Bon Toro

Bon toro (nazywane również „bon doro”,盆燈籠) to ozdoba w kształcie lampionu, poświęcona zmarłym przy grobie podczas Obon w Japonii. W języku japońskim zapisuje się ją również jako 盆灯ろう lub 盆灯篭. Poświęcenie to jest charakterystycznym zwyczajem zachodniej części prefektury Hiroszima (dawniej zwanej prowincją Aki), a także zachodnio-środkowej części prefektury Kagawa.

Zzwyczaj ten został rozpowszechniony przez wyznawców szkoły Hongan-ji Jodo Shinshu (Buddyzm Prawdziwej Czystej Krainy) w prowincji Aki. Zwyczaj ten utrwalił się wśród mieszkańców miasta-twierdzy Hiroszima w okresie Edo, dlatego w dzisiejszej Hiroszimie i jej okolicach niektóre świątynie, poza Jodo Shinshu, również zezwalają na poświęcenie, ale inne świątynie, takie jak świątynie „Nichirenshu” (Buddyzm Nichirena), rzadko to robią.

Funkcja bon toro jest podobna do funkcji „sotoba. Bon toro jest ustawiane wokół grobu przez odwiedzającego w okresie Obon. Krewni zmarłego przynoszą bon toro do grobu, dlatego często widuje się, że wokół grobowca stoi wiele bon toro. Dlatego imię ofiarodawcy jest zazwyczaj wypisywane na kartce bon toro, na wzór „jo z --” („jo” to skrót od japońskiego słowa „kenjo”, oznaczającego „poświęcenie”). Po zakończeniu okresu Obon świątynia usuwa bon toro i pali je.

Struktura

Bambusowa rama w kształcie sześciokątnej piramidy, przypominającej powój, jest przymocowana do jednego końca bambusowego pręta, a kolorowe papiery, takie jak czerwony, niebieski i żółty, są naklejane na boki sześciokątnej piramidy. Czasami powierzchnia papieru jest posypywana złotym pyłem. Aby umożliwić wiatrowi i kroplom deszczu, jedna strona sześciokątnej piramidy jest pokryta tylko na jej górnej stronie. Ponadto, ozdoby, takie jak złoty papier, są przymocowane do podstawy sześciokątnej piramidy. Jest to po prostu dekoracja w kształcie lampionu i w rzeczywistości nie nadaje się do użytku jako oświetlenie. W przeszłości jednak, kawałek japońskiego bakłażana, w który wbito knot, był umieszczany wewnątrz sześciokątnej piramidy w celu zapalenia świecy lub niewielka ilość piasku była wkładana do piramidy w celu podtrzymania świecy.

Nawiasem mówiąc, podczas „hatsu-bon” (pierwszego obon po śmierci) unikano kolorowego papieru i ozdób, a bon doro pokrywano wyłącznie białym papierem.

Bon toro kosztuje około 600–1000 USD za wędkę, nie jest to więc zbyt wysoka cena.

Pochodzenie

Pochodzenie bon toro jest niejasne. Tradycyjnie mówi się, że w okresie Edo małżeństwo prowadzące sklep papierniczy w Hacchobori w Kamiya-cho, niedaleko zamku w Hiroszimie, opłakiwało stratę córki i zadedykowało jej ręcznie robione toro (czyli kwiaty).

Nawiasem mówiąc, „zwięzła encyklopedia rytuałów buddyjskich”, wydana przez oddział szkoły Hongan-ji w diecezji Aki (Hiroszima), głosi:

„Bon toro zdaje się mieć swój początek w historii ojca, który w okresie Edo mieszkał w pobliżu zamku w Hiroszimie i stracił córkę”. „Chciał postawić dla córki kamienną latarnię, ale nie miał pieniędzy”. „Zamiast tego, przyciął kilka kawałków bambusa, przykleił papier do ramy wykonanej z kawałków i poświęcił ją jej grobowi – i tak narodził się ten zwyczaj”. „Dziś ten zwyczaj sprawia, że ​​mieszkańcy okolic Aki (Hiroszimy) czują nadejście lata”.

Przejścia bon toro w rejonie Hiroszimy

Od późnego okresu Edo do okresu Meiji, zwyczaj ten stał się dość powszechny, głównie w świątyniach położonych w obszarze miejskim Hiroszimy. W Hiroszimie stragany z bon toro zaczęły sprzedawać się na nocnym targu w okresie Taisho. Podobno sprzedawcy bon toro zazwyczaj podejmowali się innego zajęcia i przestawiali się na sprzedaż bon toro tuż przed sezonem Obon. W tamtym czasie bon toro było powszechnie pokryte białym papierem, niezależnie od roku śmierci. Dopiero po 1965 roku biały papier zaczął być używany wyłącznie do hatsu-bon.

Podczas II wojny światowej zwyczaj ten został całkowicie ograniczony z powodu obrony przeciwlotniczej i braku papieru, ale wkrótce powrócił po wojnie. Od około lat 60. XX wieku, wraz z gwałtownym wzrostem gospodarczym, stał się on popularny. Wkrótce lokalna gazeta (Chugoku Shimbun) i wiadomości telewizyjne zaczęły wykorzystywać bon toro jako sezonowy temat w wiadomościach każdego sierpnia, z podpisem takim jak „Produkcja bon toro w szczycie sezonu”, a mieszkańcy Hiroszimy mogli łatwo kupić bon toro w lokalnym supermarkecie lub kwiaciarni. Dzięki tym zjawiskom bon toro stało się powszechnie znane jako „letni zwyczaj w Hiroszimie”, niezależnie od wyznania. Wiele świątyń, w tym te sekty Shingon i Hokke, które nie miały nic wspólnego z bon toro, nie mogło powstrzymać się od przynoszenia bon toro przez odwiedzających, ponieważ odwiedzający przynoszą swoje bon toro do grobów dość swobodnie.

Od około połowy lat 70. XX wieku niektóre świątynie zaczęły zakazywać bon toro, ponieważ niektóre z nich stały się zbyt luksusowe, a także dlatego, że pożary – podpalenia i przypadkowe pożary – powtarzały się jeden po drugim. Pomijając te zjawiska, utrzymanie dużej liczby bon toro, podejmowanie środków zapobiegawczych i sprzątanie ich stanowi dla świątyni duże obciążenie. Ponadto, niektórzy ekolodzy twierdzą, że marnowanie zasobów polega na trzymaniu bon toro przez kilka dni, a następnie wyrzucaniu go. W związku z tym świątynie – zwłaszcza na obszarach miejskich – coraz częściej zakazują bon toro. Mimo to, na przedmieściach nadal można spotkać wiele kolorowych bon toro.

Niektóre świątynie, które zabraniają – lub wymagają od odwiedzających samokontroli – bon toro, zapewniają odwiedzającym przestrzeń do składania ofiar sotoba. Pierwotnie jednak Jodo Shinshu nie było sektą, która stawiała specjalne dekoracje – ani nie odprawiała specjalnych rytuałów – nawet w okresie Obon, dlatego wierni zazwyczaj nie składali sotoba. W Jodo Shinshu nie ma „mukaebi” (rytuału rozpalania ognia na powitanie dusz przodków), „okuribi” (rytuału rozpalania ognia na odesłanie dusz przodków) ani „shoryodana” (przodkowej tablicy umieszczanej na półce i ołtarzu podczas święta Bon). W Jodo Shinshu ofiary miały być poświęcone Amitabha Tathagacie, a nie duszom przodków. Dlatego też – przynajmniej od 2009 roku – jedyną rzeczą, którą mieszkańcy Hiroszimy wspólnie dedykowali zmarłym, był bon toro.

Dystrybucja

Miejsca, w których występują bon toro, widziane są w formie koncentrycznych kręgów, skupionych w centrum Hiroszimy.

Obszary, na których z pewnością zakorzenił się bon toro to na wschodzie miasto Kure i okolice miasta Higashi w Hiroszimie; na północy dzielnica Asakita w Hiroszimie i okolice Kitahiroshima-cho; na zachodzie miasta Hatsukaichi i Otake, a na południu miasto Etajima na wyspie Etajima w Zatoce Hiroszima oraz wyspy na Morzu Aki.

Nawet na obrzeżach ten zwyczaj jest dobrze znany, dlatego miasta Mihara, Onomichi i Fukuyama – wszystkie położone we wschodniej części prefektury (dawniej zwanej prowincją Bingo) – mają sporo świątyń i miejsc, w których ten zwyczaj jest kultywowany. Podobna sytuacja ma miejsce w miastach Miyoshi i Shobara (oba na północy prefektury Hiroszima), a nawet w prefekturze Shimane. Zwyczaj ten nie jest praktykowany w prefekturze Yamaguchi, z wyjątkiem miasta Iwakuni, które znajduje się na wschodnim krańcu prefektury Yamaguchi i jest częścią obszaru miejskiego Hiroszimy. W prefekturze Ehime, która jest ściśle powiązana z prefekturą Hiroszima, zwyczaj ten również nie jest praktykowany.

W prefekturze Kagawa zwyczaj poświęcania bon toro jest obecny w środkowo-zachodniej części regionu, na przykład w mieście Sakaide. Bon toro w tej części (dawniej zwanej prowincją Sanuki) ma złożoną strukturę, przez co jest drogie (ponad 10 tysięcy jenów za pręt).