Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Czerwone latarnie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Czerwone latarnie. Pokaż wszystkie posty

7 kwi 2025

Tora Gozen

Tora Gozen (虎御前) była japońską prostytutką z wczesnego okresu Kamakura jak również konkubiną Sogi Sukenari, jednego ze sprawców incydentu Zemsty Braci Soga. Stała się szeroko znana jako postać w licznych sztukach Kabuki i Jōruri Sogamono, które są oparte na tym incydencie. Ponadto jest znana również jako Ōiso no Tora, Otora-san i Torajo

Jej życie...
Powiada się, że Tora Gozen była prostytutką w Ōiso-juku w prowincji Sagami (w dzisiejszym Ōiso, prefektura Kanagawa). Wg Sogi Monogatari została konkubiną Sogi Sukenari i pozostała mu wierna. Mówi się, że miała 19 lat, gdy doszło do incydentu Zemsty Braci Soga, podczas którego zginęli Sukenari i jego młodszy brat Tokimune. 
Po śmierci Sukenariego została zakonnicą w Hakone i podróżowała po ziemiach. Odwiedziła święte miejsca w Kumano i inne miejsca, w których odbywały się nabożeństwa żałobne, zanim wróciła do wioski Soga na pierwszą rocznicę śmierci braci.
Mówi się, że po tym zaniosła kości braci na szyi do prowincji Shinano, gdzie zostawiła je w świątyni Zenkō-ji. Tora Gozen przebywała w Yamaguwa (w dzisiejszym Sōsa, prefektura Chiba) w domu rodzinnym Oniō, domu braci Oniō, którzy rzekomo służyli braciom Soga, przez siedem lat, modląc się o spokój dusz braci Soga. 
Groby Tory Gozen i braci Soga nadal znajdują się na cmentarzu rodziny Oniō w Yamaguwa, a uchikake, o którym mówi się, że był używany przez Torę Gozena, jest tam zachowane. Według Sogi Monogatari, Tora Gozen zmarła w wieku 64 lat.

Dziedzictwo 
Podróżnik próbujący podnieść Tora-ga-ishi autorstwa Hokusaia 28 maja, w dniu incydentu zemsty braci Soga, mówi się, że spadnie Tora-ga-ame (deszcz Tory), co jest metaforą łez Tory Gozena. W okresie Edo powstało wiele sztuk kabuki i jōruri Sogamono, w których pojawia się Tora Gozen. 
Historia została również napisana w poezji senryū, a historia Tory Gozena została spopularyzowana. W Japonii znajdują się kamienie zwane Tora-ga-ishi, o których mówi się, że były kamieniami, na których Tora Gozen odpoczywała podczas swoich podróży. Uważa się, że podróżująca miko o imieniu Tora lub Tōro, która praktykowała Mikkyō przy tych kamieniach, została powiązana z Soga Monogatari.

Historyczność 
Jeśli chodzi o historyczność Tory Gozen, uważa się, że istniała podróżująca kobieta o imieniu Tora, która opowiedziała historię Soga Monogatari, a jej imię zostało utrwalone w legendzie Soga. Dlatego też kwestionowano, czy Tora Gozen była prawdziwą postacią z okresu Kamakura. Uważa się również, że nazwą grupy zwolenników, którzy propagowali Soga Monogatari, była Tora, która później stała się postacią w tej historii.

25 mar 2025

Kagema

Kagema (陰間) to japoński termin oznaczający historycznych młodych mężczyzn uprawiających seks. Kagema byli często podawani jako praktykanci aktorów kabuki (którzy często sami zajmowali się pracą seksualną po godzinach) i obsługiwali mieszaną klientelę płci męskiej i żeńskiej. 

Dla klientów płci męskiej preferowaną usługą był seks analny, w którym klient przyjmował rolę penetrującą; homoseksualne fellatio jest prawie niewspomniane w dokumentach z okresu Edo.

Kagema, którzy nie byli związani z prawdziwym teatrem kabuki, mogli być zatrudniani w męskich burdelach lub herbaciarniach specjalizujących się w kagema. Takie instytucje były znane jako kagemajaya (陰間茶屋, dosł. „herbaciarnia kagema”). Kagema zazwyczaj pobierała wyższe opłaty niż pracownice seksualne o podobnym statusie i powiązane notatki  i cieszyła się dobrym obrotem do połowy XIX wieku, pomimo rosnących ograniczeń prawnych, które miały na celu ograniczenie liczby pracownic seksualnych (zarówno mężczyzn, jak i kobiet) w określonych obszarach miejskich i zniechęcenie do związków obejmujących różne klasy, które były postrzegane jako potencjalnie zakłócające tradycyjną organizację społeczną. Wiele takich pracownic seksualnych, a także wielu młodych aktorów kabuki, było służącymi kontraktowymi sprzedawanymi jako dzieci do burdelu lub teatru, zwykle na podstawie dziesięcioletniego kontraktu.

Kagema można było przedstawić jako yarō (młodzi mężczyźni), wakashū (chłopcy w wieku około 10–18 lat) lub jako onnagata. Termin ten pojawia się również we współczesnym japońskim slangu homoseksualnym.

21 mar 2025

Meshimori onna / meshiuri onna

Meshimori onna (飯盛女) lub meshiuri onna (飯売女), dosłownie „kobieta serwująca posiłki”, to japońskie określenie kobiet, które były zatrudniane przez zajazdy hatago na shukuba (stacjach pocztowych) wzdłuż szlaków kaidō w Japonii w epoce Edo. 

Pierwotnie były to służące zatrudniane przez zajazdy, chociaż wraz ze wzrostem ruchu na kaidō i wzrostem konkurencji między zajazdami, często zajmowały się prostytucją. Wiele zajazdów miało prostytutki, aby przyciągnąć większą liczbę podróżnych. 

W 1718 roku szogunat Tokugawa wydał prawo ograniczające liczbę meshimori onna do dwóch na zajazd, dając zajazdom do zrozumienia pozwolenie na zatrudnianie ograniczonej liczby prostytutek.

17 mar 2025

Takao II

Takao II (高尾, 1640 – 5 grudnia 1659), znana również jako Sendai Takao lub Manji Takao, była tayū dzielnicy czerwonych latarni Yoshiwara w Edo i jedną z najsłynniejszych kurtyzan okresu Edo w Japonii. Zadebiutowała w 1655 roku jako wiodąca kurtyzana Great Miura, najbardziej prestiżowego burdelu w Yoshiwarze tamtych czasów, i szybko stała się wiodącą kurtyzaną całej Yoshiwary. 


Takao II byłaby jedną z sześciu do jedenastu kurtyzan, które nosiły myōseki (odziedziczone imię) „Takao”. Jest szczególnie znana ze swojego romansu z daimyō Date Tsunamune; jakiś czas po jej śmierci, jej historia została opisana w kabuki (w sztuce Meiboku Sendai Hagi), w piosenkach i literaturze, choć wiele z niej zostało wymyślonych i fikcyjnych.

Przedstawienie w literaturze 
Według opowieści, Date Tsunamune, młody daimyō Mutsu, odwiedził Dzielnicę Czerwonych Latarni Yoshiwara w wyniku sporu związanego z polityką rodzinną. Jego wujek starał się podważyć jego reputację, aby zastąpić Tsunamune własnym synem i pośrednio zachęcał Tsunamune do rozpusty w kwaterach przyjemności. Tsunamune zakochał się w Takao, ale Takao go odrzuciła, ponieważ obiecała poślubić swojego kochanka pod koniec kontraktu z burdelem. Tsunamune zaproponowała wykupienie kontraktu, płacąc złotem równym jej wadze. Właściciel burdelu obciążył jej rękawy żelazem, aż ważyła ponad 165 funtów (75 kg). Mimo to Tsunamune zapłacił jej wagę w złocie, wykupując ją w ten sposób z jej kontraktu.

Według jednej wersji historii, na łodzi do domu Tsunamune, w miejscu na rzece zwanym Three Forks (Mitsumata), Takao próbowała skoczyć do rzeki, aby uciec lub utonąć. Tsunamune wpadł we wściekłość i zabił ją swoim ostrzem, a następnie wrzucił jej ciało do rzeki. Wujek Tsunamune wykorzystał morderstwo, aby zmusić Tsunamune do przejścia na emeryturę.

Według innej wersji Takao odmówiła Tsunamune nawet po tym, jak kupił jej wolność, więc łamał jeden z palców każdego dnia przez dziesięć dni. Kiedy nadal mu się sprzeciwiała, kazał zabrać ją do Mitsumata i powiesić. Ta opowieść została spopularyzowana w teatrze kabuki, w piosenkach, poezji i literaturze. 

Nieścisłości historyczne 
Choć w dużej mierze opiera się na faktach, zawiera wiele nieścisłości historycznych, z których największą jest śmierć Takao z ręki Tsunamune. 
Trzy współczesne źródła, w tym jedno odkryte przez Santō Kyōzana, młodszego brata słynnego pisarza Santō Kyōdena, opisują ją jako umierającą na zapalenie płuc lub gruźlicę w wieku 19 lat. Najbardziej kompletny opis jej życia, Takabyōbu kuda monogatari („Opowieści o narzekaniu Otokodate”, 1660), dodaje, że kilku byłych adoratorów Takao zorganizowało dla niej pomnik i kupiło nagrobek, ale zostali skrytykowani za to, że nie okazali jej takiego samego oddania podczas jej ostatniej choroby.

Inna kluczowa nieścisłość w opowieści dotyczy Tsunamune, którego członkowie rodziny próbowali go odsunąć od władzy, ale który już zrezygnował ze swojego stanowiska w momencie ich spotkania. Opis relacji między Tsunamune i Takao jest również niedokładny. Takao mogła nie być zainteresowana Tsunamune, ale nie ma dowodów na to, że zamierzała poślubić kogoś innego. Słynny list miłosny Takao do Tsunamune jest uznany jako fałszerstwo.

3 maj 2024

Sylwetki gejsz [zbiorcza]: Otsu geisha

Prefektura Shiga miała dwa kagai. 

  • W Hikone 彦桹 gejsz już nie ma 
  • A jak się ma sytuacja w Otsu ? - w sumie nie ma żadnych nowszych informacji na ich temat, ale po 1945 roku w Ôtsu było 53 geiko, natomiast w połowie lat 70 w tym mieście żadna już nie pracowała. Według źródła na Twitterze Yûko ożywiła ten zawód, kiedy w 2012 roku została geiko w Ôtsu. Więc dziś będzie o niej mowa. W swoim czasie była ona jedyna w mieście gejsza, ale wyszperałam parę informacji o pozostałej trójce pracujących/ lub też już nie gejsz. Acz wiedza na ich temat jest bardzo znikoma ;/

27 lut 2024

Sylwetki gejsz [zbiorcze]: Tokyo geisha cz.1 Słynne hanamachi


Seria dodatkowa z obszaru Tokyo będzie się składała z trzech części ze względu na rozpiętość i ilość tematu. W tej części będzie mowa o słynnych Hanamachi, w których to pracowały jednocześnie (wcześniej czy później) gejsze i prostytutki. Zatem zaczynamy ;).

Tokio było potęgą gospodarczą kraju, więc karukai było pełne klientów, zarówno biznesmenów, jak i urzędników państwowych. Podwójna rejestracja prawie nie istniała, ponieważ legalne hanamachi nie potrzebowały takich pobocznych interesów.

Lizy Dalby w czasie, gdy pisała swoją książkę, opowiedziała się za tym, iż w Tokyo było 20 kagai, z czego 10 jest nadal jest aktywna.

A oto i one - we wszystkich gejsz już nie doświadczymy:

- Fukagawa 深川
- Yushima Tojin 湯島 
- Yushima Tenjin 湯島天神
- Araki-Cho 荒木 町
- Dogenzaka 道玄坂
- Fujimi-Cho 富士見 町
- Shibaura 芝浦
- Gotanda 五反田
- Hakusan 白山

16 sty 2023

Oiran kontra tayuu

Dziś porównamy wygląd kurtyzan z Tokyo i Kyoto, Niektóre różnice są większe inne mniejsze, zatem zapraszam, gdzie podobnie bywa z maiko podczas całego etapu. 

Kontekst historyczny 
Porównanie Oiran i Tayuu pojawia się literaturze popularnonaukowej i publikacjach wirtualnych a niektórzy nadal maja błędne założenia, co raczej nie dziwi, gdyż Azjata to zrozumie, ale przeciętny Europejczyk nie zaznajomiony z kulturą już nie, przez co się gubi w terminach dotyczących ich tytułów, rang i wyglądu. Ale dlaczego w ogóle istnieje rozróżnienie? Dlaczego te dwa szeregi kobiet z dzielnic przyjemności przetrwały w kulturze popularnej do dnia dzisiejszego, podczas gdy inne szeregi zanikły ? I dlaczego tak ważne jest rozróżnienie tych dwóch rang? Zanim zagłębimy się w ten temat, należy pamiętać o kilku kwestiach, omawiając wygląd Oirana kontra Tayuu:

Najważniejszą rzeczą do zapamiętania jest to, że Tayuu nadal praktykuje dzisiaj, podczas gdy Oiran już nie. W Shimabara w Kioto ostatnie aktywni Tayuu pracują do dziś i robią to pomimo upadku ich odpowiedników w Yoshiwara w latach 60. i zniszczenia Osaki Shinmachi podczas II wojny światowej. Do tego czasu Tayuu z Kyoto i Osaki słynęli ze swojego stylu i wyrafinowania, promowani przez książki, przewodniki i sztukę do legendarnego statusu, Oiran zawsze grały w nadrabianie zaległości i próbowały naśladować wysokiej klasy talent Tayuu. 
Kiedy ostatnia Tayuu z Yoshiwary przeszła na emeryturę, wydawało się, że era dobiegła końca. Teraz najwyższe stopnie kurtyzany nie miały żadnej lub bardzo małej wartości artystycznej, a opis pracy Tayuu z Edo został teraz podzielony na dwie profesje: zawód Oiran i zawód gejszy. 
Potem Oiran zaczął znikać wraz z upadkiem Yoshiwary, spalony do ziemi przez pożary i wykorzeniony przez wielkie trzęsienie ziemi w Kanto, ale gejsza, silna i odporna jak wierzba, przetrwała. Nie wiadomo, kiedy ostatni Oiran z Shimabary, dzielnicy największej przyjemności, przeszła na emeryturę, ale zakaz handlu zadał ostateczny cios ich profesji. Nim tradycję tayuu przywrócono ponownie, ale nie w takim wydaniu jak wcześniej, czyli chodzi o to, że nie uprawiają prostytucji.

Ponadto, od czasu zakazu prostytucji w 1958 roku i standaryzacji karyukai po drugiej wojnie światowej, wygląd Tayuu osiągnął swoją ostateczną formę. Współczesne Tayuu (które toż były na blogu w cyklu ukazane) mają dość ograniczony wybór odzieży, a pieniądze mają z tym wiele wspólnego. Kobiety te nie tylko są związane z najważniejszymi wizualnymi wskazówkami w ramach swojego zawodu, ale koszt zamówienia elementów ich garderoby jest znaczny, ponieważ wiele z nich to antyki. W międzyczasie widzimy rolę współczesnej Oiran jako maskotki z innego czasu, aktorki grające Oiran w paradach są przebrane za księżniczki Disneya w parkach. Nawet jeśli ich kostiumy są drogie same w sobie, w żaden sposób nie można ich porównać do jakości współczesnej Tayuu.

Wreszcie znamy i rozpoznajemy Oirana i Tayuu głównie dzięki ich strojnym strojom paradnym, na które składają się susohiki, uchikake, wiązane z przodu Obi, geta i nihongami z wieloma ozdobnymi ozdobami do włosów. W życiu codziennym jednak zarówno Oiran, jak i Tayuu ubierali się bardziej praktycznie, ale nie mniej kosztownie. Nieco trudniej jest odróżnić Tayuu od Oiran w tych rzadkich przypadkach i nie ma zbyt wielu przykładów ubierania się niedbale, ponieważ fotografowanie tych ekskluzywnych ptaków rajskich nie miało sensu, jeśli były ubrane jak każda inna dziewczyna z dzielnicy, z tym powiedziawszy, jest kilka zdjęć ważnej Tayuu ubranej bardziej swobodnie, ale przez wiele dziesięcioleci były one błędnie oznaczone. Możemy być pewni, że współczesne Tayuu w jak największym stopniu pozostały wierne dokumentom starych fotografii, a korzystanie z antycznej garderoby do dziś pomaga tworzyć autentyczny wizerunek. Ale różnice stylistyczne Oirana i Tayuu są stosunkowo nowym wynalazkiem i niezbyt dobrze odzwierciedlają historię. Jak widać we współczesnych drukach ukiyo-e, często trudno jest odróżnić Oirana od Tayuu i przez większość czasu oba szeregi próbowałyby ubierać się tak ostentacyjnie, jak to tylko możliwe.

9 gru 2022

Shimabara ageya obecnie cz. 7: Kamuro

W tej część, już ostatniej przedstawione zostaną kamuro z Suehiroyi. Niestety, nie udało mi się znaleźć informacji z jej poprzedniczką, ale jak coś znajdę to wstawie tutaj.

Co do samych kanuro, to maja tylko symboliczny wkład i nic po za tym. Tak samo jak występują w paradach, ozashiki czy w dniach promujących, tak też uczęszczają do szkół podstawowych czy przedszkoli jak zwykłe dzieci.
Poniżej gwiazdy postu, zaczynając od roku 2018:

Rok 2018
  • Maj - debiut Yui, mająca wtedy 5 lat, podczas ozashiki. Debiut kamuro -> hatsubutai (初舞台)

5 gru 2022

Yoshiwara obecnie

Yoshiwara, 1910

Powiem szczerze, że owy post mógł wcale nie zaistnieć. A z tej przyczyny, ze jak o współczesnej Shimabarze wyszukałam (i to całkiem przypadkiem) całkiem sporo informacji tak to o Yoshiwarze było już ciężej, gdyż w Tokyo nie ma żadnej yukaku.

Wrócę do krótkiego przypomnienie

Termin „Oiran” nie był właściwie rangą, ale zbiorowym słowem, które odnosiło się do trzech najwyższych rang kurtyzan Yoshiwary.

Yoshiwara dzieliła się na dwa odrębne okresy: 
1) Moto-Yoshiwara („Stara” Yoshiwara) począwszy 1618-1657, kiedy to przeniesiono go do 
2) Shin-Yoshiwara ("Nowa” Yoshiwara) od 1657 do 1957 (kiedy prostytucja została zakazana w Japonii).

Na ulicach Tokyo można dostrzec Oiran Dochu. Panie (prawdopodobnie zrzeszone z Wakamatsu-ya - trafiłam na taka nazwę, ale na 100% nie wiem czy się odnosi do nich)  naśladują podczas wydarzenia podstawę historycznej parady i jak ona wtedy wyglądała wg hierarchii, czyli: 2 kamuro, 4 furisode-shinzo i 1 Oiran. 
Kobiety (np Shinano, Sakura czy Bunsui), które przedstawiają kurtyzanę i jej asystentki w paradach, to zazwyczaj zrekrutowane uczestniczki lub przyjaciółki organizatorów, które następnie trenują przez kilka miesięcy, aby doskonalić swój chód, występ ozashiki i aklimatyzować się do pełnego ciężaru kostium.

16 lis 2022

Współczesne imprezy yukaku: Sakura Matsuri (Shimabara)


Sakura Matsuri w Iwashimizu Hachimangu Shrine odbywa się w kwietniu podczas, której tayuu można zobaczyć paradę tayuu oraz Tayuu Chaseki, czyli ceremonie herbaty.

12 lis 2022

Współczesne imprezy yukaku: Yoshino Tayu Hana Kuyo (Shimabara)

Yoshino Tayu Hana Kuyo odbywa się w kwietniu w różnych świątyniach np. w Josho-ji, gdzie podczas parady następuję nabożeństwo pamięci.

8 lis 2022

Współczesne imprezy yukaku: Kita-no-Mandokoro Chakai (Shimabara)


Kita-no-Mandokoro Chakai zwana również jako: Toyotomi Hideyoshi’s Wife’s Tea Ceremony odbywa się podczas parady w świątyni Koudai-ji w październiku.

