Champasak jest bardzo małym, sennym, ale dość przyjemnym miasteczkiem, z wieloma hotelikami nad brzegiem rzeki i laotańsko-kolonialną architekturą. Tym, co przyciąga w to miejsce turystów, są położone w pobliżu ruiny khmerskiego kompleksu świątynnego Wat Phu. Z miasteczka, z powodzeniem można się tam dostać z pomocą wypożyczonego roweru.
Wat Phu Champasak to starożytny kmerski kompleks, który jest największą budowlą znajdującą się poza Kambodżą. Kompleks rozciąga się przez 1400 metrów przy podnóżu pasma górskiego Phu Pasak – 46 km od miasta Pakse. Miejsce to było czczone już od V wieku, natomiast obecne ruiny pochodzą z okresu między XXI a XXIII wiekiem.
Na terenie kompleksu może brakować szczegółowych tablic informacyjnych, dlatego warto rozważyć wynajęcie przewodnika lub zapoznanie się z historią miejsca przed przyjazdem. Zwiedzanie można zacząć od 08:00 do 18:00 gdyż o tych porach jest ono otwarte. Opłata za wstęp wynosi około 50 000 Kip laotańskich, ale ceny mogą ulec zmianie.
Przy wejściu do kompleksu znajduje się muzeum prezentujące odzyskane artefakty, elementy architektoniczne i rzeźby, w tym posągi Buddy i bóstw hinduskich. Zaleca się odwiedzenie go przed zwiedzaniem ruin, aby uzyskać lepszy kontekst historyczny.
Do głównego sanktuarium na szczycie wzgórza prowadzą strome kamienne schody. Wspinaczka jest wymagająca, ale widoki na okoliczną dolinę i rzekę Mekong są spektakularne.
Przed ruinami budowli znajdują się dwa sporej wielkości zbiorniki wodne, oddzielone promenadą. Ruiny są dość dobrze zachowane i robią wrażenie – zwłaszcza jeśli nie widziało się Angkor Wat w Kambodży. Lokalizacja u podnóża gór dodaje miejscu uroku. Spod ruin poprowadzono schody prowadzące w górę – i same one w sobie stanowią bardzo interesujący widok, szczególnie w miejscach, gdzie drzewa rosną częściowo w ich strukturze. Na górze znajduje się kilka obiektów powiązanych z miejscem kultu – święte źródło czy kamienie „Słoń” oraz „Krokodyl”.
Najważniejsze wydarzenie roku, odbywające się podczas pełni księżyca w trzecim miesiącu księżycowym (zazwyczaj w lutym), obejmuje procesje, tradycyjne tańce i buddyjskie ceremonie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz