Ama

Ama (zakonnica) (尼) to niezamężna kobieta powyżej 20. roku życia lub kobieta, która zostaje kapłanką po okresie szamini (nowicjuszki buddyjskiej), mimo że jest zamężna. Nazywa się ją również bikuni. W niektórych przypadkach mniszka chrześcijańska również nazywana jest Ama.

Kobiety z włosami ściętymi do ramion nazywano „Amasogi”, a dziewczęta z taką fryzurą w niektórych przypadkach nazywano „Ama”. Ponadto, w ostatnich czasach słowo „ama” zaczęto używać w odniesieniu do prostytutki.

Pochodzenie słowa „ama”

Pochodzenie słowa „ama” można uważać za transkrypcję slangowego wyrażenia „ambaa” w sanskrycie, które oznacza „dobrą kobietę”.

Pierwotnie oznaczało ono Bikuni (bhikSuNii w sanskrycie) i buddyjską uczennicę, będącą przeciwieństwem Biku, buddyjskiego ucznia.

Zgodnie z tradycją, pierwszymi Bikuni byli Makahajadai, Mahaprajapati (Mahaaprajaapati w sanskrycie), przybrana matka Shaki, oraz 500 kobiet z klanu Shaka. Shaka początkowo nie pozwalał kobietom zostać kapłankami, ale dopuszczał je na podstawie ich pasji i medytacji Anana (Ananda) pod warunkiem dotrzymania ośmiu obietnic, takich jak szacunek dla Biku bez oszczerstw. W ten sposób Yashotara (Yashodhara), była żona Shaki, Bhadraa-Kapilaanii, była żona Daikasho (Mahakasyapa), i Sama (Ksemaa), która była księżniczką Bimbisary, siostra Uppalavanna i inne zostały kapłankami jedna po drugiej i utworzyły grupę kapłanek.

Ama w Japonii

W Japonii Ama oznacza kobietę, która zostaje kapłanką, goli głowę, zakłada szaty kapłańskie i praktykuje ascezę w świątyni Ama-dera. Nazywa się je Ama Nyudo, Ama Nyobo, Ama Goze lub Ama Midai itd.

Pierwszymi ama w Japonii były trzy kobiety, w tym Zenshin-ni, córka Tatto Shiba, którą Soga no Umako uczyniła kapłankami w 584. Udały się do Kudary, aby nauczyć się buddyjskich nakazów (戒法) i zamieszkały w świątyni Sakurai-ji po powrocie do Japonii w 590. Na początku buddyzmu w Japonii ama wydawała się odgrywać tę samą rolę, co świątynna dziewica, która czci Boga. W 741 na rozkaz cesarza Shomu zbudowano w całym kraju prowincjonalne klasztory, a w tym samym czasie zbudowano prowincjonalne klasztory. Jednak zgodnie z ideą umacniania straży narodu ludzie mieli tendencję do niechęci do tego, że kobiety (w tym ama) podchodziły do ​​buddyzmu z punktu widzenia podkreślania, że ​​kapłani przestrzegają nakazów buddyzmu. 

Dlatego dawanie buddyjskich nakazów (授戒) przeciwko ama zostało odrzucone i ama była odmawiana jako kapłanka w społeczeństwie buddyjskim przez długi czas, pomimo faktu, że było wiele ama w tym wieku. W tej sytuacji księżniczka Shoshi, cesarzowa cesarza Junna, próbowała stworzyć Kaidan (Ama Kaidan), buddyjską platformę święceń dla kobiet, ale z powodu sprzeciwów nie mogła. Fujiwara no Shoshi (córka Fujiwara no Michinaga), z Pałacu Cesarzowej Cesarza Ichijo, umieściła Ama Kaidan w Świątyni Hojo-ji, którą zbudował Michinaga, gdy została kapłanką w 1027 roku, ale została ona utracona w dewastacji świątyni. 

W średniowieczu arystokratki mogły zostać ama, zwane Mądrą Ama, poprzez strzyżenie włosów do ramion (oczywiście nie mogły zostać ama formalnie, ponieważ nie mogły otrzymać nauk buddyzmu). Z czasem zwyczaj ten się rozpowszechnił, a kobiety, które straciły mężów, rozwodziły się lub były w podeszłym wieku, nazywano ama ze względu na ich wygląd. Na przykład Masako Hojo, żona Minamoto no Yoritomo, została ama i nazywano ją Ama Shogun, ponieważ miała wpływ na rząd.

Nowy buddyzm w Kamakurze żałował dawnej postawy deprecjonowania kobiet i głosił ich ulgę, a Honen okazywał głęboki sentyment do Ama Nyudo, co wydawało się być slangowym określeniem głupców. Ponadto Eison zbudował Ama Kaidan w świątyni Hokke-ji, która była Wielką Świątynią Głowy dawnych prowincjonalnych klasztorów żeńskich, kiedy została odbudowana (w 1249 roku). Pod wpływem działalności misyjnej swojej sekty Shingon Risshu, stopniowo przyjęto przekazywanie buddyjskich nauk ama. W okresach Kanakura i Muromachi, Ama Gozan był obecny w Kyoto i Kamakurze.

Prywatna kapłanka, poślubiona wędrownemu mnichowi buddyjskiemu z Shugen, wspólnie odprawiała modły i udzielała boskich objawień, a także przyjęła zwyczaj ścinania włosów, tak że kapłanka z Shugen nazywana była Bikuni. Takie bikuni krążyły po kraju, co doprowadziło do powstania legendy Haooyaku-bikuni (Yao-bikuni).

Kumano-bikuni, który propagował wiarę Kumano w różnych miejscach, wygłaszał wykłady na temat Rokudo-zu (czyli malowideł przedstawiających sześć ścieżek bytu), zwanych również „sześcioma sferami” reinkarnacji lub Kumano Mandala (czyli religijnymi malowidłami trzech świątyń Kumano). W okresie Edo, Uta Bikuni, który usługiwał na bankiecie, pojawił się, a pewna ama popadła w prostytucję.

Ama była obecna w niemal każdej sekcie buddyjskiej w Japonii, ale po restauracji Meiji wartości patriarchalnej władzy opartej na konfucjanizmie rozpowszechniły się wśród ludzi spoza dawnej klasy wojowników. Stąd przykład zniesienia ama, np. w sekcie Nichiren Shoshu w okresie Showa, kiedy nacjonalizm również zyskał na znaczeniu.