Sri Kandaswamy Kovil

W XIX wieku duże grupy tamilskich hindusów przeniosły się ze Sri Lanki do Malezji, aby pomóc w budowie linii kolejowych. Wielu z nich osiedliło się na obszarze znanym obecnie jako Brickfields w Kuala Lumpur, ponieważ znajdował się on tak blisko miejsca budowy linii kolejowych. Życie znacznie się poprawiło w porównaniu z tym, co było na Sri Lance, ale wielu z nich brakowało formalnej świątyni, w której mogliby się modlić. Do 1890 roku odprawiali nieformalne nabożeństwa w domach i małych, prowizorycznych kapliczkach. Jednak 24 grudnia 1890 roku przywódcy cejlońskiej społeczności hinduistycznej Saivite zdecydowali, że chcą czegoś bardziej trwałego i tak narodził się plan Sri Kandaswamy Kovil.

Społeczność śiwaicka była zachwycona faktem posiadania formalnej świątyni, w której można odprawiać ceremonie takie jak „Viratham” (ceremonia postu), „Thithis” (rytuały upamiętniające) i „Punniyaahavaasam” (ceremonia oczyszczenia). Oryginalna konstrukcja została wzorowana na świątyni Nallur Kanthaswamy w Jaffnie na Sri Lance i otwarta w 1902 roku. Na przestrzeni lat świątynia była wielokrotnie rozbudowywana, a w 1992 roku przeszła gruntowny remont. Pierwszy etap renowacji ukończono w 1997 roku, a kolejny w latach 2009-2011. Po zakończeniu renowacji i modernizacji, Sri Kandawamy Kovil ponownie stał się tętniącym życiem i eleganckim symbolem oddania dla tysięcy tamilskich hindusów mieszkających w Kuala Lumpur.

Pierwszą rzeczą, na którą zwraca się uwagę w świątyni hinduskiej, jest gopura. 

Gorpura to ozdobna, monumentalna wieża przy wejściu do każdej świątyni hinduskiej. Jest to charakterystyczny element Koils, hinduskich świątyń w stylu drawidyjskim. Są one pokryte posągami hinduskich bóstw i zwieńczone kalasanem, cebulowatym kamiennym zwieńczeniem.

Gopury sięgają Indii, czasów dynastii Tamil Pallawów, która sprawowała władzę między III a IX wiekiem. Te kolosalne dzieła architektury pełnią funkcję bram między światem zewnętrznym a wewnętrznym sanktuarium świątyni. W świątyni zazwyczaj znajduje się więcej niż jedna gopura, ale ta nad głównym wejściem jest największa i najbardziej wyszukana. Do świątyni mogą wejść tylko hindusi.

Teren świątyni nie jest duży, ale fascynujący.

W hinduizmie woda ma podobne znaczenie jak w chrześcijaństwie: wierzy się, że ma ona moc duchowego oczyszczenia. Hindusi muszą wziąć udział w rytualnym oczyszczeniu w sadzawce na terenie świątyni, zanim wejdą do środka.

Chociaż panuje błędne przekonanie, że Hindusi czczą krowy, darzą je wielkim szacunkiem ze względu na życiodajne ofiary z krów. Dawno temu krowy składano w ofierze i jedzono, ale hinduizm ewoluował i obecnie nie składa się już krów w ofierze, a produkty, które krowy produkują, są wykorzystywane w rytuałach. Dlatego zazwyczaj w świątyniach hinduistycznych można znaleźć figurkę krowy.

Ostatnią częścią terenu świątyni jest ogród świątynny, zwany Nanthavanam. Wszystkie świątynie hinduistyczne mają ogród podobny do tego, który zapewnia niezbędne kwiaty lotosu do pudży, codziennych rytuałów modlitewnych. Głównym punktem ogrodu jest staw z lotosami, pośrodku którego siedzi Pan Arumugaswamy, sześciotwarzowa manifestacja Pana Wisznu. Za stawem znajdują się Pan Wisznu i Parwati, jego żona i bogini miłości, płodności i oddania. Pawie zdobiące staw zostały sprowadzone ze Sri Lanki w latach 30. XX wieku i pozostały tam do dziś.

Jeśli szukasz hinduistycznej świątyni do zwiedzania w Kuala Lumpur, ta znajduje się niecałe dwie przecznice od przystanku kolei jednoszynowej i około 15-20 minut spacerem od dworca kolejowego KL Sentral. 

To najstarsza hinduska świątynia w Kuala Lumpur i najbardziej tradycyjna pod względem przestrzegania zasad Pisma Śiwa Agama. To również stamtąd rozpoczyna się wędrówka do Jaskiń Batu na festiwal Thaipusam.

GODZINY OTWARCIA 5:30-21:30 

WSTĘP WOLNY

LOKALIZACJA Skrzyżowanie Jalan Tebing i Jalan Scott.

JAK DOJECHAĆ Najłatwiej wsiąść w kolejkę jednoszynową do wyjścia Tun Sambanthan i iść wzdłuż Jalan Tebing, mając rzekę po prawej stronie. Można też wziąć taksówkę.