano 33 kandydatów, a później liczba ta wzrosła do 50. Dla porównania, w Chinach po każdym egzaminie pałacowym wybierano nie więcej niż 40 do 300 kandydatów od dynastii Tang do Ming, obejmując jednocześnie obszar sześciokrotnie większy od Korei. W okresie Joseon wysokie stanowiska były niedostępne dla arystokratów, którzy nie zdali egzaminów. W ciągu 600 lat służba cywilna Joseon wybrała ponad 14 606 kandydatów na najwyższe egzaminy w 744 okazjach. System egzaminacyjny obowiązywał do 1894 roku, kiedy to został zniesiony przez reformę Gabo. 

Przed Joseonem

• Silla

W VII wieku Gukhak (Uniwersytet Narodowy) w Silli (57 p.n.e. – 935 n.e.) nauczał swoich studentów klasyki konfucjańskiej i dzielił absolwentów na trzy kategorie w zależności od ich znajomości literatury konfucjańskiej. Wszyscy absolwenci byli niezmiennie członkami arystokracji i byli mianowani na stanowiska administracyjne. 

Pierwsze egzaminy państwowe w królestwie Silla odbyły się w 788 roku, po tym jak konfucjański uczony Ch'oe Ch'i-wŏn przedstawił królowej Jinseong, ówczesnej władczyni Silla, Dziesięć Pilnych Punktów Reform. System egzaminacyjny, znany jako Sambun-gwa, pozwalał niższej szlachcie na przystępowanie do egzaminów bez uczęszczania do Gukhak (nazywanego przez pewien czas Daehakgam). Jednak egzaminy były nadal dostępne wyłącznie dla arystokratów. 

W IX wieku Koreańczycy bezpośrednio uczestniczyli w chińskim systemie egzaminów cesarskich i aż 88 Sillanów uzyskało stopnie naukowe po zdaniu egzaminów tangowskich. 

• Goryeo

W 958 roku wysłannik Akademii Hanlin z Późniejszego Zhou, Shuang Ji, odwiedził Kaesong i doradził Gwangjongowi z Goryeo ustanowienie chińskiego systemu egzaminów urzędniczych. Gwangjong był bardzo zadowolony z Shuang Ji i poprosił, aby pozostał na stałe na koreańskim dworze. System egzaminacyjny rozszerzył biurokrację i otworzył ją na szerszą grupę demograficzną, przełamując kontrolę kilku potężnych rodzin nad rządem. Przez całą dynastię zachowali oni ten charakter wzmacniania tronu nad arystokracją. Przybierało to również formę powiązania tronu z elitami prowincji, a królowie Goryeo dążyli do rozszerzenia możliwości edukacyjnych na lokalne elity w całym kraju. Każdy członek klasy wolno urodzonych yangmin (zwykłych ludzi) mógł przystąpić do egzaminu, chociaż potomkowie mnichów, przestępców i cheonmin byli wykluczeni. 

Główne egzaminy były literackie i odbywały się w dwóch formach: test z kompozycji (chinsa lub jesul eop) i test z wiedzy klasycznej (myeonggyeong eop). Test z kompozycji, który sprawdzał chińskie formy literackie, zaczął być postrzegany jako bardziej prestiżowy, a jego pomyślnie zdający byli podzieleni na trzy stopnie. Z drugiej strony, pomyślnie zdający egzamin z klasyki, który sprawdzał wiedzę z klasyki konfucjańskiej, nie byli klasyfikowani. W trakcie dynastii około 6000 mężczyzn zdało egzamin z kompozycji, podczas gdy egzamin z klasyki zdało tylko około 450. Testy te miały być przeprowadzane co trzy lata, ale w praktyce często odbywały się również w innych terminach. 

Egzamin z klasyki został zrewidowany w 1344 roku, za panowania Chunghye, na wzór systemu egzaminacyjnego stosowanego wówczas w dynastii Yuan. Hierarchia egzaminacyjna Yuan egzaminów lokalnych, prowincjonalnych i metropolitalnych została ustanowiona w 1369 roku przez Yi Saek. Poprzedni system egzaminacyjny oparty na tradycyjnej klasyce został zastąpiony systemem opartym na neokonfucjańskiej interpretacji klasyki. W 1390 roku istniał egzamin wojskowy. Egzaminy państwowe stały się bardziej systematyczne i potężne za czasów Goryeo niż za czasów Silla. Pozostały jednak tylko jedną z kilku dróg do władzy. Mężczyzna, który osiągnął pozycję piątej rangi lub wyższą, mógł automatycznie mieć jednego syna umieszczonego na pozycji rangi. Z czasem państwowe instytucje edukacyjne, takie jak hyanggyo (szkoły prowincjonalne) i Gukjagam (Uniwersytet Narodowy), straciły na znaczeniu na rzecz prywatnych instytucji, takich jak Dwanaście Zgromadzeń. 

Istniały również inne, różnorodne egzaminy (jabeop) z różnych dziedzin. Jednym z nich był buddyzm; mnisi, którzy go zdali, otrzymywali specjalny tytuł duchowny, rozpoczynający się od daeseon, czyli „tytuł mnicha”. Egzaminy buddyjskie zostały zniesione w XV wieku w ramach kampanii tłumienia buddyzmu. Innym egzaminem był chapkwa, który sprawdzał wiedzę z takich dziedzin jak prawo, matematyka, medycyna, p'ungsu (feng shui) i wróżbiarstwo. Egzamin chapkwa zdawali głównie przedstawiciele wyższej klasy średniej, jungin. 

Joseon

Za panowania dynastii Joseon (1392–1910) egzaminy dzieliły się na trzy szerokie kategorie: egzaminy z literatury (문과 ;文科; mun'gwa), egzaminy wojskowe (무과 ;武科; mugwa) oraz egzaminy z przedmiotów różnych (잡과 ;雜科; chapkwa), obejmujące takie tematy jak medycyna, geografia, astronomia i translatoryka. Ponieważ inne drogi awansu były znacznie bardziej zamknięte niż w okresie Goryeo, gwageo stał się praktycznie jedyną drogą do uzyskania rangi. 

Teoretycznie każdy poza nobi mógł przystąpić do egzaminów gwageo, ale w rzeczywistości tylko yangban, którzy mieli luksus spędzenia dużej części dzieciństwa i wczesnej dorosłości na nauce, mogli mieć nadzieję na zdanie egzaminu. W przypadku administracji literackiej, dzieci kobiet ponownie zamężnych, konkubin i urzędników zwolnionych za korupcję były wykluczane z egzaminu. Egzaminy gwageo były bardzo ważne nie tylko dla jednostki, ale i dla jej rodziny, ponieważ rodzina yangban, która nie wydała na świat urzędnika państwowego przez cztery pokolenia, traciła swój status.

Podczas egzaminu kandydaci musieli zapisać imiona i stanowiska swoich czterech pradziadków. Wyższy egzamin z literatury był ograniczony do osób, które zajmowały już wysokie stanowiska lub zdały niższy egzamin. Egzaminy różne były lekceważone przez yangban i były zazwyczaj ograniczone do klasy chungin, dziedzicznych pracowników technicznych. Kryteria egzaminu wojskowego były zróżnicowane, ale z czasem stał się on otwarty nawet dla członków najniższej klasy (cheonmin).

Gwageo stanowiło podstawę dla różnych form regionalizmu. Ze względu na siłę frakcji regionalnych w polityce dynastii Joseon, uczeni z frakcji niebędących w łaskach często w ogóle nie zawracali sobie głowy przystąpieniem do egzaminu. Pod koniec dynastii Joseon coraz większy odsetek zdanych egzaminów pochodził z północnej prowincji Pyongan, a niewielki powiat Chŏngju zaczął dostarczać więcej zdobytych kandydatów niż jakikolwiek inny powiat.

Administracja

Pierwotnie gwageo przeprowadzano co trzy lata; te regularne egzaminy były znane jako singnyeonsi (식년시 ). Jednakże singnyeonsi stały się mniej ważne z czasem, a coraz większy odsetek kandydatów przystępował do gwageo przy specjalnych okazjach. Należały do ​​nich alseongsi (egzaminy wizytacyjne), które przeprowadzano, gdy król odwiedzał Sanktuarium Konfucjusza w królewskiej akademii Seonggyungwan, jeunggwangsi (rozszerzone egzaminy) przeprowadzane podczas uroczystości narodowych i byeolsi (specjalne egzaminy) przeprowadzane przy innych specjalnych okazjach. Jednak te specjalne egzaminy były zwykle ograniczone do egzaminów literackich i wojskowych. W ciągu dynastii przeprowadzono w sumie 581 nieregularnych egzaminów, w porównaniu do 163 egzaminów singneonsi przeprowadzanych co trzy lata.

Egzaminy literackie i wojskowe odbywały się w trzech etapach: początkowy test kwalifikacyjny (chosi) przeprowadzany w prowincjach, drugi egzamin (hoesi) przeprowadzany w stolicy (w którym wybierano kandydatów kwalifikujących się) i trzeci egzamin (jeonsi) w obecności króla, w którym kandydaci, którzy zdali, byli klasyfikowani w kolejności. Każdy etap był normatywny, z ustaloną liczbą pomyślnie zdających kandydatów. 

Kandydat, który otrzymał najwyższą liczbę punktów (jangwon) w egzaminie literackim, otrzymywał stanowisko 6. stopnia młodszego (jong). Jeśli jangwon był już zatrudniony na stanowisku, awansowano go o 4 stopnie. 

Kandydaci z drugą i trzecią najwyższą liczbą punktów otrzymywali stanowiska 7 stopnia młodszego. Pozostali nie mieli zagwarantowanego stanowiska, musieli czekać, aż jedno się zwolni. Egzaminy różne miały tylko pierwsze dwa etapy; ich kandydaci nie byli klasyfikowani.

Procedury egzaminacyjne były częstym punktem zapalnym kontrowersji, a różne frakcje rywalizowały o kontrolę nad kryteriami egzaminacyjnymi. W szczególności kwestia, czy pierwszy etap egzaminu wyższego powinien być ustny, czy pisemny, stała się gorącym tematem debaty we wczesnym okresie Joseon.

Egzaminy literackie

Egzamin z literatury dzielił się na egzamin wstępny (niższy) i wyższy. Z kolei na egzaminie wstępnym z literatury niższej niektórzy kandydaci ubiegali się o „licencjat z klasyki” (saengwon), a inni o „licencjat z literatury” (jinsa). Po zdaniu tych egzaminów niższych (saengjin-gwa) mogli przystąpić do egzaminu wyższego. Ten egzamin niższy mógł mieć swoje korzenie w egzaminach wstępnych do Gukjagam w Goryeo. 

Na egzaminie wstępnym kandydaci na licencjat z literatury sprawdzali swoje umiejętności kompozycyjne w różnych formach poezji i prozy chińskiej, w tym w poezji shi, prozie rymowanej fu, prozie dokumentalnej piao oraz esejach problemowych ts'e. 

Kandydaci na licencjat z klasyki sprawdzali znajomość Czterech Ksiąg i Pięciu Ksiąg Klasycznych w ortodoksyjnej interpretacji neokonfucjańskiej. Z każdej regularnej sesji testu wybierano łącznie 100 kandydatów na każdy licencjat. Zostali oni wybrani z puli 600 (na każdy licencjat), z czego 200 wybrano ze stolicy, a 400 z różnych prowincji. 

Wyższy egzamin literacki przeprowadzano co trzy lata, a spośród 240 kandydatów wybrano łącznie 33, którzy pomyślnie zdali. Tych 240 z kolei przysłano z Seonggyungwan (50), stolicy (40) i ośmiu prowincji (liczba przysłanych z każdej prowincji była różna, przy czym Hwanghae i Yeongan przysłali tylko 10, a Gyeongsang 30). Każdy z pierwszych dwóch wyższych egzaminów był z kolei podzielony na trzy części: w pierwszej części kandydaci wykazali się zrozumieniem kanonu konfucjańskiego, w drugiej części zademonstrowali umiejętność pisania w różnych formach literackich, a w ostatniej części pisali esej problemowy, który miał pokazać ich zdolności polityczne. 

W ciągu panowania dynastii Joseon egzamin z literatury zdało łącznie 14 620 mężczyzn. Singneonsi zdawali trzyletnie egzaminy, a pozostali zdawali je w ramach egzaminów nieregularnych. Proporcje te zmieniały się z czasem; wraz z rozwojem dynastii, egzaminy nieregularne zyskiwały na znaczeniu. Mogło to częściowo wynikać z faktu, że liczba kandydatów na egzaminach trzyletnich była stała, podczas gdy liczba kandydatów na egzaminach nieregularnych nie była stała.

Egzaminy wojskowe (mugwa)

Egzaminy wojskowe zostały ustanowione pod koniec okresu Goryeo i były kontynuowane w Joseon. Egzaminy wojskowe testowały mieszankę sztuk wojskowych, a także wiedzę z zakresu klasyki i tekstów wojskowych. Obejmowały one łucznictwo koreańskie, jazdę konną i łucznictwo konne. Egzamin przeprowadzano w trzech etapach, co trzy lata. W pierwszym etapie testowano 190 lub 200 kandydatów, w tym 70 ze stolicy, 30 z Gyeongsang, 25 z Chungcheong i Jeolla oraz po 10 kandydatów z pozostałych prowincji. Spośród 190 kandydatów, 28 przechodziło do drugiego etapu, gdzie zdawano egzamin ustny ze znajomości kanonu konfucjańskiego i niektórych tekstów wojskowych, w tym Sztuki wojny Sun Tzu, Wuzi i Hanbizi. Trzeci etap ponownie testował jazdę konną i łucznictwo konne. Ci, którzy zdali egzamin wojskowy, byli znani jako söndal (co oznaczało tych, którzy przygotowywali się do objęcia urzędu). Egzamin wojskowy nie był uważany za tak ważny jak jego cywilny odpowiednik. Później stał się on drogą, dzięki której klasa nisko urodzona (cheonmin) mogła awansować w karierze. 

Różne egzaminy

Egzaminy różne, czyli japgwa, podzielono na cztery części: translatorykę, medycynę, nauki przyrodnicze (astrologia, geografia i inne) oraz ewidencję. Egzaminy te nadzorował urząd rządowy, zatrudniający specjalistów w tej dziedzinie. Były one ściśle powiązane z królewskimi akademiami technicznymi Sahak, które podlegały tym samym urzędom.

W przypadku tłumaczeń sprawdzano znajomość czterech języków, w których dwór Joseon zatrudniał tłumaczy: współczesnego chińskiego, mongolskiego, dżurczeńskiego/mandżurskiego i japońskiego. Egzamin ten nadzorowało Biuro Tłumaczy, które zatrudniało tłumaczy w stolicy oraz w głównych portach i miastach granicznych. Na pierwszym etapie przyjęto 45 kandydatów z chińskiego mówionego i po 4 z każdego z pozostałych języków; na drugim etapie wyłoniono 13 kandydatów z chińskiego i po 2 z każdego z pozostałych języków. 

W wyniku badania lekarskiego wyłoniono 18 finalistów, z których w drugiej rundzie wyłoniono 9 kandydatów, którzy pomyślnie przeszli rekrutację. Następnie przydzielono im stanowiska w Biurze Medycznym, które skierowało część z nich do pałacu, a część do każdego z wydziałów prowincjonalnych, aż do poziomu hyeon. 

Ci, którzy zdali egzamin japgwa, otrzymywali pierwotnie karmazynowy certyfikat, ten sam kolor, jaki otrzymywali ci, którzy zdali egzamin z literatury. Jednak pod naciskiem yangban kolor ten ostatecznie zmieniono na biały, co oznaczało niższy poziom osiągnięć i uprawniało posiadacza do niższej rangi. Ci, którzy zdali ten egzamin, stali się znani jako chungin.

Przyszłość

Za panowania Jungjonga z Joseon (1506–1544) program gwageo został uzupełniony na wniosek wysokiego urzędnika Cho Kwangjo. Egzamin uzupełniający nazywano „egzaminem Mędrca i Dobra” (현량과 ;賢良科; hyŏllyangkwa). Był to skrócony egzamin, przeprowadzany w obecności króla. Kandydaci musieli zostać rekomendowani przez lokalnego urzędnika jako ludzie o najwyższej uczciwości.

W późniejszych latach panowania dynastii Joseon system gwageo stawał się coraz bardziej skorumpowany. Uczeni, którzy nie byli w stanie zdać egzaminu, zaczęli tworzyć klasę niezadowolonych yangban; wśród nich wyróżniał się przywódca rebeliantów z początku XIX wieku Hong Gyeong-nae. Wielu późniejszych uczonych z dynastii Silhak również odwróciło się od służby państwowej.

Gwageo zostały ostatecznie zniesione w wyniku reform Gabo z 1894 r., wraz z dyskryminacją klasową i starym systemem rang. 

Saikū

Saikū (斎宮) był kompleksem pałacowym znajdującym się w dzisiejszej dzielnicy Takegawa miasta Meiwa, dystryktu Taki, prefekturze Mie. Tworząc małą wioskę, został założony w okresie Nara jako pałac i urzędy publiczne Saiō, niezamężnej cesarskiej księżniczki, która służyła w świątyni Ise w imieniu cesarza, i popadł w ruinę w okresie Nanboku-chō. Miejsce to zostało uznane za Narodowe Miejsce Historyczne w 1979 roku. Saikū jest również nazywane „Pałacem Bambusowym”, Saigū, Itsuki no Miya, Iwai no Miya lub Imimiya 

Saikū znajdowało się około dziesięciu kilometrów na północny zachód od chramu Ise, prawdopodobnie najważniejszego chramu shinto w Japonii. Saikū znajdowało się na prawym brzegu rzeki Kushida i jej dopływu, rzeki Harai, która wpada do zatoki Ise. Pierwotny układ obejmował obszar o wymiarach dwa kilometry ze wschodu na zachód i 700 metrów z północy na południe, czyli 137 hektarów. Miasto zostało zbudowane na strukturze siatki opartej na chińskich tradycjach i składało się z kilku dużych bloków o długości 120 metrów, otoczonych wysokimi drewnianymi murami. Wewnątrz każdego bloku znajdowało się ponad 100 budynków w stylu shinden-zukuri, o różnej wielkości i przeznaczeniu, zbudowanych z japońskiego cyprysu metodą tamtych czasów, przy użyciu zazębiających się bloków drewna, aby utrzymać konstrukcję razem bez gwoździ. Budynki miały kształt prostokąta i były zbudowane na słupach wkopanych w ziemię, z podłogą podniesioną do metra od ziemi. W niektórych blokach znajdowały się małe studnie, z których czerpano wodę, lub miejsca do przechowywania żywności. 

Historia

Saikū osiągnęło swój szczyt od późnego okresu Nara do wczesnego okresu Heian. Zapisy Engishiki z wczesnego okresu Heian wskazują, że Saiō miało personel liczący ponad 500 osób, w tym około 120 urzędników. Saikū było zatem znacznie większe niż większość kompleksów rządowych powiatów w kraju i często określano je mianem drugiej co do wielkości osady prowincjonalnej, po Dazaifu. Po upadku systemu Saiō miasto powróciło do roli wioski zajmującej się uprawą ryżu, a dokładna lokalizacja Saikū została utracona. Podczas kopania fundamentów pod nowe osiedle mieszkaniowe w 1970 roku znaleziono dużego konia haniwa, jednego z największych znalezionych w Japonii. Budowę domów wstrzymano i rozpoczęto wykopaliska archeologiczne, potwierdzając, że miejsce to było starożytnym miastem Saikū. Znaleziono dużą liczbę odłamków różnych naczyń glinianych, zielonej glazurowanej ceramiki i okrągłych kamieni do tuszu, a następnie fundamenty wielu budowli. 

Dalsze wykopaliska odbywają się corocznie na stosunkowo niewielką skalę, a znaczna część stanowiska Saikū pozostaje nietknięta ze względu na jego ogromne rozmiary. Ponieważ starożytne budynki były zbudowane z drewna, które dawno zanikło, a stanowisko było przebudowywane kilka razy w ciągu swojej długiej historii, wykopaliska mogą ujawnić kilka generacji budynków, których fundamenty muszą być dopasowane do siebie, aby utworzyć obraz układu miasta. Najwięcej uwagi poświęca się wczesnemu okresowi Heian, kiedy miasto osiągnęło szczyt wielkości i wpływów. Muzeum Historyczne Saikū stoi obecnie w miejscu pierwotnego odkrycia i znajduje się około trzech minut spacerem od stacji Saikū na linii Kintetsu Yamada. Oprócz muzeum, obok stacji kolejowej Saikū zbudowano zrekonstruowaną rezydencję z okresu Heian, znaną jako Sala Doświadczeń Historycznych Itsukinomiya. Sala Itsukinomiya nie jest restauracją dawnego budynku, lecz rekonstrukcją opartą na istniejących budynkach shinden-zukuri w innych miejscach w Japonii.