Kochani, zbliżamy się wielkimi krokami do końca naszej podróży po okręgach hanamachi w Kraju Kwitnącej Wiśni. Trochę mi smutno, przeciągałam ostatnie postu jak długo mogłam, ale czas na finał, który odbędzie się w poście wieńczącym trzecią odsłonę Tokyo, w której ostatecznie zamknę ten rozdział. A dziś przedstawiam Wam gejsze, które można spotkać albo nie w pozostałych występujące w trzech miastach Iwate. ;)
- Kamaishi - ku pamięci...
Na chwilę obecną, nie ma gejsz w tym mieście. Jednak ostatnią przedstawicielką tego zawodu była:
- Tsuyako Ito
Po prawej stronie kobiety trzymającej się za ręce w środku stoi Tsuyako. Pozostali uczestnicy to gejsze z Tokyo i członkinie japońskiego stowarzyszenia Ozashiki Asobi, które zostały zaproszone na Wielki Bankiet Ozashiki Asobi w sierpniu 2011 r
Tsuyako Ito, której prawdziwe imię to Chikano Fujima, rozpoczęła karierę gejszy w wieku 12 lat w Kamaishi, niegdyś tętniącym życiem mieście stali, położonym 450 kilometrów na północ od Tokyo.
Po wczesnym zetknięciu ze śmiercią, rozpoczęła swoją karierę gejszy jako jedną z około 100 gejsz pracujących w Kamaishi.
Miasto było kwitnącym ośrodkiem przemysłowym w latach powojennych, ale podupadło w latach 80., gdy huty zmagały się z serią recesji i zwiększoną konkurencją ze strony zagranicznych rywali. „Więc wszystkie gejsze odeszły. Jestem ostatnią i jedyną gejszą, która została”
Tsuyako, nie była obca katastrofom – przetrwała niszczycielskie amerykańskie naloty w II wojnie światowej i trzy duże tsunami.
Saiwairo, ostatnie ryotei w Kamaishi, było również najbardziej ekskluzywne. Zostało zbudowane w 1894 roku na najwyższym punkcie obszaru, który byłby usiany barami, burdelami i innymi ryotei.
Kiedy trzęsienie ziemi uderzyło o 14:46 11 marca, ostatnia gejsza tego miasta, jak na ironię, była w domu, przygotowując się do śpiewania tego wieczoru w 117-letnim ryotei w Kamaishi, gdzie zaczęła pracować jako 14-latka siedem dekad temu. Już założyła białe skarpetki z rozciętymi palcami, które miała nosić do kimona, i przygotowywała się do upięcia włosów. Zatrudniona do zabawiania czteroosobowej grupy na cześć przeniesienia koleżanki z Kamaishi, wybrała idealną piosenkę, która miała uchronić młodych samurajów przed ich pierwszą bitwą.
Ale tsunami (później nazwane Wielkim Trzęsieniem Ziemi we Wschodniej Japonii) miało pochłonąć to miasto w ciągu 35 minut, a gejsza, Tsuyako Ito, wtedy 84 letnia, walczyła o przetrwanie. Przeżyła już trzy tsunami w Kamaishi, a jako dziewczynka słuchała opowieści swojej babci o wielkim tsunami z 1896 roku.
„Moja babcia mówiła, że tsunami jest jak szeroko otwarta paszcza, która połyka wszystko na swojej drodze” – powiedziała pani Ito w miejscowym szpitalu, gdzie leczono ją z astmy – „więc zwycięstwo przychodzi do tych, którzy uciekają tak szybko, jak to możliwe”.
Jej matka niosła ją na plecach w bezpieczne miejsce w czasie pierwszego tsunami pani Ito w 1933 roku. Tym razem, gdy odmówiły jej posłuszeństwa nogi, wielbiciel niósł panią Ito na plecach na wyżej położone tereny. Pani Ito, która planowała przejść na emeryturę w swoje 88. urodziny, przeżyła swoje czwarte – i „najbardziej przerażające” – tsunami.
Fale zmiotły jej shamisen, i kimono, niezbędne w sztuce gejszy.
Słynna piękność, pani Ito, tańczyła i grała na shamisenie, podczas gdy większość gejsz była biegła tylko w grze na shamisenie, powiedziała Setsuko Kanazawa, której rodzina jest właścicielem Saiwairo, ryotei, w którym występowała. Dla tutejszych konserwatorów kultury była ona strażniczką lokalnej kultury, która szybko zanikała.
„Uwielbiałam tańczyć”, powiedziała. „I po prostu chciałam zostać wiodącą gejszą w Kamaishi”.
