Kolombo Fort

Pośród tętniących życiem ulic Pettah wznosi się słynna Wieża Zegarowa Fortu Kolombo, która wiernie odmierza czas, gdy świat wokół niej nieustannie się zmienia. Jest to jedna z najważniejszych atrakcji miasta. Trudno nie zauważyć tej wysokiej budowli, przemierzając ruchliwe ulice Pettah, pomimo wysokich budynków, hałaśliwych targowisk i nieustannego zgiełku stolicy handlowej.

W niedalekiej odległości znajdował się Kolombo Fort. Sam Fort już nie istnieje – zbudowany został przez Portugalczyków w 1517 roku, a następnie rozbudowany przez Holendrów. Ostatecznie jednak pod rządami Brytyjczyków fortyfikacje zostały rozebrane, a na ich miejscu powstała nowa dzielnica reprezentacyjno–biznesowa. Obecnie możemy tutaj zobaczyć tylko kilka pozostałości z epoki kolonialnej wartych zobaczenia.

Wieża zegarowa

Wieża zegarowa Fortu Kolombo została zbudowana w 1857 roku. Zaprojektowała ją Emily Elizabeth Ward, żona gubernatora Sir Henry'ego George'a Warda. Mierząca 29 metrów wysokości wieża zegarowa była wówczas najwyższą budowlą w Kolombo! Nowoczesne miasto rozrosło się wokół niej, a wysokie budynki bezlitośnie zdominowały krajobraz miasta. Jednak potężna, stara wieża zegarowa dumnie stoi na swoim miejscu, urzekając każdego, kto zatrzyma się na chwilę i dostrzeże jej nieprzemijające piękno.

Wieża zegarowa Fortu Kolombo również posiadała kiedyś latarnię morską. W rzeczywistości, obiekt ten nazywano kiedyś również Starą Latarnią Morską Kolombo. Latarnia została jednak wyłączona z użytku, ponieważ wysokie budynki miasta zaczęły zasłaniać jej olśniewające światła. 

Mechanizm zegara w wieży został opracowany przez Denta, znanego angielskiego zegarmistrza, który w 1852 roku wyprodukował Big Bena w Pałacu Westminsterskim. Ten stary zegar został zastąpiony w 1914 roku obecnym zegarem z sześciostopową tarczą z opalowego szkła.

Latarnia

Skalne Świątynie w Dambulli - opowieść podróżnika

Zwiedzanie Sri Lanki rozpoczynamy od miasta Dambulla, na terenie, którego znajduje się geograficzny środek wyspy. Każdy turysta podróżujący po Cejlonie prędzej czy później odwiedza to miejsce z powodu kompleksu świątyń skalnych wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

W Kolombo wylądowaliśmy o godzinie 11:00. Pierwszy nocleg mieliśmy zarezerwowany w mieście Sigirija oddalonej od lotniska o 150km. Jako, że nie ma bezpośrednich połączeń autobusowych między miastami, czekała nas długa podróż z dwoma przesiadkami. Planowaliśmy dojechać do naszego GH dopiero na wieczór, a zwiedzanie rozpocząć nazajutrz.

Tak się jednak nie stało. Stojąc w kolejce po kartę Dialog poznaliśmy sympatyczną parę, która jak się okazało leciała z nami z Warszawy tym samym samolotem. Znajomi wynajęli taksówkę, która zawoziła ich do Dambulli. Jako, że miło się rozmawiało postanowiliśmy zabrać się z nimi i podzielić koszt przejazdu na pół.

W Dambulli byliśmy już po godzinie 14:00. Od tego miejsca do Sigiriji zostało nam 10km. Zmęczenia nie odczuwaliśmy, ponieważ przespaliśmy większą część lotu. Uznaliśmy zatem, że nie ma sensu wracać w to samo miejsce kolejnego dnia i to co planowaliśmy na jutro zrobimy dzisiaj.

Jak dotrzeć do Rock Temple Dambulla?

Kasa biletowa nie znajduje się przy głównym wejściu ze Złotym Buddą tylko zupełnie po drugiej stronie kompleksu. Zero logiki i totalny chaos. My wiedzieliśmy o tym wcześniej i poprosiliśmy Pana taksówkarza, aby zawiózł nas bezpośrednio pod kasy. Jeśli natomiast startujesz z miejsca ze zdjęcia powyżej to musisz udać się schodami po lewej stronie od Buddy w górę. Po pokonaniu kilku stopni zobaczysz mały plac, na którym można kupić pamiątki, koszulki, wodę czy owoce. Dalej nie wchodź kolejnymi schodami w górę tylko odbij minimalnie w lewo i idź po płaskim tak długo aż dotrzesz do szlabanu. Mijając szlaban jednocześnie dojdziesz do drogi głównej. Skręć w prawo i po kilkuset metrach znajdziesz budkę gdzie sprzedawane są bilety. Cała droga zajmuje ok 20 minut, dlatego tak jak wspominałam wyżej – najlepiej od razu załatwić sobie dojazd do kasy biletowej.

Wstęp kosztuje 1500rs (31,5zł). Sprzedawca biletów widząc nasze plecaki sam zaproponował, abyśmy zostawili je w pomieszczeniu obok. Aby dostać się do kompleksu skalnych świątyń mieliśmy do pokonania jeszcze 160m w górę. 

Po dotarciu na szczyt, a przed wejściem do świątyń należy zdjąć obuwie oraz przysłonić ramiona i kolana. Nasze buty powędrowały do plecaków (ah, ta oszczędność), natomiast można je było zostawić w specjalnej przechowalni za 25rs (0,50zł). Jeśli chodzi o chusty również można je wypożyczyć za 100rs (2,10zł) sztuka.

Planując zwiedzanie Skalnych Świątyń miej zawsze w plecaku skarpetki. W godzinach największego upału cały plac przypomina rozżarzone palenisko. My byliśmy tu już pod koniec dnia więc było przyjemnie, ale za to poparzyliśmy sobie stopy w innym dniu .

Polonnaruwa

Polonnaruwa to drugie, najstarsze królestwo Sri Lanki. Od XI do XIII wieku pełniło funkcję stolicy Cejlonu. Należy do tzw. Trójkąta Kulturalnego, a od 1982r. wpisane jest na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Jak dojechać do Polonnaruwy?

Polonnaruwa oddalona jest od Kolombo o 216 km dlatego mało kto przyjeżdża tu prosto z lotniska. Najczęściej (wśród turystów) jest to kolejny przystanek na trasie, zaraz po Sigiriji lub Dambulli.

Z Sigiriji do Polonnaruwy nie ma bezpośrednich połączeń autobusowych. Trzeba dostać się do Habarany (tak jak my) lub do Dambulli, skąd co chwilę odjeżdżają autobusy w kierunku pierwszej stolicy Cejlonu.

Bilet na autobus kosztował 80rs (1,68zł).

Polonnaruwa czy Anuradhapura? Mała ciekawostka ;)

Pierwszą stolicą Sri Lanki była Anuradhapura, lecz to właśnie Polonnaruwa jest mniejsza i lepiej zachowana. Ponadto znajduje się „na trasie”, a do Anuradhapury trzeba specjalnie jechać, w zupełnie przeciwnym kierunku niż do pozostałych atrakcji na wyspie. J

Zwiedzanie Polonnaruwy

Rowery to najlepszy sposób na poruszanie się po Polonnaruwie. Większość pensjonatów daje możliwość wynajmu rowerów i tak też było w przypadku naszego GH. Koszt wypożyczenia na cały dzień to 300rs (6,29zł).

Oczywiście są też inne możliwości zwiedzenia całego kompleksu. Dla wygodnych jest opcja wynajęcia tuk-tuka wraz z kierowcą, który jednocześnie pełni rolę przewodnika.

Można też chodzić na pieszo, jednak przygotuj się na 8-10 km spacer w upale powyżej 40 stopni. Gwarantuje, że nie ma w tym nic przyjemnego.

Tutaj podobnie jak w Dambulli i Sigiriji kasa biletowa znajduje się w zupełnie innym miejscu niż wejście na teren kompleksu. Lankijczycy są mistrzami w utrudnianiu sobie życia. 

Bilety wstępu zakupić można w muzeum archeologicznym. Mieści się ono po drugiej stronie ulicy, około 200 metrów od wejścia głównego. Na poniższej mapie muzeum oznaczone jest nr 4, natomiast wejście główne to jest ta biała kropka ze strzałką nad nr 10. Wyjście z obiektu znajduje się między nr 21 a 26 (również biały punkt). Koszt biletu to 25$.

Polonnaruwa – ruiny kompleksu pałacowo-ogrodowego

Cały kompleks można podzielić na kilka części:

• część południowa (na południe od muzeum)
• Pałac Królewski wraz z Cytadelą
• Święty Kwadrat z innymi świątyniami dookoła
• część północna i Lankatilaka
• Gal Vihara

Po okazaniu biletów i wjeździe na teren kompleksu mamy do wyboru dwie drogi. Po prawej stronie od wejścia (my od tego zaczęliśmy) znajduje się Cytadela z Pałacem Królewskim. Wokół na pewno zobaczycie pełno sprzedawców pamiątek oferujących wyroby z drewna, kapelusze czy zdjęcia z wężem.

meczet Jami-Ul-Alfar

Fanów architektury z całą pewnością zainteresuje słynny meczet Jami-Ul-Alfar, jeden z najstarszych w mieście, nazywany również jako Czerwony Meczet. Znajduje się przy ulicy Second Cross w Pettah.

Budowę meczetu Jami-Ul-Alfar rozpoczęto w 1908 r., a budowę ukończono w 1909 r. Meczet został zamówiony przez lokalną indyjską społeczność muzułmańską z siedzibą w Pettah w celu odprawiania wymaganej modlitwy pięć razy dziennie Jumma w piątki. 

Projektantem i budowniczym meczetu był Habibu Lebbe Saibu Lebbe (architekt niewykształcony), a jego podstawą były szczegóły/obrazy Indosaraceński konstrukcje dostarczone przez kupców z południowych Indii, którzy mu zlecili.

Zewnętrzna fasada pokryta czerwono–białymi pasami to idealne połączenie czterech unikalnych stylów architektury – indyjskiej, gotyckiej, neoklasycznej oraz indo-islamskiej. 

Budynek znajduje się blisko portu Colombo i jest otwarty od wschodu do zachodu słońca dla odwiedzających. Warto nosić szacunkowy strój i pamiętać o czasach modlitwy podczas zwiedzania wnętrza.

Pierwotnie mógł pomieścić 1500 wiernych, chociaż w tamtym czasie tylko około 500 uczestniczyło w modlitwach. W 1975 roku meczet przy wsparciu Haji Omar Trust kupił kilka sąsiednich nieruchomości i rozpoczął budowę rozbudowy meczetu, aby zwiększyć jego pojemność do 10 000 wiernych.

świątynia Seema Malaka

Na jeziorze Beira w Sri Lance, znajduje się urokliwa świątynia Seema Malaka.

Pierwsza świątynia nad jeziorem, wybudowana pod koniec XIX wieku, pomału podtapiana, zniknęła w jego wodach w latach siedemdziesiątych XX wieku. Do rekonstrukcji świątyni zaproszono w 1976 roku Geoffreya Bawę (1919–2003), wtedy już uznanego architekta. Jego nazwisko przewijało mi się w różnych tekstach podczas całej podróży po Sri Lance, nie miałam jednak dotąd okazji popatrzeć z bliska na realizację jego projektów.

Miał korzenie syngaleskie, niemieckie, szkockie i francuskie. Idąc w ślady ojca, został prawnikiem, kształcąc się w Cambridge. Do 28. roku życia jedną trzecią tego czasu spędził poza granicami Sri Lanki, miał nawet zamiar osiąść we Włoszech. Ostatecznie, w 1948 roku wrócił do rodzinnego kraju i kupił posiadłość na zachodnim wybrzeżu Cejlonu, planując stworzenie włoskiego ogrodu w środku tropikalnej dżungli. Wkrótce jednak uznał, że brakuje mu wiedzy technicznej, aby swoje wizje wprowadzić w życie, zatem zapisał się na studia architektoniczne w Londynie i zaczął współpracować z uznanymi firmami projektowymi.

Dzisiaj jego nazwisko jest znane na całym świecie dużo bardziej aniżeli nazwiska architektów, u których się uczył. Projektował budynki rządowe, komercyjne i mieszkalne. Świątynie, instytucje kulturalne i edukacyjne. Dla każdego typu budowli wyznaczył sobie swój własny kanon, który modyfikując, powtarzał. Tworzył pod wpływem architektury kolonialnej, łącząc ją z tradycyjnymi lankijskimi formami budowlanymi. Jego projekty były mieszanką architektury tradycyjnej i nowoczesnej, wschodniej i zachodniej, formalnej i ekspresyjnej. Z niezbyt wyraźnie wyodrębnionymi granicami między budynkiem a krajobrazem. Idealne do funkcjonowania w tropikalnym kraju. Działalność Bawy i współpraca z podobnie myślącymi ludźmi szeroko rozumianej sztuki przyczyniły się do postkolonialnego odrodzenia lankijskiej kultury. Jego styl nazywany modernizmem tropikalnym (lub modernizmem lokalnym) – chociaż on sam tego określenia nie lubił – inspirował wielu architektów, nie tylko na Sri Lance, lecz także w Azji i na całym świecie.

W całym kompleksie znajdują się wszystkie elementy świątyni buddyjskiej – i nie tylko buddyjskiej – jest drzewo Bodhi i biała stupa, i liczne figury Buddy medytującego, i wyobrażenie odcisku stopy Oświeconego, i kapliczki poświęcone bóstwom hinduskim, i posąg Kataragamy. Z założenia świątynia jest ośrodkiem medytacyjnym, ma skłaniać do zatrzymania się w pędzie codziennego życia. Budowla z lewej strony wygląda trochę inaczej niż zazwyczaj nawiedzane świątynie. To prosty, otwarty pawilon, z płaskim dachem opartym na drewnianych filarach, z podłogą wyłożoną drewnianymi panelami. Tutaj można medytować, podobnie zresztą jak i we wnętrzu głównej świątyni czy obok stupy, czy pod drzewem Bodhi.

Historia jeziora też jest interesująca.

Zostało utworzone przez Portugalczyków, aby zapewnić ochronę ówczesnego Kolombo przed… lokalnymi władcami królestw Lanki, którzy nie chcieli tak łatwo poddać się obcemu panowaniu. Zaczęto budować fosę, która miała otoczyć fort. Nadmorskie bagna nie zapewniały jednak wystarczającej ilości wody do wypełnienia fosy. Odkrycie nowego strumienia, połączenie fosy najpierw z tym strumieniem, potem z morzem doprowadziło do powstania jeziora. Jego kształt trudno sobie teraz wyobrazić, ponieważ część przekopanych z wielkim trudem kanałów w ciągu następnych wieków zasypywano, chcąc pozyskać nowe tereny pod budowy. Był jednak taki czas, że odnogi jeziora i kanały wyodrębniły spory obszar nazywany Wyspą Niewolników, teraz jest to nazwa dzielnicy. Nie bez powodu takie miano, właśnie tutaj Holendrzy przetrzymywali niewolników. Rozmnożone w wodach jeziora krokodyle miały zniechęcić zniewolonych ludzi do ucieczki.

Klejnoty koronne Kandy

Klejnoty koronne Kandy obejmują insygnia Królestwa Kandy, na które składają się korona, tron, berło i miecz państwowy. 

Korona króla Rajasinghe II

Korona króla Rajasinghe II znajdowała się w posiadaniu Dodanwela Devale od momentu, gdy król ją posiadał w 1638 roku, aż do momentu przeniesienia jej do Narodowego Muzeum w Kandy i kradzieży w 1961 roku. 

Korona Sri Vikrama Rajasinha i tron ​​Kandyan

Korona, Tron, Miecz Państwa, Berło Ostatniego Króla Królestwa Kandyan.

