Jiin-ho

Jiin-ho to nazwa praw dotyczących świątyń buddyjskich. W połączeniu z prawami dotyczącymi sanktuariów, mogą one być nazywane „Jisha-ho” lub „Shaji-ho” (dosłownie: prawo dotyczące świątyń i sanktuariów).

Prefektura Tokyo i prefektura Chikyo

Istnieją zasadniczo dwie władze ustawodawcze dotyczące religii. Jedną z nich jest „tokyo-ken”, za pomocą której władze świeckie, takie jak państwa, regulują świątynie i sanktuaria z zewnątrz, a drugą „chikyo-ken”, za pomocą której organizacje religijne narzucają zasady od wewnątrz, zarówno sobie, jak i swoim członkom. Świątynie i sanktuaria przed czasami nowożytnymi istniały jako niezależne władze, mogące konkurować z władzami świeckimi, a ich chikyo-ken był powszechnie akceptowany.

Z tego powodu prawa oparte na chikyo-ken stanowiły znaczną część Jiin-ho przed czasami nowożytnymi, a czasami, w ściślejszym znaczeniu, tylko ustawodawstwo oparte na chikyo-ken nazywane jest „Jiin-ho”.

Początkowo, we wczesnych grupach buddyjskich zwanych „sangha”, za pierwotne Jiin-ho uważano zasady buddyzmu i inne zasady ustanowione w celu kontrolowania jego członków na podstawie tych zasad. Jiin-ho w tym wąskim znaczeniu rozwijało się na dwa różne sposoby: po pierwsze, każda sekta lub świątynia tworzyła prawa statutowe dostosowane do swoich okoliczności, a po drugie, normy służyły jako precedensy, ustanawiając prawo zwyczajowe. W rezultacie nie istniało Jiin-ho w formie kodeksów, takich jak prawo kanoniczne kościołów chrześcijańskich. Istniały również prawa zwane Jinai-ho, które regulowały wnętrza świątyń, oraz inne prawa kontrolujące tereny zewnętrzne świątyń, które podlegały władzy świątynnej, czyli Jinai-cho (wioski świątynne) (zwane również ji-hen) i shoen (dwór w średniowiecznej Japonii).

Starożytne czasy

Najstarszym aktem prawnym dynastii Jiin-ho w Japonii była Jushichijo no kenpo (Konstytucja w Siedemnastu Artykułach), uchwalona przez księcia Shotoku w 604 roku. Ustawa ta, określająca politykę kraju w zakresie poszanowania buddyzmu, ściśle wiązała wiarę buddyjską z budowaniem narodu, ale istnieje teoria, że ​​jest ona dziełem autorów Nihonshoki. Jednak nawet jeśli teoria powstania tej ustawy jest prawdziwa, ponieważ Nihonshoki powstała zaledwie 100 lat po czasach księcia Shotoku, tom ten nadal można uznać za ważny dokument historyczny, pozwalający zrozumieć wczesny etap buddyzmu.

Po śmierci księcia w 624 roku wprowadzono rangę Sojo (wysokiego rangą kapłana buddyjskiego), wzorowaną na systemie z chińskiej dynastii Nan, i mianowano buddyjskiego kapłana z Baekje o imieniu „Kanroku” (początek sokan seido - systemu mnichów-urzędników). Następnie, po reformach Taika, ustanowiono jisshi-hoto no seido (system dziesięciu nauczycieli – urzędów świeckich). Później, wraz z reformami części systemu, wydano Taiho Ritsuryo, który obejmował Soniryo (Przepisy dla Kapłanów i Mniszek) (oraz Jingiryo (zarysy rytuałów i przepisy dotyczące świątyń), a buddyjscy kapłani i świątynie zostały objęte regulacjami państwowymi (prawa ritsuryo, w swojej formie, nie regulowały buddyzmu ani shintoizmu, lecz kontrolowały ludzi i organizacje związane z tymi religiami). 

Chociaż Soniryo miało surowe zasady, jego skuteczność nie została w pełni zachowana, ponieważ zostało tymczasowo zawieszone na żądanie Sogo (kapłana na stanowisku kierowniczym). Genba-ryo kakushiki (formalności Biura Buddyzmu i Obcych) w Engishiki (starożytnej księdze kodeksów i procedur dotyczących obrzędów i modlitw narodowych), która została sporządzona później, również była uważana za podstawę regulacji tokyo-ken w kolejnych pokoleniach. Ponadto, specjalna forma tokyo-ken powstała, gdy świątynie budowano jako świątynie rodzinne lub świątynie Uji-dera (świątynie wznoszone do modlitw o chwałę klanu), ponieważ zasady ustalone przez założyciela lub rodzinę założycielską stały się jej odmianą.

Powszechnie uważa się, że Jiin-ho w pełni oparte na chikyo-ken rozwinęło się pod wpływem tradycyjnych zasad sanghi, regulacji soniryo oraz nakazów religijnych, które Jianzhen przywiózł do Japonii. Najstarszym z nich jest Sange-gakushoshiki (Regulamin dla uczniów Szkoły Górskiej) napisany przez Saicho w 819 roku. Został on sporządzony na dworze cesarskim, aby zezwolić na ustanowienie Kaidan (buddyjskiej platformy święceń) w świątyni Enryaku-ji, ale jednocześnie wymagał od kapłanów w świątyni Enryaku-ji, aby byli godni swoich stanowisk. Później, w świątyni Enryaku-ji, Ryogen w 970 roku ustanowił Kisho nijuroku kajo (26 artykułów ślubowania), przyspieszając ustanowienie wewnętrznych regulacji. Tymczasem w sekcie Shingon słowa „Goyuigo”, pozostawione przez Kukaia w chwili jego śmierci, były traktowane jako ważne i stanowiły zbiór zasad, których mieli przestrzegać kapłani i wierni tej sekty. Inne znane regulacje poszczególnych świątyń to Zenrin-ji shiki jugo kajo (15 artykułów świątyni Zenrin-ji), które zostały wprowadzone do świątyni Zenrin-ji w 868 roku przez Shinsho, oraz Jingo-ji shiki shijugo kajo kisho (45 ślubowań świątyni Jingo-ji ), które Mongaku ustanowił w świątyni Jingo-ji w 1185 roku. Uważa się, że „Kotai jingu gishikicho” (rejestr ceremonii świątyni Kotai-jingu, nazywany również „Enryaku gishikicho”) został ustanowiony w świątyni Ise Jingu w 804 roku i jest również uważany za odzwierciedlenie chikyo-ken w świątyniach.

Okres średniowiecza

W okresie Heian, gdy naród rządzony w oparciu o zasady kodeksu prawnego ritsuryo zaczął się rozpadać , systemy prawne oparte na tokyo-ken, takie jak soniryo, straciły na znaczeniu, a Jiin-ho, oparty na chikyo-ken, stał się głównym nurtem. W tym okresie wyższe warstwy świątyń, takie jak Sango (trzy stanowiska monastyczne z rolami zarządczymi w świątyni), betto (administrator świątyni buddyjskiej) i zasu (główny kapłan świątyni), utraciły kontrolę nad wewnętrzną organizacją świątyń. Powstały też inne warstwy, w tym gakuryo (uczony kapłan), kapłani i gyonin (praktykujący). Ponadto idea zwana „Ichimi Wago” (jedność umysłów) doprowadziła do podejmowania decyzji poprzez dyskusje na zgromadzeniach zwanych „shue” (zgromadzenie kapłanów) na temat regulaminu wewnętrznego i ważnych zasad dotyczących zarządzania shoen. Opracowano również rodzaj reguły większościowej zwanej „tabun no ri” (w której nie uzyskanie większości, ale uzyskanie co najmniej dwóch trzecich głosów decyduje o sprawie). Istnieją średniowieczne dokumenty świątynne, które pokazują, jak ustalano datę, kryteria uczestnictwa i sposób podejmowania decyzji dotyczących zgromadzenia, przypomnienia, a także kary za nieobecność (z których większość ustalano na zgromadzeniach). Stworzono regulacje dotyczące szerokiego zakresu dziedzin: wśród nich znalazł się kodeks etyczny dla kapłanów, zasady dotyczące nabożeństw buddyjskich, regulacje dotyczące utrzymania bezpieczeństwa wewnątrz i na zewnątrz świątyni, kary („zakaz kary śmierci”) oraz zasady dotyczące zarządzania świątynią, w tym usług finansowych świątyni, takich jak pobieranie podatków gruntowych i shidosen (pieniędzy przekazywanych na rzecz świątyni).