Po ślubie z właścicielem restauracji sushi, narodzinach córki i rozwodzie, pani Ito wyjechała do Tokyo, aby studiować taniec. Pani Ito i tuzin innych gejsz były stale pod telefonem w ryotei, gdy gospodarka Kamaishi zaczęła się rozwijać w latach 50. Kamaishi jest miejscem narodzin japońskiego przemysłu stalowego. Jednak z biegiem lat interesy podupadły, a popyt na gejsze zmalał. Mimo to czasami dzwoniono do pani Ito, niektóre od starych klientów, a ostatnio od nowych klientów, odzwierciedlających nowy porządek gospodarczy świata.
„Chińscy przemysłowcy, między innymi, teraz przyjeżdżają tutaj”, powiedział Satoshi Ito, 63 lata, siostrzeniec pani Ito.
11 marca, gdy pani Ito przygotowywała się do występu, tsunami zaatakowało Kamaishi, ostatecznie docierając w głąb lądu do domu, w którym mieszkała ona i jej siostrzeniec. Po tym, jak ściana w jej domu zawaliła się, a ona powoli ruszyła do ucieczki, Hiroyuki Maruki, 59 lat, właściciel sklepu sake i prezes grupy poświęconej zachowaniu starej melodii zwanej „Kamaishi Seashore Song”, przyszedł jej szukać. „Ona jest jedyną osobą, która wie, jak śpiewać tę piosenkę”, powiedział pan Maruki. Gdy pan Maruki niósł panią Ito pod górę, przypomniała sobie, że „poczuła miękkie ciepło jego pleców”.
Przeżywszy kolejne tsunami, pani Ito powiedziała, że żałuje, że nie mogła zaśpiewać tej nocy. „Ćwiczyłam poprzedniej nocy i po zebraniu myśli pomyślałam, że ta piosenka będzie w porządku” — powiedziała. „Skończyła się bez mojego śpiewania” — powiedziała. „To też taka ładna piosenka”.
Zmarła w styczniu 2016 r.
Chociaż dzielnica gejsz Kamaishi zniknęła, sztuka Kamaishi jest silnie przekazywana w Hachioji i wierzę, że w przyszłości gejsze z dzielnicy gejsz Hachioji będą nadal przekazywać sztukę Kamaishi. To rzadki przypadek w skali kraju.
- Isawa
Isawa Onsen to jeden z największych kurortów z gorącymi źródłami w prefekturze Yamanashi, położony w Fuefuki, w pobliżu góry Fuji i winnic. Słynie z alkalicznych wód leczniczych, licznych tradycyjnych zajazdów oraz pięknych widoków, zwłaszcza podczas sezonu kwitnącej wiśni wzdłuż rzeki Sakura.
Kimiho 君宝 z Isawa Onsen (prefektura Iwate), lato 2016.
Niewiele wiadomo o Hanamachi w Isawa Onsen. Dwie doświadczone gejsze wystąpiły w „Showa Meigiren” (1988), co roku w kwietniu biorą/brały udział w „Hana matsuri”, a czy istnieją do dziś?
Trudno powiedzieć, gdzie nic prawie nie znalazłam, oprócz tego co powyżej.
- Hanamaki onsen
Hanamaki Onsen, położone w prefekturze Iwate w Japonii, oferuje spokojną ucieczkę od codzienności. Obszar ten słynie z obfitych gorących źródeł, które zapewniają terapeutyczne i relaksujące doznania pośród malowniczych, naturalnych krajobrazów, w tym bujnych lasów i łagodnych wzgórz. Klimat jest umiarkowany, z wyraźnymi porami roku: ciepłe lata idealne na zwiedzanie, a mroźne, śnieżne zimy idealne na relaks w onsen.
Zdjęcie pochodzi z 1965 roku.
W 2015 r. w Hanamaki było jeszcze kilka (2-3) gejsze. Czy ktoś jeszcze pracuję? Ciężko powiedzieć, gdyż w tym przypadku, oprócz tego ze wiem, iż one istniały, teraz nie ma żadnych informacji, mimo intensywnego szukania. Cóż może kiedyś przypadkiem się na nie natknę to zrobię update.
- Marioka
Nie wiadomo, kiedy zaczął istnieć Geigi w Morioka, ale dziewczęta trenowały pod okiem Tokiwazu Rinchu 常磐津林中, który mieszkał w Morioka w latach 1892-93. W tym czasie Morioka miała dwa Hanamachi: Hatamachi 幡街 i Honmachi 本街.
Hatamachi było odwiedzane przez klientów z klasy kupieckiej, natomiast Honmachi było dzielnicą urzędów rządowych, więc tamtejsze Ryotei były najczęściej odwiedzane przez pracowników rządowych i polityków.
Od 1898 roku - trenowano taniec pod okiem Wakayagi Rikiyo I 初代若柳力代, pierwotnie aktora Kabuki, który w swojej późniejszej karierze zajął się nauczaniem.
W 1911 r. - 54 Geigi pracowało w Hatamachi i 41 w Honmachi. W całym mieście działało 30 Ryotei.
W 1913 r. - otwarto teatr Morioka, a utwór Joruri „Hanabutai chiyo kaomise” skomponował Matsumoto Koshiro VII 7. Matsumoto Koshiro, który zaprosił ze sobą Moriokę Geigi. Tekst został przekazany ustnie wraz z choreografią Geigi do dziś.
Do dnia dzisiejszego podział na „Hatamachi” i „Honmachi” już nie istnieje. Wszyscy są „Morioka Geigi”, niezależnie od tego, gdzie w mieście mieszkają. Kenban już nie istnieje i nie ma Okiya, wszystkie Geigi są niezależne.
Po 19 latach braku świeżej krwi w 2012 roku w Morioce zadebiutowały dwie młode Geigi, a następnie dwie Hyoko (Maiko) w 2016 r.
Tomochiyo - widziana była w 2018 r.
Marika (まり佳) przeszła na emeryturę w grudniu 2019 roku. (??)
Natomiast w kwietniu 2020 r. aktywnych było tylko siedem Morioka Geigi.
7 czerwca 2020 roku minęła 4. rocznica debiutu Mariki i Kikumaru (喜久丸).
W lipcu 2025 roku Tomiyû z Morioki została natori szkoły Tokiwazu w Joruri. Otrzymała imię Tokiwazu Shizue常磐津紫都衛.
Zdj.2: Marika まり佳, (?) i Kikumaru 喜久丸, 2019
- Morioka Maiko
Termin lokalny: Hyoko ひよ妓 – kiedyś nazywano Hangyoku 半玉
※ Fryzura: Momoware Katsura
※Kanzashi: Manjugiku 萬寿菊 przez cały rok (2 zestawy: biały/różowy/zielony, biały/czerwony/zielony). Katsuyamy i Daikana. Pierwszy rok z Shidare. Łuska ryżowa w okresie nowego roku. 1 Birabira, 1 Hirauchi, czerwone Kanoko
※ Makijaż: Oshiroi, pomalowane obie usta
※ Haneri: czerwony z białym haftem, rzadko biały
※ Kimono: Furisode bez zakładek
※Obiage: płaski, wiązany z tyłu. czerwony/srebrny, czerwony/biały shibori, lipiec-wrzesień: pojedynczy kolor różowy i jasnożółty, biały
※ Obi: Koken musubi
※ Obijime: okrągły, płaski, pojedynczy węzeł
※ Obuwie: Zori
- Morioka Geiko
Termin lokalny: Geigi芸妓
※ Fryzura: Geiko shimada
※ Kanzashi: Kushi, Maezashi, kłosie ryżowe w okresie nowego roku
※ Makijaż: Oshiroi, pomalowane obie usta
※ Kimono: Homongi, Kurotomesode
※ Haneri: biały
※ Obi: Taiko Musubi
※ Obiage: czerwony, różowy, biały z czerwonym Shibori (z Kurotomesode zawsze biało/czerwony), biały
※ Obuwie: Zori
- Swobodny wygląd
Zarówno młodsze, jak i starsze Geigi często wybierają prostszy wygląd, zarówno podczas tańca, jak i gry na Shamisen…
※ Fryzura: Yohatsu
※ Kanzashi: brak
※ Makijaż: bez Oshiroi
※ Kimono: Homongi, Kurotomesode
※ Eri: biały
※ Obi: Taiko Musubi
※ Obiage: biały
※ Obuwie: Zori
Tańce
W porównaniu do innych małych Hanamachi, udokumentowano więcej niż dwa lub trzy tańce z ich repertuaru:
※ Aki no yo 秋の夜
※ Enkaina 縁かいな
※ Furyufunazoroi 風流船揃
※ Hanabutai Chiyo Kaomise 花舞台千代顔見
Otrzymał w 2013 roku zaktualizowany tekst, odzwierciedlający upływ 100 lat od jego powstania. Nazywa się teraz „Hanabutai Chiyo kaomise – wersja Heisei” 平成版 花舞台千代顔見.
※ Haru kasumi 春霞
※ Harukoma 春駒
※ Kimigayo Shochikubai 君が代松竹梅
※ Kishi no Yanagi 岸の柳
※ Kanayama odori karame bushi 金山踊からめ節
※ Mori no nagame 杜の眺め
※ Nanbu ondo 南部音頭
※ Natsu to kabocha 茄子とかぼちゃ
※ Sekizoro せきぞろ
※ Yama wa iro nasu 山は色なす
※ Yûgure 夕暮れ
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz