Koro

Tajemniczo brzmiące koro to zaburzenie lękowe występujące u mężczyzn. Choremu wydaje się, że jego penis... zostanie wciągnięty w głąb brzucha, aż całkowicie zniknie w jego wnętrzu. Bywa, że na schorzenie zapadają na raz tysiące osób. W historii zdarzało się tak już wiele razy.

Koro po malezyjsku znaczy dosłownie „głowa żółwia”. Tradycyjna medycyna chińska określa to schorzenie mianem sou yang. Hindusi mają nawet kilka nazw: jinjin, bemar, suk, yeong. Chińczycy uważają, że choroba jest wynikiem zaburzenia męskiego yang w świecie równowagi yin-yang. Lekarze z Państwa Środka sklasyfikowali koro jako chorobę cywilizacyjną.

Jednak zjawisko koro jest znane od wieków wśród wielu przedstawicieli różnych grup etnicznych i religijnych w prawie całej Azji i Afryce. Zwłaszcza w miejscach, gdzie zdolność reprodukcyjna jest głównym wyznacznikiem statusu społecznego młodego mężczyzny.

Wielu mieszkańców Dalekiego Wschodu sądzi, że utrata męskości powodowana jest przez duchy lisic czy różnego rodzaju trucizny. W Afryce za przyczynę „zanikania penisa” uważa się czarną magię i klątwy rzucane przez czarownice. Zresztą szukanie przyczyn w magicznych sztuczkach nie jest niczym nowym – już w średniowiecznej Europie księża głosili, że czar rzucony przez kobietę może doprowadzić mężczyznę do utraty męskości. W manuskrypcie „Malleus Maleficarum” można przeczytać, że „męskie genitalia zostały skradzione przez Szatana, aby mógł zaspokoić czarownice”.

Mimo oczywistego absurdu takich twierdzeń, to jednak w kilku miejscach na świecie koro przybrało znamiona epidemii…

- Chiński syndrom

Dla Chińczyków to schorzenie nie jest pierwszyzną. Zdiagnozowane medycznie pierwsze masowe zachorowanie na koro zostało odnotowane już pod koniec XIX wieku.

Najnowszą „epidemię” zarejestrowano w latach 1984–1985, kiedy do lekarzy zgłosiło się około 3000 osób. Większość z nich twierdziła, że penis już zaczął im zanikać, i rozpoczęła kurację naturalnymi środkami ziołowymi, np. mieszanką czerwonego i czarnego pieprzu, imbiru i różnych soków.

Dla Chińczyków to schorzenie nie jest pierwszyzną. Zdiagnozowane medycznie pierwsze masowe zachorowanie na koro zostało odnotowane już pod koniec XIX wieku (il. poglądowa).

Utrzymywali oni, że zanik męskości rozpoczął się w nocy. Wówczas większość z nich dopadały dreszcze. Niektórzy dostawali drgawek i kołatało im serce. Takie ataki miały trwać od 20 do 60 minut. W tym czasie miał też zmniejszać się rzeczony narząd.

Największy atak „penisowej” paniki Singapur przeżył w 1967 roku, kiedy pojawiła się plotka, że szczepionka przeciwko świńskiej grypie, którą faszerowano zwierzęta, powoduje zanik penisa. Sprzedaż wieprzowiny spadła drastycznie z dnia na dzień.

Przedstawiciele Ministerstwa Zdrowia na konferencjach prasowych tłumaczyli, że nic takiego nie ma miejsca i jedzenie wieprzowiny na pewno nie powoduje choroby. Mimo to według badań Narodowego Instytutu Zdrowia liczba zgłoszonych przypadków koro zwiększyła się z dwóch rocznie do 70 dziennie…

- Wyginięcie Tajów

Tajów dotknęły dwie wielkie epidemie koro. Pierwsza miała miejsce w listopadzie 1976 roku. Wówczas do szpitali zgłosiło się ponad 200 pacjentów, którzy wykazywali objawy ostrej psychozy. Twierdzili, że zanikanie penisa objawia się swędzeniem zewnętrznych narządów płciowych, gorączką, omdleniami, po których „penis był wyraźnie mniejszy”.

Druga miała miejsce sześć lat później – w 1982 roku. Wówczas brukowe media określiły ją jako „atak na witalność seksualną i ogólne zdrowie Tajów”, co miało doprowadzić do „wyginięcia narodu”. W obu przypadkach nie zanotowano żadnego faktycznego zniknięcia penisa.