Tron Królestwa Kandyan został podarowany Vimaladharmasuriya II przez Holendrów w 1692 roku. Wraz z upadkiem królestwa, ostatni król Kandy, Sri Vikrama Rajasinha został aresztowany przez Brytyjczyków. Osobiste dobra króla, w tym jego korona, miecz, pas miecza, berło i inna biżuteria, zostały zrabowane przez porywaczy, w tym kolczyki, które zostały wyrwane z uszu królowych. Te, wraz z tronem zrabowanym z Kompleksu Pałacu Królewskiego w Kandy, zostały zabrane przez Brytyjczyków i wystawione na aukcji, oprócz korony, tronu, berła, pasa miecza i miecza państwowego, które zostały przekazane księciu regentowi i przechowywane w Carlton House. 

Kiedy Carlton House został zburzony, przedmioty zostały przeniesione do Królewskiej Kolekcji w Zamku Windsor. Rzut został umieszczony w Sali Tronowej Orderu Podwiązki i był używany do inwestytury Rycerzy Podwiązki, w tym Wiktora Emanuela z Włoch (1861), króla Haakona VII z Norwegii (1906) i Manuela z Portugalii (1908). O jego obecności wspomniał Ceylon Daily News w 1924 r., a 30 listopada 1933 r. George E. de Silva w Radzie Państwa przedstawił rezolucję żądającą repatriacji Korony i Tronu, która została przyjęta w lutym 1934 r. Król Jerzy VI zgodził się przekazać Koronę i Tron Cejlonowi, a we wrześniu 1934 r. Książę Henryk, książę Gloucester, podczas królewskiej wizyty na wyspie, wręczył Koronę, Tron i jego stopień na przyjęciu w Pawilonie Królewskim w Kandy i został przeniesiony na stałą wystawę w Muzeum w Kolombo. Berło, miecz i pas zostały zwrócone w 1936 r. przez króla Edwarda VIII. 

W latach 80. XX wieku tron, znajdujący się wówczas w Muzeum w Kolombo, został zdewastowany przez złodziei podczas napadu. Zniszczone fragmenty tronu zostały odrestaurowane przez pełniącego obowiązki komisarza ds. archeologii dr Rolanda Silvę. 

Królewska broń

-Kolekcja Rijksmuseum

W 2023 roku Rijksmuseum zwróciło broń zrabowaną z Pałacu Królewskiego w Kandy podczas wojny kandyjsko-holenderskiej. Wśród eksponatów znalazły się:  - wybaczcie słaba jakość zdjęć...

- armata Lewkego, 

- złoty kastane, 

- srebrny kastane, 

- nóż syngaleski 

- i dwa karabiny Maha. 

---

- Repatriacja Kastane

W 2017 roku prezydent Rosji Władimir Putin zwrócił królewski Kastane ówczesnemu prezydentowi Maithripali Sirisenie

Freski z okresu Kandy

Freski z okresu Kandy to malowidła ścienne, które powstały w okresie panowania Królestwa Kandy (1469–1815) na Sri Lance, w czasach, gdy królowie przywiązywali szczególną wagę do sztuki i literatury.

Ponieważ po okresie Anuradhapura, trwającym ponad 500 lat, na Sri Lance panowała niestabilność polityczna , królowie nie podejmowali zbyt wielu wysiłków w celu wzmocnienia religijnej strony ludu. W związku z tym nie było mnichów z upasampadą, a ludzie nie mieli wystarczającej wiedzy o buddyzmie. Dlatego na początku królestwa Kandyan mnisi przyjęli upasampadę i zaczęli głosić buddyzm. Ponieważ ludzie nie wiedzieli wielu rzeczy, mnisi (zwłaszcza Sangaraja Maha Nahimi) doradzili królom, aby pomalowali ściany świątyń opowieściami o dżatakach, aby każdy mógł je zrozumieć, nawet bez umiejętności czytania. To zapoczątkowało fresk z okresu Kandyan.

Cechy szczególne fresków z okresu Kandyan

Ściany ery Kandyan budowano z gliny, którą umieszczano między patykami. Następnie używano Makulu Meti, białej gliny, do wygładzania ścian w świątyniach i pałacach, ponieważ w tamtym czasie dozwolone było budowanie tylko pałaców i świątyń w kolorze białym. Freski rysowano po podzieleniu ściany domu wizerunków na poziome rzędy. Po podzieleniu, rysowanie całej historii Jataka rozpoczynano od prawej do lewej, a następnie od lewej do prawej w następnym rzędzie (zygzak) w Akhanda Kathana Kramaya [akhaṇḍa-kathana-kramaya] lub malowano całą historię freskiem. Aby oddzielić różne sceny, artyści rysowali drzewo, rzekę lub dom. Obrazy ludzi rysowano w Parshawa Darshi Kramaya [pārśava-darśī-kramaya] lub rysowano twarze i nogi zwrócone na bok. Tło fresków pomalowano na ciemnoczerwony kolor, a do wypełnienia luk użyto kwiatów, takich jak lotos czy pandan. Freski te narysowano bardzo cienką linią.

Wzory kwiatowe w Górnym Sanktuarium Budugehinna

Wzory kwiatowe

Puste przestrzenie fresków w Kandyan zostały wypełnione tradycyjnymi wzorami kwiatowymi. Wzory te wykorzystano nie tylko do wypełnienia pustych przestrzeni, ale także do dekoracji sufitów Udu Viyan. Jako kwiaty wykorzystano głównie kwiaty lotosu. Zamiast nich wykorzystano kwiaty pandanu, kwiaty binara, kwiaty beraliya i kwiaty jaśminu.

Malatura

Prawie wszystkie farby użyte w freskach z Kandy były naturalne. Powstały z drzew, owoców itp. zmieszanych z sokami lub olejami. Wykonali je sami artyści.

40 odcieni farb używanych w freskach z epoki Kandyan poprzez mieszanie bieli, szarości i czerni

- Kolor czerwony

Sadilingam, Ixora zostały zmieszane, aby uzyskać czerwony kolor. Czerwony kolor uzyskano również z czerwonej gliny i skał.

- Kolor żółty

Żółty kolor uzyskiwano z wapienia mułowego. Czasami wytwarzano go również z soku Clusiaciae.

- Kolor niebieski

Niebieski kolor uzyskiwano z roślin bobowatych. Czasami piasek morski podgrzewano i mieszano z arakiem, aby uzyskać czarny kolor.

- Zielony kolor

Powstał on poprzez zmieszanie niebieskiego proszku z żółtym barwnikiem.

Dahamsonda Jathakaya, Kudakatunoruwa Reswehera Rajamaha Viharaya

- Kolor biały

Kolor biały zawsze był wybierany przez Makulu Meti, białą glinkę.

- Złoty kolor

Złoty wapień powstawał przez zmieszanie wapienia i złotego wapienia w równych proporcjach. Innym sposobem było zmieszanie wapienia z mlekiem CLUSIACEAE , rtęcią, bielą ołowianą, Seenakkaranem i solą.

- Kolor czarny

Czarny kolor uzyskano poprzez zmieszanie węgla drzewnego z łupin orzechów kokosowych z olejem Dorana.

Dahamsonda Jathakaya, Kudakatunoruwa Reswehera Rajamaha Viharaya

Pędzle

Pędzle wykonywali sami artyści. Używano do tego celu trawy o nazwie Theli. Używano do tego sierści z ogonów kotów i wiewiórek, sierści z grzbietu jeleni, koni i jeleni, a także kocich bród. Czasami nawet sierści wielbłądziej. Pędzle przywiązywano do rączki, a następnie używano. Niektórzy popularni artyści otrzymali złote rączki od króla.

Fresk w Akurassa Godapitiya Rajamaha Viharaya

Tynkowanie

Najpierw, jeśli znajduje się w jaskini, najpierw ją zgrubnie zmielono, a następnie otynkowano. Tynk wykonano z gliny i siana. Następnie nałożono warstwę białej gliny. Następnie przyklejono ubrania i zaczęto malować.

Podział ściany

Na freskach z okresu Kandyan ściana była podzielona na poziome rzędy. Pomiędzy dwoma rzędami pozostawiano niewielką przestrzeń na zapisanie historii. Czasami fresk był zapisany w prostokącie. Wysokość rzędu wahała się od 76 do 100 cm na nizinach, podczas gdy niektóre świątynie na terenach górskich miały wysokość od 13 do 15 cm. Następnie fresk był malowany. 

Tematy

Głównymi tematami fresków z Kandy były opowieści o Jatace i epizody z życia Buddy. Oprócz nich, Suvisi Vivarana, czyli Bodhisattwa Gautama otrzymujący błogosławieństwa od 24 poprzednich Buddów, Bodhisattwa Gautama w niebie Thusitha, pierwsza rada Arahatów, Atamasthana (8 słynnych buddyjskich miejsc kultu), Solosmasthana (16 słynnych stup i buddyjskich miejsc kultu), Inni Bodhisattwowie, Tysiąc Buddów oraz Historia Sri Lanki i buddyzmu Sri Lanki (np. Wojna Elary i Dutugamunu). W rzeczywistości religijny wzrost skłonił artystów do tworzenia głównie fresków związanych z buddyzmem. Kwiaty używane do wypełniania luk to tradycyjne wzory kwiatowe. 

Szczegóły w świątyni Budugehinna

Różnice regionalne

Ponieważ w początkach cały kraj znajdował się pod rządami Królestwa Kandy, wpływ fresków kandyjskich był widoczny na całym obszarze kraju. Jednak wraz z nadejściem epoki portugalskiej, holenderskiej i brytyjskiej, sztuka europejska wpłynęła na freski kandyjskie. Ponieważ Portugalczycy i Holendrzy panowali jedynie nad wybrzeżem, wpływ ten jest widoczny głównie na obszarach przybrzeżnych, a nie na terenach wiejskich. Zgodnie z tymi zmianami, freski kandyjskie można podzielić na dwie grupy:

Fresk w Dehiwala Sri Subhodharamaya

- Freski z epoki Kandyan w Up Country oraz

- Freski z okresu Kandyanu w Nizinie Nizinnej

Świątynie z freskami z okresu Kandyan

• Świątynia Zęba
• Świątynia Degaldoruwa
• Madawala Tampita Viharaya
• Świątynia Gangarama – Kandy
• Świątynia Ridi – Kurunegala
• Świątynia Suriyagoda
• Theldeniya Bambaragala Viharaya
• Nilagama Thissamaharama Rajamaha Viharaya
• Yapahuwa Rajamaha Viharaya
• Gampola Lankathilaka Viharaya
• Mahanuwara Gangaramaya
• Matale Dambawa Rajamaha Viaharaya
• Dehipagoda Agrabodhi Viharaya
• Makulugaswewa Budugehinna Viharaya
• Kundsale Viharaya
• Isurumuni Rajamaha Viharaya
• Dodanthale Viharaya

Fresk z nizinnej epoki kandyjskiej

Są świątynie z freskami z okresu Up Country Kandyan. Freski te są bardzo proste i każdy może łatwo zrozumieć ich historię. Występują jednak drobne wpływy europejskie. Na przykład „Demony” z fresku Mary Parajaya trzymają europejskie pistolety.

Świątynie z freskami z okresu nizinnego Kandyanu.

• Kathaluwa Viharaya
• Subodharamaya – Karagampitiya, Dehiwala
• Świątynia Mulkirigala
• Świątynia Walalgoda
• Świątynia Samudragiri
• Kadolgalla Subdraramaya
• Pathgama Rahularamaya
• Kosgoda Ganegodalle Viharaya
• Thotagamuwa Subadraramaya
• Welihnida Sudarshanaramaya
• Ambalangoda Sunandaramaya
• Thelwaththe Aluth Pansala
• Południowa Kaluthara Duwe Pansala
• Mihiripanne Ariyakara Viharaya
• Hikkaduwe Jananandaramaya
• Budynek Koggala Dewala
• Północna Payagala Ethagama Sumananramaya
• Bambarande Kurumbure Viharaya
• Matara Walgama Kotikagoda Viharaya

Fresk w Muruthawela Sri Narendrarama Viharaya

Są one bardzo złożone i nieco trudne do zrozumienia. Występuje tu wiele wpływów europejskich. Na przykład freski przedstawiają kobiety w sukniach i panów w spodniach, domy w stylu zachodnim itd. 

Fresk w Dehiwala Sri Subodharamaya

Artyści epoki Kandyan

Uważa się, że w epoce Kandyan istniało wielu artystów. Różnice w stylu nie występowały w poszczególnych świątyniach, ale czasami w obrębie tej samej świątyni. Artyści, którzy namalowali wspaniałe freski z Kandyan, nie są zbyt popularni. Popularność zyskały nie ich imiona, ale ich klany. Bardziej wyrafinowane, szczegółowe rysunki z cienkimi liniami są często dziełem artystów ze „Szkoły Centralnej”. Otrzymali oni bezpośredni patronat króla. Prostsze, mniej wyrafinowane rysunki z grubszymi liniami są często dziełem „Szkół Prowincjonalnych” prowadzonych przez przywódców regionalnych i mieszkańców wsi. 

Szacunek i mecenat królów wobec artysty w epoce Kandyan

Artysta był osobą szanowaną w społeczeństwie epoki Kandyan. Królowie również obdarzali artystów swoim patronatem. Istnieje ludowa opowieść o artyście z epoki Kandyan.

„Pewnego dnia Devaragampola Silvath Thana, główny artysta pracujący w Dambulla Renovations, malował na rusztowaniu. Nie mogąc wyjść i rozłupać zwitka betelu, który żuł podczas pracy, zawołał swojego pomocnika i podał mu go do wyrzucenia. Wtedy ten wyrzucił zwitek i wrócił, pytając artystę: »Jak długo tam jesteś, że żujesz tyle betelu?«. Artysta przechylił płomień i spojrzał w dół, ponieważ głos nie należał do jego pomocnika . To był król… 

Ta historia pokazuje, jak wielkim szacunkiem król darzył artystów w tamtych czasach. Szacunek społeczeństwa jest więc oczywisty. Mówi się, że artysta był jedyną osobą, która mogła nosić królewską koronę w Nethra Mangalya.

Fresk Sri Wanasinghe Viharaya

Popularni artyści epoki Kandyan

• Wielebny Mawanelle Devaragampola Silvath Thana
• Ksiądz Katuwana Thero
• Ksiądz Waththawe Thero
• Nilagama Patabandi Devendra Mulachari
• Nikawewa Pahalawaththe Ukku Naide
• Kumbepitiye Patabandi Vidanelage Naide
• Wadugama Wijepala Muhandiramlage Neththa Naide
• Deldeniya Hiththara Naide
• Hiriyale Naide
• Koswaththe Hiththara Naide
• Ambulpure Muhandiram
• Nilagama Bodhinarayana Chithrachariyage Ukku Naide
• Bodhinarayana Chithracharayage Kapuru Naide
• Patabandige Abharana Appu
• Upasaka Gedara Kirihami
• Delmadu Mulachari
• Gampola Navarathna Patabandi
• Yapahuwe Gannoruwe Muhandiram
• Marukona Rathnabarana
• Rideegama Menik Appu
• Ambakke Deva Surendra Muhandiram
• Kadolgalle Heemappu Maha Siththara
• Devundara Andiris Siththare
• Garanduwe Batuwita Siththare
• Mangalathiriye Siriya Gurunnanse
• Ahangama Dingiri Siththare
• Kiriappu Ganinnanse
• Devundara Punchappu Gurunnanse
• Madiwaka Siththara Naide
• Hathkorale Siththara Muhandiram
• Nuwarakande Serugolle Hiththara Naide

Nowy fresk w europejskim stylu realistycznym namalowany na fresku z epoki Kandyan

Ochrona

Nie podjęto żadnych rozpoznawalnych działań w celu konserwacji fresków z Kandyan, poza świątyniami, gdzie interweniował wydział archeologii. W niektórych świątyniach fotografowanie tych fresków bez pozwolenia jest zabronione.

Wydaje się, że renowacja, nowa budowa i przemalowywanie, a nie konserwacja i ochrona, były tradycją lankijską. Nadal nią jest, z wyjątkiem sytuacji, gdy wkroczył Departament Archeologii Sri Lanki. Obecne malowidła w świątyni Dambulla zostały wykonane na około 2000-letnich freskach z okresu Anuradhapury, w XVIII wieku. Obecnie można zobaczyć tylko niewielki fragment fresków z okresu Anuradhapury. Jednak dzięki Departamentowi Archeologii konserwacja tych fresków jest na pewnym poziomie.