KL Bird Park - relacja podróżnika

Kuala Lumpur nie zalicza się do stolic przytłaczających pokroju tajskiego Bangkoku czy chińskiego Pekinu. Miasto jest przestrzenne, pełne zieleni i można czuć się w nim swobodnie. Mimo to charakterystyczne położenie (bliskość do równika), klimat i duża wilgotność powietrza (70%) powoduje, że poruszanie się po mieście w sezonie jest naprawdę wyczerpujące. Wytchnieniem w takich chwilach jest cień i woda z lodem (zimne piwko odpada bo kosztuje od 20 zł w górę). Dla turystów punktem obowiązkowym powinien być KL Bird Park w Kuala Lumpur, uważany za największy otwarty park ornitologiczny na świecie.

KL Bird Park ulokowany jest w parku Perdana Lake Gardens, otoczony zielenią i makakami skaczącymi po drzewach. Wejście kosztuje 50 ringgitów czyli ok. 45 zł polskich, a personel ogrodu niestety nie honoruje żadnych zniżek dla studentów czy weteranów wojennych. Czy warto za takie pieniądze (mimo wszystko przeciętne jak na stolicę Malezji) odwiedzić ogród? Tak, warto! Zdajcie się na naszą opinię i odwiedźcie to miejsce. Jest ogromne (można w nim spędzić pół dnia) i idealne do spacerów/rozmów/planowania kolejnych punktów wyprawy. Dla ornitologów i wrażliwych na przyrodę absolutne must see, dla całej reszty ptaki będą przyjemnym dodatkiem. Większość odwiedzających ogród pewnie i tak stwierdzi, że 80% asortymentu ornitologicznego ogrodu stanowią „jakieś tam czaple”, a kolorowych perełek jest niewiele i są trudno dostępne dla turystów  My do ptactwa podchodzimy dość obojętnie i bez większych emocji, ale widok karmionych orłów, zaspanych sów czy polowanie na kadr ze złotym ptaszkiem wspominamy bardzo dobrze.

3 tys. ptaków z 200 różnych gatunków

W ogromnych wolierach mieści się 3 tys. ptaków z 200 różnych gatunków, które w dużej większości nie występują w Europie. Brak klatek i wolny wybieg stwarza możliwość wejścia w interakcję z ptactwem różnej maści, szczególnie w godzinach karmienia, które są wyraźnie wyszczególnione na tablicach informacyjnych. Komunikacja w ogrodzie kuleje – jest dużo oznaczeń, ale poruszanie się po szlaku jest średnio intuicyjnie i jak pójdzie się za daleko to trzeba nadrabiać całą trasę. Skrótów nie ma 

Na miejscu są knajpy, które zarabiają porządną mamonę na butelkowanej wodzie z lodówki – park chroni przed słońcem, ale nie spodziewajcie się w nim rześkiego powietrza. Jest potwornie duszno. Personel parku organizują cykliczne występy ptaków, ale odradzamy marnowanie czasu na tego typu „atrakcje”. Pokaz jest dedykowany raczej dla dziecięcego towarzystwa i przynajmniej dla nas wydał się przygnębiający i żenujący w swojej prostocie. Podobnych spektakli doświadczyliśmy w Tajlandii, gdzie zwierzęta przymuszano do gry w kosza, jazdy na rowerku czy obmacywania półnagich turystów-ochotników. Odradzamy, nie wygląda to fajnie.

W bliskim sąsiedztwie parku znajduje się park jeleni (wjazd za darmo), planetarium (cena uzależniona od konkretnego pokazu) i motylarnia (wstęp 15 ringgitów). W tym pierwszym można zobaczyć na własne oczy krzyżówkę myszy z jeleniem czyli popularnego w Malezji Mousedeera. Na tym kończą się atrakcje w okolicy. Na wycieczkę do KL Bird Park należy poświęcić razem z dojściem pieszo na miejsce ok. 4 godzin. Dla powątpiewających w atrakcyjność tego miejsca polecamy zapoznać się z poniższą relację fotograficzną i filmikiem nieznanego nam internauty, któremu KL Bird Park podobał się tak jak i nam.

Meczet Putra

Putrajaya to modernistyczne miasto położone niecałą godzinę drogi od Kuala Lumpur. Budowę rozpoczęto w 1995 roku, a w 1999 roku przeniesiono tam rząd Malezji. Putrajaya została zaprojektowana jako miasto mniej zatłoczone, z dużą ilością otwartej przestrzeni zielonej i wieloma pięknymi zabytkami. Jednym z nich jest Meczet Putra. Cała jego struktura i kolory zapieraj dech w piersiach.

Meczet Putra to absolutnie przepiękny budynek z różowego granitu, którego budowa zajęła dwa lata i kosztowała około 250 milionów ringgitów (około 60,13 miliona dolarów). Budowa rozpoczęła się w 1997 roku i nawiązuje do wpływów Bliskiego Wschodu i Persji, a także tradycyjnej architektury malajskiej. Meczet został nazwany na cześć Tunku Abdula Rahmana Putra Al Haja, pierwszego premiera Malezji.

Meczet został zbudowany na skraju sztucznego jeziora Putrajaya. Warto zwrócić uwagę na to, że część meczetu stoi na stałym lądzie, a ponad połowa została wzniesiona nad wodą. Jest to popularna technika w meczetach, ponieważ daje wrażenie, że budynek unosi się na wodzie. Efekt jest naprawdę oszałamiający.

Jeśli chodzi o szczegółowe informacje na temat tej budowli, główna kopuła Meczetu Putra ma 160 stóp wysokości (50 m) z minaretem o wysokości 381 stóp (116 m), co czyni minaret Meczetu Putra trzecim najwyższym na świecie. Minaret został zainspirowany Meczetem Szejka Omara w Bagdadzie, zbudowanym w XII wieku, pokazanym powyżej po prawej stronie. Warstwowe ścięcie widoczne jest w obu minaretach, choć każdy został wykonany nieco inaczej. Można zauważyć, że Meczet Szejka Omara ma większą średnicę z 11 krótszymi poziomami i głębszym ścięciem. Minaret Meczetu Putra ma pięć wydłużonych poziomów o nowoczesnym, prostszym designie. 

Kolejną klasyczną cechą architektury islamskiej jest symbolika związana z religią islamską. Jak już wspomniałam, minaret Meczetu Putra jest podzielony na 5 części.

Każda z nich reprezentuje jeden z 5 filarów islamu, którymi są: 

• Szahada: deklaracja, że ​​nie ma boga prócz Allaha i że Mahomet jest Posłańcem Boga
• Salah: modlitwa rytualna odmawiana pięć razy dziennie
• Saum: post i samokontrola w błogosławionym miesiącu Ramadanu
• Zakat: oddawanie 2,5% swoich oszczędności biednym i potrzebującym
• Hadżdż: pielgrzymka do Mekki przynajmniej raz w życiu, jeśli jest się w stanie ją odbyć.

Elewacja meczetu również nawiązuje do tradycyjnych islamskich elementów wzornictwa, które odzwierciedlają naturę, jak na przykład zdobienia ekranu przy wejściu do meczetu, które moim zdaniem przypominają słońca, a może kwiaty. To naprawdę bardzo ładne.

Sri Kandaswamy Kovil

W XIX wieku duże grupy tamilskich hindusów przeniosły się ze Sri Lanki do Malezji, aby pomóc w budowie linii kolejowych. Wielu z nich osiedliło się na obszarze znanym obecnie jako Brickfields w Kuala Lumpur, ponieważ znajdował się on tak blisko miejsca budowy linii kolejowych. Życie znacznie się poprawiło w porównaniu z tym, co było na Sri Lance, ale wielu z nich brakowało formalnej świątyni, w której mogliby się modlić. Do 1890 roku odprawiali nieformalne nabożeństwa w domach i małych, prowizorycznych kapliczkach. Jednak 24 grudnia 1890 roku przywódcy cejlońskiej społeczności hinduistycznej Saivite zdecydowali, że chcą czegoś bardziej trwałego i tak narodził się plan Sri Kandaswamy Kovil.

Społeczność śiwaicka była zachwycona faktem posiadania formalnej świątyni, w której można odprawiać ceremonie takie jak „Viratham” (ceremonia postu), „Thithis” (rytuały upamiętniające) i „Punniyaahavaasam” (ceremonia oczyszczenia). Oryginalna konstrukcja została wzorowana na świątyni Nallur Kanthaswamy w Jaffnie na Sri Lance i otwarta w 1902 roku. Na przestrzeni lat świątynia była wielokrotnie rozbudowywana, a w 1992 roku przeszła gruntowny remont. Pierwszy etap renowacji ukończono w 1997 roku, a kolejny w latach 2009-2011. Po zakończeniu renowacji i modernizacji, Sri Kandawamy Kovil ponownie stał się tętniącym życiem i eleganckim symbolem oddania dla tysięcy tamilskich hindusów mieszkających w Kuala Lumpur.

Pierwszą rzeczą, na którą zwraca się uwagę w świątyni hinduskiej, jest gopura. 

Gorpura to ozdobna, monumentalna wieża przy wejściu do każdej świątyni hinduskiej. Jest to charakterystyczny element Koils, hinduskich świątyń w stylu drawidyjskim. Są one pokryte posągami hinduskich bóstw i zwieńczone kalasanem, cebulowatym kamiennym zwieńczeniem.

Gopury sięgają Indii, czasów dynastii Tamil Pallawów, która sprawowała władzę między III a IX wiekiem. Te kolosalne dzieła architektury pełnią funkcję bram między światem zewnętrznym a wewnętrznym sanktuarium świątyni. W świątyni zazwyczaj znajduje się więcej niż jedna gopura, ale ta nad głównym wejściem jest największa i najbardziej wyszukana. Do świątyni mogą wejść tylko hindusi.

Meczet Al-Hana / Masjid Al-Hana Langkawi

Właściwa islamska nazwa meczetu to Masjid. „Mosque” to po prostu angielski odpowiednik, więc prawidłowa nazwa tego meczetu to Masjid Al-Hana Langkawi. 

Meczet Al-Hana został zbudowany w 1959 roku i zainaugurowany przez pierwszego premiera Malezji, Tunku Abdula Rahmana. Od momentu powstania do dziś jest największym i najpopularniejszym meczetem na wyspie. Budowla łączy w sobie motywy islamskie z Uzbekistanu z architekturą w stylu malajskim i nawiązuje do tradycyjnego stylu meczetów, z dużą, złoconą kopułą główną otoczoną kilkoma mniejszymi kopułami.

Sala Modlitwy to centralne pomieszczenie meczetu, który nazywa się musalla, co oznacza „miejsce modlitwy”. W sali modlitewnej nie ma mebli, ponieważ wierni siedzą, klęczą i kłaniają się bezpośrednio na podłodze. Można wstawić krzesła, aby ułatwić wiernym starszym lub niepełnosprawnym poruszanie się. Dywan w większości meczetów ma linie lub inny wzór, który układa się w linie proste, dzięki czemu wierni mogą ustawić się w uporządkowanych rzędach.

Wzdłuż ścian i filarów sali modlitewnej znajdują się zazwyczaj regały na książki, na których umieszczane są egzemplarze Koranu, drewniane stojaki na książki (rihal), inne materiały religijne do czytania oraz indywidualne dywaniki modlitewne.

Katedra św. Marii Panny

Kościoły chrześcijańskie w Malezji są rzadkością, a ten umieszczony przy placu Merdeka wskazuje, że jest dość stary jest taki urokliwy. 

Katedra św. Marii Dziewicy to kościół anglikański, którego budowę zlecono w 1893 roku, kiedy pierwotny budynek stał się zbyt mały, aby pomieścić rosnącą liczbę wiernych. Pierwotna kaplica, nazwana kościołem św. Marii, została zbudowana w 1887 roku, była drewniana i mogła pomieścić tylko 95 osób. Znajdowała się na szczycie wzgórza Bukit Aman, które było dość oddalone od centrum. Kiedy kaplica z 1887 roku stała się zbyt mała, aby pomieścić rosnącą liczbę wiernych, postanowiono, że nowy kościół zostanie zbudowany w centrum miasta, obok placu Merdeka. Przedstawiono kilka projektów nowego budynku, ale żaden z nich nie przypadł do gustu komisji i ostatecznie zwrócono się do architekta rządowego o zaprojektowanie nowego kościoła. AC Norman zaproponował projekt w stylu wczesnego angielskiego gotyku, który zadowolił komisję. 

Budowę kościoła rozpoczęto 3 lutego 1894 roku, a ukończono 9 lutego 1895 roku. 3 lutego 1894 roku odbyła się ceremonia położenia kamienia węgielnego pod katedrę św. Marii. Kamień położył sir W. H. Treacher, Brytyjczyk mieszkający w Selangor, a ceremonii przewodniczył biskup GF Hose. Kolejna ceremonia konsekracji kościoła odbyła się 9 lutego 1895 roku, ponownie pod przewodnictwem biskupa GF Hose. Ukończenie budowy tego kościoła oznaczało powstanie pierwszego ceglanego kościoła na Półwyspie Malajskim.

Wejście do kościoła było jak podróż w przeszłość. Cały kościół jest po prostu absolutnie piękny a jego wnętrze jest zaprojektowane jako barokowe, tylko w jasnych barwach. Ławki i sufit są wykonane z drewna merbau i seriah.

Tabliczka w kaplicy, głosiła, że ​​witraże zostały usunięte podczas II wojny światowej, aby uchronić je przed bombardowaniem, ale po wojnie nie udało się ich odnaleźć, więc trzeba było zamówić nowe. 

Kościół pozostał w większości niezmieniony (poza drobnymi remontami itp.) aż do 1958 roku, kiedy to nawę rozbudowano, aby pomieścić większą liczbę wiernych. Dobudówka ta nosi nazwę Sali Jubileuszowej.

W latach 1968-1969 dobudowano dwukondygnacyjny aneks, w którym mieściła się górna sala, pomieszczenia administracyjne i biuro wikariusza. Zastąpiono również poprzedni budynek mieszkalny, drewniany dom na palach, kolejną dobudówką do kościoła, obejmującą pomieszczenia gospodarcze, kuchnię i pokoje mieszkalne.

Nawet pomimo wszystkich zmian, jakie zaszły wokół kościoła, fascynujące jest to, że wszystkie tablice pamiątkowe i inne przedmioty w kościele przetrwały i są w nienaruszonym stanie.

8 września 1983 roku kościół oficjalnie zmienił nazwę w święto Matki Boskiej. Nowa, obecna nazwa kościoła to Katedra pw. Matki Boskiej. 

W latach 2006 i 2007 do kościoła dobudowano kolejne pomieszczenia, w tym nowe biura, bibliotekę i mieszkanie.