Wulkan Rinjani na Lomboku wznosi się na wysokość 3726 metrów nad poziomem morza. To diabelnie trudna wspinaczka, z fantastycznym widokiem. Z góry widać całą wyspę Lombok, a nawet Bali. Zaliczany jest do stratowulkanów i nadal aktywny.
Główny stożek wulkaniczny ma wysokość 3726 m n.p.m. Na zachód od niego znajduje się owalna kaldera o wymiarach 6 × 8,5 km, której zachodnią część wypełnia kalderowe jezioro Segara Anak o głębokości 230 m. Kaldera jest pozostałością po bliźniaczym wulkanie Samalas, którego erupcja w 1257 roku była jedną z najsilniejszych erupcji wulkanicznych w holocenie. Rinjani był dużo młodszy od Samalas i formował się mniej więcej w latach 11 940 – 5990 BP. Przetrwał katastrofę, choć jego zachodnie zbocza się zapadły. Po destrukcji Samalas główny stożek Rinjani pozostał aktywny, o czym świadczy utworzenie się krateru Segara Muncar, jednak później jego aktywność ustała i nie są znane żadne historyczne przekazy dotyczące jego erupcji.
Aktywne są za to mniejsze stożki, które utworzyły się wewnątrz kaldery; największy i najaktywniejszy z nich to Barujari (2376 m n.p.m.), którego pierwszą erupcję odnotowano w 1846, a ostatnią w 2016 roku.
Są dwa punkty wejścia na Rinjani: w miejscowościach Senaru i Sembalum. Najczęściej turyści planujący wejście na szczyt zaczynają od Sembalum, a ci, którzy chcą dotrzeć tylko do krateru – od Senaru. Wejście od strony Senaru jest najłatwiejszą opcją, więc jeśli nie jesteś doświadczony w górskich wędrówkach, a bardzo chcesz zobaczyć krater, to jest to opcja dla ciebie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz