Lèse-majesté w Japonii

Lèse-majesté w Japonii (不敬罪) było szczególnym przestępstwem zniesławienia dotyczącym rodziny cesarskiej, obowiązującym w latach 1877–1947, głównie w zmilitaryzowanej Japonii. Jest to akt braku szacunku wobec rodziny cesarskiej i powiązanych z nią miejsc, takich jak sanktuaria i mauzolea cesarskie . Po raz pierwszy pojawiło się w 1877 r. w projekcie japońskiego kodeksu karnego. Później zostało określone w artykułach 74 i 76 jako jeden z elementów obecnego kodeksu karnego, część II, rozdział 1, „Przestępstwa przeciwko rodzinie cesarskiej”, który wszedł w życie w 1908 r. W tym przypadku zakres przestępstwa był niezwykle szeroki i wszelkie działania uznane za akt braku szacunku były uchwalane. Dlatego to prawo zmusiło Japończyków do wspierania cesarza, shintoizmu i militarystycznej Japonii podczas II wojny światowej. Jednak po II wojnie światowej, zgodnie z surowymi instrukcjami Naczelnego Dowódcy Sił Sprzymierzonych MacArthura i duchem nowej konstytucji, która szanuje równość jednostek, „przestępstwa przeciwko rodzinie cesarskiej”, w tym obraza majestatu, zostały zniesione w rewizji kodeksu karnego z 1947 roku. Dlatego w obecnym prawie w Japonii nie ma obrazy majestatu.

W okresach Meiji i Taisho liczba osób podejrzanych o obrazę majestatu wynosiła średnio mniej niż dziesięć rocznie, ale w czasie II wojny światowej liczba ta dramatycznie wzrosła, a od 1941 do 1943 roku średnia roczna liczba wzrosła do prawie 160.

Tło historyczne

Klan Tokugawa, który sprawował władzę przez wiele lat odkąd Tokugawa Ieyasu został zdobywcą w 1603 roku, oddał władzę cesarzowi w 1867 roku, kiedy to 15 szogun, Tokugawa Yoshinobu, poddał cesarzowi „Taisei Hokan Johyo”, a szogunat Edo został zamknięty. Wraz z powrotem władzy do cesarza, ważne stało się zwiększenie szacunku ludu dla cesarza. Aby wzmocnić tę ideę cesarza, państwo postanowiło, że shinto, którego świętym tekstem był „Kojiki”, który stwierdzał, że potomkowie boskiego Amaterasu byli pierwszymi cesarzami, było uznaną religią narodu. Później stało się to „państwowym shinto”. Następnie, w 1877 r., ogłoszono „Projekt japońskiego kodeksu karnego”, w którym po raz pierwszy w Japonii wprowadzono obrazę majestatu , czyli akt braku szacunku wobec określonych przedmiotów. Termin „brak szacunku” odnosił się do każdego aktu wyrażającego pogardę dla przedmiotów i naruszającego ich godność. Szczegóły wahały się od faktycznego zniesławienia do kwestionowania boskości czynu. Przedmioty obrazy majestatu w Japonii podzielono na następujące pięć kategorii: 

1. Cesarz (artykuł 74, paragraf 1) 

2. Rodzina cesarska równoważna cesarzowi (ten sam artykuł) 

3. Jingu (artykuł 74, paragraf 2) 

4. Mauzoleum cesarskie (ten sam artykuł) 

5. Zwykła rodzina cesarska (artykuł 76). 

Bardziej szczegółowo: 

2. Rodzina cesarska obejmowała Wielką Cesarzową Wdowę, Cesarzową Wdowę, Cesarzową, Następcę Tronu, Wnuka Cesarza. 

3. Termin „Jingu” był zwykle używany w odniesieniu do Ise Jingu, ale rozumiano go również jako obejmujący świątynie o nazwie „Jingu”, takie jak Atsuta Jingu, Kashihara Jingu i Katori Jingu. 

4. Mauzoleum cesarskie rozumiano jako grobowiec kolejnych cesarzy, którzy kiedyś panowali jako cesarz. Jeśli chodzi o karę ustawową za obrazę majestatu w Japonii, przestępstwa przeciwko przedmiotom w punktach od 1 do 4 były karane „karą więzienia na okres nie krótszy niż trzy miesiące i nie dłuższy niż pięć lat”; przestępstwa przeciwko przedmiotom w punkcie 

5 były karane „karą więzienia na okres nie krótszy niż dwa miesiące i nie dłuższy niż cztery lata”. 

W tamtym czasie wymogiem było upublicznienie aktu braku szacunku. 

Później, w 1880 roku, ogłoszono „Kodeks karny”, a obraza majestatu została oficjalnie uregulowana. 

Następnie treść obrazy majestatu został zmieniony, a wymóg jawności został usunięty. To usunięcie sprawiło, że akt nie miał znaczenia, czy został dokonany publicznie, czy prywatnie, a tym samym uczynił zakres zastosowania niezwykle szerokim. Na przykład, istniał przypadek, w którym osoba, która napisała w swoim dzienniku o swoim sprzeciwie wobec militaryzmu, została uznana za osobę obraziącą majestatu i aresztowana. W 1889 roku cesarz Meiji ogłosił Konstytucję Cesarstwa Japonii, która stała się kręgosłupem przedwojennego narodu japońskiego. Zgodnie z tym, suwerenność cesarza, w której cesarz, z jego nieprzerwaną linią cesarską i świętą nietykalnością, sprawuje władzę, była zasadą, a ludzie byli postrzegani jako „poddani”, którymi miał rządzić cesarz. Ponadto shinto był coraz częściej traktowany jako religia państwowa w dużej części kraju, oddzielona od religii ogólnych i traktowana jako moralność, a nie religia. W 1890 roku wydano Reskrypt Cesarski o Edukacji, nakazujący uczniom lojalność wobec państwa cesarskiego. W ten sposób w drugiej połowie XIX wieku, kiedy obraza majestatu po raz pierwszy pojawiła się i została oficjalnie ustanowiona, Japonia stopniowo zwiększała szacunek ludu dla cesarza, stosując wszelkie możliwe metody, w tym edukację, zgodnie z przywróceniem władzy cesarskiej. 

Następnie, w „Kodeksie karnym” zrewidowanym w 1908 r., obraza majestatu została określona w artykułach 74 i 76 części II, rozdziale 1 „Zbrodnie przeciwko rodzinie cesarskiej”. Treść prawa była w dużej mierze zgodna ze starym Kodeksem karnym. Następnie, wraz z incydentem mandżurskim w 1931 r., rozpoczęła się druga wojna chińsko-japońska. W 1940 r., z okazji „2600. rocznicy wstąpienia cesarza na tron”, Biuro Sanktuariów awansowało do rangi Instytutu Bóstw, a wraz z zaostrzeniem się wojny, zainspirowano doktrynę tożsamości narodowej. Japonia była postrzegana jako boski kraj o niezrównanej potędze, rządzony przez cesarza z nieprzerwanej linii cesarskiej, a Hakko Ichiu, oznaczające panowanie nad światem, stało się hasłem „Świętej Wojny”. Ponadto w tym samym roku wprowadzono w życie ustawę o organizacjach religijnych, co przyspieszyło kontrolę państwa nad religią. Później, w 1941 roku, rozpoczęła się wojna na Pacyfiku od japońskiego ataku na Pearl Harbor.

W rezultacie, w 1945 roku, po bombardowaniu Hiroszimy i Nagasaki oraz przystąpieniu Związku Radzieckiego do wojny, Japonia przyjęła Deklarację Poczdamską i bezwarunkowo skapitulowała, kończąc II wojnę światową. W grudniu 1945 roku, bezpośrednio po klęsce, GHQ (Naczelna Kwatera Główna Ententy) wydała dyrektywę shinto, nakazującą zniesienie państwowego shinto oraz rozdział polityki od religii. Zgodnie ze stanowczym poleceniem Naczelnego Dowódcy Sił Sprzymierzonych MacArthura i duchem nowej konstytucji, która szanuje równość jednostek, artykuły 73-76 rozdziału I części II obowiązującego kodeksu karnego, „Przestępstwa przeciwko rodzinie cesarskiej”, w tym „ obraza majestatu ”, zostały zniesione w „ustawie częściowej zmiany kodeksu karnego” (ustawa nr 124), która została ogłoszona 26 października 1947 r. i weszła w życie 15 listopada 1947 r. 

Tekst prawa

Kodeks karny z 1907 r. (Ustawa nr 45 z 1907 r.)

Rozdział 1 „Zbrodnie przeciwko rodzinie cesarskiej” 

Artykuł 73 Każda osoba, która wyrządzi lub usiłuje wyrządzić krzywdę Cesarzowi, Wielkiej Cesarzowej Wdowie, Cesarzowej Wdowie, Cesarzowej, Księciu Następcy Tronu lub wnukowi Cesarza, zostanie ukarana śmiercią.

Artykuł 74.　Każda osoba, która dopuści się aktu braku szacunku wobec Cesarza, Wielkiej Cesarzowej Wdowy, Cesarzowej Wdowy, Cesarzowej, Księcia Koronnego lub wnuka Cesarza, zostanie ukarana karą pozbawienia wolności na okres od trzech miesięcy do pięciu lat.

To samo dotyczy każdej osoby, która dopuści się aktu braku szacunku wobec Sanktuarium Cesarskiego lub Mauzoleum Cesarskiego.

Artykuł 75.　Każda osoba, która wyrządzi krzywdę rodzinie cesarskiej, zostanie ukarana śmiercią, a każda osoba, która podejmie się takiego czynu, zostanie ukarana dożywotnim pozbawieniem wolności.

Artykuł 76.　Każda osoba, która dopuści się aktu braku szacunku wobec Rodziny Cesarskiej, zostanie ukarana karą pozbawienia wolności na okres od dwóch miesięcy do czterech lat.

Stary Kodeks karny (Proklamacja Wielkiej Rady Stanu nr 36 z 1881 r.)

Stary kodeks karny zawierał podobne przepisy. Różnica polegała na tym, że przewidywał kary grzywny i zawierał zapis o inwigilacji.

Rozdział 1 „Zbrodnie przeciwko rodzinie cesarskiej”

Artykuł 116. Każda osoba, która wyrządzi lub usiłuje wyrządzić krzywdę Cesarzowi, Cesarzowej lub Księciu Następcy Tronu, zostanie ukarana śmiercią.

Artykuł 117. Każda osoba, która dopuści się aktu braku szacunku wobec Cesarza, Cesarzowej lub Następcy Tronu, zostanie ukarana karą ciężkiego więzienia na okres od trzech miesięcy do pięciu lat oraz grzywną w wysokości od dwudziestu jenów do dwustu jenów.

To samo dotyczy każdej osoby okazującej brak szacunku Mauzoleum Cesarskiemu.

Artykuł 118. Każda osoba, która wyrządzi krzywdę rodzinie cesarskiej, zostanie ukarana śmiercią, a każda osoba, która podejmie się takiego czynu, zostanie ukarana dożywotnim pozbawieniem wolności.

Artykuł 119. Każda osoba, która dopuści się aktu braku szacunku wobec Rodziny Cesarskiej, zostanie ukarana ciężką karą pozbawienia wolności na okres od dwóch miesięcy do czterech lat oraz grzywną w wysokości od 10 jenów do 100 jenów.

Artykuł 120. Każda osoba, która dopuszcza się któregokolwiek z przestępstw wymienionych w tym rozdziale i zostaje skazana na karę pozbawienia wolności za wykroczenie na okres nie krótszy niż sześć miesięcy i nie dłuższy niż dwa lata.

Powiązane przypadki

- Incydent z plakatem

Podczas święta żywnościowego FDA w 1946 r. Shōtarō Matsushima, jeden z demonstrantów zgromadzonych na placu przed Pałacem Cesarskim, trzymał transparent krytykujący cesarza. Został aresztowany i oskarżony o obrazę majestatu.

Zgodnie z rozkazami Naczelnego Dowódcy Sił Sprzymierzonych (Deklaracja Poczdamska i Dokument Kapitulacji), rząd uwolnił sprawców obrazy majestatu od 5 października 1945 r. Ponadto boskość cesarza, która była podstawą obrazy majestatu , została zaprzeczona w tak zwanej Deklaracji Ludzkości Cesarza ze stycznia 1946 r. Podczas Dnia Majowego Żywności w maju tego samego roku widziano plakaty, które głosiły: „Hirohito, edykt cesarski, rząd narodowy został chroniony. „Chin” (cesarz) dużo je. Ludzie Nanji, głodujcie i umierajcie, „gyomei gyoji” (cesarz)”. Prokuratura publiczna w Tokyo oskarżyła Matsushimę Matsutaro, który był odpowiedzialny za stworzenie plakatów, na tej podstawie, że była to obraza majestatu. W listopadzie tego samego roku sąd pierwszej instancji orzekł, że nie doszło do obrazy majestatu i uznał go winnym zniesławienia. Następnie nie przyznał się do obu zarzutów i wniósł apelację. W czerwcu tego samego roku, w drugim procesie, orzeczono, że jest winny obrazy majestatu, ale został uniewinniony, ponieważ Kwatera Główna zastosowała „akt łaski dla obrazy majestatu”, co spowodowało, że osoby skazane za obrazę majestatu utraciły skuteczność wyroku.