Kyozuka

Kyozuka (経塚) (dosłownie „grobowiec pism”) to miejsca pochówku, w których chowano pisma buddyjskie. Zakopywanie pism było jednym z sazen koi (dobrych uczynków w terminologii buddyjskiej), a praktyka budowy miejsca na kyozuka nazywała się maikyo i była uważana za kuyo (nabożeństwo żałobne za zmarłych).

W okresie Nara, kiedy wierzono, że buddyjskie bóstwa chronią naród, pisma buddyjskie były kopiowane w ramach projektu narodowego. Jednak w okresie Heian, gdy dominował buddyzm Jodo-shiso (Czystej Krainy), kopiowali je ludzie pragnący spełnienia swoich modlitw. Praktykę tę uważa się za formę wiary w „mappo-shiso” (późniejszy pesymizm, który dominował w połowie okresu Heian i przewidywał nadejście ery mappo („ostatnich dni”) w 1052 roku), która mogła pochodzić z Chin lub Półwyspu Koreańskiego.

Oprócz Hokke-kyo (Sutry Lotosu), które zazwyczaj chowano w kyozuka, chowano również „Hannya-kyo” (Sutrę Serca), „Amida-kyo” (Sutrę Sukhavati), „Miroku-gyo” (pisma buddyjskie o Maitrei), „Dainichi-kyo” (Sutrę Mahahavairocana), „Kongocho-kyo” (Sutrę Wadżrasekhara) i „Rishu-kyo” (pisma buddyzmu ezoterycznego), a czasami także Kai-kyo (pisma początkowe) i Ke-kkyo (pisma końcowe), takie jak „Muryo gikyo” (dosłownie „sutra niezmierzonych znaczeń”) i „Kannon kenkyo”. Pisma były zazwyczaj kopiowane na papierze, ale sporadycznie na glinianych tabliczkach, miedzianych płytkach, małych kamieniach, płytkach korzeniowych lub muszlach. Pisma święte przechowywano zazwyczaj w kyozutsu (cylindrach wykonanych z metalu), na których wyryto inskrypcje.

Kyozutsu miały zazwyczaj kształt małych cylindrów i były zapieczętowane na górze, a warianty miały kształt sześciokątnych cylindrów lub dekoracyjnych hoto (dwupiętrowej buddyjskiej wieży). Niektóre kyozutsu przechowywano w innych pojemnikach wykonanych z metalu, ceramiki lub bambusa. Oprócz kyozutsu, grzebano również japońskie lustra, monety, ostrza, małe buddyjskie figurki, kamienie szlachetne, a także węgiel drzewny, który miał usuwać wilgoć. Miejsca pochówku często znajdowały się na szczytach gór lub w obrębie świątyń shintoistycznych, które uważano za święte. Komnatę skalną budowano pod ziemią lub na jej powierzchni i przykrywano ziemią. Niektóre kyozuka budowano w jaskiniach lub dolinach o stromych zboczach, a w średniowieczu niektóre budowano przy drogach lub na cmentarzach, aby modlić się za zmarłych, aby mogli spocząć w pokoju, co uważano za dobry uczynek.

Czas powstania kyozuka sięga średniowiecza

Najstarszą kyozuką w Japonii jest ta zbudowana przez Fujiwarę no Michinagę na szczycie góry Kinpo w prowincji Yamato w 1007 roku. Początkowo kyozuki budowali arystokraci, którzy z powodu pesymizmu związanego z mappo-shiso (późniejszym) chcieli przygotować się na nadejście Miroku (Maitrei) i przekazać buddyjskie pisma kolejnym pokoleniom.

Po XII wieku, który był okresem jej rozkwitu, praktyka kopiowania i zakopywania pism buddyjskich tymczasowo straciła na popularności, aż do pojawienia się w średniowieczu Kaikoku-hijiri (dosłownie „świętego wędrującego po kraju”), który podróżował po kraju i zachęcał ludzi do praktykowania tej praktyki. Dzięki tym staraniom praktyka ta rozpowszechniła się wśród zwykłych ludzi, którzy modlili się o spokój zmarłych lub życzyli spełnienia ich ziemskich pragnień.

Epoka przednowoczesna

W czasach przednowoczesnych zakopywanie pism buddyjskich w małych kyozutsu nie było już popularne. Zamiast tego, jako popularne nośniki pism wykorzystywano małe, płaskie kamienie, a także wiele kamieni z wypisanymi na nich jedną literą z pism, zwanych „Ichiji isseki kyo” (dosłownie „kamienne pisma z jedną literą”), lub jeden kamień z wypisanymi na nim wieloma literami z pism, zwany „Taji isseki kyo” (dosłownie „kamienne pisma z wieloma literami”). Nawet isseki kyo (jednokamienne pismo) zakopywano w ziemi i przykrywano ziemią, a na jego miejscu stawiano pomnik, aby modlić się za zmarłych. W czasach przednowoczesnych kyozuka budowano w ramach działalności religijnej, która zyskała na popularności wraz ze wzrostem produkcji rolnej i upowszechnieniem się gospodarki pieniężnej w społeczeństwie. Praktyka była prowadzona i kierowana przez świątynie, a uczestniczyło w niej wiele osób zmotywowanych teorią Tasu sazen shiso - wiarą, że dobre uczynki przynoszą więcej błogosławieństwa.