Hayama Goyōtei

Willa cesarska Hayama (葉山御用邸, Hayama Goyōtei) położona w mieście Hayama w prefekturze Kanagawa w Japonii to rezydencja należąca do japońskiej rodziny cesarskiej i używana sporadycznie jako nieformalny zimowy wypoczynek.

Rodzina cesarska Japonii miała wcześniej rezydencje w kilku lokalizacjach na terenie prefektury Kanagawa:

• Willa Cesarska w Odawara (小田原御用邸, Odawara Goyōtei) położona w mieście Odawara została zbudowana w 1901 roku przez cesarza Meiji na miejscu zamku Odawara. Zniesiono go w 1930 roku, a teren zwrócono miastu w celu odbudowy zamku.
• Willa Cesarska Kamakura (鎌倉御用邸, Kamakura Goyōtei), położona w Kamakura, została zbudowana przez cesarza Meiji w 1899 roku jako letnia rezydencja dla jego ósmej córki, księżniczki Fumi-no-miya Nobuko (później poślubionej księciu Asace Yasuhiko) i dziewiątej córki, księżniczki Yasunomiya Toshiko (później poślubionej księciu Higashikuni Naruhiko). Został zniszczony podczas wielkiego trzęsienia ziemi w Kantō w 1923 r., a w 1931 r. miejsce to zostało przekazane władzom miasta Kamakura i obecnie mieści się tu szkoła.
• Willa Cesarska Miyanoshita (宮の下御用邸, Miyanoshita Goyōtei) położona w Hakone została zbudowana przez cesarza Meiji w 1895 roku i była ulubioną rezydencją księcia Takamatsu Nobuhito, młodszego brata cesarza Hirohito. Obecnie jest to aneks hotelu Hakone Fujiya.

Willa Cesarska Hayama została nabyta przez Agencję Dworu Cesarskiego w 1894 roku. Znajduje się na wschodnim brzegu zatoki Sagami, w centralnej części półwyspu Miura, na południe od Kamakury. Willa była ulubionym miejscem cesarza Taishō, który często ją odwiedzał, aby wyzdrowieć po chorobie i uciec od stresu związanego z obowiązkami służbowymi w Tokyo. 

Cesarz Taishō zmarł w Willi Cesarskiej Hayama w grudniu 1926 roku. Willa była następnie użytkowana przez cesarza Shōwę, który zbudował na jej terenie również laboratorium biologii morskiej. Badania prowadzone w laboratorium zaowocowały licznymi monografiami technicznymi. Rodzina Cesarska tradycyjnie korzysta z rezydencji Hayama w lutym i marcu, w okresie, gdy region ten odwiedza niewielu turystów.

Willa spłonęła w 1971 roku w wyniku podpalenia i została odbudowana jako parterowy budynek o zachodnim designie. Część terenu została wówczas przekazana miastu Hayama i obecnie mieści się tam park Hayama Shiosai z tradycyjnym japońskim ogrodem i herbaciarnią oraz niewielkim muzeum eksponującym część kolekcji okazów morskich z zatoki Sagami, należącej do cesarza Hirohito.

Shanghai Natural History Museum

Muzea są zwierciadłami. W nich dostrzegamy historię i złożoność nas samych. Niezależnie od tego, czy skupiają się na historii czy kulturze, nauce czy sztuce, świecie przyrody czy skutkach ludzkiej działalności, muzea są o ludziach.

Stworzenie nowego Muzeum Historii Naturalnej w Szanghaju było wyzwaniem, po części ze względu na wspomnienia związane z poprzednim muzeum. „Byłe muzeum przyrodnicze zajmuje szczególne miejsce dla osób, które dorastały w Szanghaju” – zauważa dyrektor zarządzający naszego studia w Szanghaju, James Lu.

Najbardziej uderzającą atrakcją muzeum jest olbrzymia, 33-metrowa ściana celi, która sprawia wrażenie, jakby została pieczołowicie wyrzeźbiona w ziemi przez archeologa.

Zainspirowane relacją człowieka z naturą, każde pomieszczenie muzeum jest otwarte na interakcję z człowiekiem, łącznie z zielonym dachem wznoszącym się nad ścieżką. Naturalne światło wpada ze wszystkich stron, tchnąć życie i duszę w eksponaty.

Muzeum sąsiaduje z miejskim parkiem rzeźb i rozciąga się niczym spiralna płaszczyzna krajobrazowa otaczająca owalny staw. Jego kształt nawiązuje do harmonijnej formy i proporcji muszli łodzika, jednej z najczystszych form geometrycznych występujących w naturze.

Muzeum zostało założone w 1956 roku w budynku Giełdy Bawełny w Szanghaju, klasycznej brytyjskiej budowli z 1923 roku. Znajdowało się ono przy ulicy East Yan'an 260 w dzielnicy Huangpu, w pobliżu skrzyżowania z ulicą South Henan. W 1994 roku władze miejskie Szanghaju uznały je za obiekt dziedzictwa kulturowego. Jednakże od tego czasu w odległości kilku metrów od budynku zbudowano podwyższoną ulicę Yan'an.

Nowy budynek o powierzchni 44 517 metrów kwadratowych znajduje się w Parku Rzeźb Jing’an. Otwarte dla publiczności w 2015 roku Muzeum Historii Naturalnej w Szanghaju przeniosło się do nowej lokalizacji. 

Kolekcje i eksponaty

Muzeum posiada kolekcję 240 000 okazów, w tym ponad 62 000 okazów zwierząt, 135 000 okazów roślin, 700 okazów z epoki kamienia i 1700 okazów minerałów. Znajdują się tam również rzadkie gatunki, których nie można znaleźć nigdzie indziej poza Chinami, takie jak mamut z Żółtej Rzeki, salamandra olbrzymia, panda wielka i aligator Jangcy.

Największym eksponatem jest liczący 140 milionów lat szkielet dinozaura Mamenchisaurus hochuanensis Young et Zhao z prowincji Syczuan, który ma ponad cztery piętra wysokości. W muzeum znajdują się również dwie mumie i kilka ludzkich embrionów.

Shugaku-in Rikyū

Cesarska Willa Shugaku -in (修学院離宮, Shugaku-in Rikyū) lub Wolnostojący Pałac Shugaku-in to zespół ogrodów i zabudowań gospodarczych (głównie herbaciarni) położonych na wzgórzach wschodnich przedmieść Kyoto w Japonii (oddzielonych od Pałacu Cesarskiego w Kyoto). Jest to jeden z najważniejszych, wielkoformatowych skarbów kultury Japonii; jej ogrody stanowią jedno z największych arcydzieł japońskiego ogrodnictwa.

Choć stylizowany na „oddzielny pałac”, często tłumaczony jako „willa cesarska”, nigdy nie wzniesiono tam żadnych dużych budynków, takich jak w przypadku Cesarskiej Willi Katsura. Teren o powierzchni 53 hektarów (133 akrów) obejmuje w rzeczywistości trzy oddzielne ogrody: Ogród Dolny, Ogród Środkowy (dobudowany później) i Ogród Górny, z których ten ostatni jest najważniejszy.

Placówką administruje Agencja Dworu Cesarskiego, która przyjmuje gości po wcześniejszym umówieniu się.

Budowę Shugaku-in rozpoczął w 1655 roku emerytowany cesarz Go-Mizunoo, a pierwsza część prac ukończono w 1659 roku. Wcześniej w tym miejscu stał klasztor żeński Enshō-ji, założony przez jego najstarszą córkę, księżniczkę Ume-no-miya; klasztor przeniesiono do Nary, aby zrobić miejsce dla dzieła Go-Mizunoo.

W Górnym Ogrodzie znajdował się duży, sztuczny staw, utworzony poprzez zbudowanie ziemnej tamy w poprzek wąwozu; staw zawiera kilka małych wysp. W przeciwieństwie do typowego ogrodu japońskiego, jest to bardzo rozległy ogród spacerowy, w którym szeroko wykorzystano technikę zapożyczania elementów krajobrazu („shakkei”). Dolny Ogród pierwotnie miał znacznie mniej formalny charakter niż obecny; pierwotnie był raczej prostą stacją przyjazdową dla odwiedzających gości.

Po śmierci Go-Mizunoo, jego córka, księżniczka Mitsuko, została mniszką i założyła tam kolejną świątynię, Ryinku-ji , na terenie późniejszego Ogrodu Środkowego. Ogrody i budynki popadły w ruinę, a niektóre z nich zostały zniszczone lub rozebrane. Za rządów Tokugawy Ienari, 11 szoguna Tokugawy, Shūgaku-in został gruntownie odnowiony.

W 1883 roku Shugaku-in znalazł się pod kontrolą Departamentu Dworu Cesarskiego (jak wówczas nazywano), a duży budynek, który obecnie znajduje się w Ogrodzie Środkowym, został tam przeniesiony. Wkrótce nastąpiły kolejne zmiany, takie jak wzniesienie ogrodzeń wokół Ogrodu Dolnego i Środkowego oraz ogrodzenie ścieżek między nimi, nadając Shūgaku-in dzisiejszy charakter.

Elementy ogrodu

Dolny Ogród składa się z zewnętrznego, zagospodarowanego terenu ze ścieżkami spacerowymi oraz wewnętrznego ogrodu z willą, oddzielonych dwoma bambusowymi płotami, z których każdy posiada proste, drewniane wejście. Willa (Jugetsu-kan) ma nieregularny kształt i składa się z trzech głównych pomieszczeń o wymiarach 15, 12 i 5 mat tatami; w największym znajduje się podwyższenie dla cesarza, a także rysunek „Trzech Śmiejących się Mędrców Kokei”, prawdopodobnie autorstwa Ganku (1756–1839). W ogrodzie znajduje się mały strumyk i staw, rozdzielone nasypem chodnikowym, a od willi oddziela go obszar z grubego, białego piasku z białymi kamieniami.

Ogród Środkowy obejmuje wewnętrzny obszar ogrodowy z dwoma głównymi budynkami, ponownie otoczonymi zewnętrznym, a następnie wewnętrznym ogrodzeniem. Znajduje się tam piękny staw, który istniał już przed ogrodem, z kaskadą i kamiennymi mostkami. Rakushi-ken składa się z dwóch głównych pomieszczeń o wielkości 6 i 8 mat oraz zdobią go dwa obrazy Kanō Tanshina. Kyaku-den, sala przyjęć, składa się z dwóch głównych pomieszczeń (na 12,5 i 10 mat) oraz sali ołtarzowej (na 6,5 ​​mat), dobudowanej po przeniesieniu budynku w to miejsce w 1678 roku z pałacu w Tofuku-monin. Znajduje się tam słynna półka z drewna zelkova, znana jako „Półka Mgły”, obrazy Kano Hidenobu oraz piękne malowidła na drewnianych panelach.

Do spektakularnego Górnego Ogrodu prowadzi prosta brama i krótkie podejście przez przycięte krzewy, skąd roztacza się widok na cały ogród. Prosty pawilon z kilkoma pokojami i drewnianym gankiem stanowi doskonały punkt widokowy, z którego roztacza się wspaniały widok na staw, wyspy i otaczające wzgórza Kioto. Pobliski wodospad ma około 10 metrów wysokości, jest zbudowany z nieociosanych kamieni i położony w niezwykle malowniczym otoczeniu. Staw zdobią dwie główne konstrukcje: Chitose-bashi, stosunkowo ozdobny most z dwóch dużych, kamiennych filarów połączonych centralną ścieżką, z których każdy zwieńczony jest drewnianym pawilonem, z którego jeden zdobi chiński feniks z pozłacanej miedzi; oraz Kyusui-tei, prosty, jednoizbowy budynek (18 mat), który jest oryginalny. Staw posiada również dwa mniejsze mosty, kamienną przystań dla łodzi i drugi, mniejszy wodospad. Zachodni brzeg stawu jest długi i wyjątkowo monotonny. Na szczycie dużej, ziemnej tamy, która utworzyła staw, rozciąga się trawnik, drzewa, ścieżka i przycięty żywopłot.

Trzy ogrody połączone są dwiema prostymi alejkami, każda o długości około 100 metrów, otoczonymi regularnymi nasadzeniami sosen. Aleje biegną przez okoliczne plantacje ryżu i oferują wspaniałe widoki zarówno na plantacje, jak i pobliskie wzgórza.

Budynki widma: Rudnik

 

Przeciwko miasta Workuta, w Republice Komi, w Rosji, znajduje się opuszczona rosyjska społeczność górnicza. Wieś Rudnik i miasto Workuta oddzielone są rzeką, zwaną także Workutą.

Rudnik to tylko jedna z kilku wsi, które powstały po drugiej stronie rzeki i pierwotnie służył do przyjmowania więźniów pracujących w kopalniach. Obecnie jedynym sposobem wejścia do wioski jest przejście przez kładkę dla pieszych, ale poprzedni goście ostrzegają, że została ona rozebrana ze względu na drewno i może być bardzo niepewna.

W 1930 roku przeprowadzono w tym zakresie pewne badania, a wyniki ujawniły obecność węgla. Pierwszą kopalnię otwarto w lipcu 1932 r., a wydobycie komercyjne nabrało rozpędu około dwa lata później. Następnie w okolicy powstało kilka miast górniczych. Początkowo uważano je za obozy, a nie wioski, ponieważ przebywali w nich więźniowie wysyłani tam do pracy w kopalniach. Jednak stopniowo przemieszczali się tam także cywile.

Pierwszy obóz, założony w sierpniu 1931 roku, stał się wsią Rudnik. Gdy tylko budynki zostały ukończone, sprowadzono tu więźniów do zamieszkania. Rok później za nadzór i ogólne bezpieczeństwo odpowiadało 1200 więźniów i tylko dziewięć osób.

Pierwszą kopalnię węgla we wsi otwarto latem 1932 roku i natychmiast rozpoczęto przemysłowe wydobycie węgla. Praca więźniów była wykorzystywana zarówno do budowy kopalni, jak i kopania węgla.

Do 1933 r. we wsi utworzono dwa duże obozy, w których przebywało łącznie około 2400 więźniów. Do tego czasu w pobliżu wyrosła także wieś cywilna, a w Rudniku zamieszkały 382 osoby. Dla tej nowej wsi więźniom nakazano budowę obiektów przemysłowych, budynków mieszkalnych i biur.

Wieś Workuta została założona w 1936 roku, nieco za wsią Rudnik, ale obie osady rozwijały się równolegle przez wiele lat, aż Rudnik zaczął zamieniać się w miasto duchów.

W 1938 roku wybudowano Workutlag, choć wówczas nosił nazwę Ukhtpechlag. Więzienie to stało się głównym obozem GUŁAGU w Związku Radzieckim i w szczytowym okresie swojej świetności w 1951 r. przebywało w nim 73 000 więźniów.

Do 1943 roku osada Workuta rozrosła się do tego stopnia, że uzyskała prawa miejskie. Wokół niego wyrosły kopalnie i wsie. Wybudowano linię kolejową do eksportu węgla produkowanego przez kopalnie oraz importu materiałów budowlanych i żywności do osad, w tym wsi Rudnik.

Po wojnie miasto i jego wioski górnicze nadal się rozwijały. Pod koniec lat czterdziestych produkcja węgla wzrosła do dziewięciu milionów ton rocznie. W 1969 roku w granice miasta oficjalnie włączono kilka pobliskich wsi, w tym Rudnik.

W Vortuce rozwijał się system edukacji, który oferował politechnikę, szkołę górniczą, szkołę medyczną i szkołę muzyczną. Miasto szybko się rozwijało, budowano także sanatoria, pensjonaty i obozy pionierskie.

Druk drzeworytniczy w Japonii cz.4 Rodzaje

Technika drukowania tekstów i obrazów była generalnie podobna. Oczywiste różnice dotyczyły objętości uzyskiwanej podczas pracy z tekstami (wiele stron w przypadku jednego dzieła) oraz złożoności wielokolorowej w niektórych obrazach. Ilustracje w książkach były prawie zawsze monochromatyczne (tylko czarny tusz), a przez pewien czas druki artystyczne były również monochromatyczne lub wykonywane tylko w dwóch lub trzech kolorach.

Tekst lub obraz jest najpierw rysowany na cienkim papierze washi, zwanym gampi, a następnie przyklejany stroną do dołu do deski z drewna o gęstym usłojeniu, zazwyczaj bloku gładkiej wiśni. Olej może być użyty do uwydatnienia linii obrazu. Nacięcie wykonuje się wzdłuż obu stron każdej linii lub obszaru. Następnie drewno jest dłutowane, zgodnie z konturami rysunku. Blok jest tuszowany za pomocą pędzla, a następnie płaskim narzędziem ręcznym zwanym barenem dociska się papier do klocka, aby nanieść tusz na papier. Tradycyjny baren składa się z trzech części: składa się z wewnętrznego rdzenia wykonanego z liści bambusa skręconych w linę o różnej grubości, a powstałe w ten sposób guzki wywierają ostatecznie nacisk na odbitkę. Ten zwój jest umieszczony w dysku zwanym „ategawa”, wykonanym z warstw bardzo cienkiego papieru, które są sklejone ze sobą i owinięte zwilżonym liściem bambusa, którego końce są następnie wiązane, tworząc uchwyt. Współcześni drukarze zaadaptowali to narzędzie i dziś używa się aluminiowych barenów z łożyskami kulkowymi, które wywierają nacisk, a także tańszych wersji plastikowych.

Ewolucja technik drukarskich

Pierwsze odbitki były jednokolorowe (sumizuri-e), a dodatkowe kolory nakładano ręcznie (kappazuri-e). Opracowanie dwóch paserów wyciętych w blokach, zwanych „kento”, było szczególnie pomocne przy wprowadzaniu wielu kolorów, które musiały być nakładane z precyzją na poprzednie warstwy tuszu. Arkusz papieru do druku umieszczano w kento, a następnie opuszczano na klocek drzeworytniczy.

Poniżej znajdują się rodzaje stylu ukiyo-e (浮世絵):

• Aizuri-e (藍摺絵); „niebieski obraz” - przykład

Termin aizuri-e (藍摺絵„niebieski drukowany obraz”) zazwyczaj odnosi się do japońskich drzeworytów, które są drukowane w całości lub w przeważającej mierze w kolorze niebieskim. Jeśli używany jest drugi kolor, zazwyczaj jest to kolor czerwony. Nawet jeśli użyto tylko jednego rodzaju niebieskiego tuszu, różnice w jasności i ciemności (wartości) można było uzyskać poprzez nakładanie wielu odbitek fragmentów wzoru lub poprzez nakładanie gradacji tuszu na drewniany klocek drukarski (bokashi).

• Aka-e (赤絵); „czerwony obrazek” - przykład

Aka -e (赤絵, „czerwony obrazek”) to rodzaj ukiyo-e, który jest w całości lub w przeważającej mierze wydrukowany na czerwono. Mówiono, że aka-e były talizmanami chroniącymi przed ospą, zwłaszcza gdy przedstawiały Shōkiego, pogromcę demonów. Drzeworyt, którego znaczna część wzoru jest w całości w kolorze czerwonym, również może być uważany za aka-e.

• Beni-e (紅絵); prymitywne odbitki w stylu ukiyo-e, zwykle drukowane na różowo
• Benizuri-e (紅刷絵, „szkarłatny obraz”) - przykład

Prymitywne nadruki w stylu ukiyo-e, zwykle drukowane w kolorze różowym i zielonym,  czasami z dodatkiem innego koloru, drukowanego lub nakładanego ręcznie.

• Bijin-ga ()美び人じん画が; zdjęcia pięknych kobiet - przykład

Kōjien definiuje bijin-ga jako obraz, który po prostu „podkreśla piękno kobiet”, a Shincho Encyclopedia of World Art definiuje go jako przedstawienie „piękna wyglądu kobiety”. Z drugiej strony, Gendai Nihon Bijin-ga Zenshū Meisaku-sen I definiuje bijin-ga jako obrazy, które eksplorują „wewnętrzne piękno kobiet”. Z tego powodu istota bijin-ga nie zawsze może być wyrażona jedynie poprzez przedstawienie bijin, kobiety zgodnej z obrazem piękna. W rzeczywistości w ukiyo-e bijin-ga nie uznano za ważne, aby obraz przypominał rysy twarzy modelki, a przedstawienie kobiet w ukiyo-e bijin-ga jest stylizowane, a nie stanowi próby stworzenia realistycznego obrazu.

• Bokashi (ぼかし); - przykład

Technika nakładania gradacji tuszu na zwilżony blok w celu zmiany jasności i ciemności (wartości) pojedynczego koloru lub wielu kolorów poprzez ręczne nakładanie farby na wilgotny drewniany klocek drukarski, a nie poprzez równomierne nakładanie farby. Ręczne nakładanie farby należało powtarzać dla każdego zadrukowanego arkusza papieru.

• E-hon (絵本); "książka z obrazkami" - przykład

Może być stosowany w sensie ogólnym lub odnosić się konkretnie do rodzaju drzeworytniczego tomu ilustrowanego, wydanego w okresie Edo (1603–1867).

Charakterystyczny element japońskiej kultury książki z dynastii Tokugawa, e-hon, był przeznaczony zarówno do oglądania, jak i czytania. Obejmując szeroki zakres tematów, łączyły obrazy z krótkimi podpisami, wierszami lub krótkimi esejami, przedstawionymi elegancką kaligrafią. Ten styl krótkiego tekstu narracyjnego towarzyszącego każdej ilustracji sprawił, że ehon jest nazywany prekursorem współczesnej japońskiej mangi lub komiksów. Wczesne ehon były drukowane monochromatycznie, aż do wprowadzenia koloru w XVIII wieku za pomocą technik drukarskich zaadaptowanych z Chin. Ich bogactwo wizualne i wszechstronność narracyjna sprawiły, że stały się dostępne dla szerokiego grona odbiorców, pomagając połączyć elitarne tradycje artystyczne z gustami rosnącej miejskiej publiczności. W ten sposób ehon odegrał kluczową rolę w kształtowaniu rozwoju ilustrowanego opowiadania historii w Japonii.

• Egoyomi (盲暦); kalendarz ze zdjęciami - przykład

Kalendarz, w którym długość i kolejność miesięcy można wywnioskować, niczym kod, z tajemniczych oznaczeń, które są niezrozumiałe dla większości ludzi, ale przejrzyste dla entuzjastów. Tego typu kalendarze rozkwitły w tzw. Meiwa pod koniec XVIII wieku. Był to okres, w którym zakazano tworzenia nieoficjalnych kalendarzy. Ponieważ tego rodzaju kalendarze były nielegalne, twierdzono, że oznaczenia kalendarzowe, które wskazywałyby na cel tych obrazków jako kalendarza, nie były uwzględniane. Jednak zakres, w jakim te obrazki wprowadzały władze w błąd, jest przedmiotem debaty

• Fushiga; satyryczne zdjęcia ukiyo-e - przykład

Fushiga, przedstawia satyryczne obrazy z tekstem. Druki Fushiga zazwyczaj przedstawiały zwykłych ludzi w ich codziennych czynnościach, z wykrzyknikami umieszczonymi obok nich, a nie celebrytów czy słynne krajobrazy. Fushiga opierała się bardziej na tekście niż na obrazie, przez co została „praktycznie zignorowana przez zachodnich krytyków rycin”

• Hashira-e (柱絵, "odbitka filarowa"); rozmiar odbitki około 28 na 4,5 cala (71 cm × 11 cm) - przykład

Pierwotnie miały być wieszane lub naklejane na drewniane filary w japońskich domach. Prawdopodobnie stanowiły tanią alternatywę dla wiszących zwojów (kakemono), które zazwyczaj były wykonane z jedwabiu. Za spopularyzowanie tego formatu druku uznaje się Okumura Masanobu (1686–1764). Były popularne w drugiej połowie XVIII wieku. Zachowane egzemplarze są rzadkie i często wyblakłe, zniszczone lub poplamione sadzą i dymem

• Jōge-e (上下絵); wydruki, które można oglądać z góry lub z dołu - przykład

Joge-e (上下絵) często tworzono w epoce Meiji. Każdy kąt widzenia pozwala zobaczyć inny obraz.

• Ishizuri-e (石摺絵); odbitka imitująca odcisk kamienia, z nienaniesionymi tuszem obrazami lub tekstem na ciemnym, zwykle czarnym tle - przykład
• Kaika-e (開化絵); gatunek ukiyo-e z okresu Meiji, który celebrował westernizację Tokyo i jego mieszkańców - przykład
• Kachō-ga (花鳥画); obrazy kwiatów i ptaków, styl pochodzenia chińskiego - przykład
• Kappazuri (合羽摺); odbitki jednokolorowe (zazwyczaj czarne) barwione metodą szablonową. - przykład

Kappazuri, nazwane jest również jako kappa-zuri, kappazuri-e (合羽摺絵) i katagamizuri-e (型紙摺絵), można rozpoznać po obecności widocznych pociągnięć pędzla, nierównomierności koloru, skupieniu się tuszu na marginesach wycięć szablonu oraz lukach lub nakładaniu się kolorów na czarne kontury.

• Komochi-e (子持絵) - przykład

Lub obrazy podstępne to japońskie odbitki z ruchomymi drukowanymi papierowymi klapkami lub innymi ruchomymi częściami. Wielokolorowe komochi-e można nazwać komochi nishiki-e (子持錦絵)

• Megane-e (眼鏡絵); wydruk zaprojektowany przy użyciu technik perspektywy graficznej i oglądany przez soczewkę wypukłą, co daje efekt trójwymiarowości - przykład

Urządzenie używane do ich oglądania nazywało się Oranda megane (和蘭眼鏡, „holenderskie okulary”) lub nozoki megane (覗き眼鏡, „okulary do podglądania”), a obrazy te były znane również jako karakuri-e (繰絵, „podstępny obraz”).

• Mitate-e (見立絵); podgatunek ukiyo-e, który wykorzystuje aluzje, kalambury i niespójności, często w celu parodii klasycznej sztuki lub wydarzeń - przykład
• Muzan-e (無残絵); drzeworyty o brutalnym charakterze publikowane w późnych okresach Edo i Meiji - przykład
• Nagasaki-e (長崎絵); ryciny wykonane w Nagasaki w okresie Edo - przykład

Nagasaki-e przedstawiają miasto portowe Nagasaki, Holendrów i Chińczyków, którzy je odwiedzali, a także inne zagraniczne osobliwości, takie jak egzotyczna fauna oraz holenderskie i chińskie statki. Były one tworzone głównie dla kupców podróżujących do Japonii w interesach. Japończycy również kupowali takie drzeworyty, ponieważ byli ciekawi obcokrajowców, z którymi sami nie mogli się spotkać. Druki Nagasaki-e były również sprzedawane w Edo, Osace i prowincjach. Nagasaki było jedynym portem, który cudzoziemcy mogli odwiedzać w czasach Tokugawy, między 1641 a 1859 rokiem. 

• Namazu-e (鯰絵); ryciny przedstawiające japońskiego mitologicznego gigantycznego suma, Namazu (鯰) - przykład

Namazu-e były znanym przedmiotem w XIX wieku, a ulotki te drukowano w dużych ilościach potrzęsieniu ziemi w 1855 roku w pobliżu Edo, jednym z wielkich trzęsień ziemi w regionie Ansei.

Drzeworyty namazu-e obejmują szeroką gamę scen, zazwyczaj przedstawiających boga poskramiającego mieczem lub kamieniem kanameishi suma wywołującego trzęsienia ziemi. Stworzenie to jest czasami nazywane po prostu „rybą trzęsienia ziemi” ( jishin-no-uo) i pomimo że w tekście jest ono nazywane sumem, ilustracja może przedstawiać smoka - węża.

• Nikuhitsu-ga (肉筆画); obraz w stylu ukiyo-e - przykład

Drzeworyty tego gatunku zyskały tak wielką sławę na Zachodzie, że stały się niemal synonimem terminu „ukiyo-e”, ale większość artystów ukiyo-e była zarówno malarzami, jak i grafikami, o podobnym stylu i tematyce. Niektórzy zwrócili się ku malarstwu pod koniec kariery w grafice, podczas gdy inni, jak Miyagawa Chōshun i wielu artystów ze szkoły Kaigetsudō, nigdy nie tworzyli grafik, zajmując się wyłącznie malarstwem.

• Nishiki-e (錦絵); drzeworyt wielobarwny, następnie posypywano odbitkę proszkiem srebrnym, złotym lub sproszkowaną macicą perłową, od wyjątkowej połyskliwości nazywano je „obraz brokatowy” - przykład
• Ōkubi-e (大首絵); odbitki portretowe, popiersia - przykład
• Omocha-e (玩具絵); ukiyo-e stworzone jako książeczki obrazkowe i zabawki dla dzieci - przykład

Gatunek ten uważano za gorszy od drzeworytów przedstawiających aktorów kabuki (yakusha-e) lub drzeworytów przedstawiających piękne kobiety (bijin-ga). 

Istniało wiele rodzajów Omocha-e, w tym papierowe lalki do ubierania (kisekae-e), gry polegające na dopasowywaniu obrazków (e-awase), gry planszowe (takie jak sugoroku), dioramy do wycinania i składania (tatebanko lub kumitate-e) oraz encyklopedyczne kompilacje (monozukushi). 

• Senso-e (戰爭絵) ; odbitki przedstawiające wojny chińsko-japońskie i rosyjsko-japońskie
• Shin-hanga (新版画, „Nowe druki”); Odciski odrodzenia ukiyo-e z XX wieku - przykład

Ruch artystyczny z początku XX wieku w Japonii, w okresach Taishō i Shōwa, który ożywił tradycyjną sztukę ukiyo-e, zakorzenioną w okresach Edo i Meiji (XVII–XIX wiek). Utrzymywał on tradycyjny system współpracy ukiyo-e (system hanmoto), w którym artysta, rzeźbiarz, drukarz i wydawca dzielili się pracą, w przeciwieństwie do równoległego ruchu sōsaku-hanga (kreatywnych druków).

• Shini-e (死絵); „zdjęcia śmierci” lub „portrety śmierci” - przykład

Wykonywano je w okresie Edo (1603–1867) i na początku XX wieku.

Kiedy umierał aktor kabuki, zwyczajowo publikowano portrety pamiątkowe shini-e wraz z jego pożegnalnym wierszem i pośmiertnym imieniem. Artyści malarstwa ukiyo-e tworzyli portrety pamiątkowe ku czci zmarłych kolegów i byłych nauczycieli.

• Shunga (春画, „obraz wiosny”); sztuka o tematyce erotycznej - przykład

Shunga, jako odmiana ukiyo-e, cieszyła się popularnością wśród wszystkich grup społecznych w okresie Edo, pomimo braku popularności wśród szogunatu. Ruch ukiyo-e dążył do idealizacji współczesnego życia miejskiego i atrakcyjności dla nowej klasy chōninów. Shunga nawiązywała do estetyki życia codziennego i bardzo różnorodnie przedstawiała seksualność. Większość artystów ukiyo-e tworzyła shunga w pewnym momencie swojej kariery.

• Sumizuri-e; rodzaj monochromatycznego drzeworytu, w którym używa się wyłącznie czarnej farby. Jest to jedna z najwcześniejszych form japońskiego drzeworytu, datowana na okres Nara (710–794). - przykład
• Surimono (摺物); prywatnie zamawiane wydruki na specjalne okazje, takie jak Nowy Rok - przykład

Produkowane w małych ilościach dla głównie wykształconej publiczności literackiej, surimono były często bardziej eksperymentalne pod względem tematu i traktowania oraz ekstrawaganckie pod względem techniki druku, niż komercyjne druki. Były najpopularniejsze od lat 1790-1830, a tworzyło je wielu czołowych artystów. 

Jednym z najsłynniejszych artystów drzeworytniczych, który zaczynał od produkcji surimono, był Suzuki Harunobu, uważany za geniusza stojącego za późniejszym wprowadzeniem (w latach 1760) nishiki-e („brokatowych druków”).

• Tan-e (丹絵); prymitywne ryciny, ręcznie kolorowane, zwykle kolorowane na czerwono
• Uchiwa-e (団扇絵); nadruki na wachlarzach uchiwa - przykład

Owalne obrazy, odpowiadające konturom uchiwa, drukowano na prostokątnych arkuszach papieru washi, a następnie wycinano je wzdłuż marginesów i naklejano na szkieletową ramę z bambusa.

• Uki-e (浮絵, „pływający obraz”); obraz wykonany w perspektywie liniowej - przykład

Wykorzystuje zachodnie konwencje perspektywy liniowej. Choć nigdy nie stanowiły one więcej niż podrzędny gatunek, obrazy w perspektywie były rysowane i drukowane przez japońskich artystów od ich wprowadzenia pod koniec lat 30. XVIII wieku do połowy XIX wieku.

• Urushi-e (漆絵) obrazy malowane lakierem, styl drukowania z użyciem tuszu przypominający ciemność i grubość czarnego lakieru - przykład

Odnosi się do trzech różnych technik w sztuce japońskiej. Chociaż urushi-e najczęściej kojarzy się z drzeworytami, termin urushi-e nie jest zarezerwowany wyłącznie dla tej techniki. Może również odnosić się do obrazów malowanych lakierem na trójwymiarowych, lakierowanych obiektach oraz obrazów malowanych lakierem na papierze lub, czasami, na jedwabiu.

• Yakusha-e (役者絵); odciski aktorów kabuki, popularnym w okresie Edo (1603–1867) i na początku XX wieku. - przykład
• Yokohama-e (横浜絵); grafiki przedstawiające obcokrajowców spoza Azji Wschodniej i sceny z Yokohamy. - przykład
• Yūrei-zu (幽霊図); grafiki przedstawiające duchy, demony i inne istoty nadprzyrodzone - przykład