3 lis 2022

Współczesne imprezy yukaku: Ozashiki etc (Shimabara)

Imprezy różne: w tym ozashiki jednostkowe oraz łączone z gejszami, ceremonia herbaciana, wyjazdy międzymiastowe, dni pamięci, rocznice, sesje fotograficzne, wykłady kultury tayu, próby sceniczne,
Akari no Utage (czerwiec), Tanabata festiwal czy też Nowy Rok

27 paź 2022

Współczesne imprezy yukaku: Edo Wonderland Nikko Edomura (Yoshiwara)


Edo Wonderland Nikko Edomura to japoński park rozrywki w Kinugawa Onsen w Nikkō, Tochigi.

Park wskrzesza i prezentuje życie i kulturę okresu Edo. Park zajmuje obszar 122,3 akrów (49,5 ha). Projekt parku oparty jest na złotej erze okresu Edo, znanej jako Genroku. W Krainie Czarów Edo znajduje się szeroka gama architektury z okresu Edo, od wiejskich kwater po miejskie rezydencje samurajskie i budynki rządowe. Jest zamieszkana przez pracowników w strojach z epoki Edo, odtwarzających mowę i zachowanie obywateli epoki Edo z niższych, średnich i wyższych klas. W parku znajduje się siedem teatrów, w których odbywają się tradycyjnie tematyczne przedstawienia, w tym sztuki teatralne, akcja ninja i oiran pokazy połączone z plenerowymi pokazami na żywo, występami ulicznymi, paradami, sezonowymi festiwalami i wydarzeniami specjalnymi. Edo Wonderland oferuje również szereg atrakcji dla dorosłych i dzieci, w tym warsztaty ninja, tradycyjne japońskie łucznictwo i rzucanie shurikenami .

Park oferuje się też wcielenie w kogoś z epoki w Henshin Costume House, gdzie można w ciągu dnia  w nim chodzić i obserwować innych statystów i artystów. Gratka dla tych, którzy lubią epokę Edo. 

12 paź 2022

Współczesne imprezy yukaku: Edo Matsuri and Entertainment (Yoshiwara)

Edo Matsuri and Entertainment, odbywa /albo odbyło (?? ciężko powiedzieć czy nadal jest organizowane, gdyż niestety mało mam o tym zdarzeniu informacji) się na terenie sanktuarium Kanda.

Zdjęcia poniżej są z roku 2018 (marzec)

Shimabara ageya obecnie cz. 6: Shoume z Suehiroya

Dziś trochę o: Shoume. - randze specjalnie wprowadzonej w Suehiroyi, aby jak najbardziej urozmaicić i przywrócić tradycję tayuu w jak największych elementach tradycji.
Aoi-tayuu opowiadał, że ​​pierwotna ścieżka do zostania tayuu w Shimabara przed II wojną światową wyglądała mniej więcej tak:

      禿, Kamuro –> 少女, Shoume –> 天神, Tenjin –> 太夫, Tayuu

Etap „shoujo/shoume” miał miejsce, gdy właściciel ageya decydował, czy kamuro ma to, czego potrzeba, aby zostać tayuu, czy nie. Gdyby uznano ją za zdolną, na tym etapie młoda dziewczyna zaczęłaby poważnie brać udział w specjalistycznych zajęciach i trenować, by stać się prawdziwym tayuu. Jeśli uznano by ją za niezdolną, właścicielka kazałaby jej trenować w innych dziedzinach. 

W Wachigaiya ścieżka do zostania tayuu wygląda obecnie tak:

     禿, Kamuro –> Furisode-Tayuu/ Minarai-Tayuu –> , Tayuu

Do innych tradycji wskrzeszonych przez Suehiroya (末廣屋), takich jak Tayuu Hassaku każdego 1 sierpnia i Tayuu Mochitsukai każdego grudnia.

Zatem dzisiejszą rangę można sklasyfikować pomiędzy Kamuro a furisode-tayuu. Będą w niej gościć: Kaede, Shuri, Akari, Yuina (która prawdopodobnie awansowała)...