Jiin-ho ustanawiane na zgromadzeniach początkowo obowiązywały tylko na terenie świątyni, a także wśród jej członków, takich jak kapłani i wierni. Później jednak jinai-cho, zwane również „jihen”, zaczęło wywierać wpływ na obszary otaczające świątynie. Co więcej, w późnym okresie Kamakura świątynie zacieśniły kontrolę nad shoen i jego okolicami jako honjo (właściciele lub gwarantowie dóbr), aby dorównać samurajom. Wraz z wprowadzeniem zasad honjo, wprowadzono Jiin-ho, co dało początek prawu honjo w shoen. Ponadto, wraz ze wzrostem zapotrzebowania na bezpieczeństwo oraz wdrażaniem shomu (zarządzania i kontroli wspierania rolnictwa, podatków itp. w shoen ), takiego jak pobieranie podatków, tworzono nowych Jiin-ho, uwzględniając lokalne zwyczaje, a ich prawo honjo było uchwalane przez shokan (urzędnika zarządzającego shoen ).

Jednakże w takich przypadkach, gdy seria Jiin-ho została przekształcona w statut, rzadko zdarzało się, aby były one napisane w tym samym stylu lub były skompilowane w formie kodeksu. Z tego powodu, różne nazwy były używane w tym samym celu: okibumi (wola i testament), okite (zasady), shugijisho (księga rzeczy ustalonych na zgromadzeniu ludowym), keijo (czyn), shikimoku (kodeksy prawne w formie wyszczególnionej, które były używane w średniowiecznej Japonii) i shinsei (odtworzenie prawa). Podczas gdy samurajowie i dwór cesarski tworzyli shinsei, aby zakazać luksusu i promować buddyzm i shinto, świątynie ustanawiały odpowiadające shinsei, a także ustanawiały własne shinsei oparte na Jiin-ho, jak wspomniano powyżej. Kofuku-ji Jihen Shinsei (kodeks nowego prawa wydany przez świątynię Kofuku-ji) w 1181 roku oraz Nanto Shinsei w 1226 roku zostały wydane w odpowiedzi na shinsei ustanowione przez dwór cesarski. Również w 1261 roku ustanowiono Kugeshinsei (nowe prawa narzucone przez dwór cesarski) skierowane przeciwko świątyni Kofuku-ji, a do dziś zachował się oficjalny dokument z Daijokan (Wielkiej Rady Stanu) skierowany do świątyń buddyjskich.

Tymczasem w kontekście tokyo-ken istniało wiele oświadczeń mających na celu ochronę i regulację świątyń i sanktuariów w wyżej wspomnianym shinsei, takich jak Goseibai-shikimoku (kodeks postępowania dla samurajów), Jisha kogyo ho (prawo promocji świątyń) wydane przez Kamakura bakufu, Kodeks Kenmu i regulacje dotyczące gozan (świątyń zen wysoko ocenianych przez rząd) wydane przez Muromachi bakufu i bunkokuho (prawo, które poszczególni daimyo (japońscy panowie terytorialni) egzekwowali w swoich domenach) przez daimyo w okresie Sengoku. Wraz z rozwojem soson (społeczności składającej się z samorządnego stowarzyszenia chłopów) wioski tworzyły własne regulacje dotyczące sposobu wykonywania nabożeństw i utrzymania lokalnej świątyni, zgodnie z zasadami zwanymi „so okite”.

Wczesne czasy nowożytne

W trakcie wojen mających na celu zjednoczenie Japonii pod rządami Ody, aż do ustanowienia Edo bakufu, świątynie i sanktuaria, takie jak Jodo Shinshu (Sekta Prawdziwej Czystej Krainy Buddyzmu) zaczęły tracić swoją autonomię. Od czasów rządu Toyotomi, Ieyasu Tokugawa egzekwował regulacje oparte na tokyo-ken w każdej świątyni lub sekcie w swojej domenie, koncentrując się na regionie Kanto, ale ta polityka była tylko procesem przejściowym od rozszerzenia bunkokuho do ustawodawstwa dla systemu feudalnego charakterystycznego dla szogunatu. Po dojściu do władzy, kontrola religii w całej Japonii została wprowadzona poprzez promulgację różnych jiinhatto (Ustawy o Świątyniach) i ustanowienie honmatsu seido (systemu świątyń głównych gałęzi) i danka seido (systemu parafialnego). W XVIII wieku Jishagata oshioki reisho ustanowił zasady kar, które miały być wymierzane kapłanom buddyjskim. Ponadto tokyo-ken każdej domeny był uznawany niezależnie, dopóki nie był sprzeczny z prawami Bakufu, a prawo każdej sekty do ustanawiania własnych zasad sekty, jak również chikyo-ken każdej świątyni były przechowywane bez przerwy, dopóki nie naruszały praw Bakufu lub tokyo-ken domeny (np. prawa sekty Shingon świątyni Kongo-ji, prawa sekty Tendai świątyni Onjo-ji). „Shosha neki kannushi hatto” (rozporządzenia dla kapłanów świątyni) zostały uchwalone w 1665 r., regulując shinto. Były przykłady, w których sekty takie jak Nichiren shu Fujufuse ha (szkoła Nie Przyjmuj i Nie Dawaj sekty Nichirena) były prześladowane, ponieważ uważano je za herezję, lub w których Jodo Shinshu zostało zakazane w niektórych domenach 

Czasy nowożytne

W czasach nowożytnych, gdy władza ustawodawcza ostatecznie należała do narodu, prawa oparte na chikyo-ken straciły ważność, a w rezultacie regulacje oparte wyłącznie na tokyo-ken zaczęły dotyczyć wyłącznie Jiin-ho. We wczesnym okresie Meiji, Haibutsu-kishaku (ruch mający na celu zniesienie buddyzmu) i polityka ustanowienia shinto religią państwową wywarły ogromny wpływ na buddyzm i shinto. 

W 1871 roku, jako warunek reformy podatku gruntowego, zniesiono wszystkie grunty wolne od podatku, a wykorzystując to jako pretekst, państwo skonfiskowało majątki świątyń (obecna świątynia Kofuku-ji znajduje się w parku Nara z powodu skutków polityki mającej na celu konfiskatę majątku świątyni, zburzenie budynków i utworzenie parku (która później została anulowana)). W tym samym roku shintoizm został uznany za służbę narodowi, a ponieważ postanowiono, że kapłani shinto będą mianowani przez państwo, shake (rodzina kapłanów shintoistycznych służąca świątyni na zasadzie dziedziczenia) została zniesiona. Jednak wobec sprzeciwu ze strony świątyń i sanktuariów, obowiązki Jingikan (departamentu kultu) znalazły się pod kontrolą Ministerstwa Spraw Wewnętrznych po przeniesieniu ich do Jingisho (Ministerstwa Bóstw) i Kyobusho (Ministerstwa Religii). 

W 1884 roku, kiedy kyodoshoku (ewangelista) mianowany przez państwo został rozwiązany, każda sekta uzyskała autonomię wewnętrzną pod warunkiem pozostania pod kontrolą państwa, a reformy honmatsu seido zostały przeprowadzone zgodnie z tym (11 sierpnia 1884 Dajokanfutatsu (dekret administracyjny Dajokan (Wielkiej Rady Stanu)) nr 19). Następnie Konstytucja Cesarstwa Japonii przyjęła „wolność wyznania”, choć z pewnymi ograniczeniami. Później sekty buddyjskie zainicjowały ruchy domagające się poprawy systemu prawnego dotyczącego religii i zwrotu skonfiskowanego przez państwo majątku. Chociaż Ustawa o Organizacjach Religijnych (Ustawa nr 77) uchwalona w 1939 roku była ustawą mającą na celu kontrolowanie religii w celu wzmocnienia reżimu wojennego, stanowiła również kamień milowy, ponieważ po raz pierwszy uznała status korporacji świątyń. W międzyczasie, wraz z shinto, promowano shinto państwowe, a Jingiin (Instytut Bóstw) został założony w 1940 roku. 

W 1945 roku Ustawa o Korporacjach Religijnych (1945, Ustawa Cesarska nr 719) zastąpiła Ustawę o Organizacjach Religijnych, a w następnym roku utworzono Jinja-Honcho (Stowarzyszenie Świątyni Shinto), niezależne od organizacji rządowych. Ponadto Konstytucja Japonii przyjęła zasadę rozdziału rządu od religii, a także wolność wyznania. 

W 1951 roku, oparta na Konstytucji Japonii, uchwalono obecną Ustawę o Korporacjach Religijnych (1951, Ustawa nr 126), która stała się fundamentalnym prawem dla dzisiejszej administracji religijnej.