Położone w głębi prowincji Zhejiang miasto Ninghai rzadko gości na stronach przewodników turystycznych. Rozwijający się ośrodek przemysłowy nie oferował jeszcze kilka lat temu wielu atrakcji turystycznych, a nie najlepsza komunikacja z takimi miastami jak Xiamen czy Szanghaj nie zachęcały podróżnych do włączenia Ninghai do trasy wyprawy po Chinach. Regularne połączenia super szybkiej kolei z Szanghajem (ok 3.5 godziny) i Xiamen (trochę ponad 4 godziny) oraz aktywne działania lokalnych władz w tworzeniu i promocji atrakcji turystycznych pomogły zmienić ten stan rzeczy. Jednym z powodów dla którego warto teraz pomyśleć o przyjeździe do Ninghai może być 十里红妆博物馆 (Shili hongzhuang bowuguan)” czyli muzeum darów ślubnych.
Shili hongzhuang to określenie ludowego zwyczaju ślubnego rozpowszechnionego w niektórych regionach wschodniej części prowincji Zhejiang, szczególnie w Ninghai, Fenghua i okolicach.
W czasie zaślubin rodzina panny młodej przekazywała w ramach posagu wszystkie przedmioty jakie były potrzebne pannie młodej w nowym domu, począwszy od drobnych przedmiotów codziennego użytku jak puzdra, lustra, grzebienie, bransoletki, przez odzież i biżuterię po sprzęty domowego użytku jak naczynia, instrumenty muzyczne i meble. Przedmioty były przenoszone do domu pana młodego razem z panną młodą w czasie obrzędów zaślubin. Panna młoda podróżowała w orszaku ślubnym niesiona w specjalnej lektyce ślubnej nazywanej 花轿（huajiao). Im bogatszy posag tym była większa szansa, że nowa żona będzie miała lepszą pozycję w rodzinie męża.
Początki obyczaju miały sięgać czasów dynastii Song, szczególnie popularny był w czasach Ming i Qing. W okresie Republiki zaczął tracić na znaczeniu.
W czasie rewolucji kulturalnej w ramach walki z „czterema przeżytkami” miało miejsce masowe niszczenie zachowanych tradycyjnych sprzętów domowych, albo przez ogarniętych szałem rewolucyjnym czerwonogwardzistów albo samych właścicieli, którzy bali się posądzenia o przynależność do klasy burżuazyjnej.
W latach osiemdziesiątych pozostałe po zawierusze rewolucyjnej zabytki zaczął kolekcjonować handlarz antyków z Ninghai 何晓道 (He Xiaodao). Różnymi metodami, zbierając je jako odpady lub skupując niemal za bezcen, zgromadził kolekcję kilku tysięcy przedmiotów.
Po kilku latach władze powiatu Ninghai poszły dalej i zaproponowały mu wspólna inwestycję w nowej lokalizacji, coś w rodzaju partnerstwa publiczno-prywatnego. Inwestycja została już częściowo zrealizowana i obecnie muzeum mieści się w nowym budynku. Według pracowników muzeum wszystkie wydatki budowy zostały poniesione przez lokalny rząd w Ninghai, również ich płace i rachunki są opłacane z kasy powiatu, natomiast przedmioty na ekspozycji są udostępnione bezpłatnie przez He Xiaodao.
Na dwóch piętrach mieści się ekspozycja przedmiotów codziennego użytku, instrumentów muzycznych i mebli.
W podziemiach wyeksponowana jest duma muzeum – tradycyjne rzeźbione lub malowane łóżka z okresu dynastii Ming, Qing oraz Republiki.
Muzeum oferuje usługi chińskojęzycznego przewodnika. Niestety opisy eksponatów i katalogi zbiorów muzeum były do niedawna wyłącznie w języku chińskim.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz