Cerkiew Obrazu Zbawiciela Nie Ludzką Ręką Uczynionego

Na początku XVII wieku Prochorowo było nieużytkiem należącym do Zacharkowa. Od 1687 roku wieś należała do zarządcy S.I. Miłosławskiego. W pobliżu stała drewniana cerkiew pod wezwaniem Miłosiernego Zbawiciela. W 1720 roku z funduszy S.I. Miłosławskiego wybudowano nową drewnianą cerkiew. Od połowy XVIII wieku, aż do rewolucji, wieś pozostawała rodową posiadłością książąt Trubeckich. Zbudowali oni murowaną cerkiew z jednym ołtarzem, poświęconą Obrazowi Zbawiciela Nieuczynionego Ręką, bez dzwonnicy.

W 1848 roku w nowym miejscu rozpoczęto budowę kamiennej cerkwi Zbawiciela z dzwonnicą. W dolnej, ogrzewanej cerkwi wybudowano kaplicę poświęconą św. Jerzemu, ku czci patrona właściciela majątku, księcia Jurija Iwanowicza Trubeckiego. Po 1917 roku majątek został znacjonalizowany. W 1937 roku cerkiew została zamknięta. Wcześniej usunięto ponad cztery funty srebra, rozbito unikatowy 101-funtowy dzwon, a szczątki fundatorów cerkwi zostały zbezczeszczone. W 1989 roku wznowiono nabożeństwa w cerkwi Zbawiciela.

Cerkiew została od tego czasu odrestaurowana. Rada parafialna cerkwi zleciła zaprojektowanie posiadłości Trubeckiego, będącej wybitnym przykładem architektury krajobrazu XVIII i XIX wieku. 19 sierpnia 2014 r. minęła 25. rocznica święceń kapłańskich archiprezbitera Włodzimierza Pereslegina, proboszcza cerkwi Zbawiciela we wsi Prochorowo. Ojciec Włodzimierz służył cerkwi w Prochorowie przez ćwierć wieku. Przez kilka lat pełnił również funkcję proboszcza w cerkwi Opieki Matki Bożej w Szpitalu Miejskim nr 2 we wsi Mieszczerskoje oraz w cerkwi Trójcy Świętej we wsi Troickoje w powiecie czechowskim. 

Na przestrzeni lat wygląd cerkwi przekazanych cerkwi w stanie ruiny uległ znaczącej zmianie. Parafianie darzą swego proboszcza głębokim szacunkiem, widząc w nim nie tylko kapłana, ale także postać publiczną, kaznodzieję i sługę kultury i historii narodowej. Z wykształcenia architekt, archiprezbiter Włodzimierz Pereslegin jest członkiem Diecezjalnego Wydziału Restauracji i Budownictwa. Ojciec Władimir poświęca wiele energii na zachowanie dziedzictwa architektonicznego majątku Trubeckiego we wsi Prochorowo, w tym samego kościoła i otaczającego go krajobrazu naturalnego. 

Tsuya

Tsuya to rytuał odprawiany w noc poprzedzającą dzień pogrzebu. Może to być rytuał shintoistyczny, katolicki, a także buddyjski.

- Buddyjskie tsuya odprawiane są w celu modlitwy za dusze zmarłych, aby mogły spokojnie opuścić ten świat.

Powszechnie uważa się, że pochodzenie tsuya wywodzi się z historii, że gdy Budda umarł, uczniowie Buddy czytali jego nauki przez całą noc w żalu, chroniąc jednocześnie jego ciało, chociaż istnieje inny pogląd, że pochodzi z pogrzebu Ameno Wakahiko, który jest przedstawiony w Kojiki , zapisie starożytnych spraw. Inny pogląd mówi, że pochodzi ze starożytnego zwyczaju umieszczania zmarłego w trumnie i czekania przez kilka dni, aby upewnić się, że dana osoba naprawdę umarła. Tradycyjnie tsuya odbywały się przez całą noc, ale w czasach współczesnych są zwykle skrócone do pół-tsuya, które odbywa się od około szóstej do dziewiątej wieczorem, otwarte dla wszystkich żałobników, a kapłan odczytuje pismo buddyjskie tylko raz. Po pół-tsuya, jest zwyczajem, że członkowie rodziny na zmianę pozostają przy zmarłym aż do pogrzebu następnego dnia.

W związku z tym, zamiast oczekiwać, że ktoś będzie czuwał i dopilnuje, aby świece i kadzidło się nie wypaliły, należałoby raczej powiedzieć, że nie mają czasu, aby się wypalić.

W ostatnich czasach zdarza się, że niektórzy moshu (organizatorzy pogrzebu) czują się niezadowoleni z powodu braku snu w czasie pogrzebu, ale tak naprawdę jest to przykład błędnego ustalenia priorytetów. Obecnie obserwuje się tendencję do odciążania rodziny, na przykład poprzez stosowanie kadzideł na komary, które działają przez całą noc, zamiast tradycyjnego kadzidła.

Tsuya odbywa się po umieszczeniu ciała w trumnie i ustawieniu ołtarza. Obecnie tsuya często odbywa się w świątyni lub domu pogrzebowym, więc po umieszczeniu ciała w trumnie w domu lub sosaijo (zakładzie pogrzebowym), trumna jest przewożona do miejsca, gdzie zostanie umieszczona tsuya i ustawiona przy ołtarzu.

Shinto tsuya nazywane jest świętem Tsuya -sai.

- Katolicki tsuya

W Kościele prawosławnym odprawia się nabożeństwo żałobne za zmarłych, zwane panichidą, której językowe korzenie wywodzą się z greckiego słowa oznaczającego modlitwę przez całą noc. Ze względu na podobne pochodzenie tych słów, Kościół prawosławny Japonii nie stroni od nazywania panichidy tsuya.

W chrześcijaństwie zachodnim tego typu nabożeństwo nazywane jest nabożeństwem Zenya-shiki lub nabożeństwem Tsuya-shiki.

Różnice regionalne

Istnieją regiony, w których tsuya nie jest wykonywana, na przykład w niektórych częściach prefektury Akita. W mieście Akita powszechne jest tsuya i pogrzeb po kremacji. Istnieją regiony, na przykład w niektórych częściach Hokkaido, gdzie powszechne jest, że osoby spoza rodziny uczestniczą tylko w tsuya, a nie w pogrzebie, ponieważ trudniej jest uczestniczyć w pogrzebach ze względu na pracę. Z drugiej strony, w innych regionach, na przykład w niektórych częściach północno-wschodniej Japonii, częściej pogrzeb jest otwarty dla wszystkich żałobników, a w tsuya uczestniczą tylko członkowie rodziny.

Mauzoleum Ho Chi Minha

Mauzoleum Ho Chi Minha, jeden z najbardziej czczonych zabytków Wietnamu, jest potężnym symbolem historii i niepodległości kraju. Położone przy ulicy Hung Vuong 2, w dzielnicy Dien Bien, w dzielnicy Ba Dinh, miejsce to oferuje odwiedzającym dostojne, a zarazem pełne znaczenia doświadczenie. Od godzin otwarcia po zasady ubioru – oto wszystko, co musisz wiedzieć przed wizytą.

Mauzoleum Ho Chi Minha znajduje się obszarze o ogromnym znaczeniu historycznym i politycznym. Otaczają je inne ważne zabytki, takie jak Pałac Prezydencki, Pagoda Jednej Kolumny i Muzeum Ho Chi Minha, co czyni je kluczowym punktem każdej podróży do Hanoi.

Zainspirowane moskiewskim Mauzoleum Lenina, Mauzoleum Ho Chi Minha zostało zbudowane w latach 1973-1975, spełniając pragnienie narodu wietnamskiego, aby zachować szczątki przywódcy dla przyszłych pokoleń. Konstrukcja, wzniesiona z materiałów pochodzących z całego Wietnamu, symbolizuje jedność narodową.

Od momentu otwarcia Mauzoleum Ho Chi Minha jest miejscem czci narodowej. Każdego roku miliony turystów, zarówno lokalnych, jak i zagranicznych, przybywają, aby oddać mu hołd. Mauzoleum przypomina o wizji Ho Chi Minha dotyczącej niepodległego i dostatniego Wietnamu.

Architektura 

Mauzoleum Ho Chi Minha to cud architektury, który ucieleśnia wpływy zarówno radzieckie, jak i wietnamskie. Zbudowane głównie z szarego granitu, mauzoleum ma 21,6 metra wysokości i 41,2 metra szerokości, emanując powagą i majestatem. Jego solidna konstrukcja symbolizuje wytrwałość i niezłomnego ducha narodu wietnamskiego.

Projekt czerpie inspirację z Mauzoleum Lenina w Moskwie, ale zawiera również charakterystyczne elementy wietnamskie, takie jak wykorzystanie materiałów pochodzących z całego Wietnamu. Dach ma wielopoziomową konstrukcję nawiązującą do tradycyjnych wietnamskich świątyń, dodając lokalny akcent kulturowy do jego surowego, radzieckiego wyglądu.

Wewnątrz panuje atmosfera głębokiego szacunku. Komnata, w której spoczywa zabalsamowane ciało Ho Chi Minha, jest słabo oświetlona, ​​a powagę podkreśla obecność umundurowanych strażników. Ściany zdobią proste, lecz eleganckie dekoracje, podkreślające historyczne znaczenie tego miejsca.

Wokół mauzoleum rozciąga się plac Ba Dinh, który oferuje starannie utrzymane ogrody, w tym ponad 250 gatunków roślin podarowanych przez prowincje Wietnamu. To bujne otoczenie stanowi spokojny kontrast dla majestatycznego wnętrza, oferując odwiedzającym cichą przestrzeń do refleksji.

Mauzoleum Ho Chi Minha w Hanoi to nie tylko miejsce o znaczeniu historycznym, ale również niezwykły zabytek architektury, symbolizujący jedność narodową i szacunek dla czczonego przywódcy Wietnamu.

Godziny otwarcia i opłata za wstęp 

Mauzoleum Ho Chi Minha jest otwarte dla zwiedzających z Wietnamu bezpłatnie. Dla turystów zagranicznych obowiązuje niewielka opłata za wstęp w wysokości 25 000 VND (około 1 USD). Godziny otwarcia mauzoleum zależą od sezonu, dlatego przed wizytą należy sprawdzić dostępność.

Dzień Lato (1 kwietnia - 31 października) Zima (1 listopada - 31 marca)

wtorek, środa, czwartek: 7:30 - 10:30 8:00 - 11:00

poniedziałek, piątek: Zamknięte 

Sobota, niedziela, święta: 7:30 - 11:00 8:00 - 11:30

Ważne uwagi: Mauzoleum jest corocznie zamykane z powodu prac konserwacyjnych w miesiącach letnich (zazwyczaj od czerwca do sierpnia). W 2024 roku było zamknięte od 10 czerwca do 12 sierpnia 2024 roku.

W przypadku szczególnych okazji, takich jak urodziny Ho Chi Minha (19 maja), Wietnamskie Święto Narodowe (2 września) czy Księżycowy Nowy Rok, jeśli daty te przypadają w poniedziałek lub piątek, mauzoleum będzie nadal otwarte dla zwiedzających.

Dojazd

Zwiedzanie Mauzoleum Ho Chi Minha w Hanoi jest wygodne, ponieważ dostępne są różne opcje transportu:

• Taksówką: Szybki i wygodny sposób dotarcia do mauzoleum. Koszt przejazdu taksówką ze Starego Miasta wynosi około 50 000 - 100 000 VND (2 - 4 USD).
• Motocyklem: Wynajęcie motocykla kosztuje około 100 000–150 000 VND (4–6 USD) za dzień. Parking znajduje się w pobliżu mauzoleum.
• Autobusem miejskim: Niedroga opcja, cena biletu wynosi 7000 VND (0,3 USD) za przejazd. Zalecane linie autobusowe: Autobus 09, 22, 32, 34, 45 – Wysiadanie na ulicy Le Hong Phong i spacer do mauzoleum. Te same linie autobusowe zapewniają również wygodny dostęp do innych głównych atrakcji, takich jak katedra św. Józefa w Hanoi, co ułatwia połączenie zwiedzania wielu miejsc podczas jednej podróży.

Zwiedzanie.

W mauzoleum Ho Chi Minha zwiedzający mogą podziwiać zabalsamowane ciało szanowanego przywódcy. Uroczystą atmosferę potęgują surowe środki bezpieczeństwa i cicha cześć. Komnata jest słabo oświetlona, ​​a umundurowani strażnicy stoją na baczność, nadając jej aurę szacunku. Ciało spoczywa w szklanej gablocie, ubrane w garnitur w kolorze khaki, odzwierciedlający prosty styl życia przywódcy.

Zwiedzający ustawiają się w gęsiego, aby obserwować, oddając hołd w ciszy. Fotografowanie i głośne rozmowy są surowo zabronione, aby zachować powagę miejsca. Wnętrze Mauzoleum Ho Chi Minha jest pilnie strzeżone

- Zabytkowy dom nr 54

Dom nr 54 był pierwszą rezydencją Ho Chi Minha w Hanoi po uzyskaniu przez kraj niepodległości. Ten skromny dom, zbudowany w stylu kolonialnym francuskim, oferuje małą sypialnię, gabinet i prostą jadalnię. Na miejscu zachowały się przedmioty osobiste, takie jak zabytkowa maszyna do pisania, książki i serwis do herbaty, dając wgląd w codzienne życie Ho Chi Minha.

Dom jest świadectwem oszczędnego i skromnego stylu życia Ho Chi Minha i stanowi ostry kontrast dla majestatu jego mauzoleum.

- Ceremonia podniesienia i opuszczenia flagi na placu Ba Dinh

Codzienna ceremonia podnoszenia i opuszczania flagi na placu Ba Dinh to obowiązkowy punkt programu dla tych, którzy cenią wietnamską dumę narodową. Ceremonia prowadzona jest przez elitarną jednostkę gwardii honorowej, a towarzyszy jej hymn narodowy.

Każdego ranka o świcie wietnamska flaga jest podnoszona na maszt, oznaczając początek nowego dnia, a wieczorem jest opuszczana w równie uroczysty sposób. To głęboko patriotyczne wydarzenie przyciąga zarówno mieszkańców, jak i turystów, którzy w pełnej szacunku ciszy oddają hołd suwerenności Wietnamu.

Podnoszenie flagi: 6:00 rano (lato), 6:30 rano (zima)

Opuszczanie flagi: codziennie o 21:00

Ceremonie odbywają się codziennie, bez względu na pogodę.

Z tego obszaru można dojść pieszo do Cesarskiej Cytadeli Thang Long, kolejnego obiektu wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO, który ukazuje królewską historię Wietnamu i uzupełnia historyczne znaczenie kompleksu mauzoleum.

- Muzeum Ho Chi Minha

Muzeum Ho Chi Minha, położone w pobliżu mauzoleum, pozwala dogłębnie poznać życie Ho Chi Minha, jego rewolucyjną drogę i wkład w niepodległość Wietnamu. Muzeum jest podzielone na kilka sekcji, z których każda szczegółowo opisuje różne etapy jego życia, od wczesnej młodości po przywództwo w walce o wyzwolenie narodowe.

Zwiedzający mogą podziwiać interaktywne eksponaty, dokumenty historyczne, fotografie i osobiste artefakty, w tym jego odręczne listy i dary od międzynarodowych sojuszników. Jedną z najbardziej intrygujących ekspozycji jest przedstawienie jego rewolucyjnej drogi, przedstawione za pomocą wizualnych narracji i instalacji artystycznych.

- Osoby zainteresowane zgłębianiem skomplikowanej historii Wietnamu mogą odwiedzić pobliskie Muzeum Więzienia Hoa Lo, które oferuje inną perspektywę spojrzenia na walkę kraju o niepodległość i doświadczenia wojenne.

- Dom na palach wujka Ho

Zbudowany w 1958 roku Dom na Paliskach Wujka Ho to miejsce, w którym spędził on ostatnie lata swojego życia. Ten tradycyjny wietnamski drewniany dom, położony w zacisznym ogrodzie, odzwierciedla jego prosty i skromny styl życia. Dom składa się z dwóch małych pokoi, sypialni i gabinetu, umeblowanych jedynie najpotrzebniejszymi udogodnieniami.

Dom na palach Ho Chi Minha, miejsce zamieszkania i pracy byłego prezydenta, jest popularnym zabytkiem w Hanoi zarówno dla turystów z Wietnamu, jak i z zagranicy

Zwiedzający mogą również zobaczyć jego regał z książkami politycznymi, drewniane biurko z osobistymi notatnikami oraz spokojny staw z rybami, w którym często odpoczywał. Spacerując po tym miejscu, można poczuć spokój i poświęcenie przywódcy, który żył dla swojego ludu.

- Pagoda na Jednej Kolumnie (Chua Mot Cot)

Położona w pobliżu Mauzoleum Ho Chi Minha, Pagoda na Jednej Kolumnie to jedna z najbardziej charakterystycznych budowli buddyjskich Wietnamu. Pierwotnie wzniesiona w 1049 roku, za panowania dynastii Ly, ma kształt kwiatu lotosu wyłaniającego się z wody, symbolizującego czystość i oświecenie. Pagoda stoi na pojedynczym kamiennym filarze, tworząc cud architektury podziwiany od wieków.

Zwiedzający mogą zwiedzać teren świątyni, zapalić kadzidło i dowiedzieć się o duchowym znaczeniu tego świętego miejsca. Spokojny staw i pobliskie starożytne drzewo Bodhi dodają tej spokojnej atmosfery, czyniąc to miejsce idealnym do refleksji i fotografii.

Ważne uwagi przed wiozytą

Wizyta w Mauzoleum Ho Chi Minha to wyjątkowe i uroczyste przeżycie, ale aby wizyta przebiegła sprawnie i z szacunkiem, należy pamiętać o kilku ważnych kwestiach.

• Zasady ubioru w Mauzoleum Ho Chi Minha: zwiedzający muszą nosić skromne ubrania (nie wolno nosić szortów, koszulek bez rękawów ani klapek).
• Kontrola bezpieczeństwa: Wszyscy goście muszą przejść przez punkty kontrolne, a aparaty fotograficzne i duże torby muszą być przechowywane na zewnątrz.
• Zachowanie i etykieta kulturowa: Zachowaj ciszę i poruszaj się gęsiego.
• Fotografowanie, filmowanie i rozmawianie wewnątrz mauzoleum jest surowo zabronione.
• Unikaj zabierania ze sobą dużych przedmiotów, aby szybciej przejść kontrolę bezpieczeństwa.

Samue

Samue to strój, który mnich zen (buddyjski) nosi podczas wykonywania samu, czyli codziennych czynności, takich jak śpiewanie sutr czy sprzątanie terenu świątyni.

Termin „samue” pierwotnie odnosił się do ubrań powszechnie noszonych w okresie samu i nie miał określonego stylu. Samue nosi się, gdy mnich pracuje w świątyni, np. sprząta, rąbie drewno na opał i pracuje w polu. Ponieważ jest to strój roboczy, nie nosi się go podczas formalnej medytacji zen ani buddyjskich nabożeństw żałobnych.

Chociaż nie jest dokładnie wiadomo, kiedy pojawił się obecny styl samue, z pewnością nie jest on starszy niż okres Meiji, a według niektórych szacunków po raz pierwszy pojawił się w świątyni Eihei-ji między 1965 a 1974 rokiem. Pierwotną formą samue był kombinezon i spodnie robocze noszone na kimonie, a samue w tamtym czasie miało szersze rękawy, aby pasowały do ​​rękawów kimona. Istnieje również „nagasamue” z dłuższą górną częścią, noszone przez mnichów sekty Soto opuszczających teren świątyni. Większość samue jest wiązana gumowym sznurkiem lub podobnym materiałem na nadgarstkach i kostkach, aby zapobiec przedostawaniu się kurzu.

Głównym materiałem może być poliester, len lub bawełna. Zazwyczaj mnisi ascetyczni zwani daishu noszą czarne samue, a mnisi wyższych rang, tacy jak arcykapłani, noszą indygo lub brąz, z wyjątkiem czerni w salach so-do.

Mnisi z sekty Nichiren Sho również noszą „jimukoromo”, podobne do samue. Jimukoromo nosi się poza buddyjskimi nabożeństwami żałobnymi i ćwiczeniami religijnymi. Posiada sznurek, przez który przewieszona jest kesa (stuła buddyjska), a kogesa (dosłownie mała kesa) jest noszona na jimukoromo podczas spotkań szkoleniowych i konferencji. Zazwyczaj ma szary kolor.

Ponieważ są luźne i łatwe w noszeniu, samue niekoniecznie są zarezerwowane wyłącznie dla mnichów, ale często traktowane jako rodzaj relaksującego stroju do pokoju, wraz z jinbei (nieformalnym letnim strojem męskim) i cieszą się uznaniem wielu osób. Do użytku ogólnego samue znacznie różnią się od tych noszonych przez mnichów, które noszą chanchanko (pikowany bezrękawnik kimono), noszony na górnej części ciała i wykonany z sashiko (starej techniki haftu) lub pikowanego materiału.

Sylwetki gejsz: Fumitama z Miyagawacho