Zbudowany przez rząd brytyjski w 1935 roku jako dodatek do innych obiektów wojskowych, takich jak zbrojownie i koszary, ten dawny szpital po cichu spoczywa w Changi w Singapurze. Szpital został zbudowany na obszarze, który niegdyś służył jako baza wojskowa przeznaczona do obrony wschodniego krańca (obszarów przybrzeżnych) Cieśniny Johor.
W okresie, w którym szpital ten został oddany do użytku, nosił nazwę RAF Hospital Changi. Królewscy Inżynierowie w koszarach Kitchener, Królewska Artyleria w koszarach Roberts (obecnie przebudowana na hotel Fairy Point) i Gordon Highlanders w obozie Selarang czerpali korzyści z korzystania z tego szpitala. To właśnie bliskość szpitala umożliwiła to wszystko.
Podczas gdy Singapur znajdował się pod okupacją japońską, szpital funkcjonował jako szpital wojskowy, skupiając się na leczeniu rannego japońskiego personelu wojskowego. Jednak szpital Changi w tym okresie służył także jako obóz jeniecki, którym zajmował się rażąco okrutny i potężny Kempeitai (japońska żandarmeria wojskowa, która również pełniła rolę tajnej policji).
Mimo że nie ma większych dowodów na poparcie tego twierdzenia, rzekomo część tego kampusu służyła jako ośrodek tortur. Według plotek był jeden szczególny mały pokój z wąskimi oknami. Wewnątrz tego pokoju znajdowały się grube łańcuchy zawieszone na ścianach i dwa betonowe króćce na podłodze, które uważano za rodzaj narzędzia tortur.
Obiekty, które później uznano za niewystarczające i szpital Changi został tymczasowo przeniesiony do koszar Roberts. Po zakończeniu drugiej wojny światowej szpital został przeniesiony z powrotem do pierwotnej siedziby, chociaż ustalenia z wojskiem trwały aż do uzyskania przez Singapur niepodległości w sierpniu 1965 roku.
Od tego momentu Brytyjczycy zaczęli stopniowo wycofywać swoją obecność wojskową z Singapuru w bezpośredniej korelacji z polityką Wschodu Suezu. W 1971 roku nazwę szpitala zmieniono na Szpital ANZUK. Zaledwie cztery lata później, w 1975 roku, szpital ANZUK został rozwiązany i przemianowany na Brytyjski Szpital Wojskowy.
To właśnie w grudniu tego samego roku Brytyjczycy ostatecznie wycofali ostatniego ze swoich żołnierzy, a szpital został oficjalnie przekazany Siłom Zbrojnym Singapuru. Naturalnie uwaga szpitala została teraz przesunięta w stronę opieki medycznej nad personelem SAF i jego najbliższymi rodzinami. Z czasem szpital rozszerzył swoje usługi i był gotowy na przyjęcie ogółu społeczeństwa.
Następnie w 1976 roku szpital SAF połączył się ze szpitalem Changi Chalet. Logicznie rzecz biorąc, po raz kolejny zmieniono jego nazwę na Szpital Changi. Szpital funkcjonował w ramach tego układu do 15 grudnia 1997 r. W tym dniu szpital Changi został połączony ze szpitalem Toa Payoh, tworząc tak zwany szpital ogólny Changi.
Po tym połączeniu stare budynki szpitalne pozostały opuszczone i puste. Jednak własność szpitala była dobrze strzeżona, przynajmniej na początku, przez Singapurski Urząd ds. Ziemi (SLA), który pierwotnie miał ochroniarzy i psy stróżujące, aby chronić opuszczony szpital przed wandalami.
Przejdźmy szybko do XXI wieku, kiedy w 2006 roku SLA wystawiła cały teren na wynajem komercyjny. Kupiła go firma Bestway Properties, która obiecała budowę luksusowego spa-ośrodka. Obietnica nigdy nie została dotrzymana, a majątek został zwrócony SLA.
Z czasem legenda o sali tortur rozeszła się i szpital uznano za jedno z najbardziej nawiedzonych miejsc w Singapurze. Co zrozumiałe, duchy wyjące na korytarzach i poza nimi należą do ofiar japońskiej okupacji.
Z historii nie wykluczone są duchy wszystkich bezdomnych i duchy tych, którzy zmarli w szpitalu. Wśród pozostałych nawiedzonych budynków znajdujących się na tym kampusie znajduje się stara kostnica, która jest obecnie zburzona, sala operacyjna oraz budynek starego szpitala z wypadkami i nagłymi wypadkami (A&E).
Historie o duchach uczyniły ten szpital tak sławnym, że nawet mockument (lub dokumentacja) o nazwie Nawiedzone Changi powstał jako forma rozrywki, którą mogli cieszyć się miejscowi ludzie. Azyl ma nawet własną stronę na Facebooku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz