Bonsho

Bonsho (梵鐘) to wiszące dzwonki, będące buddyjskim wyposażeniem świątyń wschodnioazjatyckich. Dzwonki uderza się drewnianym młotkiem i wydają one ciężki, donośny dźwięk. Powszechnie znane są jako dzwonki noszone w Sylwestra. Inne nazwy to Ogane, Kosho, Horo, Geisho, Kyogei, Kagei itp.

„Bon” to fonetyczne tłumaczenie słowa „Brahma” (święty i czysty) z sanskrytu. W zależności od kraju produkcji, dzwonek ten nazywany jest dzwonkiem chińskim, dzwonkiem koreańskim (dzwonek Goryeo, dzwonek Silla) lub dzwonkiem japońskim (dzwonek washo).

Chociaż buddyzm jest religią, która narodziła się w Indiach i rozprzestrzeniła się w całej Azji, korzenie bonsho można znaleźć w Indiach, a nie w starożytnych chińskich wyrobach z brązu. Brązowe wyroby „Sho”, produkowane w okresie Yin i Zhou, uważa się za początki bonsho, ale generalnie „Sho” jest niewielkie, a przekrój poprzeczny nie jest okrągły, jak w późniejszych bonsho, lecz ma kształt migdała. Starym przykładem chińskiego bonsho jest dzwon w Muzeum Narodowym w Narze z inskrypcją Chen (Południowa Dynastia) z 575 roku. Dzwon ten z inskrypcją z 575 roku jest podobny do japońskich dzwonów z późniejszych czasów i jest uważany za ich poprzednika, ponieważ ma okrągły przekrój poprzeczny, poziome i pionowe pasy dzielące korpus dzwonu, hak do zawieszenia dzwonu w kształcie smoka oraz tsukiza (podstawę dzwonu) ozdobioną wzorem lotosu. Jednakże małe okrągłe wypustki zwane „Chi” nie mają żadnych ozdób, co różni je od japońskiego Bonsho.

Jeśli chodzi o wprowadzenie Bonsho do Japonii, w Nihonshoki znajduje się zapis, że Otomo no Sadehiko przywiózł dzwon z Goguryeo w 562 roku, ale artefaktu z tego okresu nie odnaleziono. Bonsho w świątyni Myoshin-ji w Kyoto (Skarb Narodowy) ma inskrypcję z rokiem 698 na wewnętrznej stronie i jest to najstarszy japoński dzwon Bonsho z potwierdzoną datą produkcji. Koreańskie Bonsho sprzed okresu Goryeo znajdują się nie tylko na Półwyspie Koreańskim, ale także wiele w Japonii, a najstarszym dzwonem z ustaloną datą, datowanym na rok 833, jest dzwon w świątyni Jogu-jinja w prefekturze Fukui. Większość japońskich Bonsho jest wzorowana na chińskim stylu dzwonów, a te w stylu koreańskim są uważane za rzadkie.

Pierwotnie Bonsho pełniło ważną rolę w buddyzmie, gdyż dzwonienie było pierwszym dzwonem sygnalizującym buddyjskie obrzędy, w tym buddyjskie nabożeństwa żałobne. Służyło również do odmierzania czasu rano i wieczorem (Gyosho - dzwonienie poranne i Konsho - dzwonienie wieczorne)). Jednak Bonsho nie było używane wyłącznie do wskazywania czasu, lecz wsłuchiwanie się w rezonans pozwalało słuchaczowi uciec od wszelkiego cierpienia i osiągnąć oświecenie. Takie zalety Bonsho są powszechnie widoczne w inskrypcjach na dzwonie.

Wiele dzwonów jest wykonanych z brązu, ale niektóre dzwonki o małych rozmiarach rzadko są wykonane z żelaza. Małe dzwonki (według jednej z teorii o średnicy poniżej około 51,5 cm), zwane Hansho (Kansho, Densho), mają wysoki dźwięk, używany nie tylko podczas obrzędów buddyjskich, ale także jako dzwonek alarmowy w razie pożaru itp.

Aby wzmocnić rezonans, mówi się, że czasami do odlewu dzwonu dodawano pierścienie (złote), a w okresie Edo istnieją przykłady odlewania owalnych złotych monet razem. Istnieją również dokumenty sugerujące związek między gagaku a dzwonami.

Wiele dzwonów Bonsho w Japonii zostało przekazanych i przetopionych podczas II wojny światowej w odpowiedzi na Ustawę o Zbiórce Metali. Dzwony, które zostały uznane za dobra kultury, oraz inne stare lub ważne dzwony nadal istnieją, ale wiele dzwonów wyprodukowanych współcześnie zostało przetopionych i mówi się, że ponad 90% japońskich dzwonów zaginęło podczas II wojny światowej.

Styl japońskich dzwonków

Główna część japońskich dzwonów jest podzielona poziomo na trzy poziome pasy zwane Jotai (pas górny), Chutai (pas środkowy) i Katai (pas dolny), a także podzielona w kierunku pionowym pasami zwanymi Jutai (pasy pionowe). Zazwyczaj są 4 Jutai i dzielą one korpus dzwonu na 4 części (niektóre współczesne dzwony mają ich 5). Górna część między Jotai i Chutai nazywa się „Chi-no-ma”, a dolna część nazywa się „Ike-no-ma”. „Chi-no-ma” ma małe dekoracyjne wypustki zwane „Chi”. „Ike-no-ma” może być bez żadnych ozdób, ale w niektórych przypadkach jest to miejsce, w którym odlana (lub wygrawerowana) jest inskrypcja lub umieszczone są wizerunki, takie jak tennin lub Budda. Część między Chutai i Katai nazywa się „Kusa-no-ma”. 2 Tsukizy są zazwyczaj osadzone symetrycznie w korpusie dzwonu, w miejscu uderzenia młotka (w rzadkich przypadkach występują 4 Tsukizy). Główną ozdobą Tsukizy jest wzór lotosu.

Podstawowy kształt japońskich dzwonów nie zmienił się znacząco od okresu Nara do okresu Edo, ale istnieją niewielkie charakterystyczne różnice dla każdego okresu. Jednym z głównych punktów określających wiek Bonsho jest relacja położenia między Tsukiza i Ryuzu (wieszak w kształcie smoka). W dzwonach z okresu Nara do wczesnego okresu Heian linia łącząca dwa Tsukiza i długa oś Ryuzu są zazwyczaj prostopadłe. Innymi słowy, kierunek, w którym dzwon się waha, i długa oś Ryuzu przecinają się pod kątem prostym. Z drugiej strony, dzwony wykonane po późnym okresie Heian mają inną pozycję Ryuzu, a linia łącząca dwa Tsukiza i długa oś Ryuzu są zazwyczaj w tym samym kierunku. Innymi słowy, kierunek, w którym dzwon się waha, i długa oś Ryuzu są takie same (istnieją pewne wyjątki). Ponadto położenie Tsukizy w dzwonach z okresu Nara i wczesnego okresu Heian było wysokie i umiejscowione blisko środka korpusu dzwonu, natomiast w dzwonach z późnego okresu Heian położenie Tsukizy jest niższe.

Bonsho z okresu Nara

Badacz Bonsho, Ryohei Tsuboi uważa, że ​​poniższych 16 dzwonów to dzwony okresu Nara.

• Dzwon ewakuowany z miasta Narita w prefekturze Chiba (należący do Narodowego Muzeum Historii Japonii), 774
• Dzwon ze świątyni Tsurugi-jinja w prefekturze Fukui, 770
• Dzwon ze świątyni Shinzen-in w prefekturze Gifu
• Dzwon ze świątyni Onjo-ji w prefekturze Shiga, zwyczajowo nazywany dzwonkiem przeciągniętym przez Benkei
• Dzwon ze świątyni Ryuo-ji w prefekturze Shiga
• Dzwon ze świątyni Myoshin-ji w prefekturze Kyoto, 698
• Dzwon ze świątyni Tofuku-ji w prefekturze Kyoto
• Dzwon ze świątyni Todai-ji w prefekturze Nara
• Dzwon ze świątyni Kofuku-ji w prefekturze Nara, 727, drugi najstarszy dzwon w Japonii z potwierdzoną datą.
• Dzwon świątyni Yakushi-ji w prefekturze Nara
• Dzwon świątyni Shin-Yakushi-ji w prefekturze Nara
• Dzwon Sai-in świątyni Horyu-ji w prefekturze Nara
• Dzwon To-in świątyni Horyu-ji w prefekturze Nara, dawniej Dzwon świątyni Chugu-ji
• Dzwon świątyni Taima-dera w prefekturze Nara, jeden z najstarszych japońskich dzwonów, obok dzwonu świątyni Myoshin-ji
• Dzwon świątyni Ominesan-ji w prefekturze Nara
• Dzwon świątyni Kanzeon-ji w prefekturze Fukuoka, stary dzwon wykonany w tej samej drewnianej formie.

Dzwony Skarbów Narodowych

• Świątynia Engaku-ji w prefekturze Kanagawa
• Świątynia Ekencho-ji w prefekturze Kanagawa
• Świątynia Tsurugi-jinja w prefekturze Fukui
• Muzeum Sztuki Sagawa w prefekturze Shiga
• Świątynia Byodo-in w prefekturze Kyoto (w Hosho-kan wiszący dzwon na dzwonnicy jest repliką)
• Świątynia Myoshin-ji w prefekturze Kyoto (opisana w Tsurezure-gusa (Eseje o bezczynności))
• Świątynia Jingo-ji w prefekturze Kyoto (kolekcja prywatna)
• Świątynia Taima-dera w prefekturze Nara
• Świątynia Todai-ji w prefekturze Nara
• Świątynia Kofuku-ji w prefekturze Nara (w Muzeum Skarbów Narodowych)
• Świątynia Eizan-ji w prefekturze Nara
• Świątynia Kanzeon-ji w prefekturze Fukuoka
• Świątynia Saiko-ji w prefekturze Fukuoka

Inni znani Bonsho

- Świątynia Honsen-ji (dzwonnica) w prefekturze Tokyo, ufundowana przez Ietsunę Tokugawę, czwartego szoguna. Została wysłana na wystawę światową pod koniec okresu Edo, gdzie zaginęła, lecz powróciła w 1930 roku.

- Świątynia Senso-ji (na górze Benten) w prefekturze Tokyo, słynąca z haiku „Chmura kwiatów. Czy to dzwon z Ueno czy Asakusy?” (autorstwa Basho Matsuo).

- Świątynia Onjo-ji (świątynia Mii-dera) (dzwonnica) w prefekturze Shiga, nazywana także „Wieczornym Dzwonem Mii”. Znana z pięknego brzmienia i uważana za jeden z trzech głównych Bonsho.

- Świątynia Onjo-ji (świątynia Mii-dera) w prefekturze Shiga, zwyczajowo nazywana „Dzwonem ciągniętym przez Benkei”.

- W świątyni Hoko-ji (dzwonnica) w prefekturze Kyoto, na podstawie napisu „Kokka-anko” (pokój i bezpieczeństwo narodu) uważa się, że Ieyasu Tokugawa rozgniewał się na klan Toyotomi.

- Świątynia Chion-in (dzwonnica) w prefekturze Kyoto.

Dzwonnica Renge-in w świątyni Tanjo-ji w prefekturze Kumamoto, największy dzwon Bonsho na świecie pod względem wagi i rozmiarów. Dzwon ma 2,9 metra średnicy, 4,6 metra wysokości i waży 37,5 tony. Wykonany w 1977 roku. Został uformowany przez Iwasawę no Bonsho.

- Świątynia Dojo-ji, znajdująca się w Hidakagawa-cho, Hidaka-gun, prefektura Wakayama, słynie z tego, że nie ma w niej Bonsho (mnicha świątynnego), a jej powstanie opiera się na legendzie o Anchin i Kiyohime.

Bonsho w literaturze

Pierwsze wersy Heike Monogatari brzmią następująco: „Dźwięk dzwonka Gion-shoja rozbrzmiewa przemijaniem wszystkiego, a barwa kwiatów drzew sal ukazuje prawdę, że wszelka chwała musi przeminąć”.

Jeśli zjesz persymonę, w świątyni Horyu-ji zabrzmi dzwonek (Haiku autorstwa Shiki Masaoka)

Yuyake (czerwone niebo o zachodzie słońca) i Koyake (pomarańczowe niebo po zachodzie słońca), słońce zachodzi, dzwon świątyni na górze dzwoni (z piosenki dla dzieci „Yuyake, Koyake”, słowa: Uko NAakamura, muzyka: Shin Kusakawa)

Muzyka związana z Bonsho

Nirvana-Symphony (Toshiro Mayazumi), utwór muzyczny na orkiestrę i chór, który próbuje wyrazić rezonans Bonsho za pomocą orkiestry.

Shoro (wieża dzwonnicza) nazywane są Kanetsuki-do (budynek do dzwonienia w dzwon), Tsurigane-do (budynek do zawieszania dzwonów) i są to budynki specjalnie wybudowane w celu przechowywania i dzwonienia w dzwonach Bonsho.