Caribbean Bay

Caribbean Bay to kryty i odkryty park wodny położony w Yongin w Korei Południowej, na obrzeżach Seulu. 

Otwarty w 1996 roku Caribbean Bay jest częścią Everland Resort, ale wstęp do niego jest płatny.

Wraz z otwarciem w 2008 roku najnowszej atrakcji, „Wild River Zone”, Caribbean Bay zwiększyło swoją pojemność o 30%. 

W aquaparku Caribbean Bay znajdują się między innymi cztery pętlowe zjeżdżalnie, ogromne baseny z falami i baseny z gorącymi źródłami. Wyczerpani goście mogą uciąć sobie drzemkę w jednej ze znajdujących się na terenie parku sypialni pełnej oczyszczonego powietrza, w łóżku wykutym w energetycznym nefrycie.

Caribbean Bay otrzymało nagrodę „Must-see Waterpark Awards” od Międzynarodowego Stowarzyszenia Atrakcji Parków Rozrywki.

Budynki widma: Dwór Berowa

 

Dwór Berowa został zbudowany na początku lat 70. na obrzeżach aleksińskiej dzielnicy Pietrowki w Rosji. Obszar ten został wybrany do budowy domu, ponieważ było to malownicze położenie z widokiem na brzegi rzeki Oka.

Ten opuszczony dom był pierwotnie kojarzony z Iwanem Pietrowiczem Tyufyakinem, członkiem wybitnej rodziny szlacheckiej. Był potomkiem Ruryka, gdzieś w regionie 27. pokolenia. Rodzina szlachecka Tyufyakin była bardzo zamożna i posiadała znaczną ilość ziemi. Iwan zarządzał także pałacami i ogrodami cesarskimi w Moskwie.

W 1763 roku Iwan odziedziczył po swoim ojcu – Kowszy i Seredniaji dwie wsie, obie w powiecie kałuskim. Miejsce, które później wybrał dla swojej posiadłości, znajdowało się niedaleko tych wiosek, w miejscu, z którego roztaczały się imponujące widoki na pobliską rzekę Oka.

Początkowo posiadłość ta nosiła nazwę Dwór Piotra. Nie stał się dworem Berowa, dopóki nie znalazł się w rękach ostatecznych właścicieli. Istnieje przypuszczenie, że Iwan, pierwszy właściciel, nadał majątkowi taką nazwę na cześć swojego ojca lub jedynego syna, gdyż obaj nazywali się Piotr.

Osiedle zbudowane jest w stylu klasycystycznym, a budynek główny można podzielić na dwie odrębne części, z których pierwsza wychodzi na dziedziniec. Stojąc na dziedzińcu, można było zaobserwować cztery skrzydła, które symetrycznie znajdowały się po obu stronach budynku.

Sam dziedziniec i otaczające go budynki były niezwykle proste. Elewacje nie oferują praktycznie żadnych dekoracji architektonicznych, z wyjątkiem dwóch par kolumn, które zostały zainstalowane w celu podparcia balkonów powyżej.

Druga część budynku to część zwrócona w stronę rzeki Oka. Z tej strony budynek wzniesiono w formie półrotundy, a wokół niego biegnie kolumnada dorycka. Na drugim piętrze zainstalowano balkony, które pozwalały mieszkańcom dworu podziwiać wspaniały widok na rzekę. Za półrotundą znajdowała się okrągła sala, którą nakryto kopułą.

Po śmierci Iwana majątek przeszedł w ręce jego syna, Piotra Iwanowicza Tiufyakina. Piotr zasłynął jako dyrektor Teatrów Cesarskich w Moskwie i Petersburgu. Ponadto był przyjacielem Aleksandra I z dzieciństwa.

Na początku XIX wieku Dwór Piotra przeszedł w posiadanie Barbary Gurko, znanej z przynależności do jednego z najbardziej kulturalnych rodów szlacheckich. Barbara miała bliskie powiązania z wybitnymi przedstawicielami kultury rosyjskiej. Była również dobrze znana ze swojej miłości do literatury, nauki i sztuki.

W 1838 roku Barbara zmarła, a własność majątku przeszła na jej męża, który był generałem dywizji. Do 1860 roku opiekował się swoim majątkiem, jednak po jego odejściu z tego życia własność przeszła na jego syna Aleksandra Gurko. Aleksander był gubernatorem Wojewódzkiej Izby Kontroli i słynął nie tylko ze swojej działalności politycznej, ale także działalności charytatywnej.

W latach 1910 rodzina Gurko została zmuszona do wystawienia majątku na sprzedaż, gdy popadła w kłopoty finansowe. Nowym i ostatnim właścicielem został Vladimir Ber. Był powiatowym przywódcą szlachty i odgrywał znaczącą rolę w samorządzie terytorialnym. Dzięki wykształceniu i pasji artystycznej jego majątek często odwiedzały wybitne osobistości ze świata sztuki i literatury.

Budynki widma: Miasto 404

 

Istnieje chińskie miasto o najbardziej niezwykłej nazwie 404, podobnie jak kod błędu, chociaż zostało również nazwane “miastem nuklearnym.” Aby dodać dziwności, 404 nie można znaleźć na mapie geograficznej.

Miasto 404 to odizolowane miejsce na pustyni Gobi w zachodnich Chinach. Najbliższe miasto jest dwie godziny drogi stąd. Opuszczone miasto jest na ogół zamknięte dla nieznajomych i patrolowane przez strażników, ale Li Yangowi udało się uzyskać pozwolenie na wejście, ponieważ tam dorastał. Nazwał swój projekt 404 Nie znaleziono.

Idea budowy tego miasta pojawiła się w latach 50. w odpowiedzi na to, że Chiny otrzymały od Stanów Zjednoczonych serię gróźb ataku nuklearnego. Rząd Republiki Chińskiej podjął decyzję o budowie bazy technologii nuklearnej, aby móc realizować własne projekty badawcze dotyczące bomb.

W 1958 roku zakończono budowę. Ogólnie rzecz biorąc, miasto zajmowało tylko obszar czterech kilometrów kwadratowych (półtora mili kwadratowej), a dzielnica mieszkaniowa zajmowała tylko jeden kilometr kwadratowy (trzecia część mili kwadratowej).

Pomimo niewielkich rozmiarów miasto posiadało podobne obiekty jak inne duże miasta w Chinach. Stało się tak, ponieważ 404 zostało wyznaczone jako miasto zamknięte “, ”, co oznacza, że obowiązywały ograniczenia mieszkaniowe i podróżne. Dla tych, którzy chcieli zostać na noc, wymagana była autoryzacja, więc wszystko musiało być jak najbardziej samorządne.

W granicach miasta znajdowała się elektrownia jądrowa, zespoły mieszkalne, komisariat policji, sąd, szkoła, dwa przedszkola i wszystkie niezbędne wydziały rządowe. Nie były jednak potrzebne żadne autobusy ani taksówki, ponieważ można było przejść pieszo z jednego końca miasta na drugi w 15 minut.

Elektrownia jądrowa była pierwszą tego typu elektrownią w Chinach i w latach 1966-1984 wygenerowała około 0,9 miliarda ton plutonu.

Po wybudowaniu budynków mieszkalnych i ważnych instytucji przeniesiono tam tylko najlepszych lekarzy, szefów kuchni, nauczycieli i innych niezbędnych pracowników, aby mogli pracować nad rozwojem nowego miasta.

W jednej ze szklarni uprawiano rośliny, których w przeciwnym razie nie można byłoby uprawiać na pustyni. Autor: Li Yang – liyangphoto.com

Co najważniejsze, najlepsi naukowcy i technicy w kraju stacjonowali w 404 roku, pracując nad produkcją bomb atomowych i wodorowych. Miasto wniosło ważny wkład historyczny do Chin, biorąc udział w produkcji pierwszej bomby atomowej w 1964 r. i pierwszej bomby wodorowej w 1967 r.

W latach 90. 404 stało się największą bazą jądrową w kraju. W szczytowym okresie populacja miasta wynosiła od 50 000 do 100 000 osób, w zależności od źródła informacji.

Warunki klimatyczne pustyni były tak surowe, że wszystkie drzewa w mieście uprawiano sztuczną uprawą. Trawa wielbłądowa była jedyną naturalną rośliną, która rosła. Jednak to trudne środowisko nie powstrzymało ludzi od cieszenia się życiem w mieście. 404 miało zoo, kilka placów zabaw, klub taneczny, bibliotekę i lodowisko.

Towarzystwo było zżyte, a mieszkańcy mieli wspólny cel, gdyż większość z nich pracowała w elektrowni jądrowej o tej samej nazwie co miasto. Na centralnym placu miasta wzniesiono pomnik przewodniczącego Mao, przywódcy Komunistycznej Partii Chińskiej Republiki Ludowej.

Z miejskich legend: Hitori Kakurenbo

Hitori Kakurenbo (ひとりかくれんぼ) to jedna z japońskich legend miejskich, która wywodzi się z 2chan. Hitori Kakurenbo można przetłumaczyć na angielski jako „Hide and Seek Alone”, więc możesz zgadnąć, co to znaczy. Czasami jest również określane jako Hitori Oni Gokko (ひとり鬼ごっこ), co jest tłumaczone jako „Playing Be Alone”.

Około 2007 roku na 2chan opublikowano szczegółowe instrukcje dotyczące gry w Hitori Kakurenbo. Po tym wpisie użytkownicy 2chan, którzy próbowali grać w tę grę sami, zgłosili kilka dziwnych zjawisk. Seria wydarzeń przyciągnęła wiele uwagi i od tamtej pory Hitori Kakurenbo stało się szeroko znane.

Jak grać w Hitori Kakurenbo?

Istnieje kilka kroków do grania w Hitori Kakurenbo. Podzielę się podsumowaniem opartym na oryginalnych postach na 2chan.

- niezbędne przedmioty

Przed rozpoczęciem gry przygotuj następujące rzeczy.

• Zabawka pluszowa z ramionami i nogami
• Ryż (wystarczająca ilość, aby wypchać pluszową zabawkę)
• Obcinacz do paznokci (jeśli używasz paznokci do zaklęć)
• Igły do ​​szycia, nici (najlepiej czerwone)
• Sztućce (noże, noże do krojenia itp.)
• Szklanka wody morskiej

Przygotowanie wstępne

1. Nadaj nazwę przygotowanej pluszowej zabawce (nie takiej samej, jaką Ty chcesz nazwać) i rozerwij ją, aby usunąć bawełnę i inne materiały znajdujące się w jej wnętrzu.
2. Wypełnij pluszowe zwierzątko ryżem zamiast bawełny i umieść w nim swoje obcięte paznokcie (zamiast paznokci można umieścić włosy lub krew. W takim przypadku ryzyko wystąpienia dziwnych zjawisk wzrasta).
3. Zszyj podarte części za pomocą igły i nici, a następnie owiń pluszową zabawkę pewną długością nici i zwiąż ją.
4. Napełnij wannę w łazience wodą.
5. Wybierz wcześniej miejsce, w którym się ukryjesz (np. w szafie lub garderobie) i postaw tam szklankę wody z solą.
6. Kroki, aby zagrać w Hitori kakurenbo
7. O 3 nad ranem powiedz do pluszowego zwierzęcia trzy razy: „Pierwszy Oni to xxxxx (twoje imię)”. (Oni dosłownie oznacza demona w języku japońskim, ale to właśnie on służy do wyszukiwania innych w grach dla dzieci, takich jak chowany).
8. Idź do łazienki i włóż pluszową zabawkę do wanny z wodą.
9. Wyłącz wszystkie światła w domu i zostaw włączony tylko telewizor.
10. Zamknij oczy i policz do 10 sekund, po czym ponownie udaj się do łazienki.
11. Powiedz pluszowej zabawce w wannie: „Znalazłem cię” i dźgnij ją nożem.
12. Powiedz jeszcze raz pluszowemu zwierzęciu: „Następnym razem przyjdzie twoja kolej jako Oni”, a gdy tylko skończysz to mówić, ukryj się w wybranym przez siebie miejscu, zanurzając się w słonej wodzie.

Jak zakończyć grę?

• Mówi się, że zawsze musisz skończyć grę w Hitori Kakurenbo w ciągu jednej do dwóch godzin od rozpoczęcia. Więc lepiej przygotować smartfon lub oglądać z wyprzedzeniem w ukryciu, aby zmierzyć czas gry.
• Weź połowę przygotowanej w kubku wody z solą do ust i wyjdź z ukrycia razem z kubkiem (nigdy nie wypluwaj wody z solą z ust do momentu wykonania kroku 3, bez względu na to, co zobaczysz lub co się stanie).
• Znajdź w domu pluszową zabawkę.
• Kiedy już znajdziesz pluszową zabawkę, polej ją solą, która została w kubku, a następnie wypluj ją z ust do zabawki.
• Powiedz trzy razy „Wygrywam” pluszowemu zwierzątku, a gra Hitori Kakurenbo się zakończy.

Na co należy uważać w przypadku Hitori Kakurenbo? 

Grając w Hitori Kakurenbo, należy zwrócić uwagę na kilka kwestii.

• Upewnij się, że jesteś sam w domu, ponieważ inne osoby mogą zostać zranione, jeśli będą przebywać w domu w czasie zabawy.
• Zawsze się ukrywaj, kiedy zaczynasz.
• Wyłącz wszystkie światła.
• Nie poddawaj się w trakcie gry.
• Zachowaj ciszę i nie rób hałasu, gdy się ukrywasz.
• Nie wychodź z domu, jeśli szukasz pluszowej zabawki.
• Zakończ w ciągu dwóch godzin od rozpoczęcia.
• Spal i wyrzuć zużytą pluszową zabawkę.

Ponadto, podczas gry w Hitori Kakurenbo mogą wystąpić pewne dziwne zjawiska. Różnią się one w zależności od osoby, ale oto kilka przykładów.

• Zniknięcie pluszowej zabawki.
• Poltergeist lub odgłosy stukania.
• Wadliwe działanie maszyn
• Problemy fizyczne (mdłości, dzwonienie w uszach lub ból bez towarzyszącego urazu).
• Doświadczenia nadprzyrodzone (słyszenie głosów i widzenie duchów)

Jakie może być pochodzenie/cel Hitori Kakurenbo?

- Rytuał przywoływania duchów zmarłych

To jest teoria, że ​​Hitori Kakurenbo jest nekromancją. Pierwszy post na 2chan również wspominał w ten sposób, więc to może być jego silne pochodzenie.

W związku z tym istnieją następujące interpretacje dotyczące użytych elementów i kroków, które należy wykonać.

- Zabawka pluszowa

Uważany za substytut ciała (Yorishiro/依り代), który może opętać duch.

Ryż jest substytutem ciała, a czynności takie jak wypełnianie lalki ryżem, wkładanie do niej części własnego ciała lub nadawanie jej imion… Wszystkie te czynności mają na celu przybliżenie pluszowej zabawki ludziom, aby łatwiej było ją posiadać.

Czerwona nić symbolizuje naczynia krwionośne, dlatego też po zszyciu owija się nią pluszową zabawkę.

- Procedura rytualna

Aby rytuał przebiegał sprawniej, lalkę zanurza się w wodzie, gdyż mówi się, że duchy stają się aktywne właśnie za pośrednictwem wody.

Niektórzy wierzą, że włączenie telewizora, który jest bramą do świata duchów, działa jak czujnik, dzięki któremu mogą zobaczyć, kiedy nadchodzi duch.

Używa się słonej wody, ponieważ uważa się, że sól ma moc odstraszania złych duchów. Dlatego używa się jej do ochrony wykonawcy, gdy jest brana do ust, gdy się ukrywa, i do odpędzania duchów od lalki, plując nią na lalkę.

Na koniec, spalenie lalki ma na celu wygnanie duchów poprzez podpalenie i zabicie ich podopiecznych.

- Metoda przeklinania samego siebie: Nowoczesna ewolucja Ushi no Toki Mairi

Ta teoria była już omawiana na 2chan na wczesnym etapie. Głównym powodem jest to, że użycie lalki jest podobne do tego z Ushi no Toki Mairi.

Ushi no Toki Mairi to rytuał, w którym ludzie udają się nocą do świątyni i przeklinają kogoś, przybijając Wara Ningyo (słomianą lalkę) do drzewa.

Lalka używana w rytuałach przeklinania nazywa się „Mitate (見立て)”, co oznacza alter ego przeklętego obiektu. Ta teoria sugeruje, że lalka używana w Hitori Hitori Kakurenbo jest rytuałem przeklinającym wykonawcę jako samego wykonawcę.

Podobnie jak w przypadku poprzedniej teorii, przyjrzyjmy się interpretacjom użytych elementów i krokom podejmowanym w oparciu o tę teorię.

- Zabawka pluszowa

Uważa się, że jest sobowtórem (alter ego) osoby próbującej rzucić klątwę.

Umieszczenie części ciała wykonawcy wewnątrz lalki jasno określa przedmiot klątwy i zwiększa jej realność, gdyż jest raczej pozorna.

Zadawanie ciosów nożem może być sposobem na przeklęcie przedmiotu poprzez uszkodzenie jego wartości.

- Procedura rytualna

Zasada „Brak współlokatorów podczas gry” wynika z faktu, że zaklęcie traci swój efekt, jeśli ktoś zobaczy, jak rzucasz klątwę. (To samo dotyczy Ushi no Toki Mairi).

Uważa się, że spalenie lalki na końcu ma na celu pozbycie się nośnika klątwy, dzięki czemu jej późniejsze złamanie będzie trudniejsze.

- Ushi no Toki Mairi (Ushi no Koku Mairi): Japoński rytuał klątwy podczas wizyty w świątyni

Halucynacja psychologiczna

Poprzednie teorie sugerują, że coś przerażającego faktycznie dzieje się w Hitori Kakurenbo. Jednak ta teoria sugeruje, że wszystko dzieje się w umyśle lub wyobraźni.

Pierwszą możliwą przyczyną tej teorii jest histeria grupowa. Odnosi się to do zdarzenia, w którym panika jednej osoby zaraża grupę.

W 2chan, kilka osób czasami grało w Hitori Kakurenbo w tym samym czasie, będąc online. Kiedy jeden z nich powiedział, że doświadczył dziwnego zjawiska, pozostali uczestnicy również wpadli w panikę.

Drugim czynnikiem są uprzedzenia i zmęczenie psychiczne.

Ludzie, którzy widzieli posty na 2chan, mogli mieć z góry przyjęte wyobrażenie, że może wystąpić prawdziwe dziwne zjawisko. Więc kiedy faktycznie to zrobili, uczucie sprawiło, że zwykła rzecz wydawała się dziwnym zjawiskiem.

Ponadto gracze gry są umieszczani w psychicznie wyczerpującym środowisku, w którym muszą się ukrywać w małym, ciemnym miejscu przez dwie godziny. To środowisko sprawia, że ​​ciche dźwięki i światło z zewnątrz są bardziej wyraźne, na co zazwyczaj nie zwracają uwagi.

- Ucieknij przed strachem przed Hitori Kakurenbo…

Wyobraź to sobie. Sam w domu w środku nocy, wykonując jakiś rytuał przeklinania z lalką i innymi przedmiotami. Osobiście uważam, że sam ten akt jest już przerażający.

Ale może ten strach to coś więcej niż tylko wyobraźnia.

Jeśli grasz w Hitori Kakurenbo, podejmij środki ostrożności poważnie. W przeciwnym razie możesz nie być w stanie ukończyć gry i… nie wiemy, co najgorszego nadchodzi…

Muzeum Rewolucji Kulturalnej w Shantou

Rewolucja kulturalna jest jedną z najczarniejszych kart współczesnej historii Chin. Jest jednocześnie problemem nad którym rządząca partia komunistyczna podobnie jak nad wydarzeniami na Placu Tiananmen chciałaby przejść do porządku dziennego i jak najszybciej zatrzeć wspomnienie o tym tragicznym okresie w pamięci mieszkańców Państwa Środka. Rozpętany przez Mao Zedonga ruch został oficjalnie określony jako błąd władz partyjnych. Jednak we własnym dobrze zrozumiałym interesie Komunistyczna Partia Chin nie podejmuje tego tematu i stara się uciszyć wszelką zbyt ostrą krytykę tamtego okresu. Władza która już raz się tak poważnie pomyliła w przeszłości może się mylić również obecnie.

Nic więc dziwnego, że w takiej sytuacji inicjatywa zachowania w pamięci społeczeństwa pamięci o tych tragicznych wydarzeniach spoczywa przede wszystkim na niezależnych historykach , działaczach społecznych i w podejmowanych przez nich inicjatywach. Jedną z nich jest założone w Shantou Muzuem Rewolucji Kulturalnej. Inicjatorem i założycielem muzeum jest były funkcjonariusz partyjny 彭启安 (Peng Qu’an), który przez wiele lat pełnił wysokie funkcje we władzach miejskich. Decyzje o podjęciu tej dość dziwnej jak na członka partii inicjatywy podjął po tym jak na górze Ta, gdzie obecnie mieści się muzeum odwiedził groby ponad 20 osób ze swojej rodzinnej wioski, które zostały zamordowane w ramach walki z wrogami ludu i kontrrewolucjonistami. W budowie obiektu pomocy udzielili jego starzy towarzysze partyjni. Projekt początkowo cieszył się również poparciem władz miasta.

Na temat muzeum pojawiło się w prasie chińskiej sporo wzmianek i artykułów w chwili jego zakładania, nie tylko ze względu na tematykę ekspozycji, ale również w kontekście legalności i formuły tego typu prywatnych instytucji w ramach chińskiego porządku prawnego. Z biegiem czasu jednak jednak o działalności obiektu zrobiło się cicho a samo muzeum niemal zniknęło z chińskiego Internetu.

Szkoda, ponieważ sposób w jaki przedstawiona zostały wydarzenia z najnowszej historii Chin jest niezwykle przystępny i obrazowy. Ekspozycja składa się z kilkuset tablic – stron wielkiego komiksu wyrytego na kamiennych tablicach, którego bohaterami są sprawcy i ofiary takich wydarzeń jak Rewolucja Kulturalna, Wielki Skok, czystki partyjne. Obok pierwszoplanowych postaci jak Mao Zedong, Liu Shaoqi, Peng Dehuai, na kartach tablicach przewijają się twarze i nazwiska nauczycieli, profesorów, literatów, artystów których dotknęły represje, jak również twarze ich oprawców uśmiechniętych, ogarniętych rewolucyjnym zapałem studentów i uczniów.

Muzeum położone jest w odległości kilkudziesięciu kilometrów od centrum Shantou, na odległych przedmieściach dzielnicy Chenghai słynącej z produkcji zabawek i innych produktów z tworzyw sztucznych. Dotarcie do niego wymaga niemal godziny jazdy samochodem lub jeszcze dłuższej wyprawy autobusem podmiejskim. Gdyby taką instytucję założono w centrum miasta lub w innej dogodnej lokalizacji z pewnością miałoby o wiele szerszy krąg zwiedzających. Na wycieczki szkolne czy wycieczki z państwowych zakładów pracy za bardzo nie może liczyć.

Fakt, że muzeum jest częścią parku krajobrazowego, sprawia, że osoby które w parku szukają odpoczynku, mogą przy okazji zapoznać się z ekspozycją muzeum i historią Rewolucji Kulturalnej. Niestety z drugiej strony jego status jako jednej z atrakcji w obrębie parku umniejsza jego znaczenie i utrudnia dotarcie do informacji o samym muzeum. Brak własnej strony internetowej i jakiejkolwiek promocji obiektu w Internecie nie wpływa pozytywnie na zwiększenie liczby odwiedzających. Obecnie głównymi zwiedzającymi są mieszkańcy okolicznych wiosek, którzy przychodzą na spacer z dziećmi do parku albo flirtujące pary, które chcą choć na chwilę wyrwać się z szarzyzny życia codziennego na przedmieściach prowincjonalnego miasta.