Dō - Droga prowadząca do sztuki

Uznałam, że to może być ciekawe, choć będzie krótko (bo można by się tak rozpisywać na kilka stron)^^

"Sztuka jest językiem stanu ludzkiej duszy" jak powiedział kiedyś Toshimatsu Hasumi. On w szczególny sposób opisał sztukę japońską jako drogę duchowego rozwoju, w której wyraża się harmonia między Duszą a Kosmosem. ("Zen in der japanishen Kunst", Munchen-Planegg 1960).

Uważał, że artystyczną doskonałość wykazuje nie forma dzieła (lub wykonania), lecz promieniująca z niego siła ludzkiego ducha.

Daisetsu Teitaro Suzuki (1870-1966) wyrażał podobny pogląd. Sądził, że w każdym momencie przychodzi taki moment, w którym artysta uświadamia sobie dwa aspekty sztuki - praktyczny i metafizyczny. Samo mistrzostwo techniki nie zadowala, ponieważ w głębi ducha czuje się, że zawsze jednak można osiągnąć więcej.

W dzisiejszej Japonii wiele się zmieniło. Wraz ze wzrostem techniki wpływającej na nasze życie, odchodzą pomału stare zwyczaje, co ukazuje się nam w życiu codziennym, rodzinnym i społecznym. Wprawdzie nadal ona odczuwalna jednak nie zajmują już one najważniejszego miejsca. Na pierwszy plan wysunęły się świadomość tradycji i nadzieje na dobre małżeństwo. Nawet zwyczaj wielu japońskich firm, które czasowo wysyłały swoich pracowników na okresowe medytacje, kąpiele etc. - jako dobroczynne dla obu stron - popadł już niemal w zapomnienie.

Jednakże pójście wyznaczoną drogą nie jest łatwe. Przede wszystkim trzeba opanować wiele reguł i zasad, które wymagaj cierpliwości, wytrwałości i określonego stopnia gotowości do przestawienia się tylko na wyznaczoną drogę sztuki. Mimo, że poszczególne kroki i czynności są tak uporządkowane, iż kolejne etapy są następstwem osiągniętego wcześniejszego stadium, to jednak dla obcokrajowca, bywa to wyjątkowo trudne, ponieważ nie jest przyzwyczajony do obcej kultury (choć był w nim w sprawach zawodowych). Uczeń podążający wyznaczoną "drogą" musi tak długo ćwiczyć pokazane mu wcześniej wytyczne, przekazane mu przez mistrza, aż na wylot pozna technikę i tym samym osiągnie etap, z którego uczyni krok ku własnej twórczości i stanie się w końcu prawdziwym mistrzem. Jednak jak wiadomo ta droga jest żmudna i długotrwała. A poza tym istnieje wiele dróg, które do niego prowadzą.

A więc mamy:

- chadō - drogę herbaty

- kadō - drogę kwiatów

- shodō - drogę pisania

- kyudō - drogę strzelania z łuku

- zendō - drogę nauki

- kendō - drogę miecza

- judō - drogą walki zapaśniczej

- bushidō - drogę wojownika

- aikidō - drogę walki

- geidō - drogę sztuk

* i inne.

Ale co oznacza sama "droga" Może jakąś ulicę, która dokądś nas prowadzi? Tylko pytanie ...dokąd?

Wszystkie ścieżki (w mniejszym lub większym stopniu) opisują nam filozofię życia, jaka powinniśmy wziąć sobie do serca we wszystkich sytuacjach naszej codzienności. Wszystko jedno jaki kierunek wybierzemy. Zasady obowiązują na wszystkich drogach.

Jeśli postanowimy wejść na ograną ścieżkę, musimy się oddać z pełnym zaufaniem w ręce odpowiedniego mistrza. Natomiast ten, dzięki trzymaniu się tradycji, doprowadzi ucznia do opanowania techniki danego kierunku.

Mistrz udziela wskazówek unikając zbędnych słów, natomiast uczeń stara się go zadowolić i dokładnie spełnić wszystkie jego życzenia, nawet wtedy, gdy mu za bardzo nie wychodzi i mu nie odpowiada ^^. Jednak w końcu przychodzi chwila, gdy wszystko staje się proste i zrozumiałe. Dopiero wtedy, jest wstanie przedstawić to, co tkwi w jego wnętrzu.

ja ne

Masaż tybetański

Masaż tybetański liczy sobie aż 5 tysięcy lat. Jest on połączeniem bioterapii, refleksoterapii i klasycznego masażu. Istotą zabiegu jest regulowanie przepływu energii.

Jak to wygląda?!

Otóż sam zabieg rozpoczyna się w pozycji leżącej lub siedzącej (do wyboru). Masażysta kładzie kciuki i palce wskazujące między brwiami pacjenta i, zataczając małe kółka, przesuwa dłonie w kierunku skroni. Następnie terapeuta staje za chorym i opuszkami palców muska jego głowę, od czoła do karku. Co jakiś czas przerywa głaskanie i układa ręce jak przy zabiegu bioterapii ( o tym nie długo ). Później splata palce rąk i kładzie je na karku chorego. Powoli rozsuwa dłonie na boki, gładząc przy tym szyje.

Po tym zabiegu pacjent kładzie się na brzuchu. Terapeuta masuje jego plecy ( wzdłuż kręgosłupa, później od środka na boki ) oraz nogi ( od pośladków do kostek ) Następnie chory kładzie się na plecach. Terapeuta przez 3 minuty trzyma dłoń pod, a potem nad jego lewą piersią. Na sam koniec zabiegu terapeuta masuje brzuch, wykorzystując spiralne ruchy - najpierw od zewnątrz do pępka, a później w przeciwnym kierunku.

Celem całego zabiegu jest pobudzenie pracy serca.

Zalecenia do zabiegu:

- podczas kuracji zaleca się przejście na dietę wegetariańską - dzięki temu organizm szybciej pozbywa się toksyn.

- w czasie leczenia należy powstrzymywać się od picia alkoholu

- zabiegi działają tylko w serii - najlepiej powtórzyć je 14 razy. Masaż wykonuje się zwykle co drugi dzień a sam zabieg trwa 45 minut

Przeciwwskazania:

- przed rozpoczęciem kuracji warto skonsultować się z lekarzem, który oceni czy w danym przypadku masaż jest potrzebny

- do innych może być zażywanie niektórych leków - jeśli stosujecie jakieś preparaty należy to zgłosić przed masażem podczas pierwszej wizyty

- masaż nie jest przeznaczony dla kobiet w ciąży.

Objawy, które mogą krótkotrwale wystąpić to: biegunka, nudności i wymioty, bóle żołądka oraz zmożone oddawanie moczu, jak również wysypka, uczucie senności i wewnętrznego rozbicia, zawroty głowy, gorączka a także bóle różnych części ciała i ogólne złe samopoczucie.

Nie trzeba się tym jednak przejmować i w żadnym wypadku przerywać kuracji. Objawy są sygnałem, że organizm zaczął się oczyszczać z toksyn. A krótkotrwałe bóle to dowód na to, że właśnie tam przepływ energii jest zablokowany. ^^

***

A na zakończenie:

Masaż z Tybetu ( choć na pozór delikatny ... ah.. rozmarzyłam się ) ma bardzo silne działanie. Po takiej kuracji organizm szybciej pozbywa sie szkodliwych produktów przemiany materii, narządy wewnętrzne zaczynają sprawniej funkcjonować i wzrasta ogólna odporność.  Masaż szczególnie korzystnie wpływa na serce i układ krążenia. Poleca się go także jako kurację wspomagającą w leczeniu schorzeń narządu ruchu. Zabieg nie tylko uelastycznia ciało, ale również pobudza wydzielenie endofrin - substancji, dzięki której łatwiej znosimy ból.

To tyle kochani na dziś.

Tenjin, czyli portret boga

Cieszący się dużą popularnością kami Tenjin jest duchem żyjącego w IX w. uczonego Sugawary Michizane, który jest także bohaterem narodowym Japonii.

Żył w latach 845-903, jako członek dworu cesarskiego.

Kiedy padł on ofiarą politycznej intrygi, miło doskonałej reputacji, został zmuszony do udania się na wygnanie na wyspę Kyushu, gdzie wkrótce zmarł. Wkrótce po tym Heian nawiedziła seria katastrof. Uważano, że powodem jest rozzłoszczenie ducha Michizane, który pragnie się zemścić.

Aby go ubłagać, dwór uznał go za kami. Dla niego, w Kyoto, wzniesiono wspaniały chram Kitano, a nowe bóstwo uczyniono patronem nauki, poezji, kaligrafii i wiedzy. Jego kult rozprzestrzenił się po całej Japonii a uczniowie i studenci regularnie odwiedzają ten chram, prosząc kami o opiekę podczas zbliżających się egzaminów.

Ja ne

Podział obecny Japonii

Konbanwa,
Taki jeden wielki skrót ^^, bo zemnie leń (ale ciiii....)

Wyróżniamy 8 regionów i 47 prefektur.

>klik<  z roku 720

>klik<  z roku 1855

>klik<  obecny

Regiony dzielą się na:
• Hokkaido
• Tōhoku
• Kantō
• Chūbu (Hokuriku - Kōshin'etsu - Tōkai)
• Kinki
• Chūgoku (San'in - San'yō)
• Sikoku
• Kiusiu


Prefektury:
• Aichi
• Akita
• Aomori
• Chiba
• Ehime
• Fukui
• Fukuoka
• Fukushima
• Gifu
• Gunma
• Hiroszima
• Hokkaido
• Hyōgo
• Ibaraki
• Ishikawa
• Iwate
• Kagawa
• Kagoshima
• Kanagawa
• Kōchi
• Kumamoto
• Kyoto
• Mie
• Miyagi
• Miyazaki
• Nagano
• Nagasaki
• Nara
• Niigata
• Ōita
• Okayama
• Okinawa
• Osaka
• Saga
• Saitama
• Shiga
• Shimane
• Shizuoka
• Tochigi
• Tokushima
• Tokyo
• Tottori
• Toyama
• Wakayama
• Yamagata
• Yamaguchi
• Yamanashi

ja ne

Manga i jej historia

Manga (jap. 漫画: man – wykonane szybko i lekko; ga – obraz, rysunek) – japońskie słowo wywodzące się ze sposobu ozdabiania rycin i innych form sztuki użytkowej, współcześnie używane poza Japonią oznacza japoński komiks.

Manga wyewoluowała z połączenia ukiyo-e i wschodniego stylu rysowania, a swoją obecną formę przybrała krótko po II wojnie światowej. Manga jest drukowana głównie w czerni i bieli, nie licząc okładek i ewentualnie kilku pierwszych stron.

Niewielka ilość całkowitego mangowego rynku w Japonii doczekuje się adaptacji w formie anime, zazwyczaj po tym gdy dany tytuł będzie cieszył się powodzeniem. Historie często są modyfikowane, by lepiej odpowiadały większości rynku i mieściły się w regulacjach związanych z animacją.

Pochodzenie

Dosłownie tłumacząc, manga oznacza ‘niepohamowane obrazy’. Słowo manga znalazło się w powszechnym użytku po opublikowaniu w XIX wieku Hokusai Manga, zawierającej posortowane rysunki ze szkicowników znanego artysty ukiyo-e, Hokusai'a, jednak już gi-ga (lit. zabawne obrazki) rysowane w XII wieku przez różnych artystów zawierają wiele mango-podobnych elementów, takich jak nacisk na historie i proste, artystyczne linie.

Gdy Stany Zjednoczone rozpoczęły handel z Japonią, Japonia starała się unowocześnić i dogonić resztę świata. Z tego powodu sprowadzono zachodnich artystów, by uczyli japońskich studentów o linii, formie i kolorze – rzeczach, na których nigdy nie koncentrowano się w ukiyo-e, bo treść była uważana za bardziej istotną. Manga w obecnej formie zaistniała dopiero po II wojnie światowej, gdy rząd odwołał nakaz propagandy i pojawiło się wielu nowych wydawców.

W XX wieku, słowo manga zaczęło odnosić się do komiksu. Ma on znacznie większe znaczenie w japońskiej kulturze niż w kulturze amerykańskiej. Manga jest głęboko respektowana zarówno jako forma sztuki jak i popularnej literatury. Tak jak jej amerykański odpowiednik, manga była i jest krytykowana za zawartą w niej przemoc i podteksty seksualne, jednak nie ma oficjalnych zakazów prawnych, które próbowałyby limitować to, co może być rysowane w mandze, nie licząc niejasnych praw odnoszących się do wszystkich publikowanych materiałów mówiących że ogólnie nieprzyzwoite dzieła nie powinny być sprzedawane. Ta wolność pozwoliła artystom rysować mangi dla każdej grupy wiekowej i na każdy temat.

Samo słowo manga używane jest do określenia japońskiego komisu najczęściej poza granicami Japonii. Tam zwykle używa się określenia comics lub jego zjaponizowanej formy komikku. Manga natomiast przez osoby starsze kojarzona jest z humorystycznymi rysunkami, karykaturami lub satyrami społecznymi, a przez współczesnych z drzeworytami z okresu Edo, a dopiero w dalszej kolejności z komiksem.

>klik<   Przykładowy sposób czytania.

Wielka Mantra Siurangama - tekst

Jedna z wielkich tekstów buddyjskich:

Namo Zgromadzeniu Siurangama Buddów i Bodhisattwów O
Namo Zgromadzeniu Siurangama Buddów i Bodhisattwów O
Namo Zgromadzeniu Siurangama Buddów i Bodhisattwów O
Głęboka i wspaniała dharani Nieporuszonego Czczonego
Królewska Siurangama pojawia się rzadko na świecie.
Kładzie kres złudnemu myśleniu trwającemu od niezliczonych przeszłych kalp.
Nie muszę przechodzić przez nieskończone okresy czasu by osiągnąć ciało Dharmy.
Teraz ślubuję osiągnąć Drogę i jako Król Dharmy powrócę, by wyzwolić odczuwające istoty liczniejsze niż ziarnka piasku w Gangesie.
To głębokie postanowienie ofiarowuję miriadom krain Buddhów
tak odpłacając nieskończone błogosławieństwo i dobro Buddhy.
Proszę Czczonego Przez świat, by potwierdził moje postanowienie:
raczej niech wpierw wejdę w zły świat pięciu przeszkód i nie osiągnę błogosławieństwa Nirwany, niż choćby jedna istota miała nie osiągnąć Stanu Buddhy.
Wielki Zwycięzco, Wielki Mocą, Wielki Współczujący!
Odkryj i rozprosz teraz moje najmniejsze wątpliwości.
Tak osiągnę szybko nieprześcignione Oświecenie
I zasiądę w Bodhimandali świata dziesięciu kierunków
Nawet jeśli natura pustki zniknie
Mój umysł wadżry pozostanie nieporuszony.

Przywódcy i nauczyciele duchowi Tybetu

Konnichiwa,

Mowa tu, jak sam tytuł wskazuję o:

+ Tytuł Dalajlama:

Nawa Dalajlama oznacza "ocean mądrości"

Po raz pierwszy został on przyznany w 1578 r. przez mongolskiego władcę Altan Khana Sonamowi Gjatso, nauczycielowi gelukpy, przełożonemu klasztoru w Drepung, który był trzecią reinkarnacją duchowego przywódcy zakonu. Tytuł został nadany także jego poprzednikom i od tamtej pory przyznawany jest kolejnym inkarnacjom. W 1642 r. tymczasową władzę w Tybecie przyznano piątemu Dalajlamie, co też zapoczątkowało rozwój i supremację gelukpy, a sam tytuł nabrał statusu politycznego.

Sukcesja odbywa się poprzez reinkarnację. Po śmierci przywódcy poszukuję się jego następcy i zazwyczaj rozpoznaje się go w młodym chłopcu. Aż do osiągnięcia przez niego pełnoletności, funkcję dalajlamy sprawuje wyznaczony regent. Obecnym Dalajlamą (14) jest Tenzin Gyatso przebywający na wygnaniu w Indiach.

+ Tytuł Panczenlama:

Oznacza " wielki uczony mistrz" i od XVII w. przysługuje kolejnym reinkarnacjom przełożonych klasztoru gelkpy w Tashilhunpo, założonego w 1447 r. przez pierwszego Dalajlamę. Piąty Dalajlama założył linię kolejnych inkarnacji, gdy uznał swego nauczyciela za emancję Buddy Amitabhy i inkarnację ucznia Tsongkhapy. Panczenlama jest tradycyjnie nauczycielem Dalajlamy i przebywa w klasztorze w Tashilhunpo w Shigatse.

+ Pewnie się zastanawiają co niektórzy o co chodzi czyż nie? Otóż nie chodzi mi o zwierzę pod tą samą nazwa, tylko o nauczycieli duchowych.

Wszystkie szkoły buddyjskie podkreślają wielkie znaczeni nauczyciela duchowego. Posiada on pewne szczególne cechy, które mają wpływ na kształtowanie relacji uczeń-mistrz. Mistrz to z reguły doświadczony, starszy mnich, doskonały znawca doktryny, który rozpoznaje charakter swego ucznia i potrafi go ukierunkować i wspierać. Nauki mistrza opierają się ściśle na naukach Buddy.

W therawadzie nazywany jest "dobrym przyjacielem", natomiast w mahajanie jest to człowiek, który zrozumiał i doświadczył prawdę, którą umie przekazać ja dalej. Jego funkcją jest pośredniczenie w dochodzeniu do prawdy i przywództwo duchowe. Wskazuję uczniowi drogę i uczy sposobów uwolnienia.

W buddyzmie tybetańskim uczniem zajmują się często nauczyciele z różnych klasztorów.

mata ne

Słownik cesarsko-feudalno-ziemski

Kolejna cześć słownika: a w nim to co ja uwielbiam najbardziej ^^ tzn. 3 w 1. Czemu tak? bo nie lubię przedłużać (wydało się ^^a jak znajdę więcej terminów to uzupełnię ) Więc:

• akiya - opuszczony dom
• amabe - rybacy
• ama-shōgun - mniszka-shogun
• ankokuji - świątynia ufundowana na intencję pokoju w kraju
• ashigaru - dosłownie "lekkostopi". Piechota rekrutowana przez dajmio spośród jego chłopów. Najczęściej walczyli bez przyzwoitego opancerzenia, obuwia i uzbrojenia, dopóki nie zdobyli wyposażenia od wroga.
• aruji - gospodarz / pan domu
• ason - jeden z tytułów systemie kabane
• atae - jeden z tytułów w systemie kabane
• azana - imię akademickie
• bakufu - shōgunat
• bakuhan - bakufu oraz księstwa feudalne
• (określ.) Bańka pękła - określenie na przegrzanie japońskiej gospodarki.
• be - ugrupowanie zawodowe w państwie Yamatai ->> be > 1.nuhi (konuhi) - niewolnicy; 2.jatsuko (kojatsuko) - niewolnicy
• be-no tami - ugrupowanie zawodowe
• betsuya - oddzielny dom
• bō - znormalizowana działka pod zabudowę
• buke - rody wojowników
• bugyo - pełnomocnik, urzędnik obarczony określoną funkcją administracyjną.
• bungo - język pisany
• bun`ya - wydzielony dom
• chigyō/chigyōchi - ziemia uzyskana w nagrodę, lenno
• chigyō-sei - system nieograniczonej kontroli daimyō nad całym jego terytorium
• chō - znormalizowana działka pod zabudowę
• chokushiden - prywatne ziemie cesarskie
• chokushinden - ziemie nadawane na mocy edyktu cesarskiego
• chōnin - mieszczanie
• chōteki - wrogowie tronu
• chu - lojalność wobec zwierzchnika
• chugu - cesarzowa drugiej rangi
• chunagon - wielki radca dworu średniego stopnia
• daimon / suō - męski ubiór wierzchni z XIV-XVI w.
• daimyō - książę feudalny
• dainagon - wielki radca dworu najwyższego stopnia
• Dainippon-teikoku-kempō - konstytucja Wielkiego Cesarstwa Japonii
• daii - pałac cesarski
• daiza - podwyższenie/podest, na którym zasiadał daimyo lub książę
• dajōdaijin-zenshi, hōo - tytuły będące połączeniem najwyższych godności świeckich i duchownych
• dogō - arystokracja chłopska
• dosō - właściciele magazynów
• emishi - byli to niezwykle dzielni wojownicy wywodzący się z równiny Kanto. Ich zadaniem było pilnowanie granic państwa i reagowanie na wszelkie działania wrogich sił. Władali doskonale bronią oraz świetnie jeździli na koniach.
• eta - najniższa, odizolowana kasta społeczna
• fudai-daimyō - dziedziczni wasale rodu Tokugawa
• fudai-hikan - wasale rodu Ashikaga
• fudoki - opis obyczajów i ziem
• geimyō - pseudonim artystyczny
• gaiseki - pokrewieństwo przez matkę
• gekyō - zewnętrzna stolica
• gembun-itchi - jedność mowy i języka pisanego
• gempuku - ceremonia dojrzałości u chłopców
• goin - ziemie oficjalnie należący do ex-cesarzy
• gokajō-no seimon - deklaracja cesarska
• gokamon - rodziny dalszych krewnych rodu Tokugawa
• gokenin - pojęciem tym określano domowników domu shoguna, czyli uprzywilejowaną warstwę samurajów. Razem z hatamoto należeli oni do bezpośrednich wasali shoguna, opłacanych z jego dochodu. Przeciętna liczba gokenin za czasów Tokugawów to ok. 15 tys., a pensja wahała się w granicach 100-u koku rocznie.
• gongen - "przejawiony"
• goningumi - pięcioosobowe zespoły na wsi
• gono - bogaci chłopi feudalnej wsi japońskiej. 
• gosanke - trzy szanowane rodziny, czyli Kii, Mito oraz Owari, spokrewnione z rodziną Tokugawów.
• gosankyō - rody pochodzące od synów shōguna Tokugawa Yoshimune
• goshi - warstwa samurajów-chłopów, która powstała pod koniec epoki Edo. Biedni samurajowie nie mając się jak wyżywić osiadali na wsiach tworząc taką dziwną grupę chłopów-wojowników. Prawnie należeli do klasy panującej, której zresztą teoretycznie nie wolno było trudnić się uprawa roli, handlem etc., faktycznie zaś pracowali na swoich polach, czasem zajmowali się także drobnym kupiectwem, czy lichwą. Przeciwnie do samurajów żyjących wyłącznie z pensji na dworach panów, mieli oni stabilną sytuacje materialną, jednak nie cieszyli się prestiżem wśród innych samurajów
• gosho-guruma - pałacowy powóz z laki
• goshuinsen - statki handlowe shōguna
• go-tairō - pięciu starszych / rada regencyjna
• gōzoku - arystokracja osiadła na prowincji
• Haito-rei - Edykt z dnia 28 marca 1876 roku roku zakazujący samurajom japońskim noszenia broni, tzw. daisho rodowego.
• hakase - tytuł naukowy / doktor
• han - jednostka autonomiczna pod władzą daimyō
• handen-sei - system nadziału ziem
• hanseki-hōkan - zwrot rejestrów
• hatamato - bezpośredni wasale
• hinin - "nieludzie", najuboższe warstwy ludności miejskiej
• hira-yoriai - wasale, których nie obowiązywał system sankin-kōtai
• hitatare - ubiór codzienny wojownika
• hitogaeshi-no hō - prawo o odsyłaniu ludzi (na wieś)
• hōken - feudalizm
• hokuhembō - północny rejon stolicy
• honchi - posiadana już ziemia
• honke - strażnik praworządności
• horen - palankin cesarski
• hōroku - pensja wypłacana wasalom/ zasiłek w zamian za usługi
• hyakushō - chłopi
• hyakushō-ikki - bunty chłopskie
• idashiguruma - wystawianie rękawa z powozu
• idashiuchigi - wielowarstwowy strój
• iden- ziemia uzyskiwana w związku z rangą
• ihō - świadczenia związane z rangą
• imina - imiona zakazane
• In-no cho - urząd do spraw ex-cesarzy
• inkio finko-kajo - ustanawia regule obowiązkowego zrzekania się przez cesarza-cesarzowa tronu na rzecz małoletniego następcy, i odchodzenia do klasztoru. Gdy cesarz został mnichem otrzymując tytuł rządzącego regenta.
• inakabitaru - "schłopiały"
• insei - rządy cesarzy, którzy abdykowali
• Japan Noh Association - Stowarzyszenie teatru Noh
• jigai fudō uta-awase (pol. „konkurs poetycki między epokami”), wyimaginowane konkursy organizowane między poetami żyjącymi w różnych czasach.
• jimoku - nominacje
• jitō - komisarze majątków ziemskich
• jitōdai - zastępca jitō
• jitō-eshiki - uprawnienia jitō
• jō - ulica
• jōchi-rei - nakaz dotyczący księstw feudalnych
• jōdai - kasztelan zamku
• jōka-nachi - miasta powstające wokół zamku
• jun-seshō - pełniący funkcję regenta
• junsei - posiedzenia cesarza i rządu
• kabane - tytuły dziedziczone poszczególnym rodom >omi -dworzanie; >maruji -wojownicy; >kuni-no mijatsuko -zarządcy prowincji ; >tomo-no mijatsuko - zarządcy tomoke - dworskich urzędów ->łącznie było ich 9
• kacho - patriarcha
• kaimamiru - podglądanie przez plot
• kaisho - pawilony dla przyjęć dworskich
• kanrei - namiestnik shōguna
• kanshofu - karty praw do ziem
• kanuchibe - kowale
• kataribe - opowiadacze
• kariya - pożyczony dom
• kasane shōzoku/ karaginumo - wielowarstwowy formalny ubiór arystokratki z IX-XII w.
• kawaraban - wiadomości bieżące odbijane z deski lub glinianej tablicy
• kawaramono - najniższa w hierarchii społecznej warstwa mieszkańców Kyōto
• kaya - chatka
• kazaritachi - miecz ozdobny
• ke - dom, rod
• keishi - urzędnicy
• kenchi - spisy ziemi, zwłaszcza gruntów uprawnych, dla celów podatkowych
• kerai - wasal
• kemari - gra dworska, podobna do piłki nożnej z czasu ery Heian
• kerai - wasal
• kibe - drwale
• kicho - paradny powóz
• kikō - pamiętniki z podróży
• Kinai - Heian-kyō i pięć okolicznych prowincji: Yamashiro, Yamato, Izunami, Kawachi i Settsu
• kito-no kata - żona, która zazwyczaj wywodziła się z rodziny o tej samej pozycji społecznej, co rodzina męża i która zajmowała miejsce przed wszystkimi pozostałymi małżonkami - w tym systemie nie można jej było usunąć i zastąpić nałożnicą
• kizoku - arystokracja stołeczna
• kō - podporządkowanie się głowie rodziny
• kōchigi - powrzechny strój kobiecy
• kōden - ziemie nadawane za specjalne zasługi dla kraju
• kōgo - język mówiony
• kōgō - cesarzowa pierwszej rangi cesarskiej
• kōhaku-maku - rodzaj dekoracyjnego panelu z tkaniny używanego w Japonii przy różnych okazjach, takich jak ceremonie parzenia herbaty na świeżym powietrzu.
• kōji - mała ulica
• koburi - nakrycie głowy
• kokki - kronika państwa 
• koku - prowincja
• kokugaryō/kokuryō - ziemia publiczna
• kokugunrisei - system prowincji, powiatów i osiedli
• kokusui-hōzan - zachowanie tożsamości narodowej
• kokushu - gospodarz prowincji
• komagutsu - obuwie do gry w piłkę nożną
• konden - nowizny, nowo zagospodarowane ziemie
• konden-eisei-shizai-no hō - dekret o prawie wieczystego posiadania nowizn
• kōri - powiat
• koshimaki - charakterystyczny sposób drapowania uchkake przez kobiety z klas wyższych z XIV-XV w.
• kōshitsu-tempan - prawa dotyczące Domu Cesarskiego
• kōtai-yoriai - wasale, których dotyczył obowiązek sankin-kōtai
• kobō - tutuł równoznaczny z tytułem shōguna
• kubenden - podział ziemi uprawnej
• kuge - najwyżsi urzędnicy dworscy
• Kuge-shohatto - (Kodeks arystokracji) Jest to dokument ogłoszony w 1615r przez Tokugawów. Ograniczał on swobodę cesarza i arystokracji dworskiej. Zakazywał on opuszczać im Kioto, a w mieście mieli się ograniczać do pałacu i własnych rezydencji oraz łączących je tras.
• kugyō - dostojnik z trzech najwyższych rang lub radca cesarski czwartej rangi
• kumigashru - naczelnicy pięcioosobowych grup goningumi
• kuni - prowincja
• kuni-no kami - gubernator
• kuni-no miyatsuko - jeden z tytułów systemu kabane
• kini-no suke - wicegubernator
• kun-tien - "równe pola"
• Kurōdodokoro - Sekretariat Cesarski
• kurōdodokoro-no bettō - dyrektorzy Sekretariatu
• kurōdo-no kami - prywatny sekretarz cesarza
• kuruma-arasoi - kłótnie miedzy orszakami
• kuramachi - składy
• kyō - stolica
• kyuden - zapłata w ziemi
• machi - kwartał, dzielnica, małe miasto
• machi-bugō - merowie poszczególnych miast
• machidoshiyori - rada miejska
• machigumi - zespoły kwartałów, administracja miejska
• machisu - społeczność miejska
• machi-yakko - miejskie oddziały samoobrony
• mappō - upadek prawa
• matsurigoto - rządzenie
• mi-agamono - posag cesarza
• mijake - ziemie uprawne przeznaczone dla cesarza
• mikotomori - dekrety cesarskie
• mikosiro i miegata - własność cesarza (ziemie)
• Minamoto - ród arystokratyczny. Protoplastą rodu był cesarz Seiwa.
• minasiro - ziemie należące do rodziny cesarskiej
• minken-undō - ruch na rzecz praw narodu
• miuchi - ogólnie znaczy bliskie osoby, ale tu: wasale
• mika-no yo-no goshosoku - oficjalna aprobata małżeństwa
• mikayomochi - "ciastka 3 nocy"
• mikudai - deputowany gubernator
• mita - ugory
• mitsugi - zdobycze z polowań i rybołówstwa oraz z wyrobów rzemieślniczych
• miyako - stolica
• miyake - obszary ziemskie znajdujace sie pod kontrolą dworu - przypisani do nich byli robotnicy i strażnicy
• mogi - ceremonia dojrzałości u dziewczyn
• mon - herb
• monto-no otona - naczelnik gminy kō
• muko - adoptowany zięć
• mura - wieś
• muraji - jeden tytułów z systemu kabane
• myobu - dama średniej rangi
• myōshu-shiki - nadanie ziemi na własność
• nageire - styl ikebany
• nagon - radca cesarski
• naidaijin - wielki minister środka
• nairan - sekretarz stanu
• nairan-no senji - dekret uprawniający do wglądu w prywatne archiwa cesarskie
• naishinnō - najwyższy tytuł księżniczek krwi
• naishi-no kami - przełożona dam dworu
• namban - "południowi barbarzyńcy" - Europejczycy
• nambanku-chō - dwór północny i południowy
• nanushi - naczelnik wsi
• nyōgo - cesarska dama dworu
• nushi - niewolnicy
• ōji - duża ulica
• ohaguro - czernienie zębów
• okudoshiyori - urzędnik-ochmistrz zamku Edo
• okurina/shigou - imiona pośmiertne
• omebuto - obuwie codzienne, plecione
• Onna daigaku - inaczej Wielka nauka dla kobiet. Podręcznik wychowania dla kobiet wydany w 1716 roku, którego autorstwo przypisuje się Kaibarze Shingenowi lub jego małżonce Token. Zasadniczo jest to streszczenie myśli zawartych w Onna shibo. Oparte na konfucjanizmie podejście do roli kobiety nakazujące jej skromność, pracowitość, przede wszystkim jednak absolutne posłuszeństwo wobec mężczyzn ze swojej rodziny.
• onnade - pismo kobiece
• Onna shisho - inaczej Cztery księgi kobiety. Wydany w 1656 roku podręcznik dla kobiet składający się z chińskich tekstów mówiących o etyce i dobrym wychowaniu. Opisany model z dominującą rola mężczyzny, przedstawianego jako pierwiastek niebiański, nad kobietą - pierwiastkiem ziemskim, opierał się na ideologii konfucjańskiej.
• osamedono - magazyny
• oshidashi - wysuwanie rękawa zza zasłony
• otokoe - sylwetki mężczyzn
• otokomoji - pismo męskie
• ōmetsuke - funkcjonariusze kontrolujący daimyō
• ōmi - jeden z tytułów systemu kabane
• renshō - konsygnatariusz
• ri - osiedle
• rikka - styl ikebany
• ritsuryō-kokka - państwo oparte na ustalonych normach prawnych
• rōju - rada starszych, radca
• rusui-toshiyori - urzędnik zastępujący shōguna na zamku Edo
• ryōke/ryōshu - wielki posiadacz ziemski
• sadaijin - minister lewej strony
• saku-shiki - nadanie ziemi w użytkowanie
• sakyō - lewa strona stolicy
• sakyō-shiki - Urząd Municypalnych
• saihoden - skarbiec zachodni
• saishi - damskie przybranie głowy
• sangi - doradca cesarski
• sankan - trzy rody kanrei
• sankin-kōtai - obowiązek regularnego przebywania na dworze w Edo, dotyczący daimyō
• sato - osiedle
• sato dairi - pałac wiejski
• satoosa - sołtys
• sei-i-taishōgn - wielki hetman podbijający barbarzyńców
• seiryōden - pałac cesarza, oznaczajacy dosł.: pałac Orzeźwiajacego Chłodu 
• sekkanke - ród regentów i kanclerzy
• sekkan-seiji - rządy regentów i kanclerzy
• sekitai - skórzany pas ozdobny
• semmyō - dekrety cesarskie
• sengoku-daimyō - terytorialni władcy feudalni
• senji - edykty cesarskie
• sensō - akcesja cesarza
• senryu - odmiana haiku
• sessō - regent
• shaku - podłużne deseczki służaczce dawniej jako "ściagawka" tekstów przyczepianych do wygłaszanych przemówień, potem był symbolem dostojeństwa i wysokiej rangi społecznej
• shichidō - siedem traktów
• shiden - ziemie nadawane arystokracji jako wyróżnienie
• shigaku - prywatne akademie
• shikai - obuwie tancerzy dworskich 
• shiki - prawa do ziemi
• shikiden - ziemia uzyskiwana w związku z nominacją
• shikken - tytuł regenta
• shimban - gwardia pałacowa shōguna
• shimbun - gazeta
• shimbunshi-jōrei - prawo ograniczające wolność prasy
• shinnō - najwyższy tytuł książąt krwi
• shisha - królewski posłaniec 
• sho, shoen - dobra lenne
• shōen - posiadłości ziemski wyłączone z puli państwowej
• shōen-shiki - system praw posiadania ziem shōen
• shōgun - tytuł naczelnego wodza / hetman
• shokunin - ludzie parający się zawodem np. kupcy
• shugo-daimyō - właściciele wielkich obszarów, dysponujący siłą militarną
• shukai-jōrei - prawo o zgromadzeniach
• shukubu - miejsce noclegu, zajazd
• sō - podatek płacony w ziarnie
• sobuyōnin - urzędnicy pałacowi shōguna
• sōjitō - zwierzchnik jitō
• (hasło) sonnō-jōi - "czcić cesarza, wypędzić barbarzyńców"
• sōryō - dziedzic schedy rodzinnej
• sōryōsei - system dziedziczenia w głównej linii
• sōshaban - urząd ceremoniału dworu shōguna
• soshi - zapiski osobiste
• sukume - jeden z tytułów w systemie kabane
• tabe - specjalni robotnicy rolni
• tadokoro - obszary ziem należące do starszyzny rodowej
• taikō - tytuł ex-kanclerzy
• taikun - inna nazwa shōguna
• taisi - regent
• Takata Sōzoku Kenkyujo - Insytut Strojów Cesarskich im.Takaty, powstał w 1346 r - produkowanie i przechowywanie strojów ceremonialnych. 
• tanabe - rolnicy uprawiający pola ryżowe
• tandai - namiestnik
• taya - inny dom
• teiki-ichi - regularne jarmarki
• tennō - cesarz
• tenryō - ziemie należące do shōguna
• temo-ki - kronika cesarzy
• tōkan - rezydent generalny w Korei
• tohoden - skarbiec wschodni
• tomo - ugrupowanie zawodowe
• tomo-no miyatsuko - jeden z tytułów w systemie kabane
• tonseisha - osoby, które wyrzekły się życia świeckiego
• ton`ya/toiya - hurtownicy
• toshiyori - dosł. starzec / tu: wiejska rada starszych
• tozuma-saimyō - feudałowie, którzy dopiero po zwycięstwie rodu Tokugawa uznali jego władzę
• Uka-ya-buki-ezu-no-mi-kami - ojciec pierwszego cesarza
• ubuya - chaty porodowe
• udaijin - minister prawej strony
• udaishō - głównodowodzący prawego oddziału straży cesarskiej
• uji - ród
• ujibito - szeregowy członek rodu
• uji-no chōja - naczelnik rodu
• uji-no kami - naczelnik rodu
• ujiko - grupa krewnych, rodzina wywodząca się od jednego przodka.
• ukyō - prawa część stolicy
• ukyō-hokuhembō - rejon północny prawej części stolicy
• ukyoku-dantai - organizacje prawicowe
• Ukyōshiki - Urząd Municypalny prawej strony stolicy
• umaya - zajazd z końmi rozstawnymi
• uneme - kobiety do różnych posług na dworze
• urabe - wróżbici
• wakō - piraci
• waruki hito - "źle urodzeni"
• yakusa-no kabane - osiem dziedzicznych tytułów 
• Yanashiro-no fudoki - opis obyczajów i ziem prowincji Yanashiro
• yō - podatek w produktach lokalnych
• yoki hito - osoba pochodzenia szlacheckiego, dobrze urodzona. Pojęcie to zawiera też w sobie wrażliwość uczuciową i artystyczną.
• yoriai - doradcy shōguna
• yuka - platforma lub pawilon wznoszony latem nad brzegiem rzeki
• yukaku - dzielnice kurtyzan
• yusurutsuki - miseczka na ozdobnej podstawce, służąca do mycia i nawilżania włosów przy czesaniu 
• za - stowarzyszenie branżowe
• zaibatsu - kręgi przemysłu i wielkiej finansjery
• zaichō-kanjin - urzędnicy osiedli w miejscu pełnienia urzędu
• zuryō - gubernatorzy prowincjonalni

Kobiety na tronie japońskim

Krótko i na temat.

Pierwszą (historycznie potwierdzoną) kobietą na tronie (a było ich 8 w całej historii cesarskiej) była 33 na tronie władczyni Suiko (pan. 592-628) Suiko mogła wstąpić na tron dzięki temu, że wcześniej była żoną władcy. Jej Mauzoleum  znajduje się w Osace. Nazywa się ono - Shinaga no Yamada no misasagi.

Drugą była cesarzowa Kōgyoku (pan. 642-645) oraz ponownie jako Saimei (pan. 655-661)

   cesarzowa Kōgyoku/ Saimei = 35 i 37 władczyni

Mauzoleum Kōgyoku/Saimei znajduje się w Asuka w prefekturze Nara.Nazywa się Ochi-no-Okanoe no misasagi.

Trzecią była 41 Cesarzowa Jitō (pan. 690-697). Mauzoleum znajduje się w Nara i nazywa się Hinokuma-no-Ōuchi no misasagi.

Czwartą w kolejności była 43 na tronie Gemmei (pan. 707-715) Mauzoleum Gemmei znajduje się w Nara. Nazywa się Nahoyama-no-higashi no misasagi.

------------------------- 

W okresie Asuka (538-710) w sumie panowały 3 kobiety, w tym jedna aż 2 razy. Nazywano je nakatsugi no sumera mikoto - władczyniami pośredniczącymi - między dwoma władcami mężczyznami, osadzanymi na tronie, wtedy gdy nie było odpowiedniego męskiego kandydata na ten urząd.

------------------------

W okresie Nara (710-794) panowały 2 cesarzowe - Cesarzowa Genshō - 44 władczyni (pan. 715-724) oraz Cesarzowa Shōtoku/Kōken – dwukrotna cesarzowa-władczyni Japonii (46. i 48.) Za jej rządów doszło do romansu pomiędzy władczynią i mnichem Dōkyō. ** Ich romans o charakterze skandalu zrodził bardzo silne uprzedzenia do kobiet na tronie i wpływowych politycznie mnichów. Z czasem Dōkyō zażądał dla siebie pozycji cesarza, powołując się na wieszczy sen, w którym występował bóg Hachiman, czym wywołał żywe oburzenie wśród arystokracji dworskiej. Pod naciskiem opinii arystokracji cesarzowa wysłała posła (Kiyomaro Wake) do głównego chramu Hachimana w Usa. Odpowiedź niedwuznacznie stwierdzała, że cesarzem może być jedynie potomek rodu Yamato, przez co mnich stracił twarz. **

Genshō  jaki i Shōtoku/Kōken panowały jako kobiety niezamężne i w tym wypadku jednak silny był wpływ ich tymczasowych rządów. Po Shōtoku/Kōken częściowo ze względu na kryzys, do jakiego doszło za jej rządów, a częściowo ze względu na brak takiej potrzeby, kobiety przestały obejmować godność cesarską.

---------------

Dopiero w okresie Edo (1600-1868) jeszcze dwukrotnie kobiety zasiadały na tronie. Była to 109 władczyni Japonii Meishō (pan. 1629-1643), ponieważ jej ojciec, cesarz Go-Mizunoo, musiał abdykować; oraz 117 (ostatnia) władczyni Japonii Go-Sakuramachi (pan. 1762-1771), której brat w chwili jej intronizacji był za młody na sprawowanie rządów. Cesarzowa nigdy nie wyszła za mąż i nie miała dzieci. Napisała książkę pt. Kinchū-nenjū no koto (jap. 禁中年中の事, Sprawy z lat na dworze cesarskim

---------------

Od czasu restauracji Meiji konstytucja zakazuje obejmowania tronu przez kobiety. Przez długi czas ( po narodzinach księżniczki Aiko oraz faktu, że przez dłuższy czas nie było męskiego potomka ) brano pod uwagę zmianę prawa sukcesyjnego. Debatę zamknięto, gdy narodził się książę Hisahito ( ur. 6 września 2006 ), syn księcia Akishino oraz księżnej Kiko i tym samym pogrzebały szanse dziewczynki (Aiko) na sukcesję (a szkoda, bo wg opinii publicznej, oraz mojej, nie miałabym nic przeciw, aby Aiko wstąpiła w przyszłości na tron ^^ taka trochę dyskryminacja >.< )

Miejmy tylko nadzieję, że księżna Masako urodzi jeszcze kilka dzieci (mimo jej problemów pod tym względem^^)

 ja ne

Imiona cesarskie

Konnichiwa,

Za życia władców nie używało się i nie używa ich imion. Władców i cesarzy nazywano od miejsca, gdzie znajdował się ich pałac lub też posługując się jednym z licznych tytułów cesarskich.

Dawniej

Po śmierci władcy nadawano mu imiona w stylu japońskim (jap. kokufu shigo ) i chińskim (jap. karafu shigo ), nawiązujące do jego czynów za życia. -->> więcej na temat tytułów w spisie cesarzy.

Np. cesarz Shomu ( pan. 724-749 ) otrzymał imię Ameshirushi Kunihiraki Toyosakurashiko (Książę Obfitej Wiśni Rządzący Krajem Niebiańskiej Pieczęci). Natomiast Shomu to czcigodne miano ( jap. songo), jakim nazywano go po ustąpieniu przezeń z tronu.

Pośmiertne imiona japońskie kończą się ostatecznie na cesarzu Nimmyo (pan. 833-850).

Pośmiertne imiona chińskie ułożone zostały dopiero w połowie VII w. przez Omi no Mifune (722-785), był on wybitnym intelektualistą.

Póżniej karafu shigo nadawano, z przerwami, aż do cesarza Koko (pan. 884-887). Począwszy od cesarza Sagi (pan. 809-823) upowszechniać się zaczęło imię ingo, będące odczytaną z sinojapońską nazwą rezydencji ekscesarza.Od cesarza Goichijo (pan. 1016-1036) imię to nadawano nawet cesarzom, którzy zmarli na tronie, i z czasem ingo stało się oficjalnym imieniem cesarskim, używanym jednak dopiero po śmierci władcy. Współcześnie, historycznych cesarzy nazywa się krótkimi imionami pośmiertnymi chińskimi lub ingo dla wygody.

Obecnie

Współcześnie w Japonii cesarz nie nosi imienia; mówi się o nim np. Jego Cesarska Wysokość ( jap. tenno heika ) lub Jego Wysokość Obecnie Panujący Cesarz (jap. kinjo tenno ). Obecnie panujący cesarz nie nosi imienia Akihito, jak chcą tego zagraniczne media. Akihito było jego książęcym imieniem. Po śmierci zaś będzie nosił imię Heisei, ponieważ zgodnie z zasadą obowiązującą od ery Meiji (1868-1912), pośmiertnym imieniem cesarza jest nazwa ery, która rozpoczyna się wraz z jego wstąpieniem na tron.

>klik< Herb Cesarskiej Rodziny Panującej

>klik< 125 cesarz Japonii Akihito

Qi gong

Gimnastyka qi gong stanowi ważny element tradycyjnej medycyny chińskiej. Kiedyś ćwiczenia te były dostępne tylko wybranym i praktykowano je wyłącznie w klasztorach. Dziś uprawia je co czwarty Chińczyk.

Techniki terapii, czyli dla kogo:

Terapia opiera się na przekonaniu, ze w ciele każdego człowieka krąży energia (qi), która zapewnia nam zdrowie i dobre samopoczucie. Jeśli jej przepływ zostanie zakłócony, pojawia się choroba. Aby do niej nie dopuścić, należy wykonywać odpowiednie ćwiczenia - qi gong. Sama gimnastyka może przyspieszyć powrót do zdrowia.

Bywa szczególnie pomocna w leczeniu przewlekłych schorzeń, zwłaszcza astmy i innych dolegliwości układu oddechowego, nadciśnienia, reumatyzmu, bóli głowy i kręgosłupa, bezsenności, nerwicy i in. Ze względu na działanie wzmacniające odporność poleca się ja również chorym na nowotwory.

Zalecenia wiekowe

Qi gong można trenować w każdym wieku, niezależnie od stopnia sprawności fizycznej. W Chinach uprawiają ja nawet stulatkowie, ponieważ do samych ćwiczeń niepotrzebne są ani żadne maty czy tez drabinki. Trenować można niemal wszędzie. Trzeba tylko pamiętać o prawidłowym wykonywaniu samych ćwiczeń, bo tylko wtedy mają odpowiednie działanie terapeutyczne. By je opanować warto skorzystać z pomocy instruktora.

Nauka

Sama nauka zaczyna sie od specjalnych ćwiczeń rozluźniających poszczególne mięśnie i stawy. Szczególną wagę przywiązuje się do wyćwiczenia zmysłu równowagi, umiejętności bilansowania ciałem oraz kontrolowanie środka ciężkości oraz ćwiczenia oddechowe. Co wbrew pozorom wcale nie jest takie łatwe. Chińczycy potrafią trenować jedno ćwiczenie oddechowe nawet przez kilkanaście lat.  Jednak na same wyniki nie trzeba czekać tak długo... efekty widać już po kilku sesjach. Zaczynamy oddychać głębiej i spokojniej.

Jak dobierać ćwiczenia?

Według zasad terapii w naszym ciele krążą dwie przeciwstawne energie: jin i jang. Pierwsza zapewnia nam spokój i odprężenie, druga dodaje sił do działania. Zdrowie i choroba są wynikiem tej równowagi lub jej braku. Jednak znając te zasady, łatwiej jest dobierać ćwiczenia.

1. Ilość energii w organizmie można łatwo określić. Kiedy po długotrwałym wysiłku odczuwamy zmęczenie, to znak, ze brakuje nam jin. Natomiast jeśli przez dłuższy czas nie ruszamy się, w organizmie zacznie brakować nam jang.

2. Niedobór jin uzupełnią spokojne ćwiczenia w pozycji siedzącej lub leżącej.

3. Aby wyrównać jang trzeba wykonać szybkie, zdecydowane ruchy.

 
UWAGA !!!

Trzeba pamiętać o konsultacji lekarskiej, przed zastosowaniem jakiejkolwiek techniki etc z zakresu medycyny alternatywnej. Medycyna jest tylko dodatkiem wspomagającym prawidłowe leczenie.

Dynastie Chin - skrót (od Tang do Qing) cz.2

Dokończenie poprzedniej notki.

_______

Okres Trzech Królestw - 220 - 265 n.e

Dynastia Jin - 265 - 420 n.e.

Okres Dynastii Południowych i Północnych - 420 - 589 n.e.

Dynastia Sui - 589 - 618 n.e

Kontynuowano wielkie przedsięwzięcia budowlane oraz zbudowano Wielki Kanał (5000km), który połączył północ z południem. 

Dynastia Tang - 618 – 907 n.e.

Po udanej próbie zamachu na życie cesarza dynastii Sui w 618 roku n.e. do władzy doszła dynastia Tang. Dla Chin był to okres wielkiego rozkwitu gospodarczego i kulturalnego. Stolicą państwa było Changan, wówczas największe miasto świata o liczbie ludności ponad milion. Changan był ważnym centrum kultury, do którego ściągali uczeni, artyści, kupcy i dyplomaci z całego świata. Dynastia Tang wydała trzech wielkich cesarzy: Taizonga, Xuanzonga i Wu Zetian, pierwszego chińskiego cesarza-kobietę.

Władcy dynastii Tang sprawowali władzę za pomocą silnego rządu centralnego i popierali handel jako źródło bogactwa państwa. Nefryty, jedwab, przyprawy, herbata i inne chińskie produkty trafiały do Indii, Europy i na Bliski Wschód. Transportowano je szlakami handlowymi, które otwarto w tym okresie.

Cesarze dynastii Tang ustanowili buddyzm główną religią. Około 800 roku n.e. doszło do odrodzenia konfucjanizmu. Nastąpił rozkwit literatury i sztuk pięknych. Wynaleziono druk wypukły i w 868 roku wydrukowano pierwszą w historii świata książkę. Była nią „Diamentowa sutra”.

Do upadku dynastii Tang przyczyniły się dwie rebelie. Powstanie An Lushana w 755 roku n.e. i powstanie chłopów w latach 875 - 884 tak osłabiły władzę dynastii, że władcy Tang stracili militarną kontrolę nad gubernatorami prowincji. Panowanie dynastii zakończyło się w 907 roku. Potem nastąpił okres władzy kilku krótkotrwałych wojskowych dyktatur.

Okres Pięciu Dynastii - 907 - 960 n.e.

Dynastia Song - 960 – 1279 n.e.

Dynastia Song została założona w 960 roku przez generała, który zaprowadzał w Chinach pokój po upadku dynastii Tang. Władcy dynastii Tang powołali silny centralny rząd, ograniczyli władzę gubernatorów prowincji, którzy w dużym stopniu przyczynili się do upadku poprzednich dynastii.

Dynastia Song wprowadziła dwie kluczowe zmiany, które na zawsze zmieniły oblicze imperialnych Chin. Zinstytucjonalizowała system egzaminów do służby cywilnej, zapoczątkowany już w czasach dynastii Tang, kładąc nacisk nie tylko na arystokratyczne pochodzenie urzędników, ale także ich kompetencję i wiedzę. Władcy Song przyjęli również neokonfucjanizm, który łączył tradycyjny konfucjanizm z elementami taoizmu i buddyzmu. Neokonfucjanizm otrzymał status oficjalnej filozofii państwa.

Za czasów dynastii Song narodził się nowy stan społeczny - kupcy. Chiny prowadziły ożywiony handel z wieloma państwami. Rozrastały się miasta. Coraz więcej ludzi potrafiło pisać i czytać. Literatura, sztuka i filozofia przeżywały swój złoty wiek. Opracowano przenośne systemy drukowania. Coraz większą popularność zyskiwały wyroby ze szkliwionej porcelany. Podczas starć zbrojnych żołnierze używali prochu strzelniczego.

Panowanie dynastii Song dzielimy na dwa okresy: dynastia Północna Song (960 - 1127 n.e.) i dynastia Południowa Song (1127 - 1279 n.e.). Dynastia Północna Song sprawowała władzę nad całymi Chinami. Dynastia Południowa Song utraciła północne Chiny na rzecz Dżurdżenów. Później na tereny Dżurdżenów i dynastii Song najechały hordy Mongołów pod przywództwem Czyngis-chana. Całe Chiny zostały podbite przez wnuka Czyngis-chana, Kubilaja w 1279 roku n.e.

Dynastia Yuan - 1271 – 1368 n.e.

W 1271 roku mongolskie hordy, które najechały Chiny, założyły pierwszą w historii tego państwa obcą dynastię. W 1279 roku Mongołowie podbili całe Chiny. Władcy Yuan odmawiali przyswajania kultury chińskiej, a ich poddani, rdzenni Chińczycy (Han), żywili do swoich nowych panów niechęć i urazę.

Epokę dynastii Yuan charakteryzowała bogata, różnorodna kultura i ożywiona współpraca z innymi kulturami z całego mongolskiego imperium, chociaż wszystko, co prawdziwie chińskie spychane było na margines. W tym okresie wzrosło zainteresowanie Chinami wśród europejskich kupców. Podróżnik z Wenecji, Marco Polo, przemierzył całe cesarstwo, któremu nadał nazwę Kataj.

Surowe i wysokie podatki nałożone na chłopów oraz klęska głodu po ogromnych powodziach stały się wkrótce przyczyną powstania. W 1368 roku chłopska armia rebeliantów pod przywództwem buddyjskiego mnicha pomogła wypędzić Mongołów z Chin. Rozpoczęła się epoka kolejnej dynastii, dynastii Ming.

Dynastia Ming - 1368 – 1644 n.e.

Dynastia Ming została założona w 1368 roku przez przywódcę chińskiego powstania, który wypędził Mongołów z Chin. Władcy Ming odbudowali struktury administracji państwowej i dążyli do stworzenia społeczeństwa rolniczego, korzystając z rad neokonfucjańskich urzędników.

Pod rządami dynastii Ming nastąpił kolejny rozkwit kultury i sztuki. Artyści tworzyli piękne dzieła i przedmioty z porcelany, brązu, jedwabiu i laki. Architekci epoki Ming dodali splendoru budowlom Zakazanego Miasta.

Chiny dynastii Ming stały się militarną potęgą. Podbiły lub uczyniły wasalami takie sąsiednie państwa jak Wietnam, Birma, Nepal i Korea. Stała armia liczyła ponad milion żołnierzy. Silna flota pływała po morzach wokół kontynentu azjatyckiego i wodach Oceanu Indyjskiego, wymuszając daniny od słabszych państw. W 1421 roku admirał Zheng poprowadził największą wówczas flotę świata w rejs do Ameryki, a potem dookoła świata.

Rządy dynastii Ming osłabiła konieczność obrony poszerzonych granic oraz przewlekłe wojny z sąsiadami. Władcy Ming zwrócili się do Mandżurów o pomoc podczas tłumienia ludowego powstania, kiedy rebelianci wkroczyli do stolicy. Dla Mandżurów był to początek rządów w Chinach. Cesarz dynastii Ming popełnił samobójstwo. W 1644 roku zakończyła się epoka dynastii Ming.

Dynastia Qing - 1644 – 1911 n.e.

Ostatnia dynastia została zapoczątkowana w 1644 roku, kiedy Mandżurowie dokonali inwazji na Chiny. Po raz drugi w historii państwo znalazło się pod obcymi rządami. W przeciwieństwie do mongolskiej dynastii Yuan Mandżurowie przyswajali elementy chińskiej kultury i opowiadali się za neokonfucjańskimi kanonami dynastii Ming.

Wczesne lata panowania dynastii to okres stabilizacji i dobrobytu. Na tronie zasiadali wówczas tacy cesarze jak Kangxi, Yongzheng i Qianlong. W połowie XVIII wieku Chiny przeżyły okres cudu gospodarczego, dokonując znacznego postępu w stosunku do dokonań poprzednich dynastii. Wzrosła produkcja przemysłowa i rolnicza.

W latach późniejszych korupcja i autokratyczne rządy osłabiły władzę dynastii Qing. Brak reform i polityka izolacjonizmu pogłębiły gospodarczą zapaść. Powstanie przeciwko Mandżurom w latach 1796 - 1804 również naderwało autorytet władzy dynastii Qing.

Ingerencja zachodnich mocarstw zakończyła się podziałem Chin na strefy wpływów. Po wojnie opiumowej w 1839 roku Wielka Brytania zabrała dynastii Qing Hongkong. Chiny traciły wpływy i kolejne terytoria na rzecz innych mocarstw zachodnich, szczególnie, kiedy otrzymały od nich pomoc na zdławienie powstania tajpingów (1850 – 1864).

Po Powstaniu Bokserów w 1900 roku Mandżurowie postanowili zreformować Chiny, ale było już za późno, aby uratować dynastię. W 1911 roku rewolucja pod przewodnictwem chińskich nacjonalistów całkowicie obaliła rządy Mandżurów. Koniec epoki dynastii Qing oznaczał jednocześnie koniec Chin feudalnych i rozpoczęcie Chińskiej Republiki Ludowej.

matta ne

Mitologia koreańska cz.3

To 3 i ostatnia część.

 

Panja - bóstwo szczytu Panja, ukochany Mago.

Pari Kongdzu - księżniczka Pari, znana też jako księżniczka Palli, księżniczka Ahwang, Siódma Odrzucona, Siódma Księżniczka, Kongsim. Pierwsza legendarna szamanka koreańska.

Pekho - biały tygrys, strzegący zachodu, jeden z Sasin. Wizerunki tygrysów malowano lub przylepiano na drzwiach domu. Miało to chronić przed złem i odpędzać choroby. Tygrysy były symbolem potęgi, męstwa i wszechobecności. Miały pomarańczową sierść w brązowe lub czarne pręgi. Po pięciuset latach ich futro stawało się białe, a gdy dożyły tysiąca lat stawały się czarne- nieśmiertelne. Wtedy mogły zmieniać postać. Wierzono, że potrafią latać, ziać ogniem, ciskać błyskawice, przemieniać się w ludzi.

Pjolsuni - córka wdowy, dostała się do nieba i stała gwiazdą Pjol.

Pobu Hwasang - mnich koreański. Mit z jego udziałem jest jednym z wytłumaczeń narodzenia się szamanizmu w Korei. Podobno pewnego dnia Pobu zauważył, że woda występuje z brzegów. Wszedł więc na górę, gdzie było źródło rzeki, by zbadać co się stało. Powitała go tam olbrzymka. Powiedziała, że jest Królową Niebios i że użyła swej siły, aby go zwabić i uczynić z niego swego męża. Mnich oddał się losowi i na świat przyszło osiem córek. Olbrzymka nauczyła je zaklęć i czarów, pokazała jak należy posługiwać się dzwoneczkami-brzękadłami oraz wszystkich innych sztuk szamańskich. Osiem córek zostało więc szamankami, a każda z nich

trafiła do innej prowincji w Korei, aby zostać tam główną szamanką.

Pom - tygrys, zwierzę bardzo często spotykane dawniej w Korei. Bohater wielu opowieści ludowych, nie zawsze bywa okrutny. Ceniono je za odwagę i wierność.

Pu Ylna - *boski młodzieniec, wyszedł z góry Mohong, brat Ko Ylna i Jang Ylna.

Sadang - były to świątynie przodków, w których wzorem chińskim umieszczano drewniane tabliczki z nazwiskiem i imieniem zmarłego. Przy mogiłach kilka razy do roku odprawiano odpowiednie obrzędy szamańskie.

Samguk Jusa - czyli "Legendy z Okresu Trzech Królestw". Księga stworzona na przełomie XII i XIII wieku. Obejmuje okres od I wieku p.n.e. do X n.e. Jednak niektóre mity i legendy znajdujące się w niej opisują wydarzenia nawet sprzed 2000 p.n.e. Autorem Samguk Jusa jest buddyjski mnich Irjon (1206-1289), którego można uznać za pierwszego badacza folkloru koreańskiego. Jest to najważniejszy zachowany zbiór mitów i legend. Samguk Jusa zawiera m.in. klasyczną wersję mitu o Tangunie oraz najpełniejszy zestaw mitów opisujących początki poszczególnych koreańskich klanów, a także narodu i państwa koreańskiego.

Samsin halmoni - babcia Samsin. Opiekuńcze bóstwo narodzin.

Sansin - bóstwo gór w postaci starca z tygrysem. Modlą się do niego kobiety pragnące mieć syna.

Sasin - mityczne zwierzęta, strażnicy czterech stron świata. Były to symbole odpędzające złe moce i chroniące przed napaścią duchów. Ich pierwsze wizerunki znajdują się na freskach w grobowcach władców Kogurjo z IV wieku. Kult Sansin został przejęty z Chin. Są to: Czhongnjong- seledynowy smok strzegący zachodu, Pekho- biały tygrys strzegący zachodu, Hjonmu- wężo-żółw strzegący północy i Dzudzak- czerwony feniks strzegący południa (symbol pokoju, sprawiedliwych rządów, nierozłącznej przyjaźni i wierności małżeńskiej).

Seo - bóstwo solarne.

Sillok - czyli "Prawdziwe Sprawozdania". Są to dokumenty opisujące rządy królów z dynastii Dzoson (1392-1910). Jednak podobnie jak Samguk Jusa nie zawiera przykładów mitów kreacyjnych, które mówiłyby o początkach świata oraz istot go zamieszkujących.

Sobjolwang - istota, która pilnuje księżyca.

Sokkanin - Budda Amitabha

Sonangsin - opiekuńcze bóstwo wioski.

Songakssi - demon dziewczyny, która umarła jako dziewica zanim zdążyła wyjść za mąż.

Songdzusin - opiekuńcze bóstwo domu.

So Wang Mo - "Czarodziejska Królowa Zachodu". Jej siedzibą są góry K'unlun w południowo-zachodnich Chinach. Ośrodkiem jej kultu jest półwysep Szantung.

Susin - duchy wodne zamieszkujące jeziora i rzeki. Najważniejsze z nich symbolizował smok.

Tanggym(-agassi) - niebianka lub ziemska dziewczyna, zapłodniona (niekiedy w cudowny sposób) przez buddyjskiego mnicha lub samego Buddę. Bogini poczęcia i narodzin, matka 3 synów, patronka akuszerek

Tangun - pierwszy mityczny władca Korei, syn niebianina i niedźwiedzicy przemienionej w kobietę - praojciec Koreańczyków.

Tebjolwang - istota, która pilnuje słońca.

Tegwannjong Songhwangnim - bóstwo Pomyślności z Grzbietu Tegwan.

Thalhe - bóstwo Wschodniego Wzgórza, protoplasta rodu Sok i czwarty król Silli.

Thosin - duchy ziemi.

Tokkebi - dokuczliwe diabły, nie wyrządzały ludziom krzywdy, a tylko utrudniały życie. Dobrze się czuły w ciemnościach i wilgoci, lubiły zagnieżdżać się w długo nie używanych przedmiotach, szczególnie splamionych ludzką krwią.

Toksong - samotnik, samotny święty, ma istnieć wiecznie i przypominać, że prawdy istnienia należy szukać w sobie, a nie w świecie zewnętrznym.

----------------------

To wszystko jeśli chodzi o ważniejsze bóstwa, postacie i miejsca mityczne.

Matta ne

Początki i wpływ szamanizmu w Korei cz. 2

Konnichiwa,

Dziś dalsza część a w niej również legendy związane z praktyka szamanek - ogólnie.
-------------------
Często możemy założyć, że szamanizm jest tylko domeną kobiet lub też o tym, że wg tradycyjnego społeczeństwa koreańskiego zdominowanego przez mężczyzn to właśnie szamanizm dawał kobietom szansę wybicia się i wykazania własnych wartości społecznych. Najpopularniejsze legendy o początkach praktyk szamanistycznych mówią, że to właśnie one są pierwszymi pośredniczkami między światem ludzi a duchów.

Pierwsza z legend mówi o mnichu buddyjskim -  Pobu Hwasang i olbrzymce - zwanej Królowa Niebios, jako o rodzicach przyszłych szamanek. Mit ten mówi o spotkaniu pary, która się ze sobą "ożeniła" i z którego związku przyszło na świat osiem córek, które zostały pierwszymi szamankami. Każda z córek trafiła do innej prowincji, by przekazać swoja wiedzę swoim następczyniom.

Druga legenda wiąże początki szamanizmu w Korei z siódmą córką księcia Ubi. Książę ożenił się w wieku lat 15 wbrew rodom wróżbity, który ostrzegał go, ze nie będzie miał synów, tylko córki. Jednak rodzice księcia pragnęli doczekać się jak najszybciej wnucząt, zlekceważyli więc ostrzeżenia. Skutkiem było to, że wróżba się sprawdziła i książę, gdy żona powiła mu siódmą z kolei córkę, wkurzył się i rozkazał porzucić dziecko w górach. Ptaki otuliły je swymi skrzydłami - usłyszawszy o tym ... król rozkazał włożyć niemowlę do skrzynki i pozostawić na brzegu morza. Pojawił się żółw i ptak, które uniosły skrzynkę do staruszki, która wychowała dziecko, a gdy po wielu latach pobytu w domu staruszki w tajemniczy sposób dowiedziała się o niebezpiecznej chorobie króla, pospieszyła do pałacu. Pomóc królowi mogła tylko Woda Życia, ale żadna z jego 6 córek nie zdradzał ochoty, by je szukać. Trzeba było udać się z prośbą do boga Madzanga, gdyż tylko n miał dostęp do Wody. Zadania podjęła się więc siódma córka, ale zanim bóg dał jej to lekarstwo minęło 9 lat. W tym czasie musiała wypełniać wszystkie jego polecenia.. Po wykonaniu roboty - dostarczyło ojcu wodę, dzięki czemu uzdrowiła go. W podzięce chciał dać córce mnóstwo klejnotów lub oddać jej część swego państwa - księżniczka nie wzięła jednak niczego. Stała się boginią Manshin Sindzu (władczynią dziesięciu tysięcy duchów) - opiekunką wszystkich szamanek.  - Legenda tu przedstawiona jest jedna z wielu wersji - ta jest jedną z nich.

Legendy te, znane od czasów państwa Silla, miały służyć utrwaleniu kobiecej linii tradycji szamanistycznej w Korei. Podkreślały fakt, ze kobiety, które zostają szamankami, posiadają nadprzyrodzoną moc lub też przyjmują rolę uzdrowicieli. W tym czasie szamanki przewyższały wówczas liczebnie szamanów. Te pochodzące z wyższych warstw nazywano songwan a pozostałe mudang (nazwa ta stosowana jest do dziś).
-----------------
Z reguły szamanki spełniały 3 funkcje:
- kapłanek - przewodziły państwowym obrzędom.
- uzdrowicielek - (lub egzorcystów) wypędzały zły duchy i choroby.
- i wróżbitek  - przepowiadały przyszłość całego narodu i poszczególnych osób, co było ważne.

Szamanki należały do tych nielicznych osób, które mogły uczestniczyć w życiu publicznym. Zdarzało się jednak, że stawały się niekiedy ofiarami gniewu władców, którym nie przypadły do gustu ich przepowiednie lub rady. Ograniczenia przywilejów podjęto w okresie panowania dynastii Li np na swobodny wstęp na dwór królewski - wszystko jednak zależało od samego władcy i jego małżonki. Aż do XIX w. obowiązywała głównie zasada dziedziczności, jednak zdarzały się przypadki, gdy kobieta spoza kręgu rodzinnego szamanki, opętane przez ducha, poświęcały resztę życia tej profesji. Szamanka z powołania musiała odbyć kilkuletnia praktykę pod okiem doświadczonej mistrzyni; dopiero później uzyskiwała samodzielność.

Czas trwania obrzędów (kut), jest bardzo zróżnicowany - od 1 godz. do całego tygodnia. W zależności od miejsca, gdzie się odbywa dzielimy je na polowe, wioskowe, domowe i odprawiane na lodzi. W zależności od zleceniodawcy: państwowe, zbiorowe, świątynne i indywidualne zależnie od celu, jaki im przyświeca, są to zaklęcia różnego rodzaju. Obowiązuje też określona kolejność czynności: po oczyszczeniu, ustawia się stół ofiarny i zgromadzone na nim dary: są to zazwyczaj wódka, ziarno ryżowe, ryż gotowany, ciastka ryżowe, wino, ryby, mięso, warzywa, owoce, suszone ryby oraz nici, pieniądze, sztuczne kwiaty i kadzidło. Następnie odśpiewuje się inkantacje i podając powód, zaprasza się je do uczestnictwa w obrzędzie. Najważniejsza częścią jest kangsin - czyli przemawianie przez usta szamanki. Ostatnią częścią jest odśpiewanie i usunięcie stołu ofiarnego.

Szamance towarzyszy akompaniator wybijający rytm na bębnie, a ona sam posługuję się brzękadłami, talerzami perkusyjnymi, mieczem, nożem, wachlarzem lub innymi przedmiotami potrzebnymi do rytuału. Ważną częścią jest też stój - zwykle ubierane są w bardzo jasnych kolorach. W trakcie obrzędów tych bardziej uroczystych i trwających dłuższy czasem l-ba szamanek wzrasta do 3 i towarzyszy im tez 3 akompaniatorów. Szamanki często zmieniają stroje, odgrywając sceny przybycia i odejścia różnych bóstw, a treść, rytm i melodie śpiewanych przez nie zaklęć różnią się w zależności od rodzaju bóstwa czy ducha, do którego są kierowane.
--------------
I na tym zakończyliśmy 2 i ostatnia cześć ;)
Ja ne

Tsubasa No Oreta Tenshitachi

 

Sezon 1

Gatunek - drama, romans 

Produkcja - 2006

Kraj: Japonia,

na podstawie krótkich powieści Yoshiego

Liczba odc. - 4 

OBSADA:

Epizod 1 - Sława: Ueto Aya (Komine Nanako), Sada Mayumi, Yamamoto Mirai, Hiraiwa Kami

Epizod 2 – Live Chat: Horikita Maki (Yuna), Matsuyama Kenichi (Shingo)

Epizod 3 - Aktorka: Tanaka Kei (Onodera Riku), Yamada Yu (Yoshii Nao)

Epizod 4 - Maszyna do gry: Ueno Juri (Ryoko/Ryo-chan), Hamada Mari, Abe Sadayo

(opis a-d)

Wszystko zaczęło się od niewielkiej książki. Rozmyślań powieściopisarza o nazwisku Yoshi. Jego ostatnie dzieło, opowiadające historię młodych kobiet, stało się inspiracją do nakręcenia tego serialu...

Tak zaczyna się drama... Natomiast mottem końcowym każdego odcinka jest:

W odc. 1:

“Ludzie przestali już doceniać rzeczy, które ukazują się im oczom. Nie zwracają uwagi na to czy są one prawdziwe, czy też nie... Dlatego bliskość innej osoby jest naprawdę cenna. I mimo tego, że jest niewidoczna jak powietrze, to zawsze istnieje.”

W odc. 2:

“Ludzie posiadają dwa różne oblicza. Nie oznacza to jednak, że jesteśmy tylko źli. Ważne jest, by widzieć również dobrą stronę i nie unikać jej. Ponieważ jesteśmy tylko ludźmi.”

W odc. 3:

“Nie ma księgi, która uczyła by ludzi jak żyć poprawnie. Jeśli samemu podjęło się właściwą decyzję, jest to początek dobrej drogi. Jednakże w trudnych sytuacjach, najważniejsze jest to... aby widzieć szczęście. Bez względu na to jak wiele razy próbowałeś... zawsze jesteś w stanie rozpocząć wszystko od nowa.”

 

Natomiast w odc. 4 i ost. tej serii jest:

“Ludzie nieustannie poszukują kogoś bliskiego. Ale gdy spada na nich brzemię odpowiedzialności, zrzucają je na inne osoby. W dzisiejszych czasach, dajemy przyjaciołom coś osobistego z siebie. I dzięki temu rozumieją oni, że nie chcemy ich skrzywdzić.”

Nie jest to drama szczególnych lotów ani taka co każdemu się spodoba, ale moim skromnym zdaniem uważam, że nawet warto ja obejrzeć - mimo, że cała seria jest krótka ^^

Sezon 2

Produkcja - 2007 Japonia,

Liczba odc. - 4 

OBSADA:

 Epizod 1 - Impuls: Ishihara Satomi (Yoshimura Yuri), Sato Ryuta (Nagasaka Hiroki)

Epizod 2 - Sakura  Toda Erika (Saitou Haruka/Sayuri), Oshinari Shugo (Mikami Mitsuteru oraz Mikami Kouki), Komoto Masahito (Wada-san), Kinami Haruka, Yamauchi Nana (młoda Saitou Haruka)

Epizod 3 - Czas: Katou Rosa (Nakagawa Kana), Kimura Ryou (Daisuke), Koichi Mantaro (Sugawara), Matsuda Madoka 

Epizod 4 - Maskotka:  Karina (Misaki/Satou Yoshimi), Sainei Ryuji (Sawada Keisuke), Sano Shiro (Maekawa Takurou), Iwasa Mayuko (Yuka), Kudo Risa (Aiko), Ashina Se

(opis j.w.)

2 i ost. seria Tsubasa No Oreta Tenshitachi i tak jak poprzednia seria zaczyna się: Wszystko zaczęło się od niewielkiej książki. Rozmyślań powieściopisarza o nazwisku Yoshi.Jego ostatnie dzieło, opowiadające historię młodych kobiet, stało się inspiracją do nakręcenia tego serialu...

W pierwszym odcinku mamy: "Nikt nie zna sensu życia. Dlatego ludzie wciąż zmagają się z przeciwnościami. I nie mogą zrozumieć swojej roli na tym świecie. Mimo tego nawet z przeciwnościami, zawsze istnieje nadzieja. Ponieważ właśnie, dlatego istniejemy i żyjemy.

W drugim: “By chronić siebie samych, Ludzie, mówią nieprawdę i są nieuczciwi. Jednakże, kłamstwo to nie tylko puste słowa. Kłamstwem można naprawdę kogoś zranić. To właśnie, dlatego, nie powinniśmy zdradzać innych.”

W trzecim mottem jest: “W dzisiejszych czasach, wszyscy desperacko podążają za czymś. Nie zważając na okoliczności, brną do przodu. Jednakże, kiedy zabłądzą, zmiany są nieodwracalne. Dlatego postrzeganie rzeczywistości jest bardzo ważne. Gdyż dzięki temu można rozpocząć wszystko od nowa.”

Natomiast w ost: “Wiele ludzi nie widzi w sobie zalet, więc ich życie jest marne, Są jak pluszaki w sklepie z zabawkami. Muszą jednak pamiętać o jednej ważnej rzeczy. W każdym z nas jest coś, czego nie da się zmienić. To nasze prawdziwe wnętrze.”

matta ne

Dynastie Chin - skrót (od Shang do Han) cz.1

No i dla odmiany - dynastie chińskie, które panowały przed obecną republiką.

_______

Cywilizacja chińska obejmuje 3000 lat historii dynastycznej. Dzięki odkryciom archeologicznym i źródłom pisanym mamy szczegółowe obrazy życia i śmierci w czasach cesarzy.

Neolit - ok.6000 - 2100 p.n.e.

Dynastia Xia - 2100 - ok 1766 p.n.e.

Dynastia Shang - 1766 – 1045 p.n.e.

Dynastia Shang była pierwszą prawdziwie chińską dynastią. Doszła do władzy po słynnej dynastii Xia. Królestwo Shang, położone w dolinie rzeki Huang He, było wysoko rozwiniętym społeczeństwem rządzonym dziedzicznie przez klasę arystokratów.

Rolnicze społeczeństwo epoki Shang dzieliło się na dwie klasy społeczne: arystokrację i plebejuszy. Rządy sprawował król kapłan. Z tego okresu pochodzą słynne rzeźby z nefrytu, jedwab, przedmioty z brązu, ciągnięte przez konia rydwany oraz pismo. Pismo opracowane w czasach dynastii Shang wykorzystywało ponad 3000 symboli, wyrytych na kawałkach kości lub skorupach żółwia. Z tego „wróżebnego” języka wykształciły się później znaki używane w języku chińskim.

Za panowania dynastii Shang ludzie oddawali cześć swoim przodkom i całej plejadzie bogów. Czasami składali krwawe ofiary z ludzi. Grzebali żywcem niewolników w grobowcach ich panów. Okres panowania dynastii Shang zakończyła rebelia niewolników, która doprowadziła do obalenia despotycznego cesarza.

Dynastia Zhou  - 1045 – 256 p.n.e.

W 1045 roku p.n.e. dynastia Zhou z zachodnich Chin pozbawiła władzy dynastię Shang i ustanowiła swoje rządy. Społeczeństwo Zhou było podzielone na klasy społeczne podobnie jak Shang. Obok warstwy arystokratów i plebejuszy istnieli niewolnicy.

Dynastia Zhou sprawowała bezpośrednią władzę tylko nad niektórymi regionami północnych Chin, a królestwo było podzielone na kilka państw. W każdym z nich rządził lokalny gubernator, który realizował decyzje władz centralnych. Z czasem państwa te stawały się coraz bardziej niezależne, a władza dynastii słabła.

W 771 roku dynastia Zhou została siłą zmuszona do opuszczenia swojej stolicy i przeniesienia się na wschód. Rozpoczęła się epoka dynastii Wschodniej Zhou. Nastąpił rozkwit miast. Pojawiła się klasa kupców, którzy zamiast handlu wymiennego używali pieniędzy. Eksperci podziwiają do dziś kunszt i technikę wyrobów z brązu z tamtego okresu.

W tym czasie tworzyło wielu myślicieli i filozofów, a wśród nich Konfucjusz i Laozi. Powstało wówczas wiele dzieł, takich jak „Księga przemian” (I Ching), „Księga pieśni” (Shijing), „Księga dokumentów” (Shujing), „Zapiski obyczajów” (Liji) oraz „Wiosny i jesienie” (Chungiu).

Panowanie dynastii Zhou zakończyło się w 256 roku p.n.e., kiedy centralny rząd stracił władzę, a królestwo rozpadło się na siedem dużych państw.

Okres Wiosen i Jesieni - 722 - 481 p.n.e.

Okres Królestw Walczących - 481 - 222 p.n.e

Dynastia Qin - 221 – 206 p.n.e.

Po upadku dynastii Zhou siedem niezależnych państw prowadziło walkę o przejęcie kontroli nad Chinami. Zwycięzcą okazało się państwo Qin, które ustanowiło silne, autorytarne cesarstwo. Cesarz dynastii Qin, Shi Huang, zlikwidował pozostałe państwa i powołał silny rząd centralny, który sprawował bezwzględną władzę posługując się sprawną administracją i surowym kodeksem prawnym.

Rząd Qin wprowadził wiele trwałych reform, które zjednoczyły Chiny. Ujednolicił jednostki miary i wagi, system monetarny i chińskie pismo. Cesarz dynastii Qin nakazał budowę Wielkiego Muru Chińskiego, który miał chronić cesarstwo przez inwazją obcych wojsk. Wielki Mur, poszerzany i rozbudowywany przez kolejne dynastie, rozciągał się na długości 7240 kilometrów - od Morza Żółtego aż do Xinjiang w zachodnich Chinach.

  

Dynastia Han - 206 p.n.e. – 220 n.e.

Po upadku dynastii Qin nastał okres panowania silnej dynastii Han. Okres ten możemy podzielić na dwie epoki: Epokę Wcześniejszą dynastii Han,która trwała od 206 roku p.n.e. do 8 roku n.e., i Epokę Późniejszą Han (25 – 220 n.e.). Współcześni Chińczycy często określają swój naród nazwą Han.

Rząd dynastii Han zachował strukturę administracji odziedziczoną po dynastii Qin, ale zmniejszył wpływy i znaczenie władzy centralnej. Stanowiska w administracji państwowej zajmowali przedstawiciele warstwy wyższej, ale kompetentni w danej dziedzinie. Wybierano ich na podstawie wyników egzaminów państwowych. Kluczowe znaczenie miały kanony konfucjańskie, całkowicie zakazane za czasów poprzedniej dynastii.

(Dynastia Xin) - 9 - 24 n.e

W 8 roku n.e. po rebelii jednego z mandarynów tron cesarski na krótko przejęła dynastia Xin, ale już w 25 roku n.e. dynastia Han z powrotem odzyskała władzę. W Epoce Późniejszej dynastii Han nastąpił gwałtowny rozwój gospodarki, nauki i edukacji. Chińczycy prowadzili handel nie tylko z północnymi sąsiadami, ale także z kupcami w Europie, wykorzystując lądowy Jedwabny Szlak. Pisarze tworzyli wielkie dzieła literackie oraz teksty historyczne i słowniki. Buddyzm rozprzestrzenił się z Indii do Chin. Za panowania dynastii Han silne militarnie Chiny poszerzyły swoje granice, włączając tereny obecnego Tybetu, Korei Północnej i północnego Wietnamu.

Polityczne rozgrywki i korupcja osłabiły rządy dynastii Han. Silne państwa lenne zbuntowały się i wybuchła zakrojona na szeroką skalę rebelia, która w 220 roku n.e. doprowadziła do upadku dynastii. Chiny podzieliły się na trzy konkurujące ze sobą państwa, którym zagrażały koczownicze plemiona z północy. (KONIEC cz.1)

Dewa matta