Majątek Iwanowski

W 1627 roku Iwanowskoje było wsią nad rzeką Pachrą, należącą do Wasilija Nikiticza Jelczaninowa oraz braci Iwana i Aleksego Gołowinów. W 1678 roku Iwanowskoje należało do okolniczego Iwana Iwanowicza Gołowina (zm. 1700), szambelana w 1683 roku, gubernatora w Pskowie w 1694 roku i gubernatora w Smoleńsku w 1696 roku. W 1694 roku wybudował on drewnianą cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego.

I. I. Gołowin miał czterech synów z małżeństwa z Warwarą Pietrowną z domu Dubrowska (zm. 1700): Dymitra (który miał córkę, Marię), Siergieja (porucznika marynarki, zm. 1700, który miał synów, Wasilija i Iwana), Piotra (kapitana marynarki, zm. 1742, który miał trzy córki) i Fiodora.

W drugiej połowie XVIII wieku Iwanowskoje było własnością feldmarszałka hrabiego Michała Fiedotowicza Kamieńskiego (1758-1809), syna generała majora Fiedota Michajłowicza (1696-1755) z małżeństwa z Anną Aleksiejewną Zybiną. Studiował w Korpusie Kadetów, a w 1756 roku został zwolniony jako porucznik do Kancelarii Budowlanej, skąd został przeniesiony do artylerii. W latach 1757-1759 służył jako ochotnik w armii francuskiej, a po powrocie do Rosji został przydzielony do moskiewskiego oddziału artylerii. W 1761 roku walczył w wojnie siedmioletniej, a w 1762 roku został przeniesiony do piechoty.

W 1765 roku Kamieński został wysłany do Wrocławia, aby zapoznać się z pruskim systemem szkolenia wojsk i został zauważony przez Fryderyka II. Opracował i przedstawił carewiczowi Pawłowi Pietrowiczowi opis obozu pruskiego, demonstrując bezwarunkowy podziw dla pruskiego systemu wojskowego. Będąc już generałem majorem, Kamieński wykazał się talentem wojskowym podczas pierwszej wojny rosyjsko-tureckiej i został odznaczony Orderami św. Anny, św. Jerzego III i II klasy oraz św. Aleksandra Newskiego, a także stopniem generała porucznika.

W 1779 roku, podczas wojny o sukcesję bawarską, służył w armii pruskiej.

W latach 1785–1785 rządził wicekrólestwami riazańskim i tambowskim. W 1788 roku brał udział w drugiej wojnie tureckiej i został odznaczony Orderem Świętego Włodzimierza I klasy. Nie otrzymawszy jednak nominacji z powodu niechęci Potiomkina, opuścił armię. Katarzyna II również uznała Kamieńskiego za bezwartościowego. Ostatecznie, w 1791 roku, Potiomkin przyjął go z powrotem, „aby nie mówiono, że podważa reputację kogoś, kto już ją miał”.

Po śmierci Potiomkina, Kamieński, jako starszy generał naczelny, objął dowództwo nad armią, ale jednocześnie Kachowski dochodził swoich praw, opierając się na notatce Potiomkina. Armia znalazła się w sytuacji, w której dwóch dowódców wydawało sprzeczne rozkazy. Kamieński wywołał głębokie oburzenie Katarzyny II, został odwołany ze stanowiska i ostatnie lata jej panowania spędził na emeryturze. Paweł I mianował go dowódcą Dywizji Fińskiej i nadał mu wstęgę św. Andrzeja, stopień feldmarszałka i tytuł hrabiego, ale w ostatnich latach panowania Kamieński ponownie popadł w niełaskę. Aleksander I mianował go naczelnym wodzem w Petersburgu, ale w 1802 roku został zdymisjonowany za gwałtowne przejawy bezczelności, okrucieństwa i nieokiełznanej natury. Kamieński mieszkał na wsi do 1806 roku, kiedy to został mianowany dowódcą armii walczącej z Napoleonem: głosowanie powszechne było po jego stronie. Derżawin powitał go odą, nazywając go „ostatnim mieczem Katarzyny, ze stali damasceńskiej, zahartowanym w boju”. Kamieński nie spełnił oczekiwań: „Ostatni miecz Katarzyny zbyt długo leżał w pochwie i zardzewiał”. Chory starzec sam czuł się bezradny, ale brakowało mu odwagi, by stanowczo odmówić. Widząc opłakany stan armii, wpadł w rozpacz, wydał rozkaz odwrotu i, oddając dowództwo wyższemu oficerowi, uciekł z wojska kilka dni po przybyciu. Kamieński spędził ostatnie lata życia w swojej posiadłości Orłowskoje we wsi Saburowo, gdzie 12 sierpnia 1809 roku został zamordowany przez swojego chłopa pańszczyźnianego, Kozaka, brata swojej pani. Został pochowany w cerkwi w tej samej wsi.

„Dowcipny, energiczny człowiek niskiego wzrostu” – Kamieński wyróżniał się odwagą, energią, determinacją i opanowaniem. Uważano go za dobrego taktyka, ale mógł być jedynie egzekutorem, a nie niezależnym przywódcą. Wśród rosyjskich generałów wyróżniał się wykształceniem i rozległą wiedzą, szczególnie w dziedzinie matematyki. Kochał literaturę i pisał poezję. Temperament Kamieńskiego był nieokiełznany. Jego żarliwość i złośliwość sięgały skrajnych granic; okrutnie traktował chłopów i służbę, a nawet poddawał karom cielesnym swojego dorosłego syna, oficera. Żył z żoną i źle ją traktował, mając kochanki przed sobą. Jego moskiewski dom przy Smoleńskim Bulwarze (później szkoła rolnicza) uderzał połączeniem azjatyckiego luksusu, europejskiej wyrafinowania i rosyjskiej rozwiązłości. Z małżeństwa (od 1771 r.) z księżniczką Anną Pawłowną Szczerbatową (1749–1826) M.N. Kamieński miał córkę Marię i synów Siergieja i Mikołaja. Anna Pawłowna była jedną z pierwszych piękności swoich czasów.

Szlachetna sercem, życzliwa sercem i łagodna usposobieniem, była bardzo nieszczęśliwa w małżeństwie, cierpiąc z powodu despotycznej natury męża, który nie ukrywał swojego romansu z zupełnie zwyczajną kobietą. Głęboko religijna i o surowej moralności, cierpliwie znosiła upokorzenia, skupiając całą swoją miłość na najstarszym synu, Siergieju. Siergiej Michajłowicz Kamieński (1772-1834), po śmierci ojca i brata, został jedynym spadkobiercą ogromnego majątku rodzinnego, z którego żył i pod koniec życia potrzebował. W wieku trzech lat został zaciągnięty do Niżnonowogrodzkiego Pułku Dragonów; w wieku 18 lat, jako podpułkownik w Jekaterynosławskim Pułku Grenadierów, walczył z Turkami (1789), walczył dzielnie w wojnie szwedzkiej (1790), a w 1791 roku wyróżnił się podczas przeprawy armii rosyjskiej przez Dunaj.

W 1794 roku, podczas szturmu przedmieść Warszawy, Siergiej Michajłowicz został ciężko ranny w brzuch od kuli kartaczowej, przeżył i został odznaczony Orderem Świętego Jerzego IV stopnia.

W 1797 roku był podpułkownikiem, rok później generałem majorem, w 1805 roku walczył pod Austerlitz i został generałem porucznikiem.

W 1807 roku pokonał Turków pod Brajłowem, w 1809 roku pod Rasewatą, a w 1810 roku zdobył twierdzę Bazarzhik, gdzie poddał się 10-tysięczny garnizon. Zdobycie twierdzy uczyniło Kamieńskiego generałem piechoty. W tym samym roku, za pokonanie Turków pod Szumlą, otrzymał Order Świętego Jerzego II stopnia.

W 1812 roku walczył w armii Tormasowa. Przeszedł na emeryturę w 1822 roku. Nikołaj Michajłowicz Kamieński (1776-1811) był generałem piechoty, który dowodził armią mołdawską (1810) i zadał szereg klęsk Turkom. W 1795 roku był podpułkownikiem Pułku Symbirskiego, od 1797 roku - muszkieterów riazańskich, a od 1799 roku - dowódcą pułku nazwanego jego imieniem, pod dowództwem A.W. Suworowa. Wyróżnił się podczas kampanii szwajcarskiej, brał udział w wojnach w latach 1805 i 1806-1807, dowodził dywizją w wojnie ze Szwedami w latach 1808-1809 i został odznaczony Orderem Świętego Jerzego II stopnia. Z natury łagodny, ale nerwowy i niezrównoważony, Nikołaj Kamieński był narzeczonym Anny Orłowej-Czesmenskiej, która zachowała o nim miłe wspomnienia przez całe życie. Niepowodzenie pod Ruszczukiem, w dużej mierze spowodowane przez jego brata Siergieja, pogrążyło go w rozpaczy; wkrótce zachorował na gorączkę i zmarł z objawami pogorszenia stanu psychicznego.

„Uczeń” M.F. Kamieńskiego, Piotr Michajłowicz „Mienkaski”, otrzymał nazwisko Kamieński za zasługi jako feldmarszałek.

W Iwanowskim pomnik feldmarszałka M.F. Kamieńskiego został wzniesiony przez A.A. Zakrewskiego, który służył pod feldmarszałkiem i był właścicielem majątku w drugiej ćwierci XIX wieku. Pod koniec XVIII wieku majątek należał do hrabiego Fiodora Andriejewicza Tołstoja (1759–1849), radcy tajnego, senatora i kolekcjonera rękopisów oraz starych druków. Za jego rządów majątek został przebudowany (dom główny, zabudowania gospodarcze, budynek teatru i pawilon parkowy). Fiodor Andriejewicz kształcił się w Korpusie Kadetów Marynarki Wojennej; w 1775 roku został zaciągnięty do pułku lejbgwardii preobrażeńskiej jako podchorąży. Brał udział w wojnie szwedzkiej w latach 1788–1790. Najpierw jako adiutant pułkowy i oficer dyżurny Naczelnego Wodza Tatiszczewa, następnie jako adiutant ochotniczy w 1789, w 1790 w stopniu kapitana-porucznika w bitwie pod Rochensalm dowodził galerą Tichwin, którą pokonał wróg, a następnie 9. dywizją kanonierek.

W 1794 został zwolniony do spraw cywilnych w stopniu brygadiera. Od grudnia 1806 do 1808 służył w armii ziemstwa, z wyboru szlachty, jako tysięczny dowódca, następnie jako adiutant milicji i został odznaczony przez cesarza w 1808 roku pierścieniem z brylantem (31 stycznia) i Orderem św. Anny 2 klasy (12 czerwca). W 1813 roku, z wyboru szlachty penzeńskiej, został dowódcą gubernialnym milicji rezerwowej. W 1818 roku, 26 sierpnia, otrzymał tytuł szambelana i został mianowany członkiem Kremlowskiej Ekspedycji Budowlanej. 6 grudnia 1828 roku został mianowany senatorem i awansowany na członka tajnej rady; był obecny w I sekcji V departamentu. W 1832 roku został odznaczony Orderem św. Anny I stopnia, a 15 kwietnia 1838 roku został zwolniony ze służby.

F.A. Tołstoj jest wybitnym archeologiem, kolekcjonerem rękopisów i starych druków, który wraz z hrabią N.P. Rumiancewem, hrabią A.I. Musinem-Puszkinem, P.K. Chlebnikowem, I.N. Carskim i innymi archeologami początku XIX wieku, poprzez swoje wysiłki na rzecz zachowania i opisania cennych zabytków starożytnych, położył solidne podwaliny pod naukowe badania historii Rosji. Żywe zainteresowanie rosyjską starożytnością skierowało go na właściwą drogę, w pełni zaspokajając potrzeby wczesnego rozwoju rosyjskiej nauki historycznej. Karamzin szeroko korzystał z jego rękopisów. Badania naukowe nad zbiorem Tołstoja do dziś pozostają niedokończone. Tołstoj przez wiele lat zgromadził bogatą bibliotekę rękopisów słowiańsko-rosyjskich (liczącą aż 1300) oraz starodruków. Zdobywanie cennych dzieł było po części ułatwione przez fakt, że w tamtym czasie ogromne znaczenie wielu z nich nie zostało jeszcze określone. Według wydawcy opisu biblioteki, „przedsiębiorczy kupcy przyczynili się najbardziej do jej rozwoju; pobudzeni żądzą zysku, sprowadzali zabytki pisane ze wszystkich zakątków Rosji”.

Po 1812 roku, kiedy pożar Moskwy oszczędził kolekcję, Tołstoj znacznie ją rozbudował, nabywając bibliotekę arcyksięcia D.M. Golicyna oraz niewielką, ale cenną kolekcję rękopisów Beketowa, skompletowaną na początku XIX wieku. W kolekcji F.A. Tołstoja znajdowały się rękopisy z lat 1284–1816. Znajdowały się w niej fragmenty Pisma Świętego i komentarze do niego, akty soborowe, dzieła polemiczne przeciwko schizmie i herezjom, żywoty, chronografie, kroniki (ponad 40), dzieła przekładowe z XVII–XVIII wieku, księgi absolutoryjne, spisy artykułów, kosmografie, paschalia; duża liczba rękopisów – z rysunkami i obrazami.

Wczesne druki z lat 1491–1727 reprezentują bogactwo przykładów publikacji słowiańsko-rosyjskich z różnych drukarni, a przy okazji dużą liczbę publikacji Piotra Wielkiego. Znaczenie kolekcji Tołstoja znacznie wzrosło, gdy w latach 1825–1829 opublikował jej opis. „Wyrywając pisane zabytki z rąk ignorancji”, nie chciał ich ukrywać przed uczonymi i w 1818 roku zaprosił młodych uczonych K. Kałajdowicza i P. Strojewa do podjęcia się opisu swojej kolekcji, którą w marcu 1825 roku powierzył Strojewowi z obowiązkiem opieki nad biblioteką. Opisy jego rękopisów, opublikowane przez hrabiego F.A. Tołstoja, były pierwszymi w naszej literaturze i zachowały swoje znaczenie do dziś. Ukazanie się pierwszego opisu w 1825 roku wzbudziło zazdrość rywala Tołstoja w dziedzinie kolekcjonowania rękopisów, hrabiego Rumiancewa, do którego metropolita Jewgienij napisał, że katalog Tołstoja „przyniesie chwałę naszej literaturze antycznej, zarówno pisarzom, jak i właścicielowi biblioteki” (1824). F.A. Tołstoj ożenił się ze Stepanidą Aleksiejewną Durasową, wnuczką uralskiego górnika i poszukiwacza złota I.F. Miasnikowa. Jego moskiewski dom był niezwykle bogato zdobiony, pełen brązu i porcelany; jego obiady i bale należały do ​​najlepszych w Moskwie.

Jednak w latach dwudziestych XIX wieku los hrabiego podupadł; mimo to jego pasja do kolekcjonowania antyków wzięła górę nad rozwagą i nadal kupował rękopisy i publikował ich opisy w dodatkach do katalogu.

W 1830 roku, z powodu trudności finansowych, Fiodor Andriejewicz był zmuszony sprzedać swoją kolekcję Cesarskiej Bibliotece Publicznej. Wartość kolekcji książek i rękopisów wyceniono na 150 000 rubli. „Bardzo się cieszę” – pisał Tołstoj – „że nasza biblioteka jest w dobrych rękach i całkiem dobrze się sprzedała. Byłoby jeszcze lepiej, gdyby pieniądze dotarły, ale niestety nie dotarła do mnie ani kopiejka, a pieniądze przekazano radzie opiekuńczej na poczet długów i, jak to mówią, wszystko spłynęło wąsami, a do ust nie dotarło”.

Drewniana cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Iwanowskim, zbudowana przez Gołowinów i przydzielona kościołowi we wsi Dubrowice w 1813 roku, była drewniana i podupadła, niekonsekrowana po zniszczeniach dokonanych przez Francuzów i niegotowa do konsekracji. Ksiądz Kozma Irodionow zmarł w 1813 roku. Sekston Michajłow zmarł w 1811 roku.

W 1821 roku wydano dekret nakazujący zburzenie cerkwi. F.A. Tołstoj, ówczesny właściciel wsi, planował budowę murowanej cerkwi, ale plany upadły i w 1823 roku sprzedał Iwanowskoje.

Od 1823 roku majątek należał do zięcia Tołstoja, hrabiego Arsenija Andriejewicza Zakriewskiego (1783–1865, ministra spraw wewnętrznych od 1828 roku), generała piechoty i generała adiutanta. Za jego rządów w lewym skrzydle domu dworskiego wybudowano domową cerkiew (zdjęcie z lat 40. XX wieku przedstawia absydę cerkwi i niewielką kopułę; prawdopodobnie od cerkwi Iwanowskoje nazywano w niektórych dokumentach „Iwanowskoje, Rożdiestwieno też”, na przykład w dokumencie z 1903 roku „Ustawa o podziale majątku Iwanowskoje, należącego do rodziny Bachruszynów, i jego wykupieniu na wyłączną własność przez Władimira Aleksandrowicza Bachruszyna”). Za Zakrewskiego zabudowania gospodarcze połączono z domem, wybudowano bramy w ogrodzeniu dziedzińca frontowego (lata 20. XIX wieku), a z jego inicjatywy architekt Fiodor Fiodorowicz Richter wzniósł dzwonnicę z białego kamienia.

W 1856 roku w Iwanowskoje powstała fabryka sukna, w której 315 robotników produkowało sukno o wartości 135 000 rubli. Chłopi pańszczyźniani w Iwanowskim mieszkali w małych, identycznie zbudowanych domach z trzema oknami, żelaznymi dachami i żółtą farbą, z czerwonymi dachami. Wszystkie domy miały bramy wychodzące na ulicę. Syn twerskiego szlachcica i porucznika, Arsenij Andriejewicz, kształcił się w Grodzieńskim Korpusie Kadetów. W wieku 19 lat otrzymał stopień chorążego w Pułku Archangielskim. Walczył w wojnach 1805-1807, zdobył liczne odznaczenia i został mianowany adiutantem generała hrabiego N.M. Kamieńskiego, któremu uratował życie pod Austerlitz. Zakrewski doznał szoku bojowego podczas szturmu Ruszczuka i otrzymał Order Świętego Jerzego IV stopnia za bitwę pod Batino. Po śmierci Kamieńskiego został mianowany dyrektorem kancelarii Ministra Wojny. Walczył w bitwie pod Borodino i otrzymał Order Świętego Włodzimierza III stopnia.

W grudniu 1812 roku otrzymał stopień adiutanta. Brał udział w kampanii zagranicznej armii rosyjskiej i otrzymał stopień generała majora.

W październiku 1813 roku otrzymał stopień generała adiutanta.

W 1818 roku poślubił Agrafenę Fiodorowną Tołstoj. Mikołaj I, od 1823 roku generalny gubernator Finlandii, mianował Zakrzewskiego członkiem Sądu Najwyższego nad dekabrystami, a od 1828 roku ministrem spraw wewnętrznych, pozostając jednocześnie generalnym gubernatorem Finlandii. 3 sierpnia 1830 roku Arsenij Andriejewicz został podniesiony do rangi hrabiego Wielkiego Księstwa Finlandii. Z ogromnymi uprawnieniami został wysłany do walki z epidemią cholery. Środki podjęte przez Zakrzewskiego nie powstrzymały cholery, ale jego skrajna autokracja nie podobała się władcy. 

W 1831 roku Arsenij Andriejewicz opuścił służbę i był bezrobotny przez 17 lat. Wielokrotnie podejmował cesarza w swoich pałacach w Petersburgu i Moskwie.

W 1848 roku został ponownie mianowany adiutantem generalnym i generałem-gubernatorem wojskowym Moskwy. Zakrewski był przekonany, że rządzi Moskwą „patriarchalnie”, zgodnie z duchem miasta, jako obrońca prawa i plaga wszelkiego zła. Jednak dla większości mieszkańców był kapryśnym i podejrzliwym despotą, który stawiał swoją wolę ponad prawem.

W 1849 roku został mianowany członkiem Rady Państwa i otrzymał Gwiazdę Andrzeja. W tym samym roku Zakrewski opracował regulamin policyjny, zgodnie z którym „w święta robotnicy nie mogli opuszczać podwórza fabrycznego po określonej godzinie, nie mogli przyjmować na noc krewnych i przyjaciół, a w niedziele i święta musieli chodzić do cerkwi pod groźbą grzywny w wysokości 5 kopiejek”. Zakrewski sprzeciwiał się uwłaszczeniu chłopów pańszczyźnianych; Jego wrogość wobec reformy wynikała z „wewnętrznego, przepełnionego sumieniem przekonania, że ​​jego chłopi żyją lepiej niż chłopi państwowi i są dość zamożni”. W istocie, w majątkach hrabiego Zakrewskiego znajdowały się szkoły i szpitale, chłopi mieli dobre, przestronne chaty i obory z dużą liczbą koni i krów, a panował tam całkowity dobrobyt, co odzwierciedlał ich wygląd, zdrowa cera i przyzwoite ubranie. Wszystko to osiągnięto poprzez surowe karanie źle zaoranej i nawożonej ziemi oraz pijaństwa. Karczmy nie były dozwolone w majątkach hrabiego. Jednocześnie Zakrewski osobiście rozdawał chłopom chmiel na wiejskie święta warzenia piwa, a w święta sam odwiedzał chłopów, aby spróbować piwa, rozdając pierniki dzieciom. Hrabia Zakrewski uważał, że całkowita swoboda doprowadzi do samowoli, która z kolei doprowadzi do pijaństwa, tyranii i zubożenia.

W 1859 roku hrabia został zwolniony ze stanowiska. Powodem był fakt, że jego jedyna, rozpieszczona córka, Lidia z domu Nesselrode, wyszła za mąż za księcia Druckiego-Sokolińskiego jeszcze za życia męża, za wiedzą ojca, i wyjechała za granicę z paszportem nielegalnie wydanym przez Generalnego Gubernatora. Na emeryturze Zakrewski mieszkał głównie we Włoszech, gdzie zmarł w 1865 roku i został pochowany w swojej posiadłości niedaleko Florencji. Zakrewski posiadał wyjątkowe zdolności, zrobił karierę bez mecenatu, był uczciwy i posiadał zdrowy rozsądek, a także wyraźnie dostrzegał wady otaczającej go rzeczywistości. Wśród jego przyjaciół znajdowały się wybitne osobistości w Rosji, takie jak generał A.P. Jermołow, hrabia Kisielow, hrabia Woroncow – dostrzegali w nim współczujące serce i życzliwą duszę, choć głęboko skrywaną, dla większości. Nawet jego przeciwnicy uważali go za człowieka niezwykłego, ale podatnego na wpływy z zewnątrz, od lekkomyślnej córki po kamerdynera Matwieja. Zakrewski był człowiekiem o nieugiętej woli i żelaznym charakterze, przed którym wszyscy drżeli, ale był bezradny wobec kaprysów swojej ukochanej, dobrej, choć kapryśnej żony, hrabiny Agrafeny Fiodorowny, która jako mąż przysparzała mu niemałych zmartwień.

W połowie XIX wieku Iwanowskie należało do córki Fiodora Andriejewicza Tołstoja, hrabiny Agrafeny Fiodorowny Zakrzewskiej (1800–1879). Jedynaczka i ulubienica staroobrzędowej babci, „Gruszeńka”, była rozpieszczana przez ekscentrycznego ojca, zdolnego do „dawania przykładu wszelkim głupstwom”, i rozpieszczała matkę. Dzieciństwo spędziła w całkowitym lenistwie; piękna dziewczyna, przemykała z sali balowej do sali balowej ze swoim odmłodzonym ojcem. Była namiętną miłośniczką francuskich powieści, spędzając cały wolny czas na ich czytaniu. To wychowanie sprawiło, że była niestabilna: bezgranicznie życzliwa, kapryśna, „beztroska śmiechem”, „niewolnicą leniwego snu”, cierpiała „z powodu udręki duchowej pustki”, a jej konwulsyjna wesołość szybko przerodziła się w histeryczne łkanie. „Płaczesz jak Magdalena, a śmiejesz się jak syrena” – pisał o niej Baratynski.

W 1818 roku wyszła za mąż za 35-letniego hrabiego, generała piechoty i generała adiutanta Arsenija Andriejewicza Zakrewskiego. Pięć lat później, porwana „swoim melancholijnym marzeniem”, hrabina wyjechała za granicę na leczenie, a jej powrót był nieoczekiwany. Wróciła jednak i można sobie „wyobrazić radość Zakrewskiego: Agrafena Fiodorowna jest świeża jak róża, nieco milsza, bardzo wesoła i zadowolona z pobytu tutaj. Z tym samym lekkomyślnym duchem, mówi o dziesięciu rzeczach naraz”. „Delikatny dla podwładnych, czuły dla wszystkich, wysoko ceniący każdą przysługę, nie potrafił odmówić prośbom i nie znosił widoku łez; dominującą cechą jej charakteru była dobroć, granicząca ze słabością”. Była hojną, lecz bezkrytyczną filantropką, chętną pomagać wszystkim, często kosztem sprawiedliwości. Hrabina zawsze stała u boku niedostępnego i groźnego hrabiego i uratowała wielu; nawet prześladowani staroobrzędowcy znaleźli dzięki niej protektora w Zakrewskim. W Finlandii (gdzie jej mąż został mianowany generalnym gubernatorem i dowódcą oddzielnego korpusu fińskiego w 1823 roku), Agrafena Fiodorowna obdarzała łaskami młodych mężczyzn, którzy pracowali u jej męża; hrabia Armfeld cieszył się jej szczególną łaską.

18 lipca 1826 roku urodziła się jej jedyna córka, Lidia (1826–1884, przyszła żona syna kanclerza stanu, hrabiego Dymitra Karłowicza Nesselrode). Niegłupia z natury, Zakrewska podporządkowywała sobie ludzi o wybitnej inteligencji i silnym charakterze; jej poważne wady zostały zrekompensowane wysokimi przymiotami jej serca. Puszkin trafnie naszkicował jej portret kilkoma pociągnięciami: „Z płonącą duszą, z burzliwymi namiętnościami, o żony Północy, pojawia się czasem między wami i, ponad wszelkimi uwarunkowaniami świata, dąży, aż straci siły – niczym bezprawna kometa w kręgu wykalkulowanych luminarzy”. Zauroczenia Zakriewskiej trwały i były równie częste, jak jej rozczarowania szybkie. Uczyniła Puszkina swoim powiernikiem, a on, „płonąc płomieniami miłości, z pochyloną głową, zazdrośnie”, słuchał jej wyznań i pisał: „Lecz przestańcie opowiadać; skrywajcie, skrywajcie swoje marzenia: boję się ich ognistego zarażenia, boję się dowiedzieć, co wiedziałyście!”.

W 1828 roku Puszkin dedykował jej wiersze „Portret”, „Powiernik” i „Szczęśliwy, który dobrowolnie wybrany…”. Poeta zazdrościł szczęściarzowi, „w którym wyraźnie mdlejesz z miłości, którego spojrzenia tobą rządzą”, a tym szczęściarzem (w 1828 roku) był inny poeta, Baratyński; oczarowany jej urodą, pisał o niej w wielu wierszach, a w poemacie „Bal” zadedykował następujące wersy: „Ileś przeżyła w tak niewielu dniach, ileś zdołała poczuć! W buntowniczym płomieniu namiętności, jak namiętnie się wypaliłaś!”. Minęło 20 lat, a w Moskwie wciąż splatały ją złe języki; i tutaj gromadziła wokół siebie młodych mężczyzn, którzy swoje sukcesy zawodowe u hrabiego zawdzięczali jej mecenatowi (A.A. Zakrewski był moskiewskim generał-gubernatorem od 1848 roku); jej przypisywano najśmielsze przygody; „niczego się nie wstydziła”. Moskwa bawiła się na balach i przedstawieniach w swojej daczy (w Studencu) i w Iwanowskim, ale jej wieczory w Moskwie nie były udane: surowe moskiewskie damy unikały jej towarzystwa, co jednak nie przeszkadzało jej gospodyni: zawsze „lubiła tylko towarzystwo mężczyzn i nie umiała rozmawiać z damami”. Po śmierci męża Zakrzewska spędziła lato w Livorno, a resztę roku we Florencji, gdzie zmarła zimą 1879 roku.

Po Zakrzewskiej majątek do 1894 roku należał do jej dalekiej krewnej, Zofii Wasiliewny Keller z domu Bobryńskiej (1837 – po 1918), córki tulskiego marszałka szlachty, hrabiego Wasilija Aleksiejewicza Bobryńskiego, i Zofii Prokofiewny z domu Sokowniny. W 1860 roku Zofia Wasiljewna poślubiła generała majora hrabiego Wiktora Fiodorowicza Kellera (1834–1906). Decyzją Rady Państwa, zatwierdzoną przez cesarską władzę, z 14 listopada 1844 roku, emerytowany pułkownik Fiodor Fiodorowicz Keller i jego dzieci – Eduard, Alfred, Artur, Oscar, Wiktor, Adelaide, Leonida, Alisa i Eugenja – otrzymali tytuł hrabiowski. Hrabia W. F. Keller był przewodniczącym Towarzystwa Ochrony Zwierząt i członkiem Klubu Angielskiego. Zofia Wasiljewna przez około 10 lat zasiadała w Komitecie Opieki nad Kobietami w Moskiewskim Więzieniu, a na początku lat 90. XIX wieku przewodniczyła mu.

W tym czasie posiedzenia komitetu odbywały się w jej moskiewskim domu lub w domu moskiewskiego gubernatora generalnego, wielkiego księcia Siergieja Aleksandrowicza, na ulicy Twerskiej. Jej praca w komitecie połączyła hrabinę z wielką księżną Elżbietą Fiodorowną. W Iwanowskim hrabina Keller organizowała charytatywne występy dla Komitetu Więziennego, w których brali udział aktorzy Teatru Małego. Wiktor Fiodorowicz i Sofia Wasiljewna Keller mieli trzech synów (Wiktora, Wasilija i Lwa). Najstarszy ukończył Liceum im. Carewicza Mikołaja, a następnie Szkołę Kawalerii w Twerze. W 1890 roku został wybrany do Zgromadzenia Szlacheckiego Powiatu Podolskiego. Hrabia Wiktor Wiktorowicz Keller, szambelan dworu cesarskiego i emerytowany kapitan sztabowy, został wybrany marszałkiem szlachty Podolskiego Powiatu w latach 1893–1897. Jednak z powodu bankructwa matki, hrabiny S.W. Keller, stanowisko objął A.M. Katkow. Po niewypłacalności hrabiny, w 1899 roku jej najstarszy syn został mianowany opiekunem jej majątku.

Majątek Iwanowski był bezrolny i (nierentowny), a na utrzymanie ogromnego domu, szklarni i parku wydawano ogromne sumy pieniędzy. Hrabina Keller popadła w długi i nie regulowała rachunków; dwukrotnie udało jej się odroczyć płatności, o co gubernator moskiewski, książę Dołgorukow, zwrócił się do właścicieli rachunków, rodziny Bachruszynów. Wśród nich był dziedziczny honorowy obywatel Władimir Aleksandrowicz Bachruszyn (1853-1910), jeden z dyrektorów „Związku Przemysłu Skórzanego i Sukiennego Synów Aleksieja Bachruszyna”, członek (czyli członek wybrany) Moskiewskiej Dumy Miejskiej, członek gubernialnego ziemstwa, przewodniczący Rosyjskiego Towarzystwa Artystyczno-Fotograficznego, skarbnik Szkoły Handlowej, przewodniczący Piatnickiej (Moskiewskiej) opieki nad ubogimi (w budynku opieki znajdował się przytułek dla dziewcząt, które latem wywożono do Iwanowskiego), członek opieki nad ludem. Działacz na rzecz trzeźwości, członek Rady Charytatywnej Moskiewskiego Urzędu Miejskiego, przewodniczący Rady Miejskiego Sierocińca im. Braci Bachruszynów w Sokolnikach i członek Rady Siergijewsko-Jelizawietinskiego Przytułku Pracy dla Inwalidów Wojny Rosyjsko-Japońskiej. Od 1878 roku był żonaty z Elizawietą Siergiejewną Perłową (1862–1943), dziedziczną obywatelką honorową miasta z rodziny kupców herbacianych.

W.A. Bachruszyn zmarł nagle w cerkwi Opieki nad Ubogimi w Piatnickim. Stał z chórem, gdy nagle stracił przytomność. Lekarze stwierdzili zgon w wyniku krwotoku mózgowego.

Sztuki teatralne w Iwanowskim teatrze pisał niekiedy najstarszy syn Władimira Aleksandrowicza Bachruszyna, Siergiej Władimirowicz (1882–1950), członek Moskiewskiej Dumy Miejskiej, członek moskiewskiego zgromadzenia ziemskiego, przewodniczący rady miejskiego sierocińca imienia braci Bachruszynów, członek miejskiej obecności ds. selekcji i opieki nad ubogimi, członek Moskiewskiego Towarzystwa Opieki nad Nieletnimi, członek Rady Piatnickiego Miejskiego Opiekuńczego nad Ubogimi, członek charytatywnego komitetu więziennego, przewodniczący rady miejskiego przytułku Rukawisznikowskiego, uczeń Kluczewskiego, wykładowca prywatny, a od 1927 roku profesor historii na Uniwersytecie Moskiewskim, członek komisji „Stara Moskwa”, członek korespondent Akademii Nauk ZSRR i laureat Nagrody Państwowej ZSRR w 1942 roku. „Prawnie, Iwanowskie Należała do mojego wuja (Władimira Aleksandrowicza), ale tak naprawdę jej właścicielem był mój dziadek. Majątek był bezrolny – wraz z ogromnym dworem obejmował mniej niż dwieście dziesięcin (około 200 akrów), nie licząc sąsiedniego gospodarstwa. Nie przynosił dochodu, ale wymagał ogromnych wydatków. Dom główny, budynki gospodarcze, stajnie, podwórze, szklarnie, sad, elektrownia i domki letniskowe – wszystko to pochłaniało ogromne zasoby, zarówno na utrzymanie, jak i na liczną załogę. Mój dziadek co roku płacił za swoją letnią rezydencję w Iwanowskim, ponosząc lwią część kosztów utrzymania, tak jakby poniósł je na własną prośbę. Kiedy mój dziadek zmarł, zostawiając spadkobiercom pokaźny majątek, rodzina mojego zmarłego wuja (Władimira Aleksandrowicza, który zmarł przed ojcem, Aleksandrem Aleksiejewiczem), po obliczeniu wydatków niezbędnych do dalszego utrzymania Iwanowskiego, doszła do wniosku, że przekraczają one ich możliwości. Iwanowskie było Przekazano Moskiewskiemu Rządowi Miejskiemu na utworzenie stałej kolonii dla nieletnich, a część domu udostępniono na letnią rezydencję właścicieli.

Do 1917 roku utworzono tu kolonię dla dzieci z osłabionymi płucami.

W 1919 roku Iwanowskie stało się internatem.

Według wspomnień N.N. Garnowskiego: „Dwór zachował piękno, gdy przybyliśmy, ale był w bardzo zaniedbanym stanie… Mieszkali tu niemal wyłącznie mieszkańcy Piotrogrodu… uporządkowano dziedziniec… naprawiono fontannę i zainstalowano ją pośrodku głównego klombu pośrodku dziedzińca, z zachowaną żeliwną figurą „Kobiety piorącej”… Tylna część pałacu wychodziła na strome zejście do rzeki Pachry… po obu stronach zejścia rosły ogromne drzewa iglaste, a po prawej stronie, na trzystopniowym, czerwonym granitowym podeście, stał przepiękny, trapezoidalny pomnik wzniesiony przez hrabinę Keller ku czci jej ukochanej. pies (prawdopodobnie pomnik feldmarszałka Kamieńskiego)."

Kościół już nie istniał.