Kaidan miasta Chiba

Ze spisu wyłączona jest Funayurei. Pozostałymi zaś są:

Akaei

赤えい

あかえい

Tłumaczenie: czerwona płaszczka 

Siedlisko: otwarte oceany

Dieta: nieznana

Wygląd: Akaei to tytaniczne ryby żyjące w Oceanie Spokojnym. Ich ciała mogą osiągać długość od 10 do 12 kilometrów. Fizycznie przypominają płaszczki, ale są tak duże, że często mylone są z wyspami.

Zachowanie: Akaei spędzają większość życia na dnie oceanu. Od czasu do czasu wypływają na powierzchnię i strząsają z grzbietów piasek i kamienie. To tworzy wir, ponieważ ogromna masa ryby wypiera ogromne ilości wody.

Interakcje: Żeglarze często mylili wynurzone akaei z wyspami – błąd, który często był fatalny w skutkach. Jeśli statek zbliżył się zbytnio do akaei podczas wynurzania lub tonięcia, niemal na pewno został zniszczony przez wielką falę lub wciągnięty na dno morza przez wir.

Pochodzenie: Opis Akaei pochodzi z Ehon hyakumonogatari, ilustrowanej książki zawierającej dziwne opowieści, opublikowanej w 1841 roku.

Legendy: Statek wypływający z Awa (dziś południowy kraniec prefektury Chiba) został zepchnięty z kursu podczas tajfunu. Chociaż żeglarze przeżyli, statek został poważnie uszkodzony i musieli znaleźć sposób na jego naprawę. Po przejściu burzy żeglarze zauważyli wyspę. Skierowali się w jej stronę, mając nadzieję na dokonanie pilnych napraw statku. Kiedy żeglarze postawili stopę na wyspie, byli zaskoczeni, nie znajdując nigdzie żadnych ludzi. Co dziwniejsze, drzewa i krzewy rosnące na wyspie nie przypominały żadnych, jakie kiedykolwiek widzieli, a ich gałęzie były pokryte glonami. Wszystkie pęknięcia i szczeliny w skałach wyspy zawierały baseny pełne różnych gatunków ryb.

Marynarze maszerowali wokół wyspy godzinami, pokonując wiele kilometrów. Nigdzie nie znaleźli śladu budynków ani ludzi. Próbując ugasić pragnienie w jednym z licznych stawów, odkryli, że każda kropla wody na wyspie była słona. W końcu stracili nadzieję na znalezienie naprawy na wyspie. Wrócili na swój zniszczony statek, aby szukać pomocy gdzie indziej. Ledwo żeglarze opuścili wyspę, gdy ta zatonęła prosto w morzu. Marynarze nie zdawali sobie z tego sprawy, ale szli na grzbiecie akaei.

------------

Denpachi gitsune

伝八狐

でんぱちぎつね

Tłumaczenie: Lis Denpachi

Alternatywne imiona: Konoha, Konoha Inari Daimyōjin

Wygląd: Denpachi gitsune to słynny kitsune z Iidaki, miasta Sōsa w prefekturze Chiba. Przebrał się za młodego studenta, zinfiltrował seminarium i studiował buddyzm Nichirena przez dziesięć lat, aż jego przebranie zostało odkryte.

Legendy: Dawno temu w Iidace znajdowało się duże seminarium buddyjskie. Młodzi mężczyźni z całej wschodniej Japonii przyjeżdżali tam, aby uczyć się na kapłanów. Najsłynniejszym uczniem był jednak kitsune o imieniu Konoha, który uczęszczał do seminarium przebrany za chłopca o imieniu Denpachi. Konoha budził się każdego ranka wcześnie, przemieniał się w Denpachiego i przybywał do szkoły przed wszystkimi innymi.

Kiedy każdego ranka przybywali inni uczniowie i nauczyciele, Denpachi już tam był, wykonując swoje obowiązki świątynne, takie jak zamiatanie podłóg i przygotowywanie posiłków. Denpachi był wzorowym uczniem. Poświęcił się nauce. Pilnie oddawał się treningowi ascetycznemu i nauczył się rozumieć najgłębsze tajemnice ezoteryczne. Od czasu do czasu uczył nawet innych uczniów trudniejszych nauk. Denpachi zyskał wielki szacunek wśród kolegów i wykładowców.

Choć Denpachi był pilnym uczniem, zdarzały mu się też chwile nieuwagi. Uczniowie i nauczyciele odkrywali ślady lisich łap prowadzące do i z budynków seminarium. Od czasu do czasu w ogrodach znajdowano liście, na które Denpachi przypadkowo upuścił Sutrę Lotosu. Krążyły plotki, że kitsune wyprawiał psoty w seminarium. Oczywiście nikt nie podejrzewał Denpachiego.

Przez dziesięć lat Denpachi pilnie studiował w Iidace. Pewnego dnia arcykapłan imieniem Święty Nōke został nowym dyrektorem Iidaki. Odbyła się ceremonia i wielki bankiet. Chociaż alkohol był zazwyczaj zakazany, zakaz zniesiono na wieczór, a noc przerodziła się w noc szalonego picia. Uczniowie, w tym Denpachi, upili się do nieprzytomności. Denpachi upił się do tego stopnia, że ​​stracił panowanie nad przebraniem i z powrotem przemienił się w lisa.

Gdy jego podstęp się ujawnił, pozostali uczniowie rzucili się na Denpachiego. Związali go i pobili niemal na śmierć, a następnie zawlekli przed oblicze Świętego Nōke na sąd. Denpachi uklęknął przed dyrektorem ze łzami w oczach i błagał o wybaczenie. Wyjaśnił, że jego prawdziwe imię to Konoha i mieszka w norze w lesie niedaleko seminarium. Codziennie słyszał młodych kapłanów recytujących swoje pieśni i odprawiających nauki. Chciał spróbować też studiować. Przebrał się więc za młodego chłopca i wślizgnął się do seminarium, wtapiając się w tłum.

Święty Nōke wysłuchał prośby Konohy. Był poruszony szczerością kitsune, jego sukcesami i pilnością jako ucznia oraz pasją pomagania innym. Powiedział uczniom: „To, że nauki Sutry Lotosu dotarły do ​​serca tej skromnej istoty, to doprawdy cud!”. Święty Nōke wybaczył Konohie oszustwo.

Konoha obiecał, że odtąd będzie służył świątyni jako duch opiekuńczy i obrońca wiary. Święty Nōke zbudował dla Konohy małą kapliczkę, w której zamieszkał, w kącie ogrodu przed salą wykładową. Duch Konohy stał się znany jako Konoha Inari Daimyōjin, popularne lokalne bóstwo, które spełnia życzenia rolników, kupców i studentów. Jego kapliczka do dziś stoi i pozostaje popularnym miejscem kultu.

----------------------

Futakuchi onna

二口女

ふたくちおんな

Tłumaczenie: kobieta o dwóch gębach

Siedlisko: zwykle występuje u kobiet zamężnych

Dieta: jak normalna osoba, tylko dwa razy więcej

Wygląd: Rodziny, które zauważają, że ich zapasy żywności kurczą się w alarmującym tempie, podczas gdy kobiety w ich domach prawie nic nie jedzą, mogą paść ofiarą futakuchi-onny. Futakuchi-onna wyglądają jak zwykłe kobiety, dopóki nie zostanie ujawniony ich straszliwy sekret: z tyłu ich czaszki – ukryte pod długimi, gęstymi włosami – znajduje się druga paszcza, pełna zębów i z dużymi, grubymi wargami. Ta druga paszcza jest żarłoczna i używa długich pasm swoich włosowatych macek, aby pożreć każde znalezione pożywienie.

Pochodzenie: W folklorze wschodnich regionów Japonii futakuchi onna są najczęściej przedstawiane jako zmiennokształtne yama uba, udające młode kobiety. W regionach zachodnich często są to zmiennokształtne kumo, czyli magiczne pająki. W innych opowieściach są one wynikiem klątw rzuconych na niecne uczynki, podobnie jak w przypadku rokurokubi. W każdej historii, niezależnie od jej prawdziwej natury, ten yōkai jest używany jako kara dla chciwego mężczyzny lub kobiety za niegodziwość i skrajne skąpstwo.

Legendy: Jedna z opowieści opowiada o tym, jak w małej wiosce w Fukushimie żył skąpy skąpiec. Ponieważ nie mógł znieść myśli o płaceniu za jedzenie dla rodziny, żył zupełnie sam. Pewnego dnia spotkał kobietę, która w ogóle nic nie jadła i natychmiast wziął ją za żonę. Skąpiec był nią zachwycony, ponieważ nic nie jadła i nadal ciężko pracowała. Jednak jego zapasy ryżu stale się kurczyły i nie mógł pojąć dlaczego, ponieważ nigdy nie widział, żeby jego żona jadła.

Pewnego dnia skąpiec udawał, że idzie do pracy. W rzeczywistości został, by szpiegować swoją nową żonę. Podczas gdy skąpiec obserwował go z ukrycia, jego żona rozpuściła włosy, odsłaniając drugą paszczę z tyłu głowy, z przerażającymi wargami i zębami. Jej włosy wysuwały się niczym macki i zaczęły nabierać kulki ryżowe do drugiej paszczy, która z rozkoszą gruchała wulgarnym, chrapliwym głosem.

Skąpiec był przerażony i postanowił jak najszybciej rozwieść się z żoną. Jednak ona dowiedziała się o jego planie, zanim zdążył go zrealizować, uwięziła go w wannie i uprowadziła w góry. Skąpiecowi udało się uciec. Ukrył się na pachnącym, liliowym bagnie, gdzie futakuchi onna nie mogła go znaleźć.

Inna historia opowiada o złej macosze, która zawsze dawała mnóstwo jedzenia swojej córce, ale nigdy wystarczająco pasierbicy. Stopniowo pasierbica chorowała coraz bardziej, aż umarła z głodu. Czterdzieści dziewięć dni później złą macochę dopadł okropny ból głowy. Tył jej głowy pękł, a z niego wyrosły wargi, zęby i język. Te nowe usta bolały wyniszczającym bólem, dopóki nie zostały nakarmione i krzyczały głosem zmarłej pasierbicy. Od tamtej pory macocha zawsze musiała karmić obie usta i zawsze czuła głód pasierbicy, którą zamordowała. 

Sama postać wystąpiła już na blogu.

-------------------

Kudagitsune

管狐

くだぎつね

Tłumaczenie: lis rurowy

Inne nazwy: izuna

Siedlisko: góry i lasy środkowej i wschodniej Japonii; lub domy ich właścicieli

Dieta: wszystkożerny; jako lis

Wygląd: Kudagitsune to rodzaj tsukimono – duch, który potrafi opętać i manipulować ludźmi. To rasa maleńkich, szczupłych, magicznych lisów, wielkości szczura. Zazwyczaj służą czarownikom i wróżbitom. Ze względu na niewielkie rozmiary, można je wygodnie ukryć przy ciele, schować w rękawie lub kieszeni, a także nosić w pudełku zapałek lub bambusowej fajce (stąd wzięła się ich nazwa).

Zachowanie: Na wolności kudagitsune zachowują się jak inne małe ssaki, takie jak lisy, gronostaje i łasice. Trzymają się na uboczu i zazwyczaj pozostają w ukryciu przed ludźmi. Tylko rzadko kudagitsune dają się oswoić i przyprowadzić do ludzkiego domu, gdzie pełnią rolę magicznego chowańca.

Interakcje: Kudagitsune są używane przez czarowników w rytuałach wróżbiarskich i do rzucania klątw na ludzi. Lojalnie służą nie tylko jednej osobie, ale całej rodzinie. Rodziny z kudagitsune posiadają zdolność przepowiadania przyszłości, wygłaszania proroctw, a także wysyłania swoich kudagitsune, aby dręczyły ich wrogów (lub wrogów ich klientów), sprowadzając choroby i nieszczęścia. W rezultacie sąsiedzi często nie ufają tym rodzinom lub je odrzucają. Gospodarstwa domowe z kudagitsune są znane pod różnymi nazwami, takimi jak kuda mochi, kudaya, kuda tsukai, izuna tsukai i kudashō.

Rodziny Kuda mochi potrafią wykorzystać swoje moce, aby zdobyć dowolne dobra i meble, których zapragną. Dlatego rodziny Kuda mochi często szybko stają się bogate i potężne. Jednak wraz z rozwojem rodzin, gromadzą coraz więcej kudagitsune. Duchy te rozmnażają się szybko, aż liczba kudagitsune przekroczy 75. Trzymanie zbyt wielu kudagitsune doprowadzi rodzinę do ruiny, ponieważ stworzenia te wyjadają je z domów i mieszkań. Jednocześnie, ich selekcja w celu utrzymania ich liczebności jest ryzykowna ze względu na ich potężną magię, a oddawanie ich uczniom lub innym rodzinom również niesie ze sobą ryzyko.

Pochodzenie: Kudagitsune wywodzą się z tradycji szamanów górskich prefektury Nagano, ale rozprzestrzeniły się w górzystych regionach środkowej i wschodniej Japonii. Ze względu na zróżnicowany zasięg występowania, są znane pod różnymi nazwami w zależności od regionu. Najsłynniejszą z nich jest izuna, pochodząca od góry Iizuna w prefekturze Nagano, mającej starożytne powiązania z Shugendō i magią ludową.

---------------------

Mikari baba

Tłumaczenie: pożyczająca kosz na odsiew wiedźma

Inne nazwy: mikawari baba, mekari baba („pożyczająca oko wiedźma”)

Siedlisko: wioski we wschodniej Japonii

Dieta: wszystkie ochłapy, które uda im się ukraść

Wygląd: Mikari baba to chciwe yōkai z regionu Kanto, które wyglądają jak staruszki bez jednego oka. Często noszą zniszczone słomkowe kapelusze i płaszcze, a w ustach trzymają płonącą pochodnię. Pojawiają się zimą i zakradają się do wiosek, aby kraść ludziom płaszcze przeciwdeszczowe, kosze do wialni i oczy.

Zachowanie: Podobnie jak wiele jednookich yōkai, mikari baba boi się przedmiotów z wieloma otworami. Dotyczy to takich rzeczy jak bambusowe sita i plecione klatki. Uważa się, że otwory przypominają wiele oczu, dlatego mikari baba z jednym okiem się ich boi.

Mikari baba to jedne z niewielu yōkai, o których wiadomo, że współpracują z innymi yōkai. Często pojawiają się razem z małym, jednookim yōkai, Hitotsume Kozō. Zimą wędrują od domu do domu, zapisując imiona rodzin w księdze, którą kilka tygodni później przedstawiają bogom. Bogowie wykorzystują ten raport, aby według własnego uznania zsyłać ludziom choroby i nieszczęścia.

Interakcje : Mikari baba chodzą od domu do domu niczym żebracy, prosząc o pożyczenie płaszcza, kosza do wialni, a nawet kilku ziarenek ryżu. Są tak chciwe, że przeszukują ogrody w poszukiwaniu każdego ziarenka ryżu. Robiąc to, przykładają twarze tak blisko ziemi, że pochodnia, którą noszą w ustach, może wzniecić ogień. Próbują nawet „pożyczyć” oko z czyjejś głowy.

W Chibie, Kanagawie, Tokio i innych miejscach, gdzie podobno pojawiają się mikari baba, mieszkańcy wsi w te dni pozostają w domach i zachowują ciszę. Unika się głośnych głosów, zapalania lamp, fryzjerstwa i kąpieli. Zabrania się wychodzenia z domu po zmroku i wchodzenia w góry. Podejmowane są środki, aby zniechęcić mikari babę do zbliżania się do domu. Bambusowe kosze, sita i inne plecione przedmioty z wieloma „oczami” w środku są wieszane na zewnątrz domów lub umieszczane na wysokich bambusowych palach w wioskach, aby odstraszyć mikari babę. Ziarna ryżu, które spadły na podłogę i w ogrodach, są zbierane i formowane w dango, które następnie umieszcza się w drzwiach, aby pokazać, że nie ma już ryżu do zebrania. Nawet jedno ziarenko ryżu pozostawione na ziemi przyciągnie chciwego mikari babę.

Mikari baba pojawiają się tylko w ustalonych datach w ciągu roku. Daty te różnią się w zależności od tradycji, ale zazwyczaj przypadają na ósmy dzień drugiego lub dwunastego miesiąca kalendarza księżycowo-słonecznego. Daty te są zakorzenione w starożytnych praktykach religijnych związanych z rytuałami noworocznymi i są określane jako kotoyōka – „wydarzenia ósmego dnia” – chociaż większość miejsc ma własną nazwę dla tych szczególnych dat.

Pochodzenie: Podczas gdy kanji w imieniu mikari baby dosłownie oznaczają „wiejąca kosz pożyczająca wiedźma”, jest to prawdopodobnie ludowa etymologia, która została wymyślona długo po tym, jak otrzymała imię. Słowo mikari ma starsze znaczenie, odnoszące się do okresu postu lub oczyszczenia przed starożytnymi ceremoniami religijnymi. Wierzono, że bakemono częściej pojawiały się przed świętami religijnymi. Ludzie pozostawali w domach i powstrzymywali się od pracy i normalnych zajęć przed świętami. Ten okres cichej izolacji nazywano mikari lub mikawari („zmiana samego siebie”), odnosząc się do przerwania zwykłego codziennego życia w przygotowaniach do świąt religijnych. Ponieważ ludziom zabraniano przebywania na zewnątrz w okresie mikari , każda osoba przychodząca do twojego domu z pewnością była yōkai. Mikari baba było imieniem nadanym jednemu z tych yōkai, a kanji oznaczające jej imię dodano później, aby odzwierciedlić jej zachowanie.

----------------------

Sazae oni

栄螺鬼

さざえおに

Tłumaczenie: demoniczny ślimak turban

Siedlisko: oceany, morza i obszary przybrzeżne

Dieta: mięsożerny

Wygląd: Sazae oni to monstrualne ślimaki turbanowe, które nawiedzają morza. Pojawiają się w księżycowe noce, tańcząc na powierzchni wody niczym egzotyczne tancerki lub smoki.

Zachowanie: Sazae oni to potworne i śmiercionośne stworzenia, w pełni zasługujące na miano „demonów”. Są potężnymi istotami zmiennokształtnymi, często przybierając postać pięknych kobiet, aby wciągać marynarzy w kłopoty. Na morzu udają topielców i wołają o ratunek, by po sprowadzeniu na pokład zwrócić się przeciwko swoim niedoszłym wybawcom. Spotykane na lądzie, sazae oni często podróżują przebrane za samotne, wędrujące kobiety, które zatrzymują się w gospodach i nocą zjadają karczmarzy.

Pochodzenie: Sazae oni mogą narodzić się na kilka sposobów. Według starożytnych legend, gdy zwierzęta osiągają pewien wiek, nabywają zdolność transformacji. Wierzono, że gdy ślimak turban osiągnie wiek 30 lat, przemienia się w yokai o wszelkiego rodzaju magicznych mocach. Innym sposobem na narodziny sazae oni jest wrzucenie do morza pożądliwej młodej kobiety. Taka kobieta przemienia się w ślimaka morskiego, a jeśli przeżyje bardzo długo, również przemieni się w sazae oni.

Legendy: Na półwyspie Kii legenda opowiada o bandzie piratów, którzy pewnej nocy zauważyli tonącą w wodzie kobietę. Uratowali ją, choć nie z dobroci serca; mieli bardziej nikczemne powody, by chcieć kobiety na pokładzie swojego statku. Tej nocy każdy pirat na statku zrobił z nią, co chciał. Na nieszczęście dla piratów, kobieta była w rzeczywistości zmienioną postacią sazae oni i w ciągu nocy odwiedziła każdego pirata na statku jednego po drugim i odgryzła im jądra. Pod koniec nocy miała wszystkie ich jądra i zażądała skarbu za ich powrót. Zdesperowani piraci sprzedali całe swoje nieuczciwie zdobyte złoto sazae oni, aby odkupić ich „złote kule”, jak są nazywane po japońsku.

-------------------

Takiyasha hime

滝夜叉姫

たきやしゃひめ

Tłumaczenie: Księżniczka/Pani Takiyasha; dosłownie „demoniczna księżniczka wodospadu”

Wygląd: Takiyasha Hime jest córką Taira no Masakado i czarownicą, która stworzyła armię yōkai i podjęła próbę podboju Japonii. Jej historia zyskała popularność w okresie Edo i jest przedstawiana w powieściach, drzeworytach i teatrze kabuki. Szczegóły jej historii różnią się znacznie w zależności od wersji.

Legendy: Po pokonaniu Taira no Masakado i stłumieniu jego rebelii, dwór cesarski ogłosił całą rodzinę Masakado zdrajcami i nakazał ich egzekucję. Dwóm dzieciom Masakado, Yoshikado i Satsuki Hime, udało się w jakiś sposób uniknąć śmierci. Przez lata ukrywali się w świątyni u podnóża góry Tsukuba. Satsuki Hime została oddaną mniszką, ale jej brat nie interesował się religią. Spędzał czas na eksploracji góry i zabawie w samuraja.

Pewnego dnia, podczas eksploracji góry Tsukuba, Yoshikado spotkał tajemniczego czarodzieja imieniem Nikushisen. Nikushisen poinformował Yoshikado, że jest dziedzicem Taira no Masakado i wręczył mu magiczny zwój zawierający sekrety magii żab. Yoshikado wrócił do siostry i opowiedział jej wszystko, co powiedział Nikushisen. Dał jej zwój. Przestudiowała go i również została mistrzynią magii żab, przyjmując imię Takiyasha hime. Oboje postanowili spełnić marzenie ojca o obaleniu cesarza i ustanowieniu nowego porządku.

W innej wersji historii, zamiast Yoshikado spotkać Nikushisena, Satsuki hime potajemnie zaczęła odprawiać straszliwą klątwę ushi no koku mairi – wizytę w świątyni o godzinie wołu. Każdej nocy zakradała się do świątyni Kifune i odprawiała rytuał. Po dwudziestu jeden nocach obudziła aramitamę – gwałtownego, nikczemnego ducha – świątyni Kifune. Aramitama przemówił do niej, obdarzając ją wiedzą onmyōdō i nakazując jej przyjąć imię Takiyasha hime.

Takiyasha Hime i Yoshikado wrócili do twierdzy swojego ojca, zamku Sōma w prowincji Shimosa. Wezwali ocalałych żołnierzy, którzy pozostali wierni sprawie ojca. Wykorzystując nowo nabytą czarną magię, Takiyasha Hime zebrała armię yōkai, aby kontynuować bunt ojca przeciwko cesarzowi.

Ōya no Tarō Mitsukuni, wojownik znający onmyōdō, usłyszał o planach Takiyasha hime i wyruszył do zamku Sōma, aby zbadać, czy plotki są prawdziwe. Po przybyciu, Takiyasha hime przebrała się za prostytutkę i próbowała uwieść Mitsukuni. Jednak Mitsukuni podejrzewała pułapkę i opowiedziała jej o brutalnej śmierci Taira no Masakado. Takiyasha hime nie potrafiła ukryć emocji i uciekła przed Mitsukuni. Tej nocy zaatakowała go z zasadzki z armią szkieletów i yōkai. Według słynnego drzeworytu ukiyoe Utagawy Kuniyoshiego, Takiyasha hime spuściła na niego gashadokuro – gigantyczny szkielet wielkości zamku.

Jadąc do bitwy na grzbiecie gigantycznej ropuchy, Takiyasha Hime zaatakowała dzielnego wojownika Mitsukuniego. Ostatecznie, pomimo swojej magii, została pokonana, tak jak jej ojciec. Jej krótki bunt został stłumiony, tak jak jego.

Dziś grób Masakado Taira no w Kubizuka zdobi wiele posągów żab. Japońskie słowo „kaeru” oznaczające żabę jest homofonem słowa oznaczającego „powrót”. Odcięta głowa Masakado pragnęła powrotu do rodzinnego miasta, a patroni mają nadzieję, że duch Masakado „kaeru” powróci do nieba – i nie wyrządzi już więcej krzywdy na Ziemi. Mówi się również, że odzwierciedla to „magię żab”, której Nikushisen nauczył swoją córkę, Takiyasha